Over het algemeen kan je de muziek van John Newman wel scharen onder de popmuziek. Het is juist zijn stem die vaak R&B en Soul brengt in de muziek. Een nieuwe plaat, dus ook nieuwe kansen voor hem. Want over zijn vorige plaat zei ik nog: “John Newman weet me duidelijk niet te raken.” Ik wil de beste man graag nog een kans geven en daarom heb ik mij ook weer aan dit album gewaagd.

Na een korte intro komen we bij het eerste nummer. Dit heet All My Heart is vrolijke pop met veel dance-invloeden. Wellicht is dit de kant waar hij nu meer op gaat? Dat lijkt wel zo te zijn want Something Special is volledig inwisselbaar met dat vorige nummer. Dat geldt moeiteloos ook voor Lights Down, al horen we een klein verschil alhier met het toevoegen van de disco-invloeden.
Come and Get It kende ik al via de radio en is inderdaad niks meer dan een prima radiohitje. Evenals het dancehitje Never Give it Up trouwens. Hij moet toch wat meer uit de kast halen om echt op te vallen. De muziek is vooralsnog te inwisselbaar.
Trying Game lijkt trouwens verdomd veel op het voorgaande nummer. Als je even niet oplet zou je bijna het gevoel hebben nog steeds naar hetzelfde nummer te luisteren. Wat te denken van het weinig subtiele Give You My Love. Het is een album lang het gaspedaal in een knallen, hierdoor wordt het toch ook wat teveel eenheidsworst.
Die afwisseling is er een beetje met het ballad-achtige I’m Not Your Man, maar ook de laatste nummers knallen door. Killing Me rijdt als een trein en We All Get Lonely blaast nog even vol door. Ik weet genoeg. Ik denk niet dat ik ooit nog een album van John Newman op ga zetten.

(bron: Opus de Soul)

Het is natuurlijk allang april, maar toch bespreken we weer eens een album dat in 2013 helaas is blijven liggen. Het gaat om John Newman, een man die we al eens bespraken in de artikelreeks ‘Tip gekregen’. De man die opeens de hitlijsten bestormde met Love Me Again. Een man die een album heeft gemaakt waarbij de titel genoeg zegt over de inhoud. Hij brengt een tribute aan zijn favoriete muziek en artiesten. Maar doet hij dit ook goed?

Het album begint met de titeltrack. Jammer is dan wel dat het een matig begin is. Dit nummer is gewoon niet zo bijzonder. Daarna hebben we de bekende single die iedereen onderhand wel mee kan zingen, als je tenminste radio luistert. Losing Sleep gaat om dezelfde matige manier verder en dat zorgt er ook voor dat je niet echt lekker in het album kan komen. Easy is niet meer dan een grote “ach” waard.Voor de eerste keer wordt het pas interessant bij Try. Een bijzonder aardig nummer, wat teniet gedaan wordt door het saaie Out of My Head. Erg makkelijk klinkt Cheating, als een soort kloon van de eerder genoemde single. Makkelijk scoren misschien? Ook Running verschilt qua stijl maar weinig. Met één op negen, want Gold Dust is ook maar zo-zo, scoort John Newman tot nog toe niet zo goed.
Het beste van de plaat komt dan. Dat is namelijk het fijne Goodnight Goodbye. Steekt echt boven de rest uit. Of zal dat misschien meer over de rest zeggen? Want opvallenderwijs kunnen ook alle overgebleven nummers met niet boeien. John Newman weet me duidelijk niet te raken.

Op deze plaat van John Splithoff is het vooral pop die de klok slaat. Noem het desnoods makkelijke soulpop of R&B-pop. Maar poppy dus. En makkelijk dus. Alles in dienst om het makkelijk in het gehoor te laten zijn. Alle benodigde tempowisselingen komen voorbij: een ballad (Steady), dansbare nummers (Wgyg), beetje disco (Holding on to Me) en relaxed (Thrive). Een beetje en invuloefeningen wel daardoor. Luistert makkelijk weg, maar heel sterk is het allemaal ook niet als je kritischer kijkt.

De titeltrack is zijn grote hit. Deze Stax man brengt hier een mooi album.

