De naam van Jorja Smith is er zo één die al enige tijd ten ronde gaat als grote belofte in de muziekstroming van de R&B en Soul. Maar ja, om die naam dan ook eer aan te doen met goede muziek is altijd lastig, blijkt maar weer eens. Vocaal is wat vlakjes en muzikaal wordt er veilig gekozen. Heb wel ergens het gevoel dat er veel meer in zit bij deze dame, maar voor nu nog te magertjes.

Een schijfje vol met mooie liedjes. En dan ook liedjes in de letterlijke zin van het woord. Het is een erg sfeervol album geworden. Het enige nadeel is wel dat ze alle 10 beetje veel op elkaar lijken waardoor het soms wat saai wordt.

Och, wat kwam José James in 2008 als een komeet binnen met The Dreamer. Daarna is hij bijzonder productief gebleven en is hij op zoek gegaan naar allerlei zijwegen van zijn muzikale spectrum. Vaak resulteerde dit in meer dan uitstekende albums, heel af en toe was het wat minder. Dit 1978 is gedeeltelijk in het verlengde van zijn eerdere werk, maar James verkend ook hier weer muzikale gebieden die hij nog niet per sé eerder heeft opgepakt. Opener Let’s Get It is bijna hypnotiserend te noemen. De zalvende stem, het dromerige sfeertje, een relaxt gitaartje en luie drums. Een heel mooi begin. Gevolgd door Isis & Osiris, een dromerige song. Verwarmd, verwonderd, vermaakt. Heerlijk relaxte muziek, een José James in topvorm. Planet Nine is het meer aanstekelijke werk. Licht funky, best wat groove en echt een cool nummer te noemen. Saturday Night (Need You Now) brengt nog wat extra groove met zich mee in een vrolijke behuizing. Als het zonnig weer is werkt dit waarschijnlijk nog een stukje beter. Heerlijk vrolijkmakend nummer. Black Orpheus (Don’t Look Back) dan. Deze heeft weer meer het relaxte karakter, is herkenbaar een José James nummer. Dark Side of the Sun heeft met Baloji een goede rapper, past goed bij de stijl van José en de vibe van de muziek. Place of Worship biedt hele mooie samenzang met Xênia França. Een nummer met een warme sfeer en stemmen die heel goed bij elkaar passen. For Trayvon is een prachtige gevoelige ballad. Een nummer waar James lekker vol in. En dan zijn we opeens alweer bij de afsluiter, 38th & Chicago. Deze afsluiter voelt wat traditioneler aan met zijn groovy, jazzy karakter. Het moge duidelijk zijn, José James heeft weer raak geschoten met dit 1978. Het is een heerlijke plaat geworden.

Na een uiterst sterke 1978 is José James al best snel weer terug met een soort toetje op het werk van 1978. De titel van dit werk hint daar eigenlijk ook al naar. Het had over de hele linie ook best wel goed op dat geprezen 1978 gepast. Tokyo Daydream heeft van die fijne hypnotiserende beats met hier en daar een beetje disco, een beetje pop en een beetje R&B. Hele fijne song met een fijne bas. Op Rock With You voegen de blazers van Kuroda lekker wat toe. Het is een meer dan mellow versie van die grote MJ-hit. Een zeer eigen gemaakte versie welteverstaan. Rise of the Tiger heeft weer van die gedreven beats waarop je het hoofd automatisch mee beweegt. They Sleep, We Grind (for Badu) is een heerlijke groovy song: zonnebril op en cool zitten zijn. Meer is er niet nodig op deze hele dikke vette, greasy track. Op I Thought It Was You is er hulp van Ebban Dorsey en het is een funky track met lekkere dubbele zanglijnen en blazers die enorm veel toevoegen. Een nummer met een grote glimlach. Door met Miss You dan, wat een redelijk 1-op-1 cover is geworden. Wel weer prima uitgevoerd trouwens, zoals José dat kan. Inside and Out is fijne ontspannen versie met Ben Wendel en afsluiter Last Call at the Mudd Club is gewoon erg fijne muziek. De vraag is zo onderhand wel of José James de roos kan missen. Wederom erg fijn werk van zijn hand.

José James was voor mij dé revelatie van 2008. Hij wist mij helemaal in te pakken met zijn lome jazz soul. Niet alleen de liefhebbers waren lovend, maar ook de critici wisten geen fout woord te melden. Nu is deze ontdekking van de Britse DJ en producer Gill Peterson in 2010 terug met een nieuw album. Het is voor hem tijd om alle verwachtingen in de lossen met zijn nieuwe telg, "Blackmagic" genaamd.

In deze twee jaar tussentijds heeft José James zeker niet stil gezeten. Zo had hij zeer uiteenlopende samenwerkingen bijvoorbeeld een Jazzanova en Flying Lotus. Deze samenwerking en besef van andere muziekstijlen is ook zeker terug te horen in dit zeer anders klinkende vervolg.

Hetgeen wat meteen het meest opvalt is dat het album meer geproduceerd aanvoelt. De nummers zijn een stuk gevulder als op zijn vorige cd. Nu is dit een feit wat misschien wat mensen af kan schrikken, maar het moet gezegd worden dat dit allemaal in de lijn der muzikaliteit is gedaan. De extra productie wordt nooit vervelend.
Ook opvallend is dat veel nummers een eigen stijl hebben. Elk nummer pikt wel iets van een genre meer als het andere nummer. De ene keer is het meer a la hiphop, de andere keer veel soulvoller.
Wat wel buiten kijf blijft staan is dat José James nog steeds volledig weet te boeien met zijn prachtige stem en zijn intigrerende lome manier van zingen.

