James Carr heeft het niet makkelijk gehad in zijn actieve carriere. Hij kon maar moeilijk omgaan met zijn successen wat zelfs een keer resulteerde in een overdosis antidepressiva. Maar luisterend naar zijn muziek hoor je dat je goud in handen hebt. James Carr hoort toch de allerbeste soulzangers allertijden en dit album tot één van de beste soulalbum allertijden.
1. A Man Needs a Woman – James Carr is een koning in dit soort slowsongs. De juiste snaar raakt hij met zijn stem, maar daar zijn ook de muzikanten debet aan. Prachtige sfeer, prachtig nummer
2. Stronger than Love – in dit nummer zit wat meer groove en dat drijft de energie op een andere wijze wat hoger. Dat raspje in zijn stem blijft heerlijk, net als het nummer zelf is.
3. More Love – juist weer wat trager. Een nummer zoals Carr ze duidelijk graag zingt. Met volle overtuiging zo te horen.
4. You Didn’t Know It But You Had Me – de afwisseling tussen rustig en wat sneller is er nu ook weer. Fijne groove en energie weer hier.
5. A Woman is a Man’s Best Friend – mooi ballade met wat swing in het gitaartje en de piano. De invloeden van de blues zijn onmiskenbaar
6. I’m a Fool for You – eigenlijk meer een duet in de refreinen, verder een schitterend nummer met de juiste essentie en intensiteit.
7. Life Turned Her that Way – dat subtiele drummertje en die fijn aangezette blazers maken dit zeer fraai gezongen nummer helemaal af.
8. Gonna Send You Back to Georgia – groovend terug naar Georgia, terug naar de roots. Lekker swingend en energiek nummer.
9. The Dark End of the Street – de absolute wereldhit en klassieker van Carr. Geschreven door Penn en in mijn ogen dé ultieme versie van dit geweldige nummer. Genieten, wegdromen, kippenvel, het je aan laten spreken. Alles is mogelijk op deze tijdloze topsong.
10. I Sowed Love and Reaped a Heartache – uitstekend nummer, maar wat wil je met dergelijke vocalen.
11. You’ve Got My Mind Messed Up – geniale soulsong met heel veel oprechte bezieling gezongen. James Carr is werkelijk een meester in het zingen van dit soort songs

(bron: Opus de Soul)

Hierboven bespreken we een andere Goldwax topper van Carr al uitgebreider. Dit album doet er zeker niet voor onder.
1. Pouring Water on a Drowning Man – die rasp in zijn stem en de blazers passen zo goeds bij elkaar zeg!
2. Love Attack – wat een heerlijke beleving heeft deze man toch in zijn stem zeg!
3. Coming Back to me Baby – gooit er juist wat meer tempo tegenaan. Dit beheerst hij ook super goed.
4. I Don’t Want To be Hurt Anymore – De pijn is voelbaar in de stem van James
5. That’s What I Want to Know – de swing is hier weer volledig terug. Wat energie krijg je hier van.
6. These Ain’t Teardrops – wat een soul in zijn stem. Je krijgt bijna letterlijk een kijkje in zijn ziel.
7. The Dark End of the Street – een hele grote klassieker die nog steeds niet aan kracht heeft ingeboet. Prachtig nummer dat je simpelweg raakt.,
8. I’m Going for Myself – de melancholie blijft nog wel even doorgaan, al spreekt er ook kracht uit dit nummer
9. Lovable Girl – en wat een lovable song. Behoort tot de top van zijn repertoire
10. Forgetting You – en als we het dan toch over de top van zijn oeuvre hebben, dan kan deze er ook nog wel bij.
11. She’s Better than You – schreeuwt het er nog even goed uit
12. You’ve Got my Mind Messed Up – dit nummer kan zich zonder twijfel meten met de eerdere klassieker. Prachtige song.

(bron: Opus de Soul)

James Ingram heeft best een aardige stem, maar muzikaal is het mij allemaal iets te poppy, te glad, te simpel. Over het algemeen erg makkelijk weg te luisteren, maar nergens verrassend interessant.

Sq slaat precies de spijker op de kop en vat daar meteen samen wat het probleem van James Ingram met heel zijn oeuvre is. GOede vocalen, matige tot slechte muzikale ondersteuning.

Na een aantal wereldhits werd het stilletjes aan wat rustiger rond James Morrison. Tussen dit en zijn vorige album zit dan ook een periode van vier jaar. Is de magie wellicht over na al die platgedraaide hits? Of moest James zelf even een timeout nemen om nog krachtiger terug te komen? De twaalf nummers op Higher Than Here moeten het antwoord op deze vragen bieden.

