Van wereldhits in de jaren ’90 naar achter de meute aan lopen met een hashtag in je titel. Het lijkt op de reclame van Telfort, maar is te zeggen over Joe Thomas. De R&B zanger die we ook wel kennen met Joe wist met Stutter voor het laatste te imponeren en is al enige jaren verzandt in het maken van inwisselbare, matige, poppy rnb tracks. Daar is dit overvolle album wederom geen uitzondering op. Overdaad schaadt lijkt wel, al duurt die overdaad aan matige songs nu al enkele albums lang bij hem.

Joe zou weer helemaal terug zijn met dit album, maar had voor mij part wat langer weg kunnen blijven om zijn tijd te nemen om wat meer kwaliteit in deze plaat te stoppen. Nu is het totaal niet origineel, erg eentonig en bevat het alleen maar onzinnige features.

Joe heeft best een fijne sound, maar gaat op dit album teveel hip lopen doen met rappers en andere R&B dingetjes. Vind het jammer, als je het vergelijkt met bijvoorbeeld het album My Name is Joe.

Veel nummers zijn erg catchy (nrs 1, 2, 3 en 12 bijvoorbeeld), maar ook zijn er een paar totaal overbodig (nrs 6, 14, 15, 16, 17 en 7) Dat maakt dit tot een erg middelmatig album van deze man, met wel een goede sound.

Dit is toch een alleraardigst album van Joe. Dan wel op de nummers 12 en 14 na. Gewoon goede R&B en een Joe die een goede sound heeft. Luister dit nog best vaak.

Joe, de man van de bekende smooth R&B songs is weer terug met een nieuwe cd'tje. Na de tussenpoos 'Joe Thomas, New Man' is dit een geheel nieuw album.
Ik hield altijd van zijn stem. Vooral ten tijde van het album 'My Name is Joe' uit 2000.
Maar nu is er dus 'Signature'

Het album begint met wat we van Joe kennen. Smooth, slick R&B. Slowjamz, R&B-ballad, noem het wat je het noemen wil maar het is betekend allemaal hetzelfde. Muziek om bij weg te zwijmelen. En dat kan best lekker zijn, maar albumopener 'Majic' is mij iets te repetetief.
'Sex Girl' kent een meer nowadays productie. Een beetje een geval van meelopen met de massa dus. Een saai nummer.
'Very Special Friend' is alweer het bekende recept van Joe. Een ballad ten top, maar dit keer zingt Joe opvallend beter als op voorgaande 2 songs. Hij gooit eindelijk meer emotie in zijn stem.
'Friends Don't Let Fríends' klinkt vooral op muzikaal vlak anders. Het lijkt meer live ingespeeld in plaats van door de computer geproduceerd. Dat geeft het nummer meteen meer inhoud en diepte mee. Joe zingt ook erg goed bij dit nummer.
'Worst Case Scenario' zorgt dat het niveau weer wat inzakt. Wederom een standaard nummer. Verrast nergens, boeit nergens.
'Wanna Be Your Lover' is love making music ten top. Iets waar Joe altijd in uitgeblonken heeft. En dat hij nog steeds kan bewijst hij hier. Het nummer luistert fris weg. Heeft een lekkere sfeer en doet je relaxed meebewegen.
'Miss My Baby' is gewoonweg een erg slaapverwekkend nummer. De productie is quasi-loom, maar weet nooit op de goede manier loom te zijn. Wat is het soms een straf om naar muziek te luisteren.
'Come Get to This' begint met een topnoot die Joe uit zijn stortje perst. Ook dit nummer doet muzikaal live ingespeeld aan. En dat geeft toch altijd meer inhoud aan de song. Misschien wel de beste track van het album. Vooral zangtechnisch.
'Metaphor' heeft een Spaans-orend gitaartje. Lekker sfeertje, lekker gezongen. Gewoon een lekker nummer. Niets meer, niets minder.
'Love's Greatest Episode' is dan meteen alweer een tegenvaller. Te zoetsappig. Ja, zoetsappig is een synoniem voor Joe. Maar hier schiet hij er te ver in door. Al raak hij soms een paar noten erg fijn.
'Sensitive Lover' is de eigenlijke albumafsluiter. En het album sluit erg middelmatig af. Het luistert zo erg weg dat je niet eens door hebt dat het over is. Jammer.
'Change' is een bonustrack die wel op mijn versie stond. Het is een meer een midtempo song tussen als het slow-song geweld. Ook dient het duidelijk te zijn dat Joe het niet zingt, maar een protegé van de beste man, Lilith genaamd.

