Het begon met Room Eleven, maar ook solo heeft de in Huizen opgegroeide Janne Schra zich een aardige plek in de Nederlandse muziekscene weten verkrijgen. Daarbij is op zich de jazz haar basis te noemen, maar ze schroomt ook niet andere stijlen aan te pakken. Dit nieuwe album begint met het dromerig, poppy High Five. Een heel fijn begin dat opgevolgd wordt door het mooie sereen gezongen Underneath. Verder lijkt Five Years dan weer sterk door Chic geïnspireerd en zit er veel drive in het nummer End of an Era. Babylon blijft dan juist weer wat meer terughoudend, maar houdt genoeg de spanning vast. We gaan dan een beetje naar disco, wat meer groove op Kiss & Cry. Een vrolijke song. Verder met Saggitarius, een heel mooi breekbaar wegdroom-nummer. Echt prachtig! Easier is ook rustig en Strike A Pose zou zomaar geschikt kunnen zijn geweest voor een Grace Jones. De beats pakken wat meer de hoofdrol hier. Girl is ook net even wat anders, een afwisselende plaat dus. Het mooie, sfeervolle Let it Happen is integrerend te noemen, waar Autonomy juist weer wat vuiger van karakter is. Afsluiter I Go to Sleep is een lieflijk slaapliedje. En zingt deze fijne afwisselende en mooie plaat de dromen in. Een zeer geslaagde plaat, dit The Heart is Asymmetrical.

Zijn plaat uit 2014 kende ik wel al en vond ik mwa-mwa. Toch nog maar eens wat proberen van Jarrod Lawson met dit Be the Change. Het is een album in een muziekstijl waar de term easy-listening voor uitgevonden is. Nummers die net wat meer opvallen zijn het I'll Be Your Radio met Moonchild en het iets meer jazzy Universal Chord of het iets meer funky Why Don't You Call Me Baby Anymore. Verder door vooral erg rustig en ietwat achtergrondbehang.

Een artiest die ik leerde kennen via Radio6 Soul & Jazz met de single Music & It’s Magical Way. Datzelfde nummer heeft zelfs nog een keer onze maandelijkse top5 behaald.
Wat kan je verwachten? Een prima muzikaal album. De stem van Jarrod is ook erg fijn en hij heeft vaak goed naar Stevie Wonder geluisterd. De sfeer is lichtvoetig, ontspannen. Dit is de betere achtergrondmuziek voor tijdens het eten of het lezen van een goed boek. Toegankelijk van aard met de kwaliteit op de juiste plaatsen.

Jarryd James is een mij niet heel bekende Australiër, maar wel iemand die zeer duidelijk al even bezig is met zijn muziek. Na een EP en LP in 2015 heeft al vrij snel een nieuw product klaar om zijn oeuvre mee aan te vullen. Deze van nature wat schuwe zanger laat zich dus opnieuw horen, maar behoudt hij zijn eerdere stijl van pop en R&B?

De opener heet 1000x en is een ontspannen, licht en dromerige opener. Een fijn nummer in al zijn eenvoud en wel een stuk fijner dan het opvolgende How Do We Make It. Dit nummer is mij wat te poppy van karakter en minder boeiend.
Die poppy vibe blijft met Claim My Love. Gelukkig kan deze dan wel weer iets meer boeien als de vorige, maar helemaal overtuigd ben ik nog niet. Dat word ik wel al wat meer met Burning Out. De beats stuiteren, de stem is vrij poppy en de piano speels. Een leuk nummer.
Helemaal mis is het met het pitloze, zeg gerust flauwe Can’t Help It. Een nummer dat energie mist en waar naar het idee weinig aandacht aan besteed is. Net als het gevalletje simpele hitlijstenmuziek van Give Me Something (geen cover van die andere James trouwens).Do You Remember is een stukje rustiger. Beetje een te standaard en te simpel nummer helaas. Met Sure Love wordt ik dan gelukkig wel verrast. Dit ligt vooral aan de opvallende productie. Dit is meteen het beste nummer van deze plaat te noemen. We hebben hem gevonden hoor.
This Time is dan wellicht weer wat simpel, maar op een prima manier. Het stoort mij in ieder geval niet en dat dat de slappe ballad en tevens afsluitende titeltrack helaas wel.