Het wordt allemaal geopend door de prima popsong Demons. Duidelijk is dat het karakteristieke stemgeluid van Morrison duidelijk niet aan kracht en urgentie heeft ingeboet. Ook Stay Like This is een alleraardigste popsong.
Ik wordt dan toch wat minder blij van het wat saaie Heaven to a Fool. Ook Right Here haalt het niet volledig. Wel meer tempo en energie, maar niet per se beter. Dat karakter houd ook aan met Reach Out, die ik niet meer dan aardig moet noemen. Daartegenover is We Can niet onaardig. Gelukkig lukt het met de prima ballade Too Late For Lullabies wel weer. Ook het licht aanstekelijke Something Right grijpt de aandacht weer even.
Dan is het echt saaie Easy Love een heel stuk minder en waarschijnlijk het minsten nummer van het album. Een betere poging is er met I Need You Tonight. Een nummer dat funky probeert te zijn. Alleen met het probleem dat die funkyness wat teveel bij proberen blijft.
Rustig aan daarna met Just Like A Child en de niet al te boeiende titeltrack. Om dan op In the Shadow of a Dream terug te willen grijpen op een meer funky inslag. Het nummer heeft een funky loopjes, maar echt loskomen doet het niet.
Naked With You is nog best aardig, net als de radiohit Lonely People. Maar echt overtuigend is dit gehele album niet.

(bron: Opus de Soul)

Veel radiovriendelijker dan James Morrison krijg je ze niet. Van de megahit You Give Something tot aan nu met album vijf is daar niks aan veranderd. En precies nog zo op deze plaat. Hij wordt onder andere bijgestaan door een sterk zingende Joss Stone, maar dat is meteen ook wel zo'n beetje het enige écht opvallende aan dit album. Voor de rest lijkt het allemaal verdacht veel op elkaar en wordt mijn inziens daarmee ook te vaak voor de makkelijke weg gekozen.

Tsja, als je een album start met het vlakke en zelfs wat zeikerige Rather Be dan beloofd dat niet direct veel goeds voor wat daarna gaat komen. Gelukkig is Come to Me wat aanstekelijker, maar ook vocaal niet al te overtuigend. Er zit eigenlijk pas bij Until Morning vocaal wat meer in. En dat is het wel zo’n beetje. Want het album gaat daarna van mwa naar bwa, van saai naar mierzoet en van onopvallend naar vlak.

En daar is alweer album nummer drie van de Ierse James Vincent McMorrow. Duidelijk een artiest die niet stil zit. Niet alleen qua productie, maar ook qua stijl. Het begon allemaal folky in 2010 en hij had daarmee zijn grote doobraak. Daarna werd die folk toch wel een stukje electronischer. En nu lijkt hij dat elektronische meegenomen te hebben naar deze derde plaat en voegt hij daar ook nog eens veel invloeden uit de disco aan toe. Hoe heeft hij dit gedaan?

Hij deed dit onder meer door te openen met Rising Water. Een beetje een te makkelijke elektro pop song. Ik verwacht persoonlijk wat meer van deze man. Helaas voert hij hetzelfde idee door op I Lie Awake Every Night. Misschien dan wel op een iets rustigere manier.
Last Story biedt dan wel wat anders en meer van het inlevende en meelevende wat soulmuziek ook kenmerkt. Al blijft het toch wat poppy en vlak. One Thousand Times is dan juist weer wat aanstekelijker. Helaas komt ook dit nummer niet helemaal los. Ik kan het zeker wel een prima track noemen.
Het meest hitgevoelige dat we deze plaat tegenkomen is er met Evil. De productie is opgevoerd en verder best een aardige song. Helemaal overtuigd ben ik vooralsnog niet. Dat heb ik meer met Get Low. Dat is gewoon een fijne en goede song. Ontspannen nummer dat me pakt. Ook het op de basis van de R&B geënte Killer Whales doet het prima bij mij.
Het beste nummer van deze plaat is mijn inziens toch wel Seek Another. Een nummer met een fijne funkyness, of voor mijn part noem je het disco. Een stuk beter in ieder geval dan het trage, saaie Surreal. Ook afsluiter Lost Angels is rustig, maar brengt meer overtuiging met zich mee.

Is Jamie Cullum niet dat hyperactieve Engelse ventje achter de piano? Dat is hem zeker. Tenminste, herinner ik hem vooral. Nu moet ik zeggen dat hij na Twentysomething in mijn ogen nooit meer een echt goede plaat heeft gemaakt. Gaandeweg heb ik me steeds minder in deze man geïnteresseerd en zie ik nu dat we reeds bij plaat zes zijn aanbeland. Met features die mijn aandacht wel trekken. Want Gregory Porter en Laura Mvula doen het bij mij wel goed. Nu doen die mee op 2 van de in totaal twaalf nummers dus we hebben nog even. Dat bewijst de opener en titeltrack wel. Cullum verleend zich hier makkelijke popjazz waar hij bekend mee is geworden. Nummers die allemaal makkelijk in het gehoor liggen, goed weg luisteren maar je toch niet echt meer verrassen. Ook de swing jazz van Don’t You Know ligt in het verlengde van deze opener.

Cullum kan zich hier heel goed mee redden. Er is immers een groot publiek voor deze stijl. Oppassen moet hij pas echt als de nummers nietszeggend worden, zoals op deze plaat bijvoorbeeld terug te vinden is op The Seers Tower of Walkin’. Voeg daarnaast toe dat hij vaak teveel moeite doet op vocaal gebied om op te vallen. Dat noem ik overtrokken zingen. Dat ligt niet zo lekker in het gehoor en doet de nummers vaak geen goed. Luister maar naar Lovesick Blues of Make Someone Happy. Dan weet je wel wat ik bedoel.