Concluderend een erg matig album dus. Het niveauverschil is veel te groot. Leuk om af en toe de goede songs tussenuit te pikken, maar geen album dat ik nog snel in zijn geheel zal gaan opzetten.

Tsja, waar de weg na het vorige album Heart & Soul al naar beneden liep is het op dit album alleen maar nóg slechter geworden. Dezelfde bekende trucjes op de automatische piloot zonder kwaliteit.

Mooi verzamelwerkje van deze vergeten soulzanger. Jammer dat hij zo weinig aandacht krijgt, want het is een topper in het genre. Heerlijke stem en erg puike muzikale begeleiding.

Genieten met Tex is niet zo moeilijk, zo bewijst ook deze plaat.

We Can’t Sit Down Now – energieke, vrolijke song
Sure is Good – beetje gekkigheid, maar wel leuk
That’s the Way – en dat je het weet als man
Anything You Wanna Now – tijd voor een feestje
It Ain’t Sanitary – vrolijk, meewiegend nummer
The Only Way – gewoon een fijn nummer
Grandma Mary – beetje country achtig
Get Your Lies Together – fijn nummer
The Same Things You Did to Get Me – energiek dingetje
Buying a Book – top titeltrack

De diversiteit is hoog op de het debuut van Tex. Je hoort jazz, je hoort rock&roll, je hoort country en je hoort soul. Vocaal is deze man een absolute topper

You Got What It Takes – fijn gezongen, stem hangt er goed in
Tell Me Right Now – rustig werkje, met goed gevoel
One Monkey Don’t Stop No Show – het meer verhalende werk
Hold What You’ve Got – de grote hit en tevens titeltrack
I’m Not Going to Work Today – een beetje een olijk nummer
Are We Ready – al net zo olijk en meer country ding
You Better Get It – het olijke zit er nog steeds. Stukje trager verder
Heep See Few Know – meer het samenzang-werkje
Fresh Out of Tears – vrolijk en swingend nummer
You Can Stay (But the Noise Must Go) – ook vrolijk en ontspannen
There Is a Girl – nummer dat prima past bij de rest
Together We Stand – afsluiter in de lijn van de plaat

(bron: Opus de Soul)

Voor mij toch wel hét album Tex (al ken ik zijn reguliere albums niet). Alle toppers op een rijtje. Heerlijke sfeervolle soul een absolute aanrader, deze op de site onbekende soulzanger.

Ik zal jullie bij het begin van deze recensie alvast verklappen dat Joel Culpepper dé gemiste ontdekking van 2021 is. Net iets te laat ontdekt om in eindlijstjes op te nemen, want daar was dit album dan zeker in terug te vinden geweest. Het begint allemaal nog met wat twijfel op Tears of a Crown. Het klinkt lekker, maar de stem is wat wennen en de productie wat teveel op de voorgrond, maar de fijne productie op Return laat me al wat de positieve kant op bewegen. Die ga ik met het lekker energiek W.A.R. helemaal op. Joel wordt hier duidelijk geïnspireerd door Prince. Een inspiratiebron die we sowieso veel meer tegen gaan komen op dit album.

Dead Bodies kiest een meer funky kant, maar dan nog wel met een R&B sausje. Prima muziek zonder al te hard binnen te komen. Poetic Justice heeft een wel heel mooi organsich geluid verpakt in een rustige song. Bij Thought About You horen we duidelijk weer wat Prince terug, maar ook D’Angelo. Fijn nummer dat een beetje tegen je aan schuurt. Bij Kisses blijft de Prince/D’Angelo connectie levend. Vooral te herkennen in de wijze van zingen. It’s In Your Seks heeft iets herkenbaars waar ik niet op kom. Prettige stem, fijne slowsmoothsong. Remember is een fijne funky track met goede blazers. Meeknikken doe je sowieso op deze muziek met een leuke energie. Break is een stoere track met fijne blazers en een zompige beat. De zang hangt er hier ook erg fijn in. En dan afsluiter Black Boy is een rustige volle afsluiter. Zeer sfeervolle muziek op een album vol met sfeervolle muziek.