De album opent vrij vernieuwend. 'Code' is een goed gekozen opener om eens lekker in het album te komen. 'Touch' herkent zich in een funky ingespeeld muzikaal gedeelte. Een nummer dat wel gewoon door José's stem gedragen wordt. 'Lay You Down' had zomaar geproduceerd kunnen zijn door Dwele. Een soulnummer met jazzy producties, producties met een hiphopbasis. Heerlijke track, dat zeker wel.
Bij 'Promise in Love' gaat José een stuk terug de jazz in. Dit sfeertje wordt toch wel mede gecreeërd door het mooie blaaswerk in deze song. En hierna komt misschien wel het meest opvallende nummer van dit album: "Warrior' Een soort electronic meets funk uitstapje van José James. Het was even wennen, maar wat een fantastisch nummer is dat geworden zeg!
'Made for Love' had zo weer op een Erykah Badu album kunnen staan. En dan vooral in de stijl van Erykah's eerste AmErykah epos. Al is de zang van José natuurlijk weer heerlijk herkenbaar aanwezig.
'Save Your Love For Me' is een typische José James song. We gaan weer terug naar het debuut 'The Dreamer' met dit nummer. Prachtig loom gezongen, zoals Chet Baker dat ook altijd zo goed kon. En vooral het spel van de band is super. Het hele sfeertje brengt je terug naar het fantastische debuut.
'The Greater Good' blijft in de jazzsfeer hangen, al doet het een stuk funkier aan als we van James gewend zijn. Mooi blaaswerk ook weer.
En dan titeltrack. Een nummer dat in mijn gevoel het beste nummer van dit album is. Het vat eigenlijk alle stijlen en mogelijkheden van de artiest José James samen. Prachtig uitgevoerd.
'Detroit Loveletter' is weer een ouderwetse 'The Dreamer'-achtig nummer. Jazzy, maar dan wat voller als we gewend zijn. Wat heeft deze man toch een topstem! En wat een lekker drumwerk.
Daarna komt het enige duet van de cd. De song heet 'Love Conversation' en is samen met Jordana de Lovely. Zij is een zangeres die mij wat doet denken aan Jill Scott, al red ze het niet bij haar. Wel zeker een zangeres die we in de gaten moeten houden. Mooi duet ook.
Zo gaan we heerlijk richting het einde van het album. Nog drie nummers te gaan, en als die ook zo goed zijn dan gaat dit album zekers bevallen.
'Beauty' is wat de titel al aangeeft: een beauty van een nummer. Tempo omlaag, lager dan laag, lomer dan loom, sfeervoller dan sfeervol.
'No Tellin' is de officiële albumafsluiter alweer. Piano, stem en klaar. José James kan in deze prachtig ballad zijn vocale mogelijkheden ten volste etaleren. En wat doet hij het prachtig.

Wat dan nog volgt is een ruim 10 minuten durende bonustrack. Een nummer dat ook zo op 'The Dreamer' had kunnen staan qua sfeer.

Concluderend is dit album een minder geheel geworden als zijn debuut. Maar dat is zeker geen nadeel. We horen José nu ook eens veelvuldig van een andere kant. Andere kanten die mij zeker aanstaan. Dus vond je vorige erg goed, of ken je 'm nog niet en wil je het proberen? Ik zeg, kopen!

Het lijkt de laatste wel populair om de songs van Bill Withers te coveren, is het niet bij volledige albums (Sabrina Starke, Anthony David) dan komen we ze wel tegen als onderdeel van een album. Dat José James goed kan coveren bewees hij wel met zijn respectvolle bewerkingen van Billie Holiday’s songs in 2015. Toen waren het allemaal bewerkingen die dicht bij het origineel bleven, zeer eervol richting het origineel gebracht. Dat is met dit album niet veel anders. José heeft de stem om de songs van Withers te zingen en kiest vooral nummers van Still Bill en Just As I Am, waar zijn grootste hits op staan. Hij mist misschien het timbre en de lage tonen die Withers zo kenmerken, maar ook in deze covers is er hoorbaar veel respect voor de originele uitvoeringen. Ain’t No Sunshine is misschien iets meer jazzy dan het origineel, daar waar de roots van José liggen. Grandma’s Hands is wellicht nog iets trager. Bij Lovely Days is Lalah Hathaway een aardige toevoeging.
Beste interpretatie is mijn inziens het groovende Kissing My Love. Dit heeft James heel netjes en sterk gedaan. Daar waar ik Just the Two of Us ook heel goed bij de stem van José James vindt passen. Misschien wel de meeste vrije interpretatie is er met Who is He. Maar al met al een prettig coveralbum, zoals José dat met respect doet.

Een groot liefhebber van de muziek van José James wil ik mijzelf toch zeker wel noemen. Eigenlijk heeft hij mij sinds zijn debuut The Dreamer uit 2008 al te pakken. Dat is gaandeweg de andere albums niet anders geworden, mede omdat hij vaak probeerde andere invloeden toe te voegen aan zijn muziek. Zo was Blackmagic wat electronischer, No Beginning No End soulvoller en kreeg de gitaar meer speelruimte op While You Were Sleeping. Voeg daaraan toe dat hij op uitstekende wijze Billie Holiday coverde en je begrijpt dat hij bij mij wel geramd zit.

Toch was ik wat sceptisch over dit album na het horen van een eerste paar songs. Ging José voor de roem en kwam hij daarom met wat simpele rnb tracks aan? Of was het maar één of twee songs van zijn album en was de rest wel ouderwets José James? En dan vind ik bijvoorbeeld opener Always There inderdaad heel erg naar de popiehopie rnb trekken, maar is het toch ook best wel een aardig nummer dat wat gegroeid is bij mij. Zoals gezegd is het misschien wel wat te “plat” voor wat van James gewend zijn. Niet dat hij daar met What Good is Love direct aan wil veranderen. Het is de licht futuristische rnb zoals die tegenwoordig veelvuldig gemaakt wordt. Gelukkig gebruikt hij met zijn fluwelen stem geen vocoder, dat is wel een pluspunt in verhouding dan. Het is allemaal best aardig, maar is best aardig hetgeen wat we van deze man moeten verwachten?
Misschien dat het met de hulp van Mali Music wel lukt? Hij zet hem namelijk in op het rustige Let it Fall. Een nummer waarop de harmonieën wat doen denken aan de 90’s r&b groepen. Het nummer is verder ook best goed. Klein en kaal gehouden. Wat er dus op duidt dat het de goede kant op gaat. Maar daar valt Last Night toch te weinig voor op. Heel veel bliepjes en geluidjes in dit licht stuiterende nummer. Een moderne sound wederom met een aanstekelijk refrein. Nee, dan hoor ik toch liever een nummer als Remember Our Love. Een nummer dat meer richting de funky soul gaat. Een mooi nummer met een positieve sfeer en ouderwets laidback gezongen door James.
Hij wisselt dus duidelijk nog weleens. Zo doet hij onverminderd hip op Live Your Fantasy. Zoals de hitlijsten aangeven is het goed om eens leentjebuurt te spelen bij de disco. Dat resulteert in een vrolijk dansbaar nummer dat ook wat te simpel aanvoelt. Vooral voor José James-maatstaven. Maar hij gaat zorgeloos op dezelfde voet verder. Ladies Man is dan minder een dansvloervuller, maar wel een nummer met een funky disco flavour. Of het José past laat ik een beetje in het midden.
Wat José zeker wel past is To Be With You. Dit is de ouderwets sterke José die ik graag hoor. Stonden er maar meer nummers als dit op deze plaat. Een erg mooi nummer met subtiele jazz klanken. Zo ken ik hem weer!
Niet zoals het niemendalletje dat You Know I Know heet. Met zijn stuiterende beats en bronzige opsmuk. Het is niet deze hitlijstenmateriaal als dit die mij fan hebben gemaakt, maar wel nummers als To Be With You.
Of nummers als Breakthrough. Nummers als dit waar iets extra’s in te ontdekken valt. En dat ligt hier vooral aan de sfeersetting, want die is uitstekende voor elkaar. Nog een nummer om bij stil te staan gelukkig. Dat doe je niet bij het vlakke Closer. Door de zware donkere beats en volgeproduceerde klanken blijft er weinig ruimte over voor vocale uitpakking van James. Een gemiste kans die wel wat beter uitgewerkt wordt bij afluister en duet I’m Yours. Good old Oleta Adams ondersteunt James hier in een niet direct heel opvallend, maar wel mooi gezongen nummer.