Goed wordt het zo af en toe ook en opvallend genoeg heeft Jamie daar dan wel hulp bij nodig. Beide duetten behoren namelijk tot de beste nummers van deze plaat. Vooral die met Porter komt goed binnen. Nog een ander goed nummers is het swingende Sack O Woe en het lijzige My One and Only Love. Dan horen we de Jamie Cullum die we constant willen horen. Alleen is het dan toch wel jammer om te moeten constateren dat hij het op Interlude niet een album constant vol kan houden. Laten we zeggen dat de missie half geslaagd is.

(bron: Opus de Soul)

Heb t album ontvangen en beluisterd. Jamie Foxx heeft gewoon een stem die erg goed in het gehoor ligt, en daarnaast ook niet zo standaard is als de meeste R&B zangers van de laatste tijd. Soms is het wat slijmerig (Three Letter Word) maar er staan ook erg goede nummers op (Love Changes, Extravaganza).
Ik geef het nu nog 3,5 ster, kan best een stijgen.

Al hangend op de bank en bedolven onder van alles en nog wat kijkt Jamie Isaac vanaf de frontcover naar ons luisteraars. Hij lijkt daarmee meteen de lading van de titel van deze plaat te willen duiden. De Britse zanger en producer kijkt in ieder geval vol zelfvertrouwen naar ons. Hij lijkt aardig tevreden te zijn met deze nieuwe plaat. Maar hoe tevreden ben ik?

Altijd leuk om je plaat met een intro te beginnen. Verder zegt het alleen vaak vrij weinig. Het is meer een moodsetter dan dat echt nummers zijn. Een echt nummer is Find the Words wel. Een laidback nummer welteverstaan. Precies zoals Jamie op die bank hangt. Een relaxte sfeer die hij ook aan houdt op Cnt U See.
Het bezwerende Last Drip dat daarna komt reken ik tot één van mijn favorieten van dit album. Een ijzersterke track met diezelfde relaxte sfeer. Om die relaxtheid dan nog een slagje verder door te drijven op Staying With me All Night. Een dromerig nummer ook vooral.
Op Know U Like Me blijft hij die sfeer vasthouden, al mist dit nummer wellicht wat de overtuiging van voorgaande tracks. Het wordt minder overtuigend gebracht, kan mij minder beklijven. Helaas geldt dit ook voor Beatuy. Ook dat nummer valt niet zo op.
Wellicht dat het na een korte interlude weer wat beter gaat? Pigeon is in ieder geval wel weer lekker relaxed. Helaas is daaropvolgend All My Days niet meer dan aardig te noemen. Een beetje vulwerk voor deze plaat. En ook de laatste track is niet zo te boeiend te noemen. Dan tel ik dus die outro niet mee.

We horen hier een sterk begin van Jamie Isaac, maar helaas weet hij die kwaliteiten niet constant vast te houden. Als geheel heeft het album wel goed één sfeer, al blijven de tracks niet altijd even boeiend genoeg.

(bron: Opus de Soul)

Commercieel begon het voor Jamie Lidell aardig te rollen via de hit Multiply. De absolute wereldwijde doorbraak was er met de feelgoodsong Another Day. De naam van Jamie Lidell was aan het soulfront getekend en bijbehorende albums (Multiply en in meerdere mate Jim) bevestigden zijn gang naar dit muziekgenre.
Even snel als hij dat pak aan trok deed hij het ook weer uit. Het zeer sterke Compass liet alweer een meer experimentele kant van Lidell horen en met het album Jamie Lidell uit 2013 was hij juist weer helemaal terug naar de elektronische muziek. Toch bleek de soul blijkbaar trekken van de eerste singles van dit nieuwe album deden ons juist weer denken aan Jim. Tevens viel op dat het allemaal wat rustiger bleek. Dit vermoeden wordt dan ook nog eens bekrachtigd met opener en titeltrack. Een ontspannen nummer waarvan de titel zeker blijft hangen. Dat doet hij wel wat teniet met het meer funky en aanstekelijke Julian, maar het uiterst rustige I Live To Make You Smile pakt er juist wel weer op terug. Je hoort in dat laatste nummer ook duidelijk de gospel terug, iets waar de backings perfect bij passen.
Ook Find it Hard to Say wordt er niet direct veel sneller, maar is zeker wel een mooi ontspannen nummer. Lidell houdt het dan ook nog rustig op deze plaat met Me and You. De ingrediënten voor een mooie song zijn er en met de uitvoering is ook zeker niks mis.
Dan toch wat meer midtempo op How Did I Live Before Your Love. Dat brengt ook meteen wat meer energie met zich mee. Net als bij het interessante Walk Right Back. Wat mij vooral opvalt is dat dit nummer zo goed opgebouwd is. Zit gewoon heel erg goed in elkaar. Of met de funkyness van Nothing’s Gonna Change. De vibe is dan ook meteen herkenbaar goed en vrolijk. Veel mensen zullen Lidell weleens zo het liefst horen.
Dat Jamie ook inspiratie haalt uit andere artiesten horen we op de ballad In Love and Alone, die zo van Stevie Wonder had kunnen zijn. Dan komt daarop juist de gospel weer terug met Motionless. En daarna komen we op het beste nummer dat deze plaat te bieden heeft. Het heet Believe in Me en oei wat een fantastisch nummer is dat. De spanning is constant voelbaar, de energie wil los maar mag niet. Soms breekt het dan toch door die barrière heen, maar wordt net zo snel weer ingedamd. Je wilt hier naar blijven luisteren.
Dan is de overstap naar het dromerige van I Stay Inside er toch wel eentje die even gemaakt moet worden. Wel weer een prima song trouwens. Net als het vrij kale (stem, keyboard en violen) Precious Years. Afsluiter Don’t Let Me Let You Go is dan ook weer van prima kwaliteit en sluit een rustiger album van Jamie Lidell af. De soul is wel weer terug, maar de versnelling is er een beetje uit.

