Er staat heel wat moois op deze liveplaat van de King, maar helaas is niet alles even geslaagd. De dubbele rock 'n roll start met Blue Suede Shoes & Johnny B. Good is erg fijn. All Shook Up wordt een beetje (zenuwachtig?) afgeraffeld en Are You Lonesome Tonight zit door het overdreven 'achtergrond'-koortje bijna tegen die vreselijke 'lachversie' aan. Dat is jammer: want hier zingt Elvis zelf mooi en rustig. Op Hound Dog horen we de prima band, alleen hier zit Elvis wat op de achtergrond. I Can't Stop Loving You is wat rommelig, zeker op het einde met dat vreemde geschreeuw (dat zet je toch niet op de plaat). Kortom: een paar nummers achter elkaar is het wat wisselend. Maar dan volgt de werkelijk prachtige cover My Babe. Schitterend gezongen en prima begeleid. Dit is Elvis live op zijn top.

Op side B begint het met een leuke rock 'n roll medley out de oude doos met een leuke toelichting van Elvis. Cover Words is mooi gedaan en In the Ghetto klinkt echt fraai. Hier denk je: wat een stem! Hoogtepunt is Suspicious Minds in een lange briljante gedreven versie. Afsluiter Can't Help Falling In Love mag er ook zijn en zo is side B als geheel erg goed.
De hele plaat heeft dus eigenlijk een dipje op side A. De rest is mooi tot briljant. Ik schrok wat van het dipje, maar leg kant B nog maar eens op. Wat is dat goed zeg.

Prachtige, deels ingetogen plaat van Elvis die ik vandaag vond in een originele monoversie bij de Emmaus. Het leven kan soms mooi zijn. Deze plaat is bovenal (erg) mooi en vaak tijdloos. Want er staan een flink aantal erg mooie songs op. Als die ook nog eens gezongen worden door Elvis, dan weet je het wel. Zijn buitengewoon fraaie stem speelt zo de hoofdrol op dit album.

Naast de vele mooie songs is er ook een prettige rock 'n roll versnelling met Such A Night en met het oh zo sfeervolle Fever. Andere favorieten zijn Make Me Know It, The Girl of My Best Friend en de bluesy nummers It Feels So Right & Reconsider Baby. Prachtige ballads, lekkere rock 'n roll en heerlijke blues: wat een geweldige plaat!

Van de 7 concerten van Elvis die uitgegeven zijn van 1968 tot 1978 is dit niet de bekendste, maar wel de beste. Zo ontspannen en in vorm als in Memphis, zijn thuisbasis, heb ik Elvis nog nooit gehoord. Hij zingt zich zelfverzekerd met zijn schitterende stem door een boeiende setlist heen, die een dwarsdoorsnee van zijn werk bevat. Hij wordt daarbij ondersteund door een prima band en achtergrondkoor. Dat achtergrondkoor toont ook zijn klasse bij de paar gospels die gezongen worden (zoals An American Trilogy & het fantastische Let Me Be There). Ook is er een leuk contact met het publiek, niet te flauw zoals soms bij andere concerten.

Er staat te veel moois op om naar voren te halen. Een paar hoogtepunten: opener See See Rider, de heerlijke blues van Steamroller Blues, prettig retro met Teddy Bear / Don't Be Cruel met gelijk daarna Love Me Tender (jawel, echt mooi gezongen), de lekkere rock 'n roll medley (oa Long Tall Sally / Jailhouse Rock), de coole cover Fever, het funky Polk Salad Annie, natuurlijk Suspicious Minds (een favoriet van mij), het prachtige I Can't Stop Loving You met heerlijke blazers, de mooie gospel Help Me en het altijd mooie Can't Help Falling In Love With You.

Uit dit lijstje zie je ook de afwisseling die er in de setlist zit, allerlei soorten muziek maar wel allemaal Elvis style, heel geslaagd. En dat wordt dan gebracht door een Elvis & band op de toppen van hun kunnen en met veel plezier. Fantastisch! Aanrader is dus de mono versie van de 'rehearsal', feitelijk het concert twee dagen ervoor opgenomen in Richmond. Het mono geluid is warm en vol en had de voorkeur van Elvis zelf.