Dit album is voor mij een eerste kennismaking met deze Australische zanger. Hij maakt muziek die vooral heel erg makkelijk in het gehoor ligt. Niet per se de meest opvallende muziek eerlijk gezegd, maar wel gewoon prettig. Geen oorwurmen, geen totale verrassingen, geen kunstige vindingen, vooral relaxed met hier en daar een leuke fluit (London Road) en andere leuke deuntjes.

Onderhoudend album van deze Nederlandse band. Elk nummer heeft wel wat en elk nummer verveelt niet. Een album zonder uitschieters, maar eentje die als geheel sterk staat.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Vaker gehoord, maar ook niet per sé een album dat heel vaak op zet. Er is mijns inziens maar één manier waarop je deze plaat kan beluisteren en dat is volledig geconcentreerd, op rust en als één geheel. Losse tracks hier van luisteren werkt gewoon niet, want dan mis je zoveel op de sfeersetting. Tamelijk geniaal stukje jazz is dit toch wel.

Mijn inziens het beste werk van Coltrane, maar ik ken natuurlijk niet alles van deze man. Fantastisch werk en prachtige jazzsongs.

4,5 ster.

Een wat zenuwachtigere plaat van Mr. Coltrane, maar desalniettemin van goede kwaliteit, maar toch zet ik liever 'Blue Train' op.

3,5 ster.

Erg mooi jazzplaat van Coltrane. Dit is precies de jazz die mij wel kan boeien en mij geboeid kan houden. Coltrane doet waar hij goed in is: kwaliteitsmuziek maken.

4 sterren.,

Bijzonder fijn jazzalbum wederom van John Coltrane. Het is inderdaad wat toegankelijker, dus des te meer wat voor mij

4 sterren.

Ik weet het nog niet echt met dit 1e jazzalbum van de week. De ene als ik het luister pakt het me volkomen en geniet ik elke seconde. Een andere keer vind het ik het hoogstens irritant en weet het me totaal niet te boeien. Lastig.

Soms duurt het ook gewoon te lang voor mij. Spanish Lady vind ik by the way wel altijd beter als If Only We Knew.

Ik hou het voor nu op 3 sterren. Maar verandering zal er zeker plaatsvinden.

Toch alweer het zevende album van John Legend. Zeven albums met niet een steeds even consistent niveau. Wel wist John Legend altijd de schijnwerpers te vangen door juiste singleskeuze. En alles wat dit album dan weer mist is relevantie. Alles lijkt op elkaar een productioneel is er 0 verrassing. Het voelt ook allemaal iets té gemaakt aan. De producties nemen bijvoorbeeld te vaak de overhand. De enige nummers die naar mijn mening echt de moeite waard zijn, zijn: Conversations in the Dark, Focused en Slow Cooker.

Normaal gesproken wordt er heel veel reuring gegeven aan het verschijnen van een nieuw album van John Legend. Dat moge ook wel terecht zijn met de wereldhits die deze man gemaakt heeft. Maar op één of andere manier heb ik het gevoel dat dit album niet zeer breed in de publiciteit is geweest. Dat allemaal ondanks het toch wel weer redelijke succes van de single Love Me Now. Daarbij ben ik zelf wel iemand die zeer van de muziek van meneer Stephens kan genieten, dus is dit album sowieso een luisterbeurt of wat waard.