En daarmee valt wel te zeggen dat dit het minste album José James tot nog toe is. Het is te prijzen dat hij graag vernieuwd, maar hier mis ik te vaak de kwaliteit. Natuurlijk luistert het allemaal wel prettig weg en scoort hij nergens echt een dikke onvoldoende, maar ik verwacht gewoon meer van hem.

(bron: Opus de Soul)

Dat José James weet hoe hij op eigen wijze covers aan moet pakken hoorden we al op zijn Tribute album voor Billie Holiday. Dit kerstalbum bevat ook weer een veelvoud aan covers. Klassiekers dus José in een eigen jasje heeft gestopt. Het bekende lome, laidback, dromerige jasje dat James zo goed past. Buiten deze covers zijn er smaakvolle originele kerstsongs te vinden op het album. Al met al een zeer fijne nieuwe kerstplaat van José James. Zet deze maar eens lekker op de met de Kerstdagen.

Als er één album uitkomt in 2013 waar we reikhalzend naar uitkijken dan is het wel de nieuwe plaat van José James. We waren als verliefd op de tracks die in 2012 al uitkwamen, maar de beste man staat toch vooral bekend in het brengen van één mooi geheel.
No Beginning No End is zijn vierde album (als je de plaat met Jeff Neve meetelt) en wederom een plaat die veel belooft. Het is tevens zijn debuut op het gerenommeerde jazzlabel Blue Note dat onder major EMI valt. Debuut The Dreamer werd met veel enthousiasme ontvangen, waar hij met Blackmagic wat experimenteler te werk ging en meer uitstapjes maakte. Wederom een album dat goed ontvangen werd en misschien wel beter was als het debuut. Dan is er natuurlijk ook nog het eerder genoemde samenwerkingsproject met de Belgische pianist Jeff Neve. Wederom een plaat om warm van te worden.
De verwachtingen voor deze plaat zijn dus hoog gespannen en de vraag is dan natuurlijk of José die verwachtingen waar kan maken.

Het album opent met Come to My Door. Een nummer dat met zijn funky beat en herkenbare vocalen van James letterlijk en figuurlijk uitnodigt om verder te luisteren. Tekstueel wordt dit nog eens kracht bij gezet. Vanguard kunnen we betitelen als een song die we heel goed van José James kennen. Eigenschappen die we dan automatisch kunnen noemen zijn dromerig, loom, jazzy en warm. Mooi nummer.
Echt heel erg goed wordt het met Bird of Space. Fantastisch! hoe José hier zingt. Het nummer is zwoel en klein, warm en intens. Het gevoel dat James hier legt in zijn zang is kippenvelopwekkend. Prachtig nummer! Behoort tot de beste van zijn oeuvre.
Daarna vinden we nog een keer Come to My Door. Hetzelfde nummer als de opener dus, maar totaal anders opgepakt. Dit keer is er alleen invulling van een gitaar wat deze versie uitgekleed maakt. Ook wordt James hier ondersteund door zangeres Emily King. Een zangeres waarvan de stem erg goed bij die van José past.
Een andere kant, die van crooner, van José James horen we op Do You Feel. Een nummer dat vocal jazz ten top is en waar mooi ruimte is ingeroosterd voor een leuke pianosolo.
Hoorden we Emily King op Come to My Door, is ze ook terug te vinden op de poppy ballad met een jazzsausje; Heaven on the Ground. Wederom valt op hoe mooi de stemmen van José en Emily bij elkaar kleuren. It’s All Over Your Body is één van de nummers die we al van vorig jaar kennen. Een nummer dat we op de eindlijst van 2012 hebben geplaatst tussen de beste nummer van dat jaar. Dus dat zegt wel genoeg.
D’Angelo, tenminste de sound van deze nu-soulzanger is wat we terughoren op Make it Right. De muzikale omlijsting van dit nummer had zo op de klassieker Voodoo gepast. De titeltrack is weer meer in het herkenbare José James straatje. Het lome wat van de zanger kennen komt hierin weer duidelijk terug.
Was Bird of Space al één van de beste van deze plaat dan behoort Sword+Gun daar ook zeker bij. Het doet me een beetje denken aan het fantastische Warrior van zijn vorige plaat. Het nummer benaderd het hypnotische wat dat nummer ook heeft. Het haalt het absolute topniveau van Warrior niet, maar dat geeft alleen maar des te meer aan hoe goed dit nummer ook is. De vrouw die je op dit nummer hoort is Hindi Zahra.
Violen, piano en stem. De sfeer van klassieke muziek daalt op ons neer als we luisteren naar het prachtige Tomorrow. De combinatie van de instrumenten en stem, mooi klein gehouden draagt toe aan een bijzonder en breekbare sfeer in het nummer. José James overtuigd 100% met dit nummer.
Afsluiter van het album is Trouble, een nummer dat we ook vorig jaar al hadden gehoord. Dit nummer gaat weer meer richting de nu-soul. Heel vet is het orgel en de volle blazers.

Kan José James slecht werk afleveren? Het lijkt bijna niet mogelijk. Wederom heeft de zanger een pracht van een album afgeleverd. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik dit album net iets minder spannend vind als voorganger Blackmagic. Maar dat er weer een stuk of wat pareltjes op staan is zeker te horen. José lijkt iets toegankelijker te willen zijn (Trouble, Make it Right en Heaven on the Ground), maar gaat ook de experimenten niet uit de weg (Sword+Gun en Tomorrow). Het is wederom een prijzenswaardig album van de zanger. Muziekjaar 2013 is goed begonnen!

Warmte, het is iets wat we wel kunnen gebruiken in deze tijden. José James biedt je dat met dit album vol met gastartiesten. Gastartiesten die allemaal in dienst staan van het nummer. Opener I Need Your Love is een heerlijk relaxed nummer waarin de stemmen complementair aan elkaar zijn. José zelf weet zoals altijd te raken. You Know What It Do heeft wat meer tempo. Vrolijkmakend, lekker nummer. Feels So Good is ook vrolijk en funky. Superfijne niks aan de hand muziek. Turn Me Up is een nummer met wat leuke tempowisselingen: soms funky, soms rustig. Just the Way You Are is een aanstekelijk en prettig nummer. De stem van James valt als een warm dekentje over je heen. Baby Don't Cry heeft een licht groove. Fijne muziek wederom. Nobody Knows My Name heeft een meer jazzy inslag met ruimte voor de muzikanten. Tevens bevat het gospelinvloeden. Take Me Home is een mooi en meelevend nummer. Ontspannen en warm. I Found a Love kenmerkt zich door hoe mooi de stemmen van José en Taali samen komen. Een prachtig nummer. Saint James is een prachtig stemmig nummer. James pakt je helemaal in. Miss Me When I'm Gone is ook weer ijzersterk. Warm en prettig. Afsluiter Oracle is lekker wegdromen. Tsjongejonge, wat was het weer genieten van de muziek van José James.