Een mooi vervolg in de Golden verzamelserie van singles van Elvis. Dit keer staan er singles op uit de jaren 1962-1966 + ééntje nog uit 1960. Mede daardoor is het overall niveau net wat minder dan de voorgangers, wat je ook terugziet in de lagere posities die de nummers haalden in de Amerikaanse poplijst. Maar veel songs mogen er nog steeds zijn en een vijftal haalden toch nog de top 20. En ze worden natuurlijk ook weer prachtig gezongen door Elvis Presley.

Mijn favoriete nummers hier zijn de rustige opener Love Letters, het swingende Witchcraft, het mooie It Hurts Me, het fraaie Indescribably Blue, de grote hit (You're the) Devil in Disguise, het sterke A Mess of Blues en de lekkere rock 'n roll van Ain't That Loving You Baby. Dit is weer een prima verzamelplaat van Elvis.

Gelukkig komt er in de tijd van de soundtracks een verzamelaar uit met singles van Elvis uit 1960-1962. En dan hoor je weer even de pure klasse van the King, want deze plaat is gevuld met (hele) fijne nummers. Vijf van de twaalf nummers zijn nummer 1 songs en er staan nog vier top 5 nummers op. En dat dus in 3 jaar, onvoorstelbaar. Deze verzamel lp haalde zelf de platinum verkoop status.

Alle nummers zijn de moeite (meer dan) waard. Mijn persoonlijke favorieten hier zijn evergreen It's Now Or Never, het heerlijke Stuck on You, het fraaie Surrender, toch ook Are You Lonesome Tonight?, het swingende (Marie's the Name of) His Latest Flame, het rockende Little Sister en het oh zo fijne Good Luck Charm. En dan vergeet ik nog het steengoede I Feel So Bad. Dit is een sterke verzamelaar van Elvis, zelfs nog wat beter dan deel 2 wat mij betreft.

Wat is dit geweldig zeg. Heel veel mooie songs, gezongen door die oh zo fraaie stem van Elvis, die uitstekend begeleid wordt. De opnames en productie klinken uitstekend. De 2LP is ingedeeld in een Pop LP en een Country LP. Op de Pop Side zijn erg goed: You Don't Have to Say You Love Me, het oh zo mooie Mary In The Morning, het lekkere Got My Mojo Working, het prachtige I've Lost You, het fijne Patch It Up, Whole Lotta Shakin' Goin' On en Elvis' versie van Bridge Over Troubled Water. Op de Country Side bevallen zeker Tomorrow Never Comes, Faded Love met een sterke gitaar, het vlotte I Was Born About Ten Thousand Years Ago, Funny How Time Slips Away & het fantastische I Washed My Hands in Muddy Water. Op dit From Elvis In Nashville staan hele fraaie niet te missen sessies van the King.

Ik heb me nog wat verder in Elvis verdiept. Wat je ziet is dat hij in de jaren '50 geniaal en geweldig was (kort gezegd). Bijna alles wat hij aanraakte was goud. Ik kan dan ook van harte de box Elvis The King of Rock 'N' Roll aanbevelen: dat is het broertje van deze box From Nashville to Memphis. Je vindt 'm hier:
Elvis Presley - The King of Rock 'n Roll (1992)

Deze box is logischerwijs wat minder dan de jaren '50 box. Dit komt omdat Elvis na het album Elvis is Back uit 1960 (nummers op cd1) vooral soundtracks van zoetsappige films uitbracht. Die worden heel wat lager gewaardeerd dan zijn eerdere muziek. Dit overall lagere niveau vind je ook op zijn albums uit die tijd terug: die muziek vind je op deze box. Pas eind jaren '60 - na zijn comeback optreden in 1968 - is Elvis back on top met de LP From Elvis in Memphis. Vandaar dus dat cd 4 wel aanspreekt.

Ik ga er dus maar vanuit dat de hoge score voor deze box met name gebaseerd is op cd 1 en cd 4: begin en eind jaren '60. Het middenstuk van de jaren '60 is gewoon wat minder.

Als alternatief voor deze box kan je dan ook de Extended Deluxe versie van Elvis in Memphis nemen, met op 2CD's de complete zeer geslaagde Memphis sessies. Daarnaast kan je momenteel Elvis is Back in de geremasterde versie met bonustracks krijgen via de box Elvis Presley - Original Album Classics. Heb je gelijk 4 topalbums van Elvis en één aardige.