(bron: Opus de Soul)

Een redelijk uitgebreide EP van Jasmine Thompson. Deze Britse zangeres maakt R&B die heel erg richting de pop hangt. Veelal muziek die zo de poplijsten in kunnen met Old Friend als enige met echte hitpotentie. Muziek dat niet verrast, maar prima luistert.

Wat een prettige muziek is dit zeg! De basis van alle nummers is wel het zelfde met z'n funky soulvolle smaakje. De details maken dat alle nummers op zich zeer interessant zijn. De ene keer meer kopstem, dan weer meer dromerig. De ene keer ontspannen, dan weer meer funky. Een album die een breed scala aan facetten prima samen brengt. Prima soulmuziek.

Toch al 28 stemmen, had er minder verwacht bij deze man, want zo superbekend is hij toch ook niet.
Een plaat vol leuke popliedjes. Deze man komt live in ieder geval stukken beter tot uiting vergeleken met dit studioalbum.

Ik kan het me nog goed herinneren. Enkele jaren geleden stond ik een dag op het North Sea Jazz festival en Jason Mraz mocht daar ook optreden. Hij kreeg een klein buitenpodium toegedeeld en wist daar het schaarse publiek in te pakken. Grote trekker was toen het nummer I’m Yours. Dit nummer werd uiteindelijk een hele grote, zeg maar zijn grootste, hit. Nu zijn we alweer een tijdje verder en kan Jason Mraz zeker niet meer op een klein podium. Nee, hij is een ster geworden.

Dit album is de volgende in de lijn van deze ster. Een album dat, zoals hij vantevoren als aangaf, een geheel akoestisch karakter zou hebben. En dat klopt. Jason Mraz schotelt ons veertien nummers voor in de akoestische stijl die voor hem heel herkenbaar is. Het is een stijl die Jason Mraz goed past. Teksten over het verbeteren van de wereld of juist over de liefde, verpakt in toegankelijke singer-songwriter pop. Het goede aan zijn muziek is dat hij altijd herkenbaar blijft en het voor elkaar krijgt om tussen de gemene delen een aantal zeer aanstekelijk songs te schrijven. Dat is op YES! niet anders. Veel van de songs lijken op elkaar en verzanden vaak in brave, ietwat saaie popliedjes. Gelukkig zijn er dan die aanstekelijk uitzonderingen tussendoor. Die maken het leuk om naar de muziek van Mraz te luisteren. Op dit album zijn dat Hello, You Beautiful Thing, Out Of my Hands en Back to the Earth. Het is wel zo dat dan juist deze nummers de topsongs van de plaat zijn. Een plaat die dan wel met een uitroepteken geschreven wordt, maar als geheel geen uitroepteken verdient. In ieder geval is dit album geen uitroepteken in de geschiedenis van muziekjaar 2014

Debuutalbum van deze Jason Taylor en niet de meest in het oog springende album van dit muziekjaar. Jason Taylor kiest er aan de ene kant leuk voor om verschillende stijlen en uitgangspunten te kiezen, maar slaagt er daar binnen niet verrassend uit de hoek te komen. De meest is al eerder gedaan en valt simpelweg niet op

Javier is een erg sterke zanger die op dit album nog wordt ondersteund door wat middelmatige producties waardoor het album teveel voortkabbelt en het soms ook wat te slijmerig wordt. Oftewel, dezelfde stem met beter producties zal top zijn!

Wat een verademing in de muziekgolf in het Soul/R&B genre van de jaren 2005/2006. Van geweldige swingende R&B tot prachtige soulballads, Javier heeft het allemaal in zich. En op hoog niveau. Het album begint swingend met 'You're The One'. De ultieme R&B swingsong van 2006. Om lekker voort te gaan in een prachtige wirwar van goede beats, aardige lyrics en veel luisterplezier. Wat vooral opvalt is het geweldige stemgeluid van Javier die meer dan perfect in het gehoor ligt, adembenemend goed. Ultieme topper op deze cd is toch wel het meer dan prachtige 'Count On Me'. Een natte droom voor elke zichzelf respecterende R&B/Soul luisteraar. Damn, extasioneel.
Zelfs de Reggaeton remix van 'Dance For Me' is goed te doen.
Dikke 4,5 ster.