Who’s Making Love – lekker groovy rthythm, goede blazers en doowop backings doen al het werk
I’m not the Same Person – stukje rustiger, goede beleving in zijn stem.
Hold on This Time – heeft een heel vrolijke vibe
Woman Across the River – hier brengt hij weer wat meer pijn in het nummer. Het orgel doet daar goed in mee.
Can’t Trust Your Neighbor – gooit een extra raspje op zijn stem waardoor het allemaal wat rauwer klinkt
Take Care of You Homework – lekker swingen en funky liedje.
I’m Trying – rustiger aan met volle blazers
Poor Make Believer – lieflijk liedje
Payback Hurts – de bekende ingrediënten vormen een smaakvol gerecht
Nobody is a Somebody Now – het meer gevoeliger werk
I’d Rather Drink Muddy Water – brengt wat blues en rock’n roll naar het album
Rumors – subtiel pianootje tovert een glimlach tevoorschijn

Johnny Ace is een artiest die zijn oorsprong meer in de rock&roll heeft. Ace heeft zelfs de eer bezongen te worden op een nummer van Paul Simon. Bezongen misschien wel door zijn jonge dood bij een potje Russisch roulette.
Zijn Memorial Album is zo ongeveer het enige album dat nog een beetje verkrijgbaar is van hem, met daarop dus al het beste van de zanger. Onder dat beste valt zonder twijfel het sterke Pledging My Love en het tergende So Lonely.

1. Pledging My Love – Romantisch en zoet, maar wel mooi gezongen. Wel wat kort.
2. Don’t You Know – Dit nummer swingt wel een stuk meer. Echt van die jaren ’50 swing.
3. Never Let Me Go – Een erg mooie ballad, vooral door de prachtige stem van Ace. Wel wat vlak verder.
4. So Lonely – Prachtig nummer zeg! Dit is genieten door de prachtige sfeer en hoe de muziek en stem samenkomen.
5. I’m Crazy Baby – Dit nummer doet me dan weer weinig. Natuurlijk is het mooi, maar ook wat te vlak. Het houdt mijn aandacht nooit echt vast.
6. My Song – Het jazzy karakter van dit nummer doet het goed, maar eigenlijk geldt voor dit nummer over de gehele linie hetzelfde als voor de vorige.
7. Saving My Love for You – Dit is de perfecte song voor als je romantisch met je geliefde een leuke avond wilt hebben. Ace zingt je zo het bed in.
8. The Clock – Een nummer dat in de verwachting ligt. Johnny Ace maakt ze vaker zo. Rustig en romantisch.
9. How Can You Be So Mean – Ace kan duidelijk ook swingen. Eigenlijk wel jammer dat er niet meer nummers als dit op deze plaat terug te vinden zijn. Tussen als het zoete geweld op deze plaat is dit nummer zelfs een beetje vuig te noemen.
10. Still Love You So – Juist ja, en weer terug naar het rustigere werk. Past natuurlijk goed bij Johnny Ace.
11. Cross My Heart - Hier wordt de sfeer toch wel weer erg mooi neergezet.
12. Anymore – Dit nummer gaat verder, en sluit af, waar Johnny Ace al het hele album mee bezig is. Voor de romantische zielen dus.

(bron: Opus de Soul)

Prachtige cd van Johnny Adams. Warm, sfeervol, funky, groovend en vooral bijzonder mooi. Dit album staat vol met de prachtigste soulballads, ballads die toch een ruw randje meekregen door het zeer eigen stemgeluid van Adams.

Deze man zat dus zowel in New Edition (ook met Bobby Brown) als in LSG (met Levert en Sweat). Deze man heeft een erg warm stemgeluid waarmee hij, zoals op deze cd, romantische R&B songs bezingt. Dit luistert lekker weg.

Johnny Rawls is niet de jongste meer maar wil gezien de titel graag nog even laten weten dat hij er gewoon nog is. Wat kan je dan verwachten van dit album? Veelal sympathieke smooth R&B. Redelijk oldschool gebracht en meestal in balladvorm. Kleine andere uitstapjes zijn er via Dancing Tonight(licht bluesy) en Rock With Me Baby(meer blazers).

Ik weet het nog niet zo met dit album. De ene keer knalt het heerlijk mijn speakers uit en vind ik het erg sterk, de andere keer verveelt het me wat en klinkt het te eentonig. Precies dus een album waar ik zin in moet hebben. Wat wel buiten kijf is, is dat Joi wel een sterke stem heeft.