Dit is toch wel weer solo-album nummer vijf in 12 jaar tijd. En dan neem ik die fijne plaat met The Roots nog niet eens mee. Alle vier voorgaande platen bevielen mij zeer goed. Voeg daar het fijne stemgeluid van Legend aan toe en het kan nu eigenlijk ook maar weer weinig mis gaan. Opener I Know Better lijkt dat graag te willen bevestigen. Een herkenbare, typische John Legend song met piano en stem in de hoofdrol. Hij geeft tekstueel trouwens ook een leuke knipoog naar zijn zelfverkozen naam.
Op Penthouse Floor krijgt hij de hulp van rapper Chance the Rapper. Een nummer met een lekker bassloopje en meer uptempo van aard. Die rapper voegt eigenlijk weinig toe met zijn slome manier van rappen. Dat is jammer voor het verder leuke nummer.
Titelsong Darkness and Light is er één waar John Legend een geweldig vocaal spel speelt met Alabama Shakes zangeres Britanny Howard. Een fijne uitgesmeerde productie maakt het helemaal af en zorgt ervoor dat dit tot de allerbesten van dit album behoort.
Overload zingt John ook weer niet alleen. Dit keer is de hulp afkomstig van sexy zanger Miguel. Een erg cool nummer en dat zit vooral in de sfeer. De teksten zijn namelijk wel wat simpel, als stoort dat nergens echt.
Love You Now is dus die eerder besproken hit, zoals Legend op elk album een hit heeft staan. Het is wel een vrij veilige keuze voor een single, met het aanstekelijk in het refrein en het herkenbare Legend-sound. Overrompeld niet, maar is wel fijn.
What You Do to Me vind ik dan juist een vrij matig nummer. Vooral de overdaad aan productie doet het nummer de nek om. Een mislukte poging om mee te doen aan de huidige, dancy hype. En dat ondanks de stoere teksten.
Dan is Surefire gelukkig een stuk beter. Een nummer met een vrij meeslepende sfeer en leuk spel met het gospelkoortje. Wel vind ik het bijzonder dat ook een uitstekende zanger als John Legend naar de vocoder grijpt.
Right By You is een nummer waarin de strijkers de hoofdrol nemen. Verder een bijzonder opgezet nummer met soul, gospel, rhythm klassiek, jazz en blues invloeden. Prachtig ook hoe de stem van Legend dit nummer draagt. Ook één van de allerbesten, samen met die titeltrack.
Bij Temporarily Painless zit de het ‘m vooral in het zeer meezingbare refrein. Een nummer dat geheid de hele dag in je hoofd blijft hangen.
How Can i Blame You is goed opgebouwd en meeslepend gebracht. Wel wat dik aangezet in productie en tekst.
Dan komt die verdomde vocoder ook om de hoek kijken bij Same Old Story. Verder een kale begeleiding met keyboard en strijkers.
Afsluiter is dan Marching into the Dark. Een nummer dat bijna traditiegetrouw in de lijn van albumafsluiters bij de albums van Legend past. Een heel goed nummer met een overtuigend authenciteit.

John Stephens probeerde eens ver te komen, maar dat lukte hem maar moeilijk. Toen werd hij ontdekt door een zeker Kanye West en veranderde hij zijn artiestennaam in John Legend en ging eerst achter de schermen aan het werk. Zo was hij te horen op een song van Dilated People (This Way) en Alicia Keys (You Don't Know My Name), zolang het producties van Kanye waren.
Met het album 'Get Lifted' kwam zijn grote doorbraak, vooral met de prachtsong 'Ordinary People'.

Na 'Get Lifted' en het perfecte 'Once Again' (toch wel 2 klassiekers in wording) komt Legend hier met zijn nieuwste telg.
Het gerucht ging dat de beste man meer de R&B-weg in zou slaan en dat werd bewezen met de aanstekelijke eerste single 'Green Light'. Zo ook met de 2e single 'It's Over', al even aanstekelijk. Maar voor de liefhebbers van de soul die Legend zo in zich heeft, geen vrees, he has done it again!

Ik moet eerlijk toegeven dat het in het begin even wennen was, maar ik ben toch weer overtuigd door de muzikale genialiteit die in Mr. Legend zit. Hij weet wederom een top-sfeer neer te zetten, ook al heeft hij niet al te veel geluk met de gastoptredens. Want kom op! Kanye West en Brandy doen het nou simpelweg niet zo goed en voegen niets toe aan de Legend zelf. Maar gelukkig weet John dan ook vol overgave zelf elk nummer te redden.

Wederom is een album dat afwisselt in up-, mid- en slow-tempo. In het begin is het allemaal meer R&B. Het prachtige 'Everybody Knows' brengt ons weer helemaal terug in de Legend-vibe. En met 'No Other Love' en 'Can't Be My Lover' wordt er zelfs een reggae-sausje aan het album toegevoegd.
Ja mensen, wederom een album van Legend dat zeker in mijn jaarlijstjes zal verschijnen.

Debuutalbum van Mr. Legend is van buitengewoon origineel hoog niveau. Hij weet met een soulvolle stem R&B-achtige nummers zoveel soul mee te geven dat het gewoonweg prachtig is. Vooral de ballads waar John's muzikale talent ten volle naar boven komt zijn imponerend. Heerlijk dat er nog dit soort muziek gemaakt wordt.