Deze dame heeft echt een heel heel heel erg dun stemmetje. Totaal geen uitstraling met haar strotje. Dat is nummer één wat er mis is, nummer twee zijn de producties, die zijn veel te eentonig. Oftewel een niet al te best album.

Mijn huwelijk met Nederlandstalige hiphop zal altijd een haat-liefdeverhouding zijn. De agressieve stijl van Jawat bevalt me best, maar vaak wordt het te eentonig en kunnen de producties me niet bekoren. Aan de andere kant is het ook maar net in wat voor een bui ik ben.

3,5 ster.

Jay-Z's rapstijl heeft mij altijd aardig kunnen bekoren. Evenals de producties op zijn albums. Dat is hier niet anders. Erg fijn hiphopalbum, damn er wordt zoveel slechter gemaakt. Ja ja, doe mij die maar.

4 sterren.

Best een goed album van Jay-Z. Alle nummers zijn gewoon sterk, het enige nadeel zijn de gastoptredens van Foxy Brown en Memphis Bleek. Maar dit haalt het album als geheel niet echt naar beneden.

3,5 ster.

Het grootste probleem van dit album is de overload aan features. Die halen stuk voor stuk elk nummer naar beneden. En dan kan Jay-Z het in zijn (gemakzuchtige) eentje ook niet meer redden.

2 sterren.

Jay-Z blijft een beetje in gemakzucht hangen. Het album klinkt te simpel en te snel afgemaakt. De enige 2 nummers met iets wat op inspiratie lijkt zijn Watch Me en Big Pimpin'. De rest luister ik liever niet meer.

2 sterren.

Jazmine Sullivan werd ooit gezien als groot talent in de soul/R&B. Haar debuutalbum Fearless werd goed ontvangen en ook opvolger Love Me Back deed het niet slecht. Zelf vind ik wel dat ze die belofte nooit helemaal ingelost heeft en dat doet ze met dit matige album ook weer niet. Deze plaat staat vol met nummers die rijden over platgereden platen. Nergens verrassing of originaliteit, nergens een nummer waarbij ik opveer. Het is mij allemaal te simpel, te plat en helaas vaak te zeikerig gezongen. Die Tales halen dan ook nog eens de vaart uit het album, een album waar al weinig vaart in zit. Wederom een album waar die grote belofte niet bij ingelost wordt.

Het schijnt nogal een ding te zijn in de soul en R&B wereld, deze release van Jazmine Sullivan. Iedereen die ik ken die maar een beetje met deze muziekstromingen bezig is heeft het tegen mij over dit album gehad.
Eerst was er het debuut van 2008, een hitalbum. Daarna kwam er een opvolger in 2010, een stuk minder populair. Maar de naam van Jazmine Sullivan was duidelijk wel gezet. Het was even wachten, maar nu is er dus die opvolger. Een opvolger die voor velen vol verwachting zit, wat de verwachting bij mij natuurlijk ook alleen maar hoger maakt. Is die verwachting dan niet te hoog geworden om in te lossen?