Als iemand vaak zijn veelzijdigheid laat horen dan is het wel Jon Batiste. Van klassiek pianist tot aan R&B-zanger en daarna weer door naar het maken van de soundtrack van de Pixar-film SOUL. Nu is hij hier met Big Money en die pakt mee de rhythm en blues kant van de muziek aan. Dus weer een ander laatje waar hij uit put. Het opent met een duet met Andra Day. Zowel Day als Batiste hebben niet per se de meest imposante stemmen, maar op dit nummer vullen ze elkaar goed aan. Een mooie, rustige en serene opener van het album. De titeltrack is uiterst swingend die een glimlach op je gezicht tovert en op Lonely Avenue werkt hij samen met Randy Newman (over Pixar-soundtrack gesproken). Het resulteert in een vooral Randy Newman-achtig nummer. Petrichor is een qua stijl wat meer afwijkend nummer, maar daarmee niet minder prettig. Een echte zwoele ballad horen we in Do It all Again. Dit nummer lijkt geschreven voor Batiste’s pianospel. Pinnacle is een gevalletje country blues met een lekker ritme, daar waar At All juist weer meer de ontspanning opzoekt. Maybe is er weer voor het pianowerk, noem het gerust een piano-ballad. Tot aan de enige mispeer op dit album. Afsluiter Angels vind ik eigenlijk best een vervelend nummer.

Jazzmuzikant Jon Batiste laat zich op dit album van zijn meest veelzijdige kant horen. Dit album gaat van stijl naar stijl en dat op een bijzonder geslaagde wijze. De opener en titeltrack lijkt een soort lange intro en daarna gaat het los met het funky Tell the Truth, het souvolle (gospel-invloeden) Cry, het aanstekelijke I Need You, het meer experimentele nummer die lange titel, het hiphop/r&b achtige Boy Hood, het mooie pianowerk dat jazz en klassieke combineert op Movement 11', het neo-soul van Adulthood, de energieke R&B van Freedom, het andere R&B-dingetje van Show Me the Way en uiteindelijk belandend bij het rustige Sing. Na een outro heb je dan een zeer fijne plaat gehoord die vast nog vaak opgezet gaat worden hier.

Jon Batiste wist aardig bekender te worden bij het bredere publiek met zijn in 2021 gepubliceerde WE ARE. Ook maakte hij de muziek bij de Disney-film Soul. Natuurlijk was hij lang daarvoor al actief met meer jazz georiënteerde platen. Op dit album laat hij dat sowieso los. Een album dat je echt van hot naar her sleurt. En dat is zowel in stijl als in kwaliteit op te vatten. Batiste wil heel veel en misschien wel wat te veel op dit World Music Radio. Er staan teveel tempovertragende intermezzo’s op. Er staan teveel matige nummers op. Dit wordt zo’n album waar maar een paar losse nummers in verschillende playlists blijven hangen. Welke dat dan voor mij zijn? Het prima energieke Raindance, het rustige My Heart, het intieme Butterfly, het met spoken word omgeven Movement ’18 (Heroes) en het best mooie Running Away.

Jon Bellion is een Amerikaanse zanger en tevens producer die met The Human Condition zijn debuutalbum uit brengt. De tijd van de mixtapes en EP’s heeft hij hiermee achter zich gelaten en als we de verhalen vanuit Amerika moeten geloven dan kan dit weleens een pareltje van een plaat zijn. Ga ik hier dan blindelings op af? Zeker niet. Ik volg ook graag mijn eigen weg en vorm mijn eigen mening. Daarom luisterde ik naar The Human Condition.