Ik verbaas mij over de veelheid aan negatieve berichten bij dit album van Elvis. Dit is weliswaar één van de vele soundtracks uit de jaren '60, maar het is één van de eerste nog uit 1960. Dit G.I. Blues is toch helemaal zo slecht nog niet? Er staan flink wat goede songs op en Elvis zingt hier werkelijk geweldig. Het klinkt ook nog eens allemaal kraakhelder.

Van de nummers vind ik alleen Big Boots en Didja' Ever matigjes. Echt de moeite waard zijn What's She Really Like, Wooden Heart, Shoppin' Around, Blue Suede Shoes & Doin' the Best I Can. Heel aardig zijn
Frankfort Special, Tonight Is So Right for Love, G.I. Blues & Pocketful of Rainbows. Helemaal geen verkeerde plaat dus wat mij betreft. Dat vond men toen ook, want naast de nummer 1 plek in the UK stond de plaat ook op 1 in de USA en haalde daar een platinum status.

Ik heb sinds kort de fraaie Album Collection van Elvis Presley met echt al zijn albums op 57 CD's met nog 3 extra CD's. Ik aarzelde gezien de slechte verhalen over heel wat soundtracks en de lage score hier of ik wel wilde gaan luisteren naar Girls! Girls! Girls! Ook niet echt een sublieme titel voor een plaat. Gelukkig heb ik het wel gedaan. Want zo slecht is dit nou ook weer niet, zeker als je bedenkt dat dit muziek is voor een comedy uit 1962. De film staat trouwens op 5,7* op IMDb.

Er staan een paar wel erg softe filmsongs tussen, maar die staan mooi achter elkaar: We'll Be Together en A Boy Like Me, a Girl Like You & Earth Boy. Aan de andere kant zijn de eerste vier nummers zeker het beluisteren waard: titelsong Girls! Girls! Girls! I Don't Wanna Be Tied, Where Do You Come From en I Don't Want To zijn hele aardige Elvis songs. Return To Sender wat verderop is zelfs een sterke Elvis klassieker. Because of Love daarna en slotsong We're Coming in Loaded klinken ook niet verkeerd. Gemiddeld toch nog een best aardige soundtrack dus, met een paar hele aardige tot prima songs. De LP haalde trouwens de 3e plaats in de Pop chart en een gouden status.

Er staat een mooie toelichting achterop de mono lp die ik hier heb uit 1960. In Tupelo, Mississippi, groeide Elvis (natuurlijk) op met gospels in de kerk. Als jonge jongen is hij dan ook als eerste gospels gaan zingen. Toen was het logisch dat hij er ook een aantal platen van heeft uitgebracht.
Dit His Hand In Mine samen met de uitstekende Jordanaires zit wel slim in elkaar. Het klinkt soms meer als een album met traditionals, populair gezongen. Door de tekst realiseer je je dat het wel degelijk gospel is. Gelukkig hoor je ook regelmatig de gospel invalshoek. Die combinatie gezongen door de oh zo mooie stem van Elvis levert een fraai album op.

Dit is echt geweldig: 91 Elvis tracks in een fraai uitgevoerde box met mooi hoesje en een mooie cover. In het boekje wat erbij zit, staan bij alle tracks jaar van opname, uitkomst en hitpositie in the USA & UK. Het geluid is remastered en geweldig.

59 ( !!!!!!) top 10 hits, alle UK nummer 1 hits en vrijwel allemaal top 20 hits. En dus met recht een hit story. Onvoorstelbaar, als je er over gaat nadenken.
Overigens horen daarom de 2 remixen er ook bij: beide werden nummer 1. Ik vind ze bovendien best te pruimen, zeker die van Junkie XL.

De eerste van de drie cd's is de bekende 30 #1 hits, niks mee mis natuurlijk. Tot je cd 2 aanzet: daar staan vooral top 10 hits op, maar heel wat kende ik niet. Een aantal juist weer wel, zoals het niet te missen Blue Suede Shoes en Viva Las Vegas.
Wat een lekkere en soms mooie muziek is dat zeg en wat een stem heeft die man toch! En dat gaat maar door, ook op cd 3. Die begint trouwens met Blue Moon en verderop staan Guitar Man en I Just Can't Help Believin'. Ook niet verkeerd.

Wat een prachtige erfenis deze Hitstory Box.