Ik kan je wellicht meteen maar antwoord geven op die vraag. Na het beluisteren van dit album is voor mij niet per sé de vraag of die verwachting zo hoog was, maar vooral waarom ze op deze plaat te vaak voor de te makkelijke oplossing hebben gekozen.
Geloof mij, ik vind Jazmine Sullivan een prima zangeres. Tekstueel staat het vaak ook nog eens goed. Ze is in ieder geval niet bang iets van zichzelf weg te geven in de songteksten. Maar vooral het muzikale gedeelte doet mij vrij weinig.
Het album begint nog goed met een lekker energieke track. Dan zit je er wel meteen lekker in. Zin om door te luisteren. Dat is qua concept natuurlijk uitstekend gedaan. Om dan vervolgens met twee wel erg middelmatige nummers aan te komen. En dat zo’n beetje het hele album door. Het is middelmaat wat de klok slaat. Soms helt het over naar irritant (Stanley) of iets teveel van het goede (Masterpiece), ook hebben we wel erg saai met Veins, maar bovenal een dikke “mwa”.
Ja, natuurlijk staan er ook nummers op die wel de moeite waard zijn. De opener had ik al benoemd en ook Silver Lining, If You Dare en de sterke ballad Forever Don’t Last zijn erg fijn om naar te luisteren. Maar als het album dan over is zijn het niet deze goede nummers die overheersen, nee dan komt toch weer die middelmaat om de hoek kijken. Dat heeft simpelweg niks met hoge verwachtingen te maken dus, maar door het maken van de makkelijke keuzes. Jammer…

(bron: Opus de Soul)

JC Brooks brengt met Howl alweer zijn derde album uit samen met het collectief van the Uptown Sound. De vorige twee platen trakteerden ons op soul uit de jaren ’60 en ’70, met de energieke vibe die we de laatste jaren al veel op het Daptone label hebben gehoord. Deze plaat komt niet om dat label uit, voordat ik een misverstand veroorzaak.
Hopelijk kunnen ze wel hetzelfde niveau en dezelfde energie leveren als hun vele voorgangers, want om toch wel een beetje eerlijk te zijn horen we de laatste tijd veel van dit soort muziek. Een bandje voorgegaan door een energiek zanger of zangeres.

Opener en titeltrack Howl belooft in ieder geval wat goeds. Sterke, energieke track waarin JC’s warme stem opvalt. Qua karakter is het nummer een beetje rock ‘n roll-ish. Daarna komt één van de toppers van het album, Married For a Week. Dit nummer is een stuk relaxter dan de voorganger, maar wel intenser. Vooral qua zang pakt JC Brooks hier helemaal uit. Uitstekende song.
Rouse Yourself valt weer op door zijn leuke opbouw, en maakt het alweer drie prima liedjes achter elkaar. Het kinderachtige Security valt dan in verhouding wel erg tegen. Net als het saaie Not Alone. Hier tussen zitten nog het aardige Ordinary en het disco-achtige Before You Die.
River is zo’n nummer dat voor de luisteraar twee kanten op kan vallen. Aan de ene kant is het vol beleving gezongen en pakt het je echt, maar moet het aan de andere kant oppassen dat het niet te cheesy wordt. Voor mij persoonlijk blijft het binnen de randjes en is het een zeer genietbaar nummer. Eigenlijk net zo prima als het krachtig gezongen Cold. Ook één van mijn favorieten.
De twee afsluiters, Control en These Things, luisteren meer al vulling. Gewoon aardige liedjes, niet meer niets minder.

Een EP met een Antiliaans tintje vinden we hier met Jeanque Macrooy. Hij mocht al eens van zich laten horen bij DWDD en nu geef ik graag een korte impressie van deze EP.
In Gold zit duidelijk de gospel, waar To Love is To Hurt juist meer de singer-songwriter kant op gaat. Dat wordt extra versterkt met The Next One, al voegt hij hier een flinke scheut soul aan de muziek toe. Een erg mooi nummer dat opgevolgd door het wat meer duistere Monster. Een nummer dat vrij intens aanvoel. De titeltrack brengt een redelijk ontspannen sfeertje net als Bad Skin. Opvallend is de warmte in zijn stem bij de lage klanken.

(bron: Opus de Soul)

Met een beetje aandacht bij De Wereld Draait Door zit je muzikaal meteen al geramd. Jeangu mocht daar ook vaak genoeg opdraven en dat zal de verkopen van deze nieuwe plaat alleen maar stimuleren. Zelf vind ik dat de Surinamer een te weinig consistente plaat heeft afgeleverd. Er staan zeker een aantal leuke songs op (Aisa, Crazy Kids), maar het merendeel is redelijk inwisselbaar en te vaak te weinig eigen.