The Human Condition start met He is the Same. Een nummer dat ik zelf plaats onder de noemer: veel geschreeuw, weinig wol. Stoer doen is leuk, maar als de kwaliteit dan zo tegenvalt is het alsnog een sof. Dan is het poppy 80’s Films wel heel anders. Bellion hangt opeens de lieve jongen uit. Een vrij simpel nummer die wel leunt op hitlijsten-succes. Ook All Time Low is niet direct heel verheffend. De beat is wat simpel, maar werkt op één of andere manier wel.
Wat ik dan weer jammer vind is dat Jon zijn stem zo nodig moet vervormen op New York Soul. Dan begint het nummer met een aardige rap, maar die zang door de vervormer halen verpest het een beetje. Dit doet hij niet altijd. Zo niet bij het ballad-achtige Fashion. Een nummer dat alleen nog het echte gevoel mist.
Het idee achter Maybe IDK lijkt duidelijk. Bellion wilde hier een episch song neerzetten. De ingrediënten daarvoor heeft hij allemaal bij elkaar gebracht, maar helaas laat de uitvoering dan te wensen over. Het komt niet over zoals het zou moeten. Een gemiste kans die ook door het simpele Woke the Fuck Up niet gered wordt. Dat lukt aan de andere kant dan wel weer met Overwhelming. Er zit wat meer “flava” in dit nummer en dat werkt best aardig.
Bellion lijkt de Weight of the World op zijn schouders te hebben en dat in het nummer te bezingen. Maar ik zou tegen hem willen zeggen dat hij er maar niet te zwaar aan moet tillen met zo’n slap nummer. Tevens zijn de raps van Blaque Keyz ook wat misplaatst. Net als The Good In Me dat voor het hele albums. Dat nummer valt totaal niet op.
Morning in America is heel liefjes en poppy. Is meer bedoeld als meezinger, tenminste zo werkt het nummer wel. Om dan met Irobot juist te kiezen voor hippe en volle beats. Dan maar hulp in roepen van Travis Mendes. Al resulteert dat dan weer in het saaie Guilliotine. Helemaal jammer dat het album dan afsluit door het slap vervormde gedoe op Hand of God.

Ondanks de successen over de grens geen album dat mij overtuigd. Dergelijke RnB is over het algemeen erg inwisselbaar en geen van deze artiesten steekt zijn of haar kop boven het maaiveld uit met een unieke aanpak. Ook Jon Bellion niet.

(bron: Opus de Soul)

Album nummer vier voor de Britten achter Jon Cleary. De basis is over het algemeen vrij funky, maar ook een uitgesmeerde ballad, wat meer reggae (Big Greasy) of juist blues(Frenchmen Street Blues) is ze ook niet vreemd. Best een fijne plaat, maar veel meer dan dat is het ook weer niet.

Voor mij kwam Jon Muq een beetje uit het niets. Ik hoorde een los nummer op ergens op een Spotify Playlist en was redelijk snel om. Dat nummer was Runaway, de opener van dit album. Het is hele mooie muziek. Muq heeft een prachtige stem en de instrumentatie is fijn rijk gekleurd. Het voelt als een warm bad. One You Love heeft dan iets sympathieks over zich. Fijne muziek die warmte en oprechtheid uitstraalt. Shake Shake is dan een meer onbekommerd nummer, aanstekelijk van karakter. Het daaropvolgende Lucky Love gaat weer terug naar die eerdere warmte. Bend is een nummer waarop je best een beetje weg mag dromen. Mooi gezongen met de juiste dosis gevoel en gewoon zeer prettig. Love, Love, Love is zo’n nummer waar je meteen in zit. Warm van karakter. Crying, Laughing, Loving, Lying is echt een ijzersterke song. Één van de betere van dit toch al sterke album. Dat komt mede door die onderliggende groove en prachtige zang. Butterflies is dan net wat gevoeliger en Hello Sunshine gewoon heel prettig. Op Dark Door mag je weer wegdromen en Flying Away From Home gaat een beetje richting de stijl van Jack Johnson. Afsluiter Riding is een meer verstild liedje en een prachtige afsluiter van een zeer overtuigend Jon Muq album.

Deze toch alweer 57-jarige Zuid-Afrikaan timmer al sinds de jaren ’80 aan zijn muzikale weg. Dit is misschien wel zijn meest saaie plaat in zijn oeuvre. Van matige covers tot gewoon saai gepingel, nergens weet de muziek mij echt te pakken. Misschien verwachtte ik ook wel wat meer van zo’n ervaren muzikant.

Een Zuid-Afrikaan die zich vooral richtte op de pop-jazz. Met gitaar bespeelt hij ook hier weer de nodige songs. Vaak rustig qua tempo en romantisch qua sfeer. Zo tussendoor vallen er een paar nummers op (titeltrack, Heart and Soul), maar over de gehele linie valt het toch iets teveel tegen.

Bijna geen muziek zo toegankelijk als dat van Jonathan Jeremiah. Wat het dan toch extra aandacht geeft is de mooie stem van Jeremiah die het inkleurt. Ook Good Day is daar wederom geen uitzondering op. Wederom een ontspannen, bijna zomerse plaat van zijn hand met genoeg interessante songs. Neem het fluitje op Mountain of de strijkers op Deadweight, je kan je er geen buil aan vallen.