Jamie Lidell is zo onderhand een bekende naam geworden die door velen in de gaten wordt gehouden. Was hij eerst vooral bekend en bezig in de electronic industrie, werd hij via het hitje Multiply opeens de new kid in soultown. De electronische en vrije geest van Lidell waren nooit ver weg, maar op Jim hoorde je toch wel erg veel soul terug. Compass was weer wat experimenteler. En nu is daar het eigenlijke titelloze nieuwe album van Jamie Lidell. Het album werd al voorgegaan door singles What a Shame en You Naked. Twee nummers die de interesse voor deze plaat alleen maar meer en meer opwekten. Tijd om het volledige album eens onder de loep te nemen.

Al een aantal albums lang is het heel duidelijk waar Lidell zijn inspiratie vandaan haalt. Vooral in de zang horen we veel Prince en Michael Jackson terug, maar dan gedaan op de eigen gereide Jamie Lidell manier. En zullen we daar eens duidelijk over zijn, dat is op dit album al niet anders. Helemaal niks mis mee natuurlijk, want we zijn het van Jamie gewend.
Daaropvolgend is het ook niet verrassend te noemen dat het album erg dansbaar is. Alles swingt als een tiet en grooved als een malle. Jamie Lidell laat ons de voetjes van de vloer bewegen of, voor de verlegen mensen onder ons, stilletjes ons hoofd knikken. En dit dan niet op dezelfde manier, maar met verschillende stijlen. Zo kent What a Shame een beetje dubstep, Big Love heeft een 80′s sfeer, Why a Why heeft meer een rock&roll en jazzy feeling en Blaming Something spaced ‘m er uit.
Do Yourself a Favor, Why a Why en het intiemere Don’t You Love Me zijn voor mij de drie toppers op deze plaat. Een plaat die bijzonder constant is, maar waar de producties er soms iets te dicht bovenop liggen. Lidell heeft de synths niet thuisgelaten en laat de electronics zijn eigen weg gaan. Constant sterk, met wat uitschieters. De ene keer in erg herkenbare Lidell formule (You Naked en In Your Mind). De andere keer volgens een experimenteler recept (So Cold, I’m Selfish). Maar altijd bijzonder genietbaar.

Geweldig album! Simpelweg een album dat je blindelings aan kan kopen. Het heeft echt een bijzonder fijne vibe en is heerlijk groovend. Beter als Multiply? Ja, ik denk het wel.

Ik ga gooi er een halve ster bij. Wat een heerlijke cd. Goed op weg om bij mijn 2006 favorieten te geraken.

En toch leuk dat iedereen het hier over SOUL heeft terwijl dat niet eens bij de genres staat:p

Regelrechte topplaat. Jamie Scott is een muzikaal toptalent. Prachtige liedjes die je meenemen in een heerlijk sfeer, een heerlijke flow en je daar niet meer uit laten.

In 2011 begon het met het album Mirrorwriting. Een album dat ik nog best vaak opzet en waarvan ik zo nu en dan een verdwaalde song elders hoor. Denk aan een Lady Luck of een Night Air. Dat hij bezig was met een nieuwe plaat wist ik niet, totdat er ergens een single uitkwam. En daarna nog één nog één. Toch was ik daarna was verbaasd hoe snel de plaat ook te beluisteren was op de betere streamingdiensten. Zelf was ik ook zeer positief over zijn debuut, dus dan kan ik dit album natuurlijk niet links laten liggen.

En dit album is eigenlijk niet te vergelijken met de voorganger van vier jaar geleden. Dat blijkt wel door gehele linie en vooral qua aanpak en sound. Neem opener Message die heerlijk ontspannen is met een beetje soul, een beetje R&B en ook licht funky. Die genoemde ontspanning is toch wel het karakter van deze plaat. Movement is erg cool met een fijne lichte ritmiek en goede vibe. Daar waar Sharpness wat meer funky en aanstekelijk is. Dit nummer klopt aan alle kanten en ligt erg lekker in het gehoor.
Via Celebration komen we wat reggae invloeden tegen. Ontspannen en relaxed nummer met wederom een fijne vibe. Ook mooi hoe de blazers echt iets toevoegen aan het nummer. Hier houd ik wel van. Net zo zeer als van het meer verstilde Lament. Een kleinere song met een moderne sound waar ook wat klassieke muziek in terug te horen is. Mooi gebruik van de piano.
Echt fantastisch is het met Forgiven. Wat een geweldige sfeersetting op dit nummer zeg! Topproductie met een funky gitaartje. Dan valt het lichte Little Wonder opvolgend een stuk minder op. Al is het evengoed een erg fijn nummer.
Thunder is dan juist weer meer een jazzy track met een fijn ritme. Over dit soort nummers hoor je mij nooit klagen, met de coole instrumentatie. Evenmin als over Skin. Een nummer dat wellicht een beetje leentjebuur speelt bij Michael Jackson, maar met respect. De zang is soulvol, de sfeer wederom cool. Een fijn nummer. Het is dan eigenlijk jammer dat Dedication alweer een afsluiter is. Qua karakter houdt dit nummer het midden tussen R&B en pop. Rustig en wederom best mooi.