José James houdt er wel van eens in de zoveel tijd een coveralbum uit te brengen. Hij deed dit al eens met de muziek van Billie Holiday en ook Bill Withers’ muziek is al door zijn vingers gegaan. In beide gevallen wist hij ons dat zeer smaakvol op te dienen. Vooral dat Billie Holiday coveralbum was heel goed uitgevoerd. En nu is dus Erykah Badu aan de beurt. Een stuk recentere en nog steeds actieve artiest dus. En zoals je van José James mag verwachten is de invalshoek vrij jazzy gekozen. Ook al kent hij zijn soul-eigenheimers ook wel. Een voordeel is dat de nummers in de basis al zeer sterk zijn, maar James weet er ook wel zijn eigen schwung aan te geven. Green Eyes is hier misschien wel de best uitgevoerde cover, maar ook Gone Baby Don’t Be Long is het beluisteren meer dan waard. José James doet het dus weer en laat horen dat coveren ook op een zeer goede wijze aangepakt en uitgevoerd kan worden.

Dames en Heren muziekliefhebbers! Ik wil bij deze even uw aller aandacht. Laat uw kloppende muziekhart betoveren, laat het overnemen en vervullen met trots en enthousiasme. Want hier is José James!!!

Zang en jazz, dan hoor je snel de term easylistening voorbij komen. Maar nee hoor, deze man zingt de jazz, de echte jazz. Bijna achteloos, maar o zo talentvol en muzikaal bezingt deze man de liedjes. Het raakt je, verbaast je en laat je genieten. Vocaal, muzikaal en tekstueel is dit debuut van ongekend topniveau.

Het is heel simpel:
- Schaf dit (blindelings) aan, zet het op, sluit uw ogen en laat u meevoeren.

Het was een beetje een rare gewaarwording voor mij. Als groot liefhebber (bijna fan) van José James was het me helemaal ontgaan dat hij een nieuwe plaat uit had. De titel, While You Were Sleeping, is daarmee nog toepasselijker dan anders. Ook deze wordt, net als de vorige, uitgebracht op het vermaarde Blue Note label. Voor mij persoonlijk heeft José James de laatste jaren wel de standaard gezet voor vocalisten die soul en jazz met elkaar willen combineren. Albums lang van een uitermate hoog niveau. Je kan dus wel raden dat ik deze nieuwe plaat meteen heel vaak beluisterd heb.

Vanaf debuutplaat The Dreamer ben ik vol “into” de muziek van José James. Was het plaatje nog helemaal nieuw en fris op dit debuut, ging hij een experimenteler weg bewandelen met de eveneens fantastische Blackmagic. Het in 2013 verschenen No Beginning No End is misschien wel zijn meest soulvolle plaat tot nog toe. Daarnaast bezong hij onder begeleiding van Jef Neve ook nog verschillende jazzstandards. Albums die stuk voor stuk in hun muziekjaar in het eindejaarslijstje terecht kwamen bij mij. Het debuut behoort zelfs tot één van mijn favoriete platen aller tijden. Het mooie aan José James is ook dat hij veel stijlen beheerst. Van romantisch tot funky, van gefreak in de ruimte tot zelfs een beetje poppy. De verwachtingen voor deze nieuwe plaat zijn onveranderd hoog gespannen.
Wat opvalt aan opener Angel is de aanwezigheid van de gitaar. Op vorige platen hoorden we die eigenlijk nooit. Na wat onderzoek bleek dit te komen omdat hij gitarist Brad Allen Williams heeft toegevoegd aan zijn band. Wat je krijgt is een onbedaarlijk funky nummer. De aparte off-beat van U R the 1 doet qua stijl wat denken aan D’Angelo of Prince (José komt trouwens ook uit Minneapolis). De prachtige titeltrack laat de romantische José James horen. Echt heel sterk nummer waar de koortjes, hypnotiserende zang en gitaarriffs fantastisch bij elkaar samenkomen. Nu al een favoriet!Ook op Anywhere U Go horen we de grotere rol die de gitarist gekregen heeft. Funky beats, constante gitaarriff en de bijna achteloze manier van zingen van José maken dit nummer helemaal af. Hij laat hiermee ook weer duidelijk wat anders horen. Datzelfde valt te zeggen over Bodhisattva. Dat komt dan productioneel vooral door het ge-hummm en de electrische vibe die dat het nummer meegeeft. Verder kan ik er maar niet over uit dat James schijnbaar achteloos de mooiste woorden bezingt. Wie zou nou niet zo willen zingen? Qua vibe is dit nummer ook weer helemaal top!
Ouderwets José James horen we terug op 4 Noble Thurths. Nummer heeft de herkenbaarheid van de albums Blackmagic of No Beginning No End. Prachtig ook, die violen. José doet het op deze plaat niet alleen. Een bijzondere toevoeging is zangeres Becca Stevens op het nummer Dragon. Haar prachtige, breekbare stem past perfect bij die van James en bezorgen ons het kleinste liedje op de plaat. Kippenvelsong, ogen dicht en genieten. Salaam is dan een muzikale intermezzo.
Mocht het ooit voorkomen dat José hitpotentie heeft, iets dat hij volgens mij zelf ook niet echt nastreeft, dan is Without U daar het beste product voor. Dit nummer klinkt best toegankelijk zonder plat te worden. Schaal het ver boven de meeste hitparadepop en hoor een door hiphopbeats gedreven soulsong waar de basslijn extra aandacht verdient. Maar dit is niet de eerste single van de plaat. Nee, daarvoor kozen ze het nummer EveryLittle Thing. Een opvallend nummer. Energiek, wat ruiger dan we gewend zijn en met duidelijke hiphopinvloeden. Ook dit stoerdere werk misstaat James zeker niet. Het laat wel weer een totaal andere kant van hem horen. Een geslaagd experiment.
Er zijn dan nog twee nummers te gaan. Eerst is daar xx, die het best te omvatten is als bloedhemeltjemooi. Wat een prachtige song is dit zeg! Woorden schieten hier simpelweg te kort. Ik raad je gewoon aan dit eens op te zoeken en intens te beluisteren. Honderd procent dat het jou ook raakt.
De echte afsluiter is een cover. Hij waagt zich namelijk aan één van Al Green’s meest intense nummers, Simply Beautiful. Nu slaat die titel al op de vorige track, maar het moet gezegd worden dat James een bijzonder geslaagde eigen versie van het nummer heeft gemaakt.