Nieuwe plaat van John Legend, dat vind ik altijd interessant. Het is natuurlijk vrij makkelijke muziek wat hij altijd maakt, maar daar is helemaal niks mis mee op zijn tijd. Daarnaast heeft hij het niveau van de album Get Lifted en Once Again nooit meer gehaald, maar al zijn album bevatten weer fijne nummers. Dit album is ook meteen een dubbelalbum en daar ligt misschien ook wel meteen de crux van dit LEGEND. Het is namelijk wat te lang, zo’n dubbelalbum. Qua stijlen zit er van alles in. Aan de ene kant kiest hij voor meer poppy en disco-achtige songs, maar ook die typische John Legend ballads ontbreken niet. Die meer uptempo nummers zijn wat platgeproduceerd, wat mij wat minder doet. De ballads vind ik juist wat fijner. De meest opzienbarende nummers op dit album zijn voor mij Dope (klein feestje), Strawberry Blush (zeer comfortabel), Love (een aardig duet), One Last Dance (fijne Legend song), Memories (best lekker), I Don’t You Like I Used To (sterke ballad). Pak deze nummers en nog een paar aardige songs en hij had een prima enkele plaat gehad. Dit is als dubbelalbum gewoon teveel van het goede.

John Stephens, alias John Legend, is al een aardige tijd aan zijn muzikale weg aan het timmeren. Hij nam eerst onder zijn eigen naam wat nummers op, maar werd pas echt bekend met zijn nieuwe achternaam. Onder de vleugels van Kanye West kwam hij met debuutalbum Get Lifted waarvan trademarksong Ordinary People de grootste hit werd. Daarna is het alleen maar hard gegaan met Legend. De intiemere opvolger Once Again overtuigde volledig, om daarna een kleine terugval te maken met Evolver. Eveneens kwam er in 2010 een samenwerking met The Roots uit in de vorm van Wake Up, een coveralbum. Eigenlijk is het dus alweer 5 jaar geleden dat hij met een soloalbum kwam. En die is er nu met Love in the Future.

Eigenlijk wil ik graag met de conclusie beginnen bij deze recensie. Het nieuwe album van John Legend is een album dat je blijft beluisteren. Keer op keer zonder te vervelen. Dat komt vooral omdat het album onbedaarlijk sexy is. De intensiteit van de zang die perfect samenvloeit met de warme producties zal menig stelletje overhalen om bij bepaalde intimiteit deze plaat op te zetten. In je eentje beluisteren betekend dat je opgewarmd wordt in de aankomende koude dagen en maanden.

En dit slaat misschien niet op de eerste echte track The Beginning..., er gaat een intro aan vooraf. Dit nummer wordt nog gekenmerkt door vrij aanwezige drums. En ook niet door het op een sample van Bobby Caldwell Cat in the Hat gestoelte Open Your Eyes. Allebei meer dan prima nummers, mooi gezongen, maar nog niet des sexy als later.
De warmte komt al een stuk meer over me heen door de magnifieke single Made to Love. Een totaal intrigerend nummer blijft dat. Hoe de zang en productie op elkaar aansluit is prachtig. Who Do We Think We Are is vooral tekstueel erg, erg mooi. Rick Ross doet zijn doen prima en het valt goed binnen het nummer. Echt zwijmelen doen we eigenlijk pas bij All Of Me. Een nummer qua formule van het slag waarin Legend uitblinkt, ook live. Een zo gezegde pianoballad. Kippenvelopwekkend mooi nummer. En dan hebben we hier dus drie nummers achtereen die al veelvuldig te horen zijn geweest.

