Om maar meteen met de deur in huis te vallen: deze cd is even belabberd als zijn eerste plaat (Southside).
Lloyd doet vooral mensen na op deze cd. Ik hoor Usher, Isley Brothers, R. Kelly en zelfs Justin Timberlake (Valentine) nagedaan worden door de zanger. Hij zal wel last hebben van een identiteitscrisis.

De beats stellen ook vaak niks voor en hebben we allemaal al 10x gehoord. Zijn stem is even zwak als een regering met de LPF. Alles is zo standaard als een programma met Bekende Nederlanders die iets doen wat ze niet kunnen. Wederom een dikke vette afrader.

Is er dan niks positiefs te vertellen over deze cd? Jawel: je kan 'm goed gebruiken als onderzetter.

Adieu en de groeten. 1 sterretje (voor het nr met Andre en Nas)

Ergens moest ik meteen aan Gil Scott-Heron denken toen ik wat afbeeldingen, inclusief de cover van deze plaat, zag van Lonnie Holley. Deze multi-kunstenaar is van vele markten thuis en in ieder geval ook van de markt van het maken van lange platen. Want met vijf kwartier is dit een hele zit.Een lange zit die we beginnen met I’m a Suspect. En wat een intensiteit meteen zeg! Als een preacher brengt Lonnie hier zijn boodschap. Prachtig en krachtig. Daar gaat hij op Back for Me rustig mee verder. De intensiteit blijft, bijgestaan door een mooie jazzy orkestratie. Gil Scott herken ik er nu ook muzikaal in. En die grom, zo intens.
How Far is Spaced-Out is bijzonder door de manier waarop de gedrevenheid en subtiliteit gecombineerd worden in het muzikale gedeelte. Vocaal spreekt er alleen maar urgentie uit. I Snuck Off the Slave Ship laat nog maar eens horen hoe de beste man gevoel in een nummer kan leggen. Als muzikale omlijsting bijna klassieke pianosonates. Wat een intensiteit zeg!
I Woke Up in a Fucked-Up America heeft juist een meer apocalyptische stijl. Alsof de duivel zelf komt om te laten zien hoe fucked-up het allemaal is. Copying the Rock heeft iets meer een funky karakter, iets meer groove. De basis ligt dan weer in de jazz. Voelt verder ook wat experimenteler aan. Coming Back heeft een bijna futuristische vibe. Afwisseling genoeg dus in het album.
There Was Always Water is opvallend lichtvoetig jazzy in de instrumentatie. Een beetje swing zou je het zelfs kunnen noemen. Mooie meerstemmigheid verder ook. Down in the Ghostness of Darkness is een nummer waarbij je stil wordt van de zang, zo mooi. En afsluiter Sometimes I Wanna Dance dan. Nou, daar wil je ook echt op dansen. Wat een vrolijkheid en uptempo opeens. De titel dekt de lading dus perfect.

Als je kijkt naar de tracklist lijkt het een enorm lange plaat. Maar de ene helft is met vocalen, waar de andere helft alleen het instrumentale gedeelte is. Dus ik heb het dan vooral over het eerste gedeelte. Een gedeelte dat zich vooral kenmerkt als relaxed, ontspannen en rustig. Het album heeft eigenlijk over de gehele linie die zelfde vibe en dat werkt best lekker ontspannen. Muziek en stem vallen daarin goed samen. Maar aan de andere kant moet ik ook wel zeggen dat het wat teveel van hetzelfde blijft, waardoor er weinig tot geen verrassing in zit. En die verrassing heeft het net wel even nodig om echt een superfijn album te worden.

Misschien niet een naam die snel een belletje doet rinkelen, maar Lori Burton schreef onder andere voor Motown. Op dit album schreef ook alles samen met Pam Sawyer. Wat je kan verwachten van deze plaat? Blue Eyed Soul met het beste van alle grote namen in dit genre(Springfield, Shangri-La’s) samengepakt.

Gotta Make You Love Me – mooie heldere stem, vrij makkelijke instrumentatie
Since I Lost Your Lovin’ – nog een stukje extra poppy en vooral een stuk bombastischer. Het is wel erg sfeervol.
There is no Way – er zit wat meer diepte en een randje aan haar stem hier. Lekker om dat te horen
The Hurt Won’t Go Away – een ballad met meer dan genoeg power gezongen. Mooi nummer.
Gotta Get Over You – zit wat meer energie en een randje aan.
Bye Bye Charlie – een echt pophitje met genoeg overtuiging gezongen
Love Was – instrumentaal niet heel boeiend, maar wel heel sterk gezongen
Let No One Come Between us – wel heel zoetjes
Only Your Love – ook vrij zoetjes, alhoewel wat krachtiger gezongen
Nightmare – een nightmare moet het ook echt zijn.

Vaak wordt er een beetje schamper gedaan over de soul en R&B van Nederlandse bodem. Maar aan de andere kant staan er ook steeds meer artiesten op die wel kwaliteit brengen. Noem een Secret Rendezvous, een Benny Sings en natuurlijk de Lorrèn. Na een paar voorzichtige eerste tonen heeft Lorrèn ook eindelijk ook haar eerste langspeelplaat uit mogen brengen. De eerste tonen beloofden al wat goeds en deze negen songs moeten ons nu volledig inpakken.

De eerste song, When We Belonged, is meteen al een goede sfeerpakker. Een mooi rustig en lief liedje waarin ook een bepaald verdriet door sijpelt. De zang pakt mij hier goed. Net zo mooi als Struggle. Een nummer waar meer hoop en belofte uit spreekt.
Iets meer tempo horen we op Come Closer. Iets meer welteverstaan. Er gebeurd ook wat meer in dit nummer en de heldere stem van Lorrèn valt ook op hier. Wings is dan in verhouding juist wat vrijer, vrolijker en meer onbezorgd.
Voer voor de hitlijsten ontbreekt ook niet op dit album. Dat is er in de vorm van het poppy Just Human. Wat een verschil is er dan met het filmisch, meer theatraler Set the Rules. Een fijn nummer waar wat meer bombast aan toegevoegd is.
De meest soulvolle song is toch wel Game of Love. Ook de vergelijking met Caro Emerald kan ik hier niet laten. Geïnspireerd op de 50’s. Meer funky is dan weer Animal. Een popsong die een klein feestje organiseert.
Afsluiter Love Definition is een vrolijk liedje met fijne blazers. Het zorgt er meteen ook voor dat je meer van deze dame wilt horen. Het album is zo voorbij, ook door de hoge kwaliteit. In aanrader in Nederland-muziekland.

(bron