Tien nummers genieten van de muziek van Jamie Woon, want genieten is het zeker weer geweest. Het pakt het op dit album heel anders aan, maar dat legt hem geen windeieren. Kort van duur, dus tijd om hem weer op repeat te zetten.

(bron: Opus de Soul)

Wat ik het mooiste aan muziek vind is dat er altijd dingen te ontdekken zijn. Elk muziekjaar komen er weer bijzondere artiesten met hun debuutalbum. Of je ontdekt juist die oudere muziek die je nog kende. Ontdekken is altijd leuker dan wachten op die nieuwe cd van je favoriet. En zodoende ontdekte ik dit jaar Jamie Woon, met zijn album Mirrorwriting.

Het album opent met ‘Night Air’. Een nummer dat meteen ook een goede toon zet voor de rest van deze cd. De producties zijn ambient-achtig. Het nummer kent een lekkere ritmiek, is goed opzwepend. Het moet gezegd worden dat Jamie Woon een fijne stem heeft. Daarnaast is dit ook een soort essentie van muziek maken. Het klinkt origineel, het klinkt gewoon vet! Vooral door de toffe productie. Je wordt als het ware in dit sferische nummer getrokken. Het heeft zoveel spanning dat het je aandacht echt vasthoudt.
Diezelfde sfeer vinden we in ‘Street’. Het nummer is wel wat bombastischer en biedt daarmee veel ruimte voor de supervette productie. Het is wel echte computermuziek. Verwacht dus niet de organische sound van live-instrumentatie.
En dan één van de beste nummers van dit album, ‘Lady Luck’. Het nummer kent een heerlijke swing over een dromerige productie. De backings maken het nummer helemaal af. Eerlijk gezegd deden de backings me wat aan de Justin Timberlake stijl denken. Het nummer is erg dansbaar en kent daarnaast ook nog eens een geniaal geplaatste break.

Jamie Woon – Lady Luck
(klik om het nummer te luisteren)

‘Shoulda’ is vocaal gezien misschien wel het meest gevarieerde nummer van het album. Jamie Woon klinkt hier in ieder geval qua zang het overtuigendst op. Wederom een dromerige productie en zanglijnen die mij aan Craig David in zijn begintijd doen denken. Dit nummer past perfect in de sfeer van het album.
Een ander favorietje vinden we in ‘Middle’. Over dit nummer kan ik heel simpel zijn: You just gotta get the vibe! Het is zó catchy, vette bliepjes, vette strijkjes en super opgebouwd naar het einde.
Een absolute favoriet op dit album is toch wel ‘Spirits’. Ik zeg horen we daar gospel? Horen we daar aanstekelijk ge-klik-klak? Het is bij dit nummer gewoon onmogelijk om niet mee te gaan knikken met je hoofd. Dit ‘Spirits’ is simpelweg vakwerk van wereldniveau. Waarom? Het heeft een superproductie, pakt je vast en laat je nooit meer gaan, zuigt je echt het nummer in.
En dan ‘Echoes’ . De titel komt gelijk terug in het nummer. Productioneel wederom een topopbouw en bovenal een nummer dat rijk is aan geluidjes. Verrijkende geluidjes welteverstaan.
Minder enthousiast ben ik over ‘Spiral’. Het latingitaartje is nog wel leuk, evenals dat de productie ook de ruimte krijgt zich te laten horen. Maar qua zang mag Jamie Woon hier toch meer uitpakken. En juist in dit nummer is daar de ruimte voor.
Het nummer met de opvallendste titel is ‘TMRW’. Eigenlijk staat dit gewoon voor tomorrow. Dit nummer is meer poppy, kent een goede swing, is dansbaar en ongelooflijk catchy. Dit is singlemateriaal. Als Jamie Woon dit uitbrengt voorspel ik een hit.
Na ‘TMRW’ komt er een korte muzikale intermezzo onder de naam ‘Second Breath’. Om daarna weer verder te gaan met ‘Gravity’. Dit nummer heeft een sfeerzettende intro. Leuk gitaartje en het nummer is mooi. Erg mooi zelfs. Het rustigste nummer van het album. Debet daaraan is ook dat het zo mooi klein gehouden is. Precies wat dit nummer nodig heeft.
Afluister van het album heet ‘Waterfront’. Ook in dit nummer is het tempo laag gehouden. Rustig, klein, mooi gezongen en een waardige afsluiter.

Een bijzonder album dus, dit van Jamie Woon. Je moet wel van computermuziek houden. Het heeft niet de organischere sound van live-instrumentatie. Maar in dit geval is dat geen probleem. De sfeer die steeds neergezet wordt is bijzonder en bijzonder boeiend. Mooi om dit te ontdekken en ik raad het iedereen aan.