José James bewijst ook met deze laatste plaat maar weer eens dat hij niet stil gezeten heeft. Stilstand is voor hem duidelijk géén vooruitgang. De beste man doet waar hij goed in is, maar schroomt ook nooit eens wat andere wegen te bewandelen. En juist die combinatie zorgt er andermaal voor dat zijn platen boeien en vooral blijven boeien. Ik voel me een gelukkig mens als ik naar zijn muziek luister en deze plaat bekrachtigd dat nog maar eens.

En daar is hij weer! José James brengt een nieuwe plaat uit. Dit keer geen experimenten met allerlei stijlen, maar een album vol met jazz-standards. Dit deed hij al eens eerder met de Belg Jef Neve. Dit keer is het wel wat anders, want dit nieuwe album van José James bevat enkel nummers van Billie Holiday. Lady Day, één van de grootste jazzzangeressen van haar tijd en aller tijden.

José James blijft een actieve man, al schreef hij de nummers nu niet zelf. Sterker nog: hij blijft in alle uitvoeringen heel dicht bij het origineel. Waar zeg nu zelf: waarom moet je wat al goed is veranderen? Dat was 100% zeker de gedachte van James en daarom hebben we hier negen versies van Billie Holiday. Van grote bekende songs zoals het vaak gecoverde Strange Fruit(Je zal sowieso eens de achtergrondinformatie van dit nummer op moeten zoeken, dan luister je al snel anders naar). Tot aan, voor mij tenminste, onbekender werk als Lover Man en Fine and Mellow. Die songs en alles daar tussen in wordt gebracht met die fijne stem van José James, met die lazy stijl van José James, met de warmte van José James en met alle egards naar Billie Holiday.
Dit is geen plaat die je nummer voor nummer moet bespreken. Dit is geen plaat die van een hele lange recensie moet voorzien. Dit is geen plaat waar je al te lang over moet praten. Dit is een plaat die je moet beluisteren. En dit is tevens een plaat waarbij je als Nederlander best eens wat extra aandacht mag geven aan het artwork, want die zal voor menig Nederlander bekend voorkomen. José James is een man waarnaar je moet luisteren, ook als hij Billie Holiday zingt.

(bron: Opus de Soul)

Goede soul komt dit jaar van het Britse eiland. Hadden we niet al Michael Kiwanuka en Alice Russell, nu is daar Josephine Oniyama uit Manchester. En ook deze dame beloofd een goede soulartiest te zijn, tenminste als we uitgaan van de recensie die ik van tevoren heb gelezen. Het is dus feit aan ons om ook eens deze plaat te beluisteren en kijken of die positieve reacties ook vanuit ons gaan gelden.
Een persoonlijk album, dat zou Portrait moeten zijn. Als het ware een portret van gewoon Josephine. Josephine de zangeres, de muzikant, de liedjesschrijver.

Wat we horen op Portrait is een eigen sound van folky soul, bezongen met een warme, eigen en erg herkenbare stem. Josephine weet heel goed hoe ze goede liedjes in elkaar moet zetten. Op opener When We Were Trespassers trakteert ze ons op een heerlijke orgel en haar mooie, breekbare stem. Dat zet zich door in de rest van dit album, die mooie, breekbare manier van zingen. Tien nummers lang vormt alles één mooi geheel. Een geheel van genieten.
Soms is de productie wat voller en meer aanwezig (Original Love), of juist wat pittiger (What a Day). Josephine kan ook een meer bombastische, epische sound aan (Last Minute). Allemaal liedjes in dienst van het album, van het creëren van een geheel. En natuurlijk schieten er ook songs boven uit. Zo heeft Pepper Shake echt peper in de reet en knalt het lekker binnen. Energiek, maar ook intens. En wat te denken van de meer dan prachtige afsluiter House of Mirrors. Prachtig, simpelweg prachtig.

Ja Jospehine is niet de bekendste naam van dit muziekjaar, maar de aandacht verdient ze zeker. Met het persoonlijke Portrait heeft ze een zeer fijne plaat neergezet.

Wat je qua stijlen hoort op dit album? Het gaat van smooth naar gospel, van blues naar nog meer gospel, van tempowisselingen naar jazzy, van bronstig naar groovy, van een goede energie naar een vrolijke vibe en van rustig naar lekkere blazers. Met de afwisseling zit het dus wel goed op deze fijne plaat.

Dit toch wel erg fijne bluesalbum heb ik vooral eens opgezet vanwege de naam van Josh Teskey. Maar Ash Grunwald doet er zeker niet voor onder. Wat een fijne stemmen hebben deze mannen en door wat voor een fijne muziek worden die stemmen hier ondersteund. De ene keer is de blues meer groovend, de andere keer wat meer gospel, dan weer gewoon erg mooi of juist meer gitaarwerk. Een sterk en prettig album.

Na een prachtig debuut, die helaas vol covers stond, en een wat arrogant overkomend vervolg overtuigde Joss Stone mij eindelijk volledig met haar vorige plaat: "Introducing...". En dan is ze nu eindelijk terug met een nieuwe plaat.
Het eerst wat natuurlijk opvalt aan deze plaat is de aparte artwork van de cover. Joss Stone lijkt aardig met haarzelf in de knoop te liggen. En dat blijkt later ook wel uit de muziek. Maar, zoals vaak zal ik het voor jullie per nummer bespreken.

"Free Me" is de opener van het album. Het begint lekker met een gitaarriedeltje. Productioneel doet het in ieder geval weer denken aan haar vorige cd. Maar vocaal overtuigd het niet zo. Joss Stone lijkt wat uitgeblust. Haar stem mist intensiteit en kracht. Vooral het refrein is slap.

"Could Have Ben You" heeft een beetje dezelfde vibe. Voordeel ten opzichte van de albumopener is wel dat Joss Stone mij hier vocaal een stuk meer overtuigd. Het sfeertje is lekker in dit nummer. Best een goede song.

"Parallel Lines" kent met Jeff Beck en Sheila E. 2 toch wat verrassende gastartiesten. Het nummer is in ieder geval lekker uptempo. Hoort zeker bij de betere van deze over het algemeen tegenvallende cd.

"Lady" is weer wat rustiger. En wat mis ik gevoel en sense in dit nummer. Joss Stone zingt lui en ongeïnteresseerd. We kennen de ballads van deze dame en geloof me: ze had dit nummer vele malen beter kunnen doen. Dit nummer kabbelt echt oeverloos voort.

"4 and 20" is dan aan de beurt. Ook dit nummer kabbelt veel te voort. Er zit erg weinig gevoel in. Voor de geïnteresseerden, het nummer heeft een beetje een jazzy vibe.