Hold on Longer doet weinig onder voor All of Me en verwarmt ons verder. Save the Night is misschien wel mijn favoriet van dit album. Mood uprising beats, gospel, subtiel pianospel en de hese stem van John Legend. Energiek, maar toch intiem. Een absolute topsong!
Tomorrow heeft een sample van Dr. John (Glowin) en gaat lekker verder in de sfeer die het album uitstraalt. Toch bijzonder dat de sfeer zo'n eenheid is aangezien en meerdere productieteams achter de nummers zitten. Na een korte interlude komen we bij Dreams. Tekstueel misschien wat herhalend, maar wel weer erg mooi (vooral vocaal). Lekker doorzwoelen is het dan met Wanna Be Loved. Wederom een prima song.
Legend overtuigd na deze twee prima song een stuk meer met You & I (Nobody in the World). Dit nummer zit John Legend als een goed aangesneden pak. Prachtig nummer. Sexyness all over. Moderner wordt de sound met Asylum. Prima R&B nummer, maar dit album staat boordevol betere songs. In hetzelfde moderne schuitje zit Caught Up.
Tot zover de normale versie van dit album.

Er is namelijk een special edition met een extra vier nummers. So Gone is een prachtig lijzig nummer. Overtuigend gezongen en intens. We Loved It is geslaagd duet met de Britse zanger Seal. Aim High is een zwoele song, romantiek ten top. En dan nog For the First Time. Een waardig afsluiter. Prachtig, prachtig nummer. Ook een persoonlijk favorietje.

Conclusie? Scroll even naar boven en lees 'm.
Kort? Een sexy album.

"John Legend komt met een nieuwe cd."

Nou ik wist niet meer hoe ik het had. Wat een geweldig nieuws was dat toendertijd. Het wachten was begonnen. Wachten tot oktober. Kon mijn geluk niet op.

Toen hoorde ik later: "John Legend treed 17 december op in de HMH."
Ik meteen kaartjes gekocht. Kon mijn geluk niet op.

En toen was het opeens 12 oktober 2006: "Album van John Legend is gelekt." Ik meteen na school thuis de cd geplukt. Kon mijn geluk niet op.
En toen werd het tijd om eens naar de cd te luisteren.

Oude tijden herleven. Na de opkomst van de 'urban' was het allemaal niet zo goed gesteld met (vooral) de R&B. Met de cd 'Get Lifted' wist John Legend zich daar al kwalitatief goed tussen te duwen. Maar nu met 'Once Again' herleven de oude tijden helemaal. John Legend is de nieuwe Stevie Wonder, Otis Redding of wie je favoriet van vroeger ook is. Niet te missen.

Wat mij vooral erg pakt aan deze cd is de gehele sfeer die over het album zweeft. Dit is een heerlijk relaxte, intenste, gevoelige en ingetogen sfeer. Elk lied zingt John met heel veel gevoel, de producties zijn precies goed en het pianospel van John voegt vaak veel toe aan de songs. John zingt op deze cd vooral soul en een stuk minder (eigenlijk geen) R&B. Maar niet zomaar soul, maar van funky (Each Day Gets Better) tot een ware bossanova (Maxine). Ook is er nergens overdreven stemacrobatiek te horen, Legend zingt heel ingetogen. En juist dat doet het album ten goede en brengt de ongekende sfeer op het album.

Daarnaast zijn er weinig overbodige features (zoals Snoop op het vorige album) en John Legend beweegt de enige feature Mary J. Blige zelfs om heerlijk ingetogen en gecontroleerd mee te zingen op 'King & Queen'.

Ik ben volkomen overdonderd door deze cd. Zonder overdrijven kan ik zeggen dat ik de hele cd lang kippenvel op mijn armen gehad heb en af en toe zelf last kreeg van natte oogjes (serieus meen ik dat). Wat een beauty van een album.

Owjee, John Legend & the Roots komen dan wel met een album. En dat gegeven is natuurlijk positief. The Roots is een topband en Legend een topzanger. Maar toen ik hoorde dat het een album vol covers zou worden werd het een OWJEE! Want een fan of liefhebber van covers kan je mij niet echt noemen. Ik denk altijd maar: "Laat het origineel met rust, want er aan tippen kan je meestal toch niet". Natuurlijk zijn er vroeger veel covers gemaakt die ook best goed waren (bijv. Otis' cover van Sam Cooke's A Change is Gonna Come') Maar als ik dan kijk naar de covers van oude nummers in de laatste jaren dan ben ik vaak wat huiverig.