Het begon als een legale download in 2016. In 2017 uiteindelijk toch nog uitgebracht als officiële release en mevrouw Woods heeft hier best een aardige plaat gemaakt. De scheidingslijn tussen pop en R&B is dun en vaak niet mijn cup of tea, maar Heavn kent veel smakelijke nummers.

Jamiroquai vind ik buitengewoon cool. Die funk met disco, pop, jazz, electronic en soul invloeden. Het pakt heerlijk. Het swingt op en top. Jammer dat ik dit nooit live heb kunnen zien.

Het kwam voor mij wel een beetje als een verrassing, deze nieuwe plaat van Jamiroquai. Ik was namelijk in de veronderstelling dat ze gestopt waren/hij gestopt was. Aangezien ik zijn muziek als zeer prettig heb gevonden is dat natuurlijk geen probleem en met Automaton blijft zijn muziek even prettig. Het is eigenlijk gewoon de muziek die je van Jay Kay mag verwachten met hier en daar wat meer disco. Voor mij vallen Cloud 9, Nights out of Jungle, Carla en Summer Girl de uitschieters.

Misschien wel de beste plaat van Jamiroquai. Louter ijzersterke songs die funky, swingend en erg catchy zijn. Elk op zichzelf staand nummer is een topper, maar het album als geheel heeft ook een heerlijke sfeer.

Janelle Monáe is zo’n artieste waarbij ik vaker naar de muziek moet luisteren voordat ik het lijk te snappen. Dat was bij het topalbum ArchAndroid zo, maar net zo meer bij Electric Lady. Ik wist dus bij deze nieuwe release dat ik er nogal wat luisterbeurten tegenaan moest gooien voordat ik een goed oordeel kon vellen. En om heel eerlijk te zijn: ik weet het niet zo met Dirty Computer.

Dit begint allemaal al met de eerste song (er is eerst een korte intro) Crazy Classic Life. Dat nummer overtuigt me niet. Vind het op één of andere manier te plat, te makkelijk, te weinig origineel. Terwijl juist die originaliteit was waar Janelle voor stond. Daarnaast hoeft een rappende Monáe hierin voor mij ook niet per sé. En dat tegenvallende gevoel van de start sijpelt door naar Take a Byte. Een nummer dat gestoeld is, zoveel veel nummers de laatste tijd, op de de disco. Zit best strak in elkaar en is ook best aanstekelijk, maar verrassend is het allemaal niet.
Na een kort intermezzo wordt ik ook niet verrast door Screwed. Dit nummer samen met Zoë Kravitz is voer voor de hitlijsten, ligt makkelijk in het gehoor, maar ben ik ook zo weer vergeten. En als Janelle dan op Django Jane nogmaals rapt kan dat, ondanks de boodschap, weer niet overtuigen.

Eindelijk kan ik iets een prima track noemen bij Pynk. Een nummer met een totaal andere vibe, met een lekker ritme en fijn vingergeknip. Om dan uit te komen bij het beste wat dit album te bieden heeft in de vorm van Make Me Feel. Dit is gewoon een steengoed nummer. Heerlijk funky en vocaal legt Monáe hier meer kracht in dan in de vorige songs. Ik like dit. Zo hoor ik Janelle graag.
De nimmer afwezige Pharell horen we onmiskenbaar in I Got Juice. Een nummer met een goede energie. Maar we hebben duidelijk de top van de berg al gehad met Make Me Feel. I Like That is namelijk weer wat plat en bevat een naar mijn gevoel te vaak gehoorde productie. Ook een stoere Janelle, zoals ze is, redt dit nummer niet meer.

Bij het beluisteren van Don’t Judge Me denk ik: Is dit Crazy, Sexy of Cool? Een dergelijke knipoog naar de 90’s R&B kan ik altijd wel waarderen. Helemaal als het zo prima uitpakt als deze ode aan TLC. Sexy is het trouwens zeker. Om na wederom een intermezzo uit te komen met de rariteiten en het theatrale waar we Monáe van kennen. Dat komt misschien wel het meest naar voren in het nummer So Afraid. Om met Americans het geheel af te sluiten. Een nummer met een zeer duidelijk statement. Muzikaal springerig en direct heel opvallend. Al met al weinig mis mee.

Dit Dirty Computer is duidelijk het minste album dat Janelle Monáe vooralsnog gemaakt heeft. Het mist de originaliteit en de bravoure van vooral The ArchAndroid, maar ook de overtuiging van beide vorige twee topalbums.

Multi-talent Janelle Monáe is één van die artiesten die zo enorm een eigen stijl heeft dat ze opvalt tussen alle eenheidsworst die de R&B muziek kent. Neem het fantastische album ArchAndroid of het eveneens zeer prettige Electric Lady. Beide topalbums in een zeer eigen stijl. De eerste singles van dit album deden mij echter wat vrezen dat die stijl wat losgelaten werd. En tijdens het beluisteren van dit album blijkt dat ook het geval te zijn. Dit is zonder twijfel het minste album van Janelle Monáe tot nog toe.
Kijk, ik hoor wel dat ze een bepaalde boodschap wilt brengen. Dat ze persoonlijk aan de ene kant een bepaalde vrijheid voelt en aan de andere kant het nog steeds vindt dat niet alles even lekker loopt zoals ze graag wilt zijn. Maar het probleem voor mij is deze boodschap ondersteunt wordt door een zeer matige, springere muzikale omlijsting. Sowieso heb ik liever een zingende dan een rappende Janelle, maar dat er dan van die trap-achtige beats overheen worden gegooid staat me niet aan. Het klinkt allemaal wat te standaard, wat teveel van hetzelfde. Juist hier hoor ik niet meer hoe Janelle zich met haar eigen stijl afzet van die algemene norm die in R&B-muziek-land lijkt te gelden.