Door de negatieve geluiden over de soundtrack tijd van Elvis had ik tot nu toe veel van dit materiaal links laten liggen. Door de album collection die ik nu heb, ben ik inmiddels toch wel wat positiever tegen die soundtrack tijd gaan aankijken. Hij heeft toen ook best mooie dingen gemaakt, die soms te laag worden gewaardeerd. Ik lees dat op deze pagina ook terug. Daarom vind ik dit goede gospelalbum How Great Thou Art van Elvis in niveau niet eens zoveel verschillen met de betere soundtracks. Wel is het een stijlbreuk en dat is natuurlijk wel zo prettig.

Alles wat de man zingt klinkt in ieder geval erg mooi. Zeker ook deze gospels, waarbij hij voortreffelijk ondersteund wordt door The Imperials en The Jordanaires. Sommige nummers vind ik wat te bedaard, een aantal zijn toch weer erg fraai. Met name titelsong How Great Thou Art, het mooie Somebody Bigger Than You and I, het swingende So High, het werkelijk prachtige Where Could I Go But to the Lord, het vlotte Run On en de populaire single Crying in the Chapel zijn mijn favorieten hier. Bonustrack You'll Never Walk Alone uit diezelfde periode vind ik de beste uitvoering van dit bekende nummer.

Elvis zakt op deze soundtrack It Happened at the World's Fair uit 1963 één keer door de ondergrens met I'm Falling in Love Tonight. De rest van de liedjes zijn aardig tot heel aardig en natuurlijk gezongen door die fraaie stem van Elvis. Dat scheelt nogal kan je wel zeggen.

Heel aardig vind ik kant A van de LP: opener Beyond the Bend, het zwoele Relax, het swingende Take Me to the Fair, het mooie They Remind Me Too Much of You en het lekkere One Broken Heart for Sale. Kant B is wisselvalliger, waarbij How Would You Like to Be? op de ondergrens zit. Gelukkig eindigt het met een Happy Ending. Overall staat er toch genoeg aardigs op om It Happened at the World's Fair geen onvoldoende te geven. De film heeft dat trouwens ook niet op IMDb (6+).

Dit is toch wel één van de fijnere lp's van Elvis. Rustig en mooi, maar ook catchy en lekker. De plaat bevat een mooie afwisseling aan songs, waarvan ik er maar eentje wat minder vind (I'm Yours). Erg mooi vind ik bijvoorbeeld Something Blue en That's Someone You Never Forget. Lekkere popmuziek is te horen op Kiss Me Quick, Gonna Get Back Home Somehow en Suspicion. En dat allemaal ook nog eens gezongen door the King. Wat een fraaie stem heeft Elvis toch. Kortom, ik vind dit album hier op Musicmeter ook wat ondergewaardeerd.

En alweer een soundtrack van Elvis die mij reuze meevalt. Dit Roustabout uit 1964 staat vol met hele aardige rock & roll en country rock. Er staat maar één wat minder soundtrack nummertje op van 1,5 minuut: Carnival Time. De rest van de songs is van aardig tot echt heel aardig. Het is zelfs lastig om 3 favorieten aan te vinken. Zelf heb ik Roustabout, Little Egypt en Hard Knocks gekozen, maar There's a Brand New Day on the Horizon, Big Love Big Heartache, Poison Ivy League en It's a Wonderful World mogen er ook wezen. Ik ben blij dat ik dit Roustabout van Elvis nu ook ken. In 1964 haalde de plaat trouwens nog de nummer één plek in the USA. De film staat op een 6+ op IMDb.

Kant A van dit Something For Everybody uit 1961 van Elvis vind ik over het geheel genomen iets te zoet, sommige nummers zijn soms wat 'over the top'. Maar gelukkig zingt Elvis ze en Give Me the Right en vooral It's a Sin vind ik wel erg mooi. Kant B vind ik juist door de bank genomen een sterke LP side. Het tempo zit er hier meer in, maar vooral vind ik flink wat nummers (echt) goed. Vooral Put the Blame on Me en I Want You with Me zijn geweldig. Alles bij elkaar is dit een goede Elvis plaat met zijn ups en downs.

En als ik dan bij Elvis laatste soundtrack aankom, blijkt dat één van de beste soundtracks te zijn. Waarom staat Speedway hier op zo'n lage score? Omdat dit het stempel van soundtrack heeft? Het is namelijk een hele lekkere rock 'n roll / sixties popplaat, vol met aardige tot goede nummers. Alleen He's Your Uncle Not Your Dad is een wat minder film nummer. Elvis klinkt ook energiek en het is leuk dat Nancy Sinatra meedoet, want You're Groovy Self is erg leuke sixties pop.