"Big Ole Game" is een nummer waar ik veel van verwachtte. Mede wegens de bijdrage van Raphael Saadiq. Een man die toch al veel heeft bijgedragen aan de hedendaagse soulmuziek. En ik moet zeggen dat het een inspirtatievol nummer is geworden. De verwachtigen worden volledig waargemaakt. Het beste nummer van dit album!

We gaan verder met een nummer met een rapper. Nas, om precies te zijn. Ik vind een rapper best passen bij de stijl van Joss. Maar dit nummer is gewoon niet zo goed uitgewerkt. Productioneel zit het wederom best aardig in elkaar, al verrast het niet. Joss Stone is gewoon saai om naar te luisteren hier.

"Incredible" begint veelbelovend. Het nummer is lekker groovy en Joss Stone sings eindlijk -her heart out-. Lekker nummer.

Maar dan, ojee! Een totaal nutteloze cover van Candi Staton's "You Got the Love". Wat slecht gedaan zeg.

Daarna weer een cover. Het is Ray Charles' "I Believe It to My Soul" En ook deze cover is slecht uitgewerkt. Evenals de bijdrage van David Sanborn, die hier niks toevoegt.

Nog 2 nummers te gaan en eigenlijk zie ik al een beetje uit naar het einde.
"Stalemate" is samen met Jamie Hartman, de zanger van Ben's Brother. Dit is geresulteerd in een slecht duet. Vooral tekstueel is het bijzonder zwak. Snel skippen dit.

Dan het laatste nummer. Het album sluit af met "Girlfriend on Demand". En ook dit nummer is gewoonweg saai te noemen. Joss Stone moet snel maar wat meer inspiratie vinden en dan pas weer de studio induiken. Wan het afleveren van zo'n slecht product kan ze beter niet meer doen.

Ze kwam keihard binnen met haar debuut 'Soul Sessions'. Maar ja, dat waren natuurlijk allemaal covers. Daarna was het erg tegenvallend 'Mind, Body and Soul' en het degelijke 'Introducing...' (mede door meesterproducer Raphael Saadiq). Twee jaar geleden kwam het tegenvallende 'Colour Me Free' uit en nu is er dus 'LP1'. Een album dat niet voor niks deze titel meekrijgt omdat Joss Stone eindelijk verlost is van haar majorlabel (EMI) en deze plaat dus de eerste is op haar eigen Stone'd-label. Het verhaal gaat dat ze zichzelf hiermee eindelijk prijs kan geven. Een verhaal dat we ook al bij 'Introducing...' hoorde, maar nu meer kracht lijkt te hebben door de aanwezig labelverandering. Oftewel, naar eigen zeggen klinkt ze hier meer Joss Stone dan ooit. Ondersteund door Eurythmics gitarist David E. Stewart.

'Newborn' is de opener en een titel die dus heel erg op dit album en Joss' situatie zou moeten slaan. Soul is het nummer niet, meer een poppy nummer met een aardig gitaartje. Het is lastig om Joss goed te verstaan omdat ze veel woorden een beetje weg knauwt. Vrij standaard nummer.
'Karma' heeft wel wat funkyness door de groovende toetsenist. Nummer blijft eigenlijk wel lekker in het gehoor liggen. Eigenlijk totdat Joss zichzelf totaal overschreeuwd en het soort van persiflage op rauwheid lijkt te worden, totaal ondersteund door de gitaar. Debacle aan het einde dus.
Maar voordat jullie denken dat er hier iemand aan het schrijven is die het hele album af lijkt te gaan kraken wil ik jullie graag kennis laten maken met 'Don't Start Lying To Me Now'. Hier klinkt Joss Stone pas oprecht, doorleeft. Ze lijkt in dit nummer erg conformtabel te "liggen". Stemgebruik, productie het past allemaal perfect bij elkaar. Ze haalt hier binnen het comfortabele voor haar eigen stembanden en onze oren uit. Sterk nummer, beste van het album.En an sich hoor ik die controle ook weer terug om 'Last One to Know'. Zo klinkt het toch wat schelle stemgeluid van Joss prima in de oren. Dit nummer is ook een stuk ingetogener. En ingetogen past Joss Stone als een perfect jasje. De bombastische momenten die niet uitknallen, maar weer ingetogen teruggedraaid worden dragen ook juist bij aan de spanning van het nummer. Mooi opbouw. Nog een favorietje van dit album.
'Drive All Night' kan de twee voorgangers helaas niet benaderen. Het nummer komt mij wat plichtmatig over, aan het saaie af. Precies zo'n nummer dat je wel hoort, maar dat je er niet naar luistert. En zodoende onopvallend voorbij gaat.
Hetzelfde gevoel krijg ik ook van 'Cry Myself to Sleep'. Het gospel-achtige koortje aan het einde van het nummer brengt wel wat meer spanning in de song, maar kan uiteindelijk het middelmatige nummer niet meer redden.
'Somehow' tapt dan weer uit een meer ritmisch vat. Vrij vrolijk nummer, waar Joss best goed in is. Had bijvoorbeeld ook makkelijk op haar 'Introducing...' album gepast. Een nummer dat gewoon lekker in het gehoor ligt. Aan de ene kant aanstekelijk, aan de andere kant het gevoel dat deze dame veel beter kan. En ze moet toch gaan leren zichzelf niet zo te overschreeuwen.
Interessant project horen we terug in 'Landlord'. Simpelweg de gitaar van Stewart en de stem van Joss Stone. Haar vocalen zijn eigenlijk perfect gemaakt voor zo'n "klein" gehouden liedje. Ben erg blij met dit nummer dat weer wat boven de veel voorkomende middelmaat uitkomt.
Het countrypop-achtige 'Boat Yard' is dan juist weer een nummer dat naar mijn mening onder de middelmaat zit. Ik mis inspiratie, ik mis overtuiging, ik mis spanning, het raakt me niet. En daar helpt een gitaarsolo ook niet echt aan. Een soort van mislukte bombastiek.
Het album eindigt met 'Take Good Care'. Het kortste nummer van het album. In ieder geval kort genoeg om nergens boeiend te worden, al ben ik bang dat al had het nummer nog 10 minuten geduurd het futloos was gebleven.

De conclusie lijkt me duidelijk: een vrij middelmatig album. Joss Stone lijkt zichzelf opnieuw uitgevonden te hebben, maar of het slim is op deze manier door te gaan is de grote vraag. Ik kan veel meer genieten van een Stone die lekker funky, ritmische nummers brengt. Af en toe afgewisseld met een klein, kaler nummer zoals bijvoorbeeld 'Landlord' is op dit album. Twee sterke nummers, één aardige, de rest is mwa.