Mooie klassieke intro en de vele verhalen over bombastiek klinken mij terecht in de oren. Om daarna lekker over te vloeien in het eerste echte nummer. Klinkt best lekker dit, want mijn hoofd knikt rustig mee. Goede R&B-pop song. Janelle zingt op een ietwat rappende manier.
Mooi ook weer dat het zonder stop doorstoomt naar 'Faster'. Muzikaal zit dit allemaal dik in orde. Nochtans heeft het album een mooie volle sound. Dit 'Faster' is wel bij uitstek geschikt om als single uit te komen.
Blijf het mooi vinden hoe ook dit nummer weer overvloeit in het volgende. 'Locked Inside' is wel een aardige song. Maar minder als de eerste twee.
Tijd voor een overgang met stilte, naar 'Sir Greendown'. Een nummer dat ik heel erg apart vind. Mooie sfeer, mooie instrumentatie. Echt totaal anders als de voorgaande uptempo songs.
'Cold War' doet mij erg denken aan B.O.B. van Outkast, qua beat, qua tempo. Goede opzwepende song. Over Outkast gesproken. Rapper Big Boi doet een rhyme op het nummer 'Tightrope'. Wederom een nummer met een erg frisse sound, ook erg soepel gezongen door Janelle. Een zangeres die sowieso erg opvalt door haar soepele stem.
'Neon Gumbo' is een soort korte intermezzo. Het benadrukt in ieder geval de eigenzinnige stijl van Janelle.
'Oh, Maker' gaat daar ook gewoon in verder. Leuk om zo af en toe de opzwepende, springerige producties afgewisseld te krijgen met wat meer laidback nummers. De producties blijven ongewijzigd vol en boeiend.
Over opzwepend en swingend gesproken. Dan moet je eens naar 'Come Alive (War of the Roses)' luisteren. Janelle klinkt nu bijna als een volleerde rock-zangeres. Wat een energie-boost zeg!
'Mushrooms & Roses' brengt de Roses uit het vorige nummer weer terug. Maar qua vibe is het totaal anders. Het tempo gaat een stuk omlaag, maar de muziek is wel weer erg organisch. Lome drum, goede strijkers, tamboerijn, snerpende gitaarriffs en experimenteel aandoende zang van Janelle. Volgens mij zingt zie hier door een zo'n plastic buis die je ook weleens bij concerten van Stevie Wonder ziet. (weet niet precies hoe dat heet).
Na wederom een muzikaal intermezzo gaat de plaat verder met 'Neon Valley Street'. Een nummer dat niet had misstaan op een album van bijvoorbeeld Sade. Janelle zingt het hier namelijk ook erg warm. 'Make the Bus' zie ik weer meer in de stijl van Jamie Lidell. Feature-artiest Of Montreal ken ik niet, maar voegt zeker wat toe. De energie spat er weer van af.
'Wondaland' klinkt als geïnspireerd door Mary Poppins. Sprookjesachtig mooi nummer. '57821' is niet alleen qua titel een opvallend nummer. Dit is misschien wel het minimalistische nummer van het album. Ze hebben een prachtige sfeer te pakken en weten die in het nummer prachtig uit te bouwen.
Met 'Say You'll Go' wordt dat kleinere in het nummer doorgebouwd. Zal best eens goed kunnen werken op een feestje als je de sfeer qua energie wat aan het afbouwen bent.
'BaBopBye Ya' is ook weer zoiets. Wie verzint er nu zo'n titel? James Bond zou dit best als soundtrack kunnen gebruiken, toch? Tsjongejonge, wat kan Janelle met haar stem goed de sfeer in een nummer neer zetten.

Een apart album heeft Janelle Monáe hier neergezet. De sound kan je best als commercieel kwalificeren. Maar om dat echt te zijn is het album veel te lang en zijn de meeste instrumentaties veel te vol en origineel. Want aan het originaliteit ontbreekt het bij deze dame niet. Voeg daar haar prachtige, warme stem aan toe en je zit goed. Een ontdekking van jewelste.

Het moge duidelijk zijn dat Janet Jackson altijd wel in de schaduw van haar broer Michael heeft geleefd. Daarbij gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat over het algemeen haar muziek mij niet zo kan boeien. In haar jaren ’80/’90 periode was het allemaal prima, maar haar laatste worpen kunnen over het algemeen mijn volledige goedkeuring niet wegdragen. Waarom dan toch deze plaat luisteren? Tsja, het blijft Janet Jackson en deze dame moet toch genoeg in haar mars hebben. Is dat op Unbreakable ook het geval?