Van een onbekende artiest tot een zeer graag geziene artiest bij de Wereld Draait Door. Hij speelde ook mee in the Passion en nu is daar het nieuwe album Horizon. Een fijn album met een wat modernere inslag dan we gewend zijn van Macrooy. Vooral de start met eerste 3 songs is fijn en ook aan het einde (zeg de laatste 4) zijn erg fijn.

Hij deed natuurlijk niet zo heel succesvol mee met het Eurovisiesongfestival voor Nederland. Zijn eigen muziek is een stuk herkenbaarder en origineler dan hetgeen wat hij toen zong. Een begenadigd zanger is Jeangu natuurlijk sowieso wel. En dit album bevat meer dan genoeg sterke songs om die warme stem goed te ondersteunen. Het gaat van de jazzy vibes van Summer Moon naar de groove op A Little Greener. Van het prettige Admit It naar het toegankelijke Come Back. Van het kleine Paris naar het ietwat overgeproduceerde Forbidden Fruit. Van het niet meer dan aardige I Forgive Me naar het lijzig gezongen Worship en uiteindelijk van het wat makkelijke Sunday Morning naar het prettige Alive.

Wederom zo'n standaard R&B zangeresje die komt met een album vol nietzeggende nummers. Gooi er ook nog wat rapperts bij en ze is klaar. Klaar voor de allesslikkende massa ja. Maar niet voor mij

Mooie sfeer zit er in dit album. Goede raps en sterke producties zorgen voor een sterke éénheid. Jedi Mind Tricks bevalt me wel (op die Ghandi cd na).

3,5 ster.

Al sinds de jaren ’80 maakt hij al z’n muziek. Osborne zat ook in USA for Africa. Dit album opent met een old school vibe en trekt dat zo’n drie nummers door. Daarna verzand het even in te overdreven gezongen ballads voor 4 nummers om dan overgeproduceerd verder te werk te gaan.

In 2009 kwam toen nog Jenny Lane met het uiterst genietbare Monsters op de proppen, maar echt doorbreken zat er niet bij. Ze deed veel achtergrondzang en dook uiteindelijk op bij The Voice. Daar liet ze haar vocale capaciteiten duidelijk horen en dat is op dit album niet minder. Jennie Lane blaast vocaal gezien de nummers volle gas. En dat is ook meteen de crux bij dit album, want dat vol gas is vaak te veel. Het wordt soms meer een gimmick dan kunde en daardoor missen de nummers vaak het benodigde gevoel. Het wordt al een stuk fijner als ze iets meer de controle neemt (Start Over), meer swingt (Shuffle) en het beter opbouwt (Why Don't You Love Me). Teveel is helaas te vaak echt teveel om echt te kunnen beklijven.

Jennie Lena heeft er al een hele carriere op zitten. Van soloartiest met een uiterst interessant album, tot aan backing vocaliste. Daarna via the Voice weer meer de aandacht op haar zelf en hier dus een nieuwe plaat. Een vat tegenvallende plaat wat vooral komt doordat de sterke vocalen niet door even sterke nummers worden ondersteunt. Simple Love, Mama’s Gonna Be There en the Woman You Are zijn het meest interessant

Jennifer Hudson is een uitstekende zangeres, maar juist het grootste instrument op dit album, haar stem, wordt niet goed gebruikt door de producers. Het lijkt mij dat Jennifer zelf bijzonder weinig te vertellen had bij de totstandkoming van dit album, want dat het overgeproduceerd is, dat staat als een paal boven water.
De eerste 3 nummers zijn verschrikkelijk goedkope producties waar Jennifer maar wat op zingt en krijst. En juist nummer 4 is een song waarin ik Jennifer het liefst zie. Gewoon kleine liedjes, weinig productie en ten volle haar vocale kwaliteiten benutten.
Grootste dieptepunt is zeker de track met T-Pain, ook het duet met Fantasia valt me tegen. Ik had van dat duet 10x meer verwacht.
Na dat nummer begint het album pas echt en ontstaat er stukken meer ruimte voor Jennifer in prachtige powerballads, met kleine producties. Nee, ik ben niet overtuigd door het totaalplaatje van dit album. Teveel niemendalletjes.