Jonathan Jeremiah is al een tijdje meer dan die man van Happiness. Hij heeft inmiddels al een stevige discografie opgebouwd en voegt daar met dit Horsepower for the Streets, en dat verklap ik alvast, een echte parel aan die collectie toe. Het begint allemaal al met die uiterst sfeervolle titeltrack. Mooie strijkers, mooie stem, mooie sfeer. De rijkheid is hoorbaar en dit zet hij bijna moeiteloos door op You Make Me Feel This Way. Zijn warme stem draagt de nummers met gemak, mede door de uiterst smaakvolle omlijsting. Cut a Black Diamond is ook een heerlijke song. Zo mooi, zo gevoelig, zo warm. Een echt pareltje. Small Mercies behoudt die warme sound en voegt daar nog wat mooie koortjes aan toe. The Rope is dan wat meer aanstekelijk, wat meer groove. De energie die het uitstraalt is ook al zo fijn. Restless Heart is een soort aanstekelijk hitje. Nummer waar je meteen inzit met zijn mooie koortjes. Youngblood kent ook wat meer groove en is wederom een erg mooie song. Ten-storey Falling is intiemer en nog steeds niet minder mooi. Early Warning Sign een kleine, mooie pianoballade, waar Lucky meer ontspannend is. Afsluiter Sirens in the Silence sluit dit prachtige album af met een stemmige sfeer. Jeremiah laat zijn kunde hier heel duidelijk horen. Toplijst 2022 materiaal.

Hij was er opeens. En hoe!? Wat goed is komt snel zeggen ze weleens. In het geval Jonathan Jeremiah was dat zeker het geval. Al blijft het woord goed natuurlijk een relatief begrip. Met zijn album Solitary Man uit 2011 wist hij iedereen de aandacht te trekken. Singles als Heart of Stone en Happiness werden grijs gedraaid op de radio. Het was niet alleen makkelijke muziek, maar ook nog eens heel prettige muziek. Opvolger Gold Dust uit 2012 wist niet datzelfde te weeg te brengen als de debuutplaat en nu weer drie jaar later is er stilletjes een vervolg. Kan die de glorietijden doen herleven?

Als je naar de muziek van Jonathan Jeremiah luistert weet je het vaak al. Het is radiovriendelijk, het is ontspannen en iedereen kan er prima naar luisteren. Jonathan Jeremiah is niet een zanger die per sé de randjes op wil zoeken. Hij kiest het altijd wel redelijk veilig, maar dit doet hij altijd op een goede manier. Dat brengt zo nu en dan ook wat leuke hoogtepunten met zich mee, maar niet al te vaak. Het gaat om het totaalplaatje en dat totaalplaatje bevalt een ieder wel.
Dat is eigenlijk op Oh Desire niet anders. Jeremiah heeft weer een plaat gemaakt in het verlengde van zijn eerdere muziek. Dertien nummers lang speelt zijn soepele stem weer de hoofdrol en is de achtergrondmuziek andermaal erg ontspannen. Al luisterend naar dit album zal je nergens echt opveren van gelukzaligheid of verrassing. Nee het is wel veilig ontspannen muziek. Wederom goed voor de radio, wederom goed voor een grote groep mensen. Je kan het ook wel zien als wederom hetzelfde laken en pak. Die conclusie is op zich wel fair te noemen. Maar is het storende muziek? Nee, nergens kan het storen. Nergens irriteert het. Ik heb ook het gevoel dat het precies hetgeen is wat Jonathan wil bereiken met zijn muziek. Als je er maar gewoon lekker naar kan luisteren dan is het prima. In dat geval is het ook prima.

(bron: Opus de Soul)

Eind 2025 stond Jonathan Jeremiah 2 avonden in Carré in Amsterdam en ik was daarbij. Fantastisch optreden met die herkenbare volle sound. Het is de sound waar Jeremiah bekend mee is geworden en een sound die hij met succes doorzet op dit We Come Alive. Een prachtige stem, natuurlijk zou je zeggen als je Jeremiah al kent. Die mooie warme sound, met gevoel in de eindproductie. Het zijn die eigenschappen die het hele album vormen. Per nummer zitten er natuurlijk details in die het van elkaar af laat wijken. Een blazer hier, extra strijkers daar. De ene keer is het refrein aanstekelijker dan de andere keer. Soms ritmisch, soms meer rustig. Maar bovenal altijd van een erg hoog niveau. Het is ook lastig om dit album niet als geheel te benaderen. Alle nummers vormen een enorme eenheid waardoor het muziek is dat je als geheel album moet gaan luisteren. Natuurlijk zijn er wel een paar favoriete nummers aan te wijzen. Voor mijn zijn dat hier Kolkata Bear, The Suntrap, We Come Alive en Lorraine and the Mermaid.