Ik heb misschien wel een beetje een haat/liefde-verhouding met Joss Stone (niet dat zij daar weet van heeft). Ik herken haar talenten, maar dat pakt niet op elk album altijd even goed uit. Als ik haar muziek nu op zet dan is het nog steeds dat indrukwekkende debuut. Nu dus weer een nieuwe plaat van mevrouw Stone en ze pakt het toch wel weer iets anders aan (en dat doet ze vaker, wat te prijzen is). Joss Stone als een soort crooner, bijgestaan door orkest. Het album laveert van smaakvolle ballads, naar een soort jazz swing. Van smaakvolle gedragen songs naar nummers waarin ze vocaal vol knalt. Wat vooral op valt is hoe fijn Joss Stone als het ware in de nummers lijkt te 'hangen'. Ze zingt alles met verve en voldoende power zonder gelukkig al te veel te verzanden in overdreven stemakrobatiek. Weer eens een fijne plaat van Joss Stone.

Succes lonkt voor elke artiest en de grootste successen moet geëvenaard worden. Daarom is het bijna tien jaar na dato zo dat Joss Stone het meestersucces van haar eerste cd een vervolg wil geven. Wat dus volgt is een nieuw coveralbum, met dezelfde titel als haar debuutplaat, maar met Volume 2 als toevoeging.
Na deze debuutplaat kwam Joss met het middelmatige Mind, Body & Soul, het sterke Introducing…, het slechte Colour Me Free en het aparte LP1. Deze dame heeft haarzelf dus al meerdere keren opnieuw uitgevonden en grijpt dan toch weer terug naar haar debuut. Want het succes dat het debuut bracht heeft ze met de andere platen nooit kunnen overtreffen.

Het album begint met een nummer dat misschien nog wel bekender is door een sample, de break, dat Eminem gebruikte in zijn doorbraak My Name Is. Joss Stone covert hier Labi Siffre’s I Got the… en maakt daar vooral vocaal gezien vlakke versie van. Met (For God’s Sake) Give More Power to the People, origineel van The Chi-Lites, doet ze het dan toch beter. Stone trekt hier heerlijk haar strot open in de bij haar zo kenmerkende stijl. Het nummer is energiek en behoort zeker tot de betere van deze plaat.
Honey Cone hoort zichzelf terug op While You’re out Looking for Sugar. Prima nummer van Joss, niet heel bijzonder maar luister gewoon lekker weg. Zomerser (ik hoor toch een sambaritme) wordt het met Sideway Shuffle van Tim Renwick. Meer een poppy sound en een luchtige toon.
Het vakwerk dat Eddie Floyd ooit afleverde met I Don’t Want to be With Nobody But You is ook terug te horen in Joss’ versie. Wat ze hier neerzet is een echte Stone-power-ballad. Knap gedaan.
Dan ga ik nu waarschijnlijk tegen een paar schenen schoppen, maar Teardrops van Womack & Womack heb ik altijd een zeikliedje gevonden. Joss Stone geeft vooral vocaal gezien het nummer een stuk meer pit, maar Teardrops zal mijn nummer nooit worden. Iets aardiger wordt het dan alweer met Barbara Acklin’s Stoned Out of My Mind en The Love We Had (Stays on my mind) van the Dells.
Een stuk overtuigender is het nummer The High Road. Vocaal gezien benut Joss Stone hier al haar talenten en het nummer pakt me echt. Zelfs het origineel van Broken Bells kan hier nog wat van leren.
Zoetjes aan verder met Pillow Talk van de Amerikaanse soulzangeres en songwriter Sylvia. Zoetjes ja, want erg zoet is het allemaal wel. Gelukkig wiegt Stone ons met de afsluiter Then You Can Tell Me Goodbye (van Don Cherry) definitief in slaap. Mooi gedaan, dit nummer.

De conclusie zal zijn dat covers nooit mijn ding zullen worden, maar dat Joss Stone er vaak wat moois van maakt. Toch redt Volume 2 het bij lange na niet bij Volume 1 uit 2003.

Als zestienjarig meisje liet Joss Stone horen wat ze allemaal in haar mars heeft. Op dat coveralbum wist ze de wereld te overtuigen van haar kunde. Dat succes wist ze commerciëler door te zetten op de opvolger uit 2004. Daarna verzandde de carrière van deze dame is een zelfde marketingpraatje. Bij elk nieuw album dat daarna uitkwam werd wel verteld dat ze zich nu echt “opnieuw had uitgevonden”. Dit werkte de ene keer meer succesvol dan de andere keer. Om dan in 2012 het succes van het allereerste uur te willen herhalen door deel 2 uit te brengen van een coveralbum.

Tussendoor nam ze met de “supergroep” SuperHeavy ook nog een plaat op en daar leerde ze Damian Marley kennen. Deze telg van de Marley-familie liet Joss Stone echt kennis maken met de reggae muziek. De ontstane liefde voor die muziek heeft een grote lepel in de pap gehad op dit nieuwe album. De reggaeritmes zijn namelijk niet van de lucht, maar of dat iets positiefs is valt nog te bezien. Bij opener Love Me bevalt het mij in ieder geval nog wel. Het reggaeritme past goed bij de stem van Joss en door de vrolijke blazers krijgt het nummer een zomers gevoel mee. This Ain’t Love is dan lang niet zo leuk als de opener.
Stuck On You tapt duidelijk uit een ander vaatje. Deze single is wat kleiner en kaler. Een geslaagd nummer. En ook Star is meer soul dan reggae. Een nummer met kinderkoortje en een erg leuk nummer. Die afwijking op reggae houd hier nog niet op getuige Let Me Breathe. Pop en aanstekelijkheid voeren hier de boventoon.
Bij de Cut the Line is het dan eindelijk weer een reggaeritme all over. Een ontspannen nummer met een lekkere vibe. Op Wake Up komt mijn persoonlijke probleem met reggae al een beetje opzetten. Die reggaeritmes lijken allemaal zo op elkaar. Nu is dit verder ook een niet al te bijzonder nummer. Wellicht helpt dat ook al niet mee.
Way Oh verveelt wat door het teveel uitroepen van de titel in het refrein. De verveling over het ritme slaat ook wat toe, al is het best een vrolijke song. En dan Underworld. Daar heb je het weer: pom-tap, pom-tap, pom-tap. Weer dat ritmedingetje. Dat gaat toch echt vervelen. Hoe goed Stone hier ook zingt. Zo kunnen de leuke blazers op Molly Town het ook niet reden tegen de verveling. Zo vaak het zelfde, zo vaak weer.
Sensimilla is dan ook een gewenste onderbreking. Rustiger nummer met slaperig of dromerige sfeer. Niet heel opvallend, maar wel goed voor de afwisseling. Een stuk minder is dan het wel heel erg simpele Harry’s Symphony waarin de Bad Boys mantra wordt misbruikt. Clean Water valt dan nog op door een speels gitaartje, ondanks het bekende ritmiek. Afsluiter the Answer is wel lekker energiek om het album uit te blazen.

Zo gezegd, zo gedaan. De ritmiek van de reggae is duidelijk een geval van een herhaling en dat gaat toch snel wat vervelen. Ook al passen de reggae en de stem van Joss Stone meer dan prima bij elkaar.