Het verhaal achter dit album ligt bij de verkiezingsstrijd van The US of A. De kans was dat Barack Obama de nieuwe president zou worden en daarmee de eerste president met een niet blanke huid. Dat zorgde voor aardverschuivingen in het bekrompen land.
Deze verkiezingsstrijd zorgde ervoor dat John Legend en The Roots samenkwamen om een plaat te maken rond het verbeteren van de wereld. Maar niet een plaat met alleen maar positieve 'Verander de wereld, begin bij jezelf' liedjes, maar ook songs met een wat kritischer toon.
Te prijzen valt ook dat ze niet die songs hebben gekozen die iedereen wel kent van de radio. Nee, ze hebben gekozen voor songs van artiesten waar veel mensen waarschijnlijk nog nooit van gehoord hebben, maar waar het thema van de nummers perfect past bij het hele idee.

Ik ben dit album dan eigenlijk ook gaan luisteren met het origineel steeds in mijn achterhoofd. Een reden waarom ik het ook per nummer ga bespreken. Want om een klein sluiertje om te lichten: het viel me helemaal niet tegen. Simpelweg omdat de muzikanten de nummers opnieuw op zijn gaan bouwen en er een totaal eigen twist aan gegeven hebben.

Albumopener is 'Hard Times'. Geschreven door Curtis Mayfield, opgenomen door Baby Huey & the Babysitters. Een energieke opener waar Legend bewijst over genoeg soul te beschikken en ook eens de wat meer rauwe kant van zijn stem laat horen. Muzikaal pompt het lekker door en krijgt het funky nummer ook een wat rocky karakter.

'Compared to What' is van Eugene McDaniels. Een artiest die bekend stond om zijn anti-oorlog nummers. Dit nummer is vooral bekend geworden door Less McCann en Eddie Harris omdat Eugene McDaniels geboycot werd door de platenlabels omdat hij zo sterk anti-Viëtnam was.
De versie van Legend & the Roots is integer. Vooral goed opgebouwd op vocaal gebied. Muzikaal dusdanig goed in elkaar gestoken dat het je helemaal meetrekt in de energie van de song.

'Wake Up Everybody' is van Harold Melvin & the Blue Notes, met Teddy 'Love TKO' Pendergrass als zanger. Dit nummer is ook als eerste single uitgebracht. Dat is best te begrijpen omdat het een vrij commerciële sound heeft. Maar om nu te zeggen dat het veel eer doet aan het origineel, nee. Het klinkt allemaal erg gelikt. Daarnaast is gastzangeres Melanie Fiona nou niet een topzangeres en lijkt het verse van Common er gewoon aangeplakt.

'Our Generation' is origineel van Ernie Hines. Een artiest waar ik zelf nog niet zo heel veel van ken. En dit nummer heb ik in het origineel ook niet zo vaak gehoord. Het is al eens gebruikt als sample bij een nummer van Pete Rock & CL Smooth. Daarom ook dat CL Smooth nu weer meedoet.
Het nummer knalt er meteen weer in en heeft die heerlijke vintage-soul sound. En dat neuriën zo mooi kon klinken wist ik ook niet. John Legend give me a mmmmmm!

'Little Ghetto Boy' is natuurlijk van Donny Hathaway. Op dit album wordt het voorafgegaan door een nutteloos interlude, ingesproken door Malik Yusef.
Dan het nummer zelf maar. Lastig om te beoordelen omdat ik een groot liefhebber van Donny Hathaway ben en het origineel geniaal is. De verse van Black Thought vind ik dan ook helemaal niet passen, maar dat deze wordt toegevoegd heb je natuurlijk snel als The Roots meedoen. En tekstueel past het natuurlijk wel, maar qua vibe gewoon minder.
Legend is op toetsen heerlijk subtiel, en juist die subtiliteit is ook van wezenlijk belang op het origineel van Hathaway. En vocaal doet John ook erg zijn best om net zo doorleeft te klinken van de grote Donny. Dit lukt niet helemaal, iets wat ik hem ook niet kwalijk neem. En uiteindelijk is dit typisch zo'n cover waarvan ik dan toch liever het origineel beluister, al is het helemaal niet slecht gedaan.

'Hang on in There' is van de wat minder bekende Mike James Kirkland. Het origineel vind ik zelf wat zoet. Maar John Legend & the Roots verbazen me totaal. Ze hebben er gewoon een jazzy sausje overheen gegooid. Prachtig diep gezongen door John Stephens. Even een perfect rustpuntje in dit album. En eerlijk gezegd luister ik deze versie gewoon liever als het origineel.