Van Elvis zijn mijn favorieten hier de swingende opener en titelsong Speedway, het duet met Nancy Sinatra There Ain't Nothing Like a Song, het lekkere You're Time Hasn't Come Yet, Baby, het mooie Who Are You (Who am I?), het ijzersterke Let Yourself Go, het swingende Western Union, countrysong Goin' Home en de afsluitende ballad Suppose. Dit is één van de betere Elvis soundtracks en eigenlijk niet te missen voor Elvis liefhebbers. Een lekker wegluisterend mooi gezongen sixties album: dat is dit Speedway.

En alweer een hele aardige soundtrack van Elvis. Ik ga inmiddels toch wel wat positiever tegen die soundtrack tijd aankijken. Hij heeft toen ook best mooie dingen gemaakt, zoals dit energieke Spinout uit mijn geboortejaar 1966. Alternatieve titel is: California Holiday en zo'n vakantiegevoel krijg ik wel bij het luisteren naar deze plaat. De muziek is een mooie afwisseling van rock en pop(ballads) en er staat eigenlijk geen zwakke broeder op dit album. De vlotte opener Stop Look and Listen, mooie ballad Am I Ready, titelsong Spinout, het fraaie I'll Remember You en de geweldige Dylan cover Tomorrow Is a Long Time zijn mijn favorieten hier. Die laatste duurt ruim 5 minuten en is echt fantastisch neergezet door Elvis. Niet te missen wat mij betreft.

Je hoort op deze dubbel LP hoe goed Elvis live wel niet is. Hij heeft natuurlijk zijn fantastische stem en veel goede tot geweldige songs. Ook zijn begeleidingsband klinkt prima. Hij heeft veel contact met het publiek, wat op zich goed is, maar dat is toch het enige minpuntje: hij overdrijft dit wat, zeker met de flauwe grappen. Gelukkig staan de monologue en introductions aan het einde van een LP kant, zodat je die niet steeds hoeft te beluisteren. Mijn favoriete songs van dit concert zijn I Got A Woman, Mystery Train / Tiger Man. Baby What You Want Me to Do, Runaway, Yesterday / Hey Jude, Suspicious Mind & What'd I Say.

Vrij recent is dit overzicht ook uitgekomen op '3LP White Vinyl Gatefold Boxset'. 6x 9 Elvissongs in een geweldige kwaliteit op fraai wit vinyl. En niet alleen staan er natuurlijk veel (hele) bekende songs op, maar ook een paar (vergeten?) pareltjes en wat minder bekende mooie liedjes. Er is per LP kant een mooie afwisseling tussen de bekende en minder bekende nummers en het luistert zo heerlijk weg. Voor de vinylliefhebber is dit absoluut een aanbeveling.

Een boxset van 4 LP's met 50 wereldwijde gouden platen van Elvis in mono. Naast flink wat bekende krakers staan er ook heel wat less famous juweeltjes op. De geluidskwaliteit is echt goed: een absolute aanrader deze box!

Dit is echt leuk, echt tof. Als je dit album blijft draaien, groeit het en groeit het en groeit het.... skyhigh!! Wat een juweel van een album is dit.

Prachtige muziek, afwisselend mooie en leuke composities met een heerlijke bas, een lekkere drum en vooral de schitterende stem van Emiliana Torrini. De zangeres met ook nog eens de mooiste naam van allemaal.

Ha, ha, ha, ha: hear me laughing ha...

Natuurlijk is een greatest hits album voorspelbaar, althans: als ze het goed doen. Er zijn genoeg voorbeelden waar ze nummers vergeten. Hier staan de hits erop. Vaak is het dan aardig als er ook nog wat nieuw werk op staat, dat is hier ook zo. Shake That heeft een ander geluid, maar dat is juist weer goed voor de afwisseling en maakt het album minder saai. Overigens begin ik het album af te spelen na fack, bij The Way I Am.

Dan hoor je het ene geweldige na het andere goede nummer, de prima producties en de voortreffelijke raps van Eminem. En soms ook de doordringende teksten, waarbij Stan nog altijd creapy sterk is. Dit is een album met echt een flink aantal fantastische nummers, waarbij het erg moeilijk is om vier favorieten te kiezen. Dat zegt vaak genoeg over de kwaliteit. Vandaar 'gewoon' 4,5* voor de muziek.