Het bal wordt geopend door de titeltrack. Een interessant nummer met een vrij standaard productie. Dat interessante zit dan ook vooral in de leuke zanglijnen. Gewoon een lekker makkelijk nummer om mee te openen. Burnitup pakt de draad daarna op. Een dansbaar nummer met Missy Elliott, die alleen net de pit mist om écht los te gaan.
Op Dammn Baby horen we dat Janet tekstueel gezien haar klassieker kent. Een nummer met een fijne productie, maar een wat rommelige bridge. Great Forever is dan heel ontspannen. Een nummer dat niet al te veel opvalt. Ook over Shoulda Known Better ben ik niet direct heel erg te spreken. Door de vele tempowisselingen doet het nummer mij wat rommelig aan.
After You Fall is een heel aardige ballad geworden. Dat komt vooral doordat het mooi klein gehouden wordt. Ook Broken Hearts Heal is een fijn nummer. Dit nummer luistert vooral lekker weg door het leuke ritme. En ook over Night ben ik te spreken. Funky beats een beetje disco. Perfect nummer om lekker op te dansen.
Dream Maker/Euphoria valt eigenlijk totaal niet op en ook 2BLoved is wat te vlak in de energie. Dit nummer had wel meer kunnen zijn dan het nu is. Take Me Away is dan een erg makkelijk nummer, misschien wel iets te gemakkelijk. Om dan via een intermezzo uit te komen bij het heel rustige en toch een beetje saaie Lesssons Learned.
Black Eagle houd ook niet over en is niet meer dan aardig. Daar waar Well Travelled wel heel braaf en daardoor wat saai is. Het komt allemaal nog wel goed door Gon B Alright. Een lekker energiek en vrolijk nummer. Een dikke plus hier voor Janet, ook door die mooie blazers.
Het album sluit uiteindelijk af met twee versies van No Sleep. De normale versie en een remix met J.Cole. Het origineel is eigenlijk niks aan en ook de remix voegt daar weinig aan toe.

Een heel wisselend album van Janet Jackson dus. Er staan een paar goede songs op, zonder al te veel te moeten zoeken. Maar over de gehele linie is het toch allemaal wat te wisselvallig. Wel een interessante plaat.

(bron: Opus de Soul)

Daar waar R&B en pop elkaar raken vindt je de Zweedse zangeres Janice. En eigenlijk vertel je daar ook meteen het verhaal van het hele album wel mee. Verwacht geen originele invalshoeken of geniale vondsten, maar verwacht precies dat gene wat R&B/Pop al enige jaren bieden. Beetje plat en makkelijk is het allemaal wel weer.

Dat Janne Schra een prachtige stem heeft weten we al van haar muziek met Room Eleven en haar soloplaten. Met de Vogels horen we nu juist het Nederstalige terug en die stem natuurlijk ook. Heerlijk lichtvoetige muziek en vooral die prachtige heldere vocalen van Janne Schra. Soms met wat meer tempo, maar over het algemeen alles even vrolijk. Tekstueel geinige vindingrijkheden en opvallende tekstuele keuzes. Hier en daar swingt het album meer, dan juist weer wat meer sereen. Een album waar muzikaal, vocaal en tekstueel het één en ander aan te ontdekken is. Prettige muziek.

Van Room Eleven, tot Schradinova tot aan gewoon Janne Schra. Deze Huizense zangeres is er gewoon weer onder de eigen naam met een nieuwe plaat. Een uiterst vrolijke plaat moet gezegd worden. Lekker makkelijk in het gehoor liggende nummers prachtig gezongen door de spatzuivere en kraakheldere stem van Janne. Prettige muziek is dit.

Als frontvrouw van Room Eleven kreeg deze dame haar bekendheid. Eerst ging ze nog door in Schradinova om nu al een tijdje actief te zijn onder haar eigen naam: Janne Schra. Het album Ponzo is haar nieuwste worp en alleen door de cover wordt ik al vrolijk. Dat is tenminste de uitstraling zoals het bij mij overkomt. Zal dit doorgetrokken worden in het album?

De sympahtieke zangeres begint het album met Ship, een nummer waar een zekere hoop in uitgesproken wordt. De eerste single Everything I Do Ooh Ooh is erg vrolijk en behaalde zelfs nog even onze wekelijkse top10. Filty Rich is ook alleraardigst, net als het dromerige Good Now.
Erg vrolijk wordt ik van het sterke Carry On. Wat een sterk nummer is dit zeg! Over de gehele linie welteverstaan. Ook The Show spreekt me zeer aan. Mooi klein liedje met op het einde de mooi opgebouwde bombast.
Er spreekt verder een bepaalde sympathie uit de nummers op dit album. Ook het popliedje You Are Still New heeft dat met zich mee. Om daarna door Janne een glimlach op je gezicht te laten toveren met Scare Me. Hier wordt je dus automatisch happy van.
The City is dan ook weer erg mooi. Een zeer sfeervol nummer, net als het aardige 100 Pictures eigenlijk. De afsluiter van het album is er met Little Bamboo. Een mooi klein liedje.

Zoals gezegd is Ponzo een sympathieke plaat geworden. Janne Schra laat een zekere veelzijdigheid horen en dat is mooi. Haar talent is duidelijk weer goed aanwezig op dit album.

(bron: Opus de Soul)