'Humanity' van Royal Rasses and Prince Lincoln Thompson is een reggae-achtig uitstapje van de artiesten. Dat Legend wel van wat reggae houdt was al eerder op zijn albums te horen. En dit is toch al snel de vrolijke noot op dit album. Simpelweg door het karakter van de reggae. Vooral die groove van de keys is erg goed gedaan.

Dat 'Wholy Holy' van Marvin Gaye gecoverd werd baarde me toch wat zorgen. Niemand kan immers zingen als Marvin Gaye. En deze vrees wordt toch wel een beetje de waarheid op dit album. Legend heeft zeker wel de gospel in zich die voor dit nummer vereist is, maar het voelt toch allemaal wat anders aan. Hoe goed The Roots & Legend ook hun best doen,

Één van de opvallendste nummers van dit album is 'I Can't Write Left Handed'. Een cover van Bill Withers dat op geen enkel studio-album van hem terug te vinden is. Withers heeft dit nummer ook alleen maar live opgevoerd en opgenomen. Dus mocht je het origineel willen beluisteren dan verwijs ik je graag door naar zijn live-album in de Carnegie Hall. Daar waren het origineel een minuut of 6 duurt hebben Legend & the Roots er een nummer van maar liefst 11 minuten van gemaakt. Een nummer waarin soul, funk, rock, blues en gospel samenkomen. Een aanklacht tegen de Viëtnam-oorlog wordt weer iets van het heden door deze fantastisch versie van deze muzikale bondgenoten.

'I WIsh I Knew How It Would Feel to Be Free' is geschreven door Billy Taylor en vereeuwigd door Nina Simone. Een aparte rol in de versie van nu is toch wel weggelegd voor Legends achtergrondzangeres Jessyca Wilson. Haar samenzang met Legend werkt perfect (daar waar het bijv. met Melanie Fiona eerder dit album wel misgaat). Ik had gezegd: 'Stop deze Wilson op Wake Up Everybody en het was al een stuk beter nummer geworden'.
Zonder twijfel valt te zeggen dat ze met deze versie in ieder geval alle eer aan doen voor het origineel voor de onvolprezen Nina Simone.

'Shine' is dan de afsluiter van het album en de enige originele song. Het nummer zal ook gebruikt worden voor een film van Davis Guggenheim (Waiting for Superman). Het nummer is een mooie ballad geworden die zowel muzikaal, vocaal als tekstueel perfect in de sfeer en onderwerp van de gehele plaat. Refreintje blijft ook lekker hangen.


Concluderend valt dus te zeggen dat het album te prijzen is. The Roots en John Legend hebben de covers hun eigen invulling meegegeven en dat is vaker wel als niet goed bevallen. De paar tegenvallers (Wake Up Everybody, Wholy Holy) nemen we graag voor lief om te kunnen genieten van de andere fantastische nummers. Met een mix van soul, funk, blues, rock, hiphop, gospel en jazz is het niet alleen een heel divers album geworden, maar ook een album waarin in de nummers qua thematiek perfect op elkaar aansluiten.
Ik ben er blij mee!

Naar aanleiding van dit topic deze plaat beluisterd.

Toch wel opvallend dat dit album in de top250 staat. Ik had het in ieder geval niet verwacht tegen te komen. Het album staat vol met fijne pop/bluesliedjes en de stem van John Mayer is prima te beluisteren. Het gitaarwerk, iets waar Mayer volgens mij toch bekend om staat, is smaakvol in de nummers verweven. Zijn stem is niet heel groots, maar het hese randje maakt het fijn om naar te luisteren. Het is veelal wel wat niks-aan-de-hand-muziek, gepolijst en zoetgevooisd. Er is ook meer dan genoeg ruimte voor verwijzingen naar andere artiesten. Zo moet ik bij bijvoorbeeld Waiting on the World to Change altijd denken aan zowel Change the World van Babyface en Eric Clapton als aan People Get Ready van the Impressions. Al met al een prettig album zonder al te veel verrassingen.

Het officiële debuut van John Mayer, beluisterd nadat de andere 2 reguliere albums mij zeer bevallen zijn. Je merkt op deze cd wederom dat er veel talent in deze man zit, muzikaal talent genoeg. Maar het komt op zich nog niet helemaal tot uiting. Hierna werd het alleen maar beter.