En net nu ik Stan aan het luisteren ben, krijg ik ook weer kippevel. Luisteren alleen is al genoeg: wat zet Eminem deze gestoorde fan fantastisch neer, creapy gewoon. Maar kijken was ook fascinerend: de clip van het nummer was net als bijvoorbeeld Smell Like Teen Spirit 9 jaar daarvoor en Thriller van MJ één van de hoogtepunten in de MTV geschiedenis. Het zieke en trieste verhaal wordt fraai in een korte film neergezet: grote klasse. Op de special edition die ik van dit album heb, staat op de tweede disc de Directors Version van de clip.

De raps van Eminem op dit album zijn keihard en direct, net als zijn teksten. Opener Kill You gaat over zijn moeder, overduidelijk één van de favoriete personen in zijn leven. Hoewel hij op I'm Back echt te ver gaat wat mij betreft. The Way I Am vind ik zowaar een mooi nummer. The Real Slim Shady heeft een heerlijke groove. De rest van het album staat vol met sterke nummers. Vooral de titelsong en Drug Ballad vind ik erg goed en ook de gasten op B**** Please II klinken prettig. Kim is echt heavy, heavy, heavy... wat een agressie. Under the Influence vind ik het enige echt mindere nummer. Op slottrack Criminal geeft Emimem ons een kijkje onder de hersenpan van een crimineel op een erg lekker pianootje. Mooie afsluiter.

Dit jaar staat The Marshall Mathers LP in de top250 van de laatste 30 jaar in Q Magazine. Lijkt mij logisch.

Een hele leuke Franse uitgave van Decca met de mooiste muziek van Ennio Morricone voor de westerns van regisseur Sergio Leone & de films van Quentin Tarantino. Hier staan heel wat klassiekers op.

De mooiste uit de Tarantino films vind ik toch Ancora Qui, Par Elisa. Sergio Leone's Kant A staat natuurlijk vol met fraaie thema's. Deze LP heeft ook een erg goed en dynamisch geluid en er zit ook een mooie binnenhoes bij met filmfoto's. Een aanrader voor de liefhebbers.

Dit is simpelweg de meest dynamische spaghettiwestern soundtrack van Ennio Morricone. En dan zeg ik nogal wat, realiseer ik me. Uitermate boeiend en fraai, met sterke en mooie melodieën en thema's. Ze sluiten goed aan bij het werk dat Morricone toen maakte in de jaren '60 / begin jaren '70 voor deze westerns. Eigenlijk haast een genre op zich, samen met the Dollar Trilogy en nog een paar vergelijkbare films.
La Resa Dei Conti is dan niet zo bekend, maar mag er meer dan wezen!
(en komt ook nog eens uit mijn geboortejaar )

Des te vaker ik deze prachtige donkere soundtrack van Ennio Morricone draai, des te mooier ik 'm vind. De suspense in de muziek, die hoort bij deze 'western' van Quentin Tarantino is heel mooi in de muziek verweven. Gisteravond heb ik de film gezien en dan zie en hoor je toch hoe muziek de beelden niet alleen kan ondersteunen, maar (soms) ook naar een hoger niveau kan tillen. Morricone heeft natuurlijk al lang bewezen, dat hij daar een meester in is, maar deze keer haalt hij op zijn oude dag weer zijn allerhoogste niveau.

Instrumentaal en productioneel zit deze soundtrack ook weer perfect in elkaar. Wat wordt de muziek mooi gespeeld en vanaf het Third Man Vinyl klinkt het geweldig. Openingssong en thema L'Ultima Diligenza di Red Rock is fantastisch. Dit wordt doorgetrokken op de Overture. Een passende song bij dit alles is die van Third Man's eigenaar Jack White met the White Stripes en het fraaie Apple Blossom. Uiteindelijk keert het thema weer even terug in L'Ultima Diligenza di Red Rock, No. 2, dit keer nog heftiger met aanzwellende violen en een mannelijk koor. Erg mooi.

Hierna volgt het langste stuk over iets wat overal is in de film: sneeuw. Neve is een erg mooi werk van Morricone van ruim 12 minuten lang. De spanning druipt werkelijk van de muziek af. Dit thema komt nog 2x terug. Intussen horen we op de soundtrack zoals gebruikelijk bij Tarantino weer opvallende dialogen. En ik moet zeggen: deze film zit er werkelijk vol mee. Wat een goede film is het!

De rest van de soundtrack met soms terugkerende thema's, bevat kortere stukken. Maar het niveau blijft erg hoog. Zoals op La Musica Prima del Massacro en het werkelijk onheilspellende Sangue e Neve (Bloed en Sneeuw). Ik was al voordat ik de film zag, gegrepen door deze soundtrack. Nu ik de beelden erbij heb gezien hoort daar een hele hoge score bij. Na de winst bij de Golden Globes kan de Oscar Morricone, inmiddels 87 (!) jaar toch niet mislopen?

Na de vele lovende stukjes hier en omdat ik juist ook van de Clapton hou die blues speelt, begon ik misschien wel iets te enthousiast aan dit live album. Er staat genoeg moois op, maar het is toch een beetje een mixed bag. Openers Tulsa Time & Early in the Morning vielen me gelijk wat tegen, net als verderop op CD1 If I Don't Be There by Morning en All Our Past Times. De nummers zijn niet echt bijzonder en dit is toch niet de Clapton uit bijvoorbeeld zijn Cream tijd die je daar hoort spelen (en zingen). Hier is hij nog niet zo scherp als verderop in het concert. Het klinkt allemaal wat gladjes, soms ook een makke bij zijn studiowerk.
Tussendoor zijn Lay Down Sally en Wonderful Tonight een stuk beter neergezet en interessantere songs. Echt goed wordt het bij Worried Life Blues en After Midnight. Niet alleen prima songs, maar ook uitstekend gespeeld. Op CD2 van het concert trekt Clapton die lijn aardig door. Zeker op het geweldige Double Trouble & Blues Power. Maar ook Cocaine mag er wezen. Daar horen we zelfs de Jappanners mee zingen.

Ik zag Eric Clapton in juni (2022) dan toch in de Ziggo Dome met ook een concert met veel blues klassiekers. Vlak erna kwam dit live album uit met 18 blues klassiekers opgenomen at the Fillmore in San Francisco op 8 en 9 November 1994. Clapton komt natuurlijk ook uit de Engelse bluesscene uit de jaren '60 voort en is en blijft een groot liefhebber. Daarnaast speelt hij de blues geweldig.

Wat wil een bluesliefhebber nog meer dan Clapton die in een relatief kleine zaal met een enthousiast publiek zo'n fraaie en toch ook afwisselende set neerzet? Alles klinkt goed, een paar favorieten van mij zijn: Blues All Day Long, Early in the Morning, Five Long Years, Crossroads (in een andere mooie versie), Everyday I Have the Blues, Someday After a While, Have You Ever Loved a Woman & Groaning The Blues. Play it loud!

Een verklaring voor het niet echt doorbreken met haar zangcarriere, ondanks haar fantastische stem die toch in de buurt komt van haar zus Aretha, ligt ook in het feit dat zij de universiteit had afgerond en een prima baan had bij IBM waar zij het erg naar haar zin had. Het zingen deed ze er naast. Tja, eigenlijk wel heel jammer. Daarnaast kon zij veel zingen: Soul, R&B, Jazz, Blues, wat gelijk een nadeel was. Het werd lastig gevonden om haar zangcarriere een precieze richting te geven.

Ik vind de eerste helft (zes van de zeven nummers) van dit album - de singles - erg sterk, behalve juist Abracadabra, mogelijk omdat het eerder Northern Soul is en ik de voorkeur geef aan Southern Soul. Favorieten zijn klassieker Piece of My Heart, Open Up Your Soul, I'm Just Not Ready For Love & Big Boss Man. Juist deze eerste 6 nummers vind je ook terug op de recent verschenen compilatie Piece of Her Heart, the Epic & Shout Years (label Shout: 2009). Ook staat daarop de complete A-side van debuutalbum Her Name Is Erma. En om het nog makkelijker te maken: ik heb een editie van dit Golden Classics waar ook nog (als bonustracks?!) deze A-side staat. Eigenlijk logischer, dan alleen de B-side.

Want op de tweede helft van dit Golden Classics staat juist weer op 1 nummer na de complete B-side van haar debuutalbum Her Name Is Erma. Dit zijn soms wat mindere composities en dat is jammer gezien de mooie stem van Erma, één van de drie dochters van referent Franklin'. Alle 3 konden ze goed, steengoed en briljant zingen. Bijzonder toch? Eén ding is toch wel duidelijk, Erma was eigenlijk te goed voor het achtergrondkoor van haar zus Aretha.