(bron: Opus de Soul)

Na een zeer fijne Skin uit 2021 duurde het even voordat we weer iets van Joy Crooks hoorden. En het moet gezegd worden dat het op dit nieuwe album Juniper allemaal wel wat anders aan pakt. Het album opent met het relaxte en ontspannen Brave. Mooi gezongen en best sfeervol. Het ietwat overgeproduceerde Pass the Salt bevalt een stuk minder. Dat de bijgevoegde rapper niet zo interessant is komt dan ook niet echt uit. Het niveau gaat niet per se omhoog met het saaie Carmen. Dat wordt dan weer afgewisseld met het aanstekelijke Perfect Crime. Mathematics heeft ook weer een rapper die weinig toevoegt, ook al is het nummer verder wel leuk. House with a Pool is redelijk niks aan de hand-muziek, op de goede manier. Gevolgd door het vrij standaard I Know You’d Kill en het wel heel poppy First Last Dance. De lijzige jazzy sound op Mother bevalt me dan wel weer heel goed. Dan twee keer achter elkaar een grote ‘mwa’ om met Paris ontspannen ten einde te komen. Een album die lang niet zo interessant is als Skin was, dat moge duidelijk zijn.

De Britse zangeres Joy Crookes laat op dit mooie debuut horen dat ze een dame is van het verhalen vertellen. Vrij veel nummers gaan over meer dan je wellicht denkt. De onderwerpen die ze aanboort zijn onder andere liefde, haat, politiek en psychologie. De nummers worden bezongen met haar mooie warme stem. Dat zorgt voor een warme en ietwat zwoele sound op dit album. Een interessant album dat na één luisterbeurt niet te vangen is, dit heeft duidelijk meer dan dat nodig. Een debuut waar ze op voort kan bouwen.

Leuk hoor, wat grote namen mee laten doen, maar die 3 feature-songs zijn wel meteen de minste van het album (wat is die Governor slecht zeg op dat nummer).
Joy heeft een volle en warme stem, die ze helaas wat teveel op dezelfde manier gebruikt. Hierdoor zijn de eerste solo-nummers erg lekker, maar naarmate de plaat vordert heb ik het wel gehoord met elke keer dezelfde toonhoogten. Jammer. Zeker niet slecht, maar waarschijnlijk geen must have voor nu-soul liefhebbers. Hou het op 3 sterren.

Het album Born and Raised uit 2006 liet mij kennis maken met Joy Denalane. Daarna ben ik haar een beetje uit het oog verloren, totdat ik dus de release van dit album zag. Reden genoeg om het eens te beluisteren. Het album opent met de rustige R&B van Can't We Smile, gevolgd door het prettige Fly By. Bijgestaan door Ghostface Killah maakt Denalane het energieke I Believe. Hideaway en Revolutions zijn gewoon prima, waar Far Cry juist een mooi vol nummer is. De brave ballad Good Times Better kan niet heel erg boeien en ook All of Me, By Heart, de titeltrack en True zijn saai tot braaf te noemen. Weinig verrassing vooral, net als op het niet meer dan aardige Happy.

Swingend, iet wat rechtoe-rechtaan soul album van Motowns Jr. Walker.
1. (I’m A) Road Runner – funky en swingend, fijne sax
2. How Sweet It Is (to Be Loved By You) – niet per sé hun hit, maar wel een interessante versie
3. Pucker Up Buttercup – het idee blijft het zelfde, maar het swingt wel weer lekker
4. Money (That’s What I Want) – vibe en ingredienten zijn weer aanwezig, de handclaps zijn leuk extra
5. Last Call – in dit nummer wat naast de sax ook het orgel er bij gehaald
6. Anyway You Wanna – hetzelfde laken en pak en dat wordt misschien wel too much hier.
7. Baby You Know You Ain’t Right – weer dezelfde weg in, met wat meer zang
8. Ame’cherie – de hoofdrol is er weer voor de sax
9. Twist Lackawanna – blaast nog even swingend door
10. San-Ho-Zay – het idee moge nu wel duidelijk zijn
11. Mutiny – stiekem wel blij dat dit de laatste is.

(bron: Opus de Soul)

Of deze band iets heeft met Neerlands grootste voetballer aller tijden weet ik niet. Wel weet ik dat ze uit België komen en dat is meestal toch niet hét broeinest voor de betere soul en funk. Maar iemand moest deze plaat maken.

Met de intro nemen ze je meteen mee op een feestje. Je zit klaar, het kan beginnen. En dat doet het dan ook goed met Talking Backwards. Een nummer met een soort van Michael Jackson ritme en een 80’s/90’s vibe. Totaal anders is dan toch wel Cold Wind waar het orgel een hoofdrol speelt. Maakt het meteen wat vuiger qua sound. Niet minder fijn in ieder geval.
Zo cool als het orgel, zo zit er ook een bepaalde coolness over Git You Sucka. Waar we na een interlude juist wat kalere sound horen op Love Can Do That. Anderszijds hoor je weer meer blazers op Not Black Nor White, of gaat het zoetjes en fijn verder met Stop The Time.
Een muzikaal intermezzo brengt ons naar de staart van het album. You Gotta Believe in You is erg cool en sterk. Funky it is. Met een groove verder op Something to Build On om dan af te sluiten met het romantische Notice.

Een erg leuke plaat van deze Belgische band. Aan afwisseling geen gebrek in ieder geval ik moet zeggen dat ik blij ben dat ze deze plaat gemaakt hebben.

Hitzanger Juanes, ooit eens gepindakaast voor een vriendin en toch zelf maar eens onder gehore gebracht. Het heeft best wel wat catchies, maar zal nooit mijn ding worden.

2,5 ster.

Een nieuwe plaat van Judith Hill dat begint met de krachtige ballad When My World is Blue. Hierin overtuigd Judith Hill mij vocaal ook erg. Anders is dan wel de rockende titeltrack. Groove all over, het schuurt ook wel lekker. Americana grooved lekker door ondanks het misschien wat simpele beats zijn. God Bless the Mechanic is een vrij standaard nummer, prettig maar niet heel verrassend. You Got the Right Thang is een nummer met Prince-achtige funk. Burn it All is licht bluesy en een ietwat te uitgesmeerd nummer. Give Your Love to Someone is een meer traditionele soul/r&b ballad. Silence kent een rustige sfeer en een prima opbouw. Wanderer is een mooie volle song met fijne blazers. Miss Cecilia Jones is een vrij onbekommerd nummer. Luchtig en frivool. Newborn Woman is een gevalletje van een bekend recept, waarvan de bereiding prima in elkaar zit. Op Step Out is ook weer duidelijk te horen dat de legacy van Prince een rol speelt en uiteindelijk het krachtige Candelight in the Dark. Een echte uitpakballad met koortjes en alles meer.