Ik kwam dit Hot Buttered Soul tegen in een tweede hands bak, het vinyl in een hele goede staat. Toen ik de plaat oplegde, wist ik niet wat ik hoorde. Een prachtig nummer: Walk On By, met een fantastisch orkest, schitterende blazers (the Bar-Keys!) en de mooie donkere stem van Isaac Hayes. En op het moment dat je denkt: beter kan het niet worden, volgt het briljante Hyperbolicsyllabicsesquedalymistic, wat aan het einde ook nog eens een sublieme pianosolo tevoorschijn tovert.
One Woman is 'gewoon' een erg mooi liedje, maar de emotie komt weer vol terug, met alle dynamiek die daarbij hoort, op het fraaie By the Time I Get to Phoenix. Op mijn oude Stax plaat uit 1969 staat nog het lange 'praat-intro', maar ook als je dat over zou slaan dan nog heb je weer zo'n lang mooi Isaac Hayes nummer.
Op deze plaat weet Isaac Hayes ook een prachtige fusion van Soul, Funk en zelfs klassieke (film-)muziek te maken. In deze review heb ik voor Hot Buttered Soul woorden als prachtig, fantastisch, schitterend en briljant gebruikt. Niet zomaar: ik zet deze sublieme plaat in mijn top 10.

Ik kwam deze verzamelaar van Isaac Hayes uit 1973 tegen en uitgezonderd de Shaft singles, kende ik maar sommige nummers. Ik heb het even opgezocht en dit is een verzamelaar van een aantal singles van Isaac Hayes, waarvan sommige nummers best moeilijk te vinden zijn. En als je het dan beluistert, blijkt het toch wel een klein goudmijntje te zijn. Want het grootste deel van de songs is (erg) goed en natuurlijk prima vertolkt door Isaac Hayes en consorten. En dat op het hoogtepunt van zijn kunnen: tot en met 1973. Als je Isaac Hayes ook maar een beetje waardeert, dan is deze verzamelaar de moeite meer dan waard.

Toe maar, Isaac Hayes covert één van de mooiere Beatles songs, Something, en dan ook nog eens 12 (!) minuten lang. Nou, geen seconde ervan verveelt, integendeel. Wat een prachtig rustig opgebouwd, mooi doorgetrokken en haast psychedelisch afgerond nummer heeft hij ervan weten te maken. Alles is gelardeerd met fraaie instrumentatie. Orkest, viool, piano, koor: verzin het maar. Voor mij is dit het absolute hoogtepunt van The Isaac Hayes Movement. Daarvoor staat op side B het hele mooie I Just Don't Know What to Do with Myself, met alweer een mooi intro en outro.
De andere twee nummers op side A zijn natuurlijk ook niet verkeerd. Na het praatintro volgt een typisch emotioneel beladen, heel mooi gezongen Hayes nummer, I Stand Accused. One Big Unhappy Family (mooie titel!) is een fraaie soulsong.
Wat mij betreft haalt deze mooie plaat niet het waanzinnige niveau van voorganger Hot Buttered Soul. Daar zat nog wat meer afwisseling, wat meer funk in verweven. Maar ja, wat dan nog? Dit is een prachtplaat op zich.

Ja, wat wil een liefhebber van soul & funk nog meer dan The Ultimate Isaac Hayes en dan ook nog uit de periode 1969-1977, de tijd dat hij zijn beste muziek produceerde. Hoe sterk kan een verzamelalbum beginnen als met het tweeluik van het uiterst stemmige Ike's Mood 1 & het werkelijk briljante Walk On By? Die laatste komt van zijn meesterwerk Hot Buttered Soul, waarvan we ook nog het fraaie By The Time I Get To Phoenix vinden, maar dat had toch Hyperbolicsyllabicsesquedalymistic moeten zijn. En nu ik toch bezig ben, er staat niets op van de OST Truck Turner, de Main Title of Pursuit of the Pimpmobile had gekund. Maar goed, je doet het nooit helemaal goed als samensteller. In dit geval is dat Dean Rudland en die heeft zich aardig bewezen in dit vak.

Belangrijk is dat dit dubbelalbum een fraai overzicht geeft van de muziek uit die tijd van de fraaie stem van Isaac Hayes met zijn nog mooiere (orkest-)arrangementen. Natuurlijk vinden we wel Theme From Shaft terug, die beroemde soundtrack en het prachtige Good Love van het album Black Moses. Ook The Look Of Love van ...To Be Continued vindt terecht een plaatsje op deze plaat. Soms staan die fraaie lange albumversies erop, maar van het sterke I Stand Accused van The Isaac Hayes Movement staat de korte versie hierop, net als van het mooie nummer Joy, van het gelijknamige album. En de disco-swinger I Can't Turn Around is erg lekker.

Aan te raden is om minimaal Hot Buttered Soul, Shaft & The Isaac Hayes Movement te kopen en mogelijk ook nog Black Moses en daarnaast nog deze fraaie verzamelaar. Dan kan je helemaal verzuipen in de overheerlijke muziek van deze rasartiest.

Dit is een fraai uitgevoerde boxset op single (7") formaat. Het gaat hier om de schrijver, producer, muzikant en artiest Isaac Hayes. Je hoort het op 4 CD's en een 7" single. Ook zit er een boek in van 56 pagina's met ook vele fraaie foto's en een uitgebreide discografie (met afbeeldingen van singles/hoezen).

CD1 heet Soul Songwriter, Soul Producer en bevat verschillende artiesten die Isaac Hayes produceerde en/of voor wie hij de songs schreef (1-26). Op CD2 staan al zijn Volt & Enterprise Singles (27-48). CD3 spreekt voor zich, want heet 'Cover Man' (49-60). Mijn favoriet Walk On By staat hier ook op in de lange LP versie. De laatste 6 nummers zijn live van een concert uit 1972 in Chicago, afgesloten met een hele mooi gospel: His Eye Is on the Sparrow. Tot slot krijg je met CD4 Jam Master een bijzonder extraatje (61-69). Een deel van het materiaal op deze boxset is nog niet eerder uitgebracht.

Een absolute aanrader deze prachtbox veelal gevuld met overheerlijke muziek!

Sterker nog, Truck Turner is toffer dan de soundtrack van Shaft. Die bevat een aantal sterke momenten en een aantal mindere. Alleen die titelsong is geniaal. Deze OST Truck Turner is veel meer op niveau: de meeste songs / thema's halen minimaal een heel aardig niveau, heel wat zijn (erg) goed. Dit is ook regelmatig funky as hell. Soms wat subtieler, zoals op het fraaie Blue's Crib, maar vaak ook overduidelijk, zoals op het heerlijke Pursuit Of The Pimpmobile.
Dat Isaac Hayes mooie (orkest-) arrangementen kan maken, dat hoorden we op zijn eerder albums. Hier komt dat dubbel en dwars terug. Instrumentaal zit dit ijzersterk in elkaar. En soms gebruikt Hayes ook zijn fraaie zangstem. Als je heerlijk back to the 70's wilt. dan is deze funky score een absolute aanrader.

Je kan nu weer bij de serie Dance Classics gaan voor een heruitgave van Italo dance muziek: Italo Edition vol. 1 & 2. Dubbel cd's met alleen maar de 12" extended versions. Vooral volume 1 is erg goed. Daar staat ook, net als op deze oudere serie de 12" van Fotonovella van Ivan op: één van de mooiste Italo nummers. Silver Pozzoli scoorde zelfs een grote hit en ook daarvan de 12". Hetzelfde geldt voor één van mijn favorieten: Moses met We Just: in één woord briljant!
Verder nog veel meer grote namen als Fun Fun, Spagna, Koto & Den Herrow. Alleen er staan ook een aantal singleversies op en dat is eigenlijk niet zoals het hoort. Maar vooruit: dit is een mooie collectie.

Je kan nu weer bij de serie Dance Classics gaan voor een heruitgave van Italo dance muziek: Italo Edition vol. 1 & 2. Dubbel cd's met alleen maar de 12" extended versions. Vooral volume 1 is erg goed. Daar staat zeker niet Boys op van Sabrina, want dat is slechte Italo pop. Gelukkig verder wel heel wat prima Italo Disco op dit volume 2, zoals van Koto, Ivan, Ken Laslo, Fun Fun, Hypnosis & Spagna, En Ryan Paris en Steve Allen zijn best leuk, maar ook meer Italo pop. Minpuntje zijn de vele korte versies die hierop staan, ipv de 12-inches. Bij elkaar toch een best aardige verzameling.

Ik kom op mijn eigen mening van bijna 10 jaar geleden terug, dieptepunt op deze italo disco verzamelaar is niet Sabrina. Sexy Girl is namelijk zowaar best een aardig nummer van haar. Dieptepunt voor mij is Cinerella van Martinella, het zwarte schaap op deze Italo Dance Classics 3. Maar daar staan verder alleen maar aardige, leuke tot erg fijne nummers tegenover. Hoogtepunten zijn Step By Step, Happy Station, La Collegiala, How Old Are You, Give Me A Break en natuurlijk Hypnotic Tango van My Mine. Alles bij elkaar toch niet verkeerd dit deel 3 op CD. Of LP1 van deel 2 als je het op vinyl hebt....

Je kan nu weer bij de serie Dance Classics gaan voor een heruitgave van Italo dance muziek: Italo Edition vol. 1 & 2. Dubbel cd's met alleen maar de 12" extended versions. Vooral volume 1 is erg goed. Van deze oude serie is volume 1 echt goed en deze volume 4 ook. Want wat staan hier ineens veel Italo 'klassiekers' op, na het wat tegenvallende volume 3.
Je kan bijna de hele tracklist als favoriet aanvinken, maar laat ik (ook al) Vamos A La Playa noemen, (ook al) Happy Children, Stop Bayon, natuurlijk Scotch met Disco band, Koto met Visitors & Trans-X met Living on Video. En gelukkig zijn hier de extended 12" versies weer ruimer vertegenwoordigd. Prima verzamelaar!

Volume 1 & 2 van deze Italo Disco Classics of the 80's vormen een prachtoverzicht van de Italo disco die toen succesvol was in de Nederlands hitparade en/of discotheken. Regelmatig staan ook de 12-inch versies erop.
Het gaat van pop (Francesco Napoli / Ryan Paris) naar disco (Miko Mission / Azoto) naar Italo house (FPI Project), van begin jaren '80 naar eind jaren '80. Persoonlijke favorieten zijn How Old Are You, Happy Children, La Colegiale, Walkman & We Just (geweldig!). De dubbelaar met volume 1 & 2 is nog steeds betaalbaar te vinden op de Marketplace van Amazon of op Ebay: aanrader!

Volume 1 & 2 van deze Italo Disco Classics of the 80's vormen een prachtoverzicht van de Italo disco die toen succesvol was in de Nederlands hitparade en/of discotheken. Regelmatig staan ook de 12-inch versies erop.
Het gaat van pop (Silver Pozzoli / Gazebo) naar disco (Scotch / Fun Fun) naar Italo house (FPI Project), van begin jaren '80 naar eind jaren '80. Persoonlijke favorieten zijn Around My Dream, Colour My Love, Papa Chico (vakantieherinneringen) & Do It Again. Nog steeds te vinden als dubbelaar op Amazon's marketplace of Ebay: aanrader!

Van bluesrock, tot hardrock, tot countryrock, tot lekkere rock: dit album draait 117 Degrees door het rockspectrum heen. Het levert een fijn plaatje op, erg lekker om naar te luisteren.
Soms lijkt het wat simpel, maar stiekem is het dat niet. De meeste songs zitten echt goed in elkaar. En sommigen zijn gewoon erg goed, zoals opener Ain't It A Bitch, 'knaller' Parasite, titelsong 117 Degrees, Methanol en last but not least Freight Train. Maar ook erg leuke nummers als Here Before You en Up Jumped the Devil: wat een lekkere gitaar daarop zeg!

Vakmanschap en klasse dus van Guns 'N Roses man Izzy Stradlin, die zichzelf nog overtrof op het album hierna: Ride On.

Tussen zijn geslaagde solodebuut in 1992 Izzy & the Ju Ju Hounds en the River in 2001 scoorde Izzy niet, althans in Europa & the USA. En dat is verbazingwekkend, want zowel dit album Ride On als voorganger 117 Degrees zijn sterke blues-/hard- rock albums. Dit Ride On werd zelfs alleen in Japan uitgebracht, waar hij wel succes had, en staat niet eens op Discogs. Het kan vreemd lopen in de muziek, want we hebben het hier toch over één van de steunpilaren van Guns 'N Roses.

Dit Ride On staat vol heerlijke rock. Dan weer meer bluesy, dan weer meer richting hardrock. Een soort kruising van the Guns & the Stones: daar is dus helemaal niks mee.
Op titelsong Ride On is zo'n fraaie stijl van mixen te horen, terwijl California heerlijk bluesy is, met ook een mooie piano daarop. Spazed heeft iets van... Motorhead. Erg fijne gitaar is daarop te horen, net als de solo op Primitive Man.

"There ain't nothing going on in Needles." Het grappige is dat ik er met de camper ben geweest, middenin de Mojave Dessert. Hij zet mooi de sfeer in die contreien neer, met een lekker bluesrock nummer. Als je radiostations daar aanzet hoor je dit soort muziek. Hij gaat nog een stapje verder in The Groper, wat pure countryrock is. Here Comes the Rain en Hometown zijn echt geweldig: wat een lekkere gitaren zeg! Met Highway Zero verlaten we deze werkelijk uitstekende plaat.

De (dus Japanse) cd kost momenteel rond de 30,00 euro op Amazon UK of Ebay. Tot voor kort was er alleen een heel matige versie te pindakazen, maar momenteel is er een 320 bites beschikbaar. Ik zou er maar achteraan gaan: dit is echt een wereldalbum.