Gospel, dat is wel hetgeen wat je hier mag verwachten. Nu luister ik daar over het algemeen prima naar, vooral omdat het vocaal altijd uitstekend in elkaar zit. Tekstueel moet je daar dan wel een beetje doorheen prikken. Dat is hier niet anders, al wordt het allemaal op een redelijk sympathieke manier gebracht. Verrassend is het allemaal niet en naar het einde toe ook wat saai.

Dit album van Jordan Mackampa begint erg fijn met het vrolijke Magic en weer symphatiek verder te gaan met Love at First Sight. Ook Tight is een prima nummer net als het fijne What Am I. Helaas gaat het niveau daarna wat naar beneden. Under heeft nog wel fijne energie en de titeltrack is wel mooi ingetogen, maar dit album is simpelweg niet evenwichtig genoeg om op constante basis te blijven boeien.

Op Foreigner uit 2020 bracht Jordan Mackampa een vrij verfrissende stijl ten oren. Ik was dan ook best verheugd met dit nieuwe album. Eens beluisteren of hij dit net niet rakers op het vorige album hier wel raak schiet. Playground is een heerlijk relaxte opener dat me qua stijl wat doet denken aan Musiq Soulchild. Proud of You is niet spannend, wel fijn. Het ook best fijne Mary is meer ballad-achtig en I've Found My Home in You is gewoon wel prettig. Jordan rapt dan a la Anderson.Paak op Step by Step. Ook Friends You've Made biedt meer rap dan zang. De sound is wel veel meer naar de R&B/Soul getrokken, bewijst ook het wat vals klinkende Girls on Film. Hierna wordt het allemaal wat minder interessant en vooral wat overgeproduceerd. Alleen April Fools en het ontspannen I Know zijn op zich wel de moeite waard. Jordan Mackampa gaat op dit album toch een wat andere kant op die mij gedeeltelijk bevalt.

Het is mij eigenlijk nooit gelukt voldoende aandacht te besteden aan de EP Groove Curse van Jordan Rakei. Aandacht die de EP zeker wel verdient zou hebben. Ik pak daarom de kans aan om die aandacht nu wel te geven aan zijn eerste volledige LP. Ik ben namelijk door de EP ervan overtuigd dat deze Australiër wat in zijn macht heeft. Nu is er alleen nog de hoop dat hij dat natuurlijk ook doorzet naar Cloak, want anders sta ik nog in mijn hemdje en hij ook.

Het lijkt er in ieder geval op dat Jordan mij met opener Midnight Mischief meteen gerust wilt stellen. Het is namelijk een fijn, ontspannen nummer waar duidelijk een eigen stijl in doorklinkt. Een stijl van een warme sound, met moderne invloeden maar ook met oog voor het verleden van de R&B en Soul muziek. Niet alleen van het verleden trouwens, want Snitch heeft wel wat weg van de muziek van d’Angelo. En dat is toch een hedendaagse soulheld. De rapper is misschien wat overbodig, maar verder is Snitch een heel fijn nummer geworden.
Een andere, meer swingende kant van het soulspectrum kiest hij met Blame it on the Youth. Een zeer lekker nummer waarop je niet stil kan blijven zitten, dat is gewoonweg onmogelijk. Daar zorgt ook de mooie muzikale omlijsting wel voor.
Misschien dat Rakei toch ook meer richting de hedendaagse soulartiesten kijkt als ik van te voren dacht. Op The Light hoor ik namelijk de zanglijnen van een Musiq Soulchild op een productie die zo van Raphael Saadiq had kunnen zijn. Een zeer fijn nummertje zo bij elkaar. Net zo fijn als Talk to Me dat is. Een nummer met veel afwisseling in die 3 minuten en 6 seconden. Goed gedaan.
Na een korte interlude laat Jordan ons ook kennis maken met zijn rustigere en meer ingetogen kant. Dit resulteert in het mooie Rooftop. Een geslaagde stap zijwaarts. Die rust zet hij door op Lost Myself. Als zit er in dit nummer op de achtergrond ook een fijn ritme verborgen.
Om dan het roer volledig om te gooien via het eclectische Toko. Een nummer wat we lekker doorheen stuiteren en een nummer dat bewijst dat Rakei van vele markten thuis is. Andermaal bewezen met Cupid’s Cheese, mijn favoriet van dit album. Aan de ene kant een nummer met moderne beats, aan de andere kant juist heel soulvol. Ngaiire voegt ook wat moois toe aan dit nummer met veel variatie.
Hoe Jordan Rakei er vocaal er voor staat horen we dan weer op Theta State. Dit nummer staat en valt met de vocalen en dat bevalt mij prima. Net zo prima als het ontspannen Sworn Enemy. Ik hoor hier dan weer een beetje Dwele in terug. Ook de jazz is niet ver weg in dit nummer.
Het album sluit dan af met het relaxte Tawo, waarin vol het leuke pianootje opvalt. Jordan Rakei laat zijn veelzijdigheid weer horen ten einde van deze zeer geslaagde plaat. Een man die meer aandacht verdient en ook nodig heeft gezien de kwaliteit van zijn muziek.

(bron: Opus de Soul)

Prima plaatje weer van Jordan Rakei, die een fijne blend maakt van electronic, r&b, soul en funkyness. Louter fijne nummers waarin hij kundig laveert tussen al deze stijlen. De ene keer met wat meer tempo, de andere keer weer wat rustiger. Ik heb nergens iets op aan te merken, maar ook niet per se op te merken. Een album dat één geheel vormt.

Hij zit niet stil, die Jordan Rakei. Sinds 2016 is dit toch alweer zijn vijfde album onder de naam Jordan Rakei. Vooral de eerste 2 a 3 album konden mij zeer bekoren. Dit album start met het verstilde en moderne Flowers. Gevoelig, niet vocaal uitbundig en een mooie opener. Freedom is daarop lekker relaxed en de onderliggende groove in Friend or Foe is erg fijn. Forgive is dan weer heel rustig, Royal eigenlijk niet meer dan aardig, Trust wat meer lekker funky en State of Mind vind ik wat te zoetsappig. Hopes and Dreams doet het ook niet helemaal voor mij, toch wat te zeurderig. Dan is Learning wel erg leuk met dat koortjes en Cages kent een fijne opbouw. Everything Everything mist eigenlijk net even die extra hint, Miracle is stilletjes en afsluiter A Little Life is helaas wat zeurderig gezongen. Dus wat hits en misses op dit verder wel prettige album van Jordan Rakei.

De elektronische muziek, die altijd overgoten is met R&B, van Rakei doet het al een tijdje goed bij mij. Het nieuwe album van deze Nieuw-Zeelandse artiest brengt in zekere zin wel wat anders met zich mee. Het is allemaal wat meer timide en rustiger dan we van hem gewend zijn. Meer dan genoeg fijne nummers zijn er te ontdekken op deze plaat, waar Scorceress, Clues Blues, Wallflower en Eye to Eye mij het meest opgevallen zijn.

Na een tegenvallende eerste LP weet Jorja Smith ook op deze EP geen potten te breken bij mij. Soms is het best sfeervol zoals op de opener, maar vocaal is het zo dun. De energie is daarbij ook nog heel laag waardoor het over de gehele linie op mij overkomt als een zeer saaie plaat. Een beetje meer pit zou de muziek goed doen, maar een beetje meer pit zou ze ook in haar zanglijnen wel kunnen gebruiken.

Lost & Found was een album dat door velen positief werd ontvangen. Mij kon het niet helemaal overtuigen, dus toen ik zag dat Jorja Smith weer een nieuwe plaat had wilde ik haar nog wel een nieuwe kans geven. Helaas is de conclusie al snel dat dit Falling or Flying nog een pak minder is dan het eerder benoemde Lost & Found. Dat komt vooral omdat op één of andere manier de zang me niet aan staat. Het stemgebruik, of hoe het in de sound is gemixt valt me erg tegen. Of misschien is Jorja gewoon een matige zangeres? (let op dit is een vraag)
Buiten dat is het productioneel te makkelijk, te weinig verrassend. Het hele album lijkt nog meer voor de massa/mainstream dan Lost & Found al was. Er zitten gewoon weinig spannende keuzes op dit album. Nergens wordt een risico genomen, dat hoor je aan alle nummer af. Jorja Smith en ik hebben dus duidelijk geen goed muzikaal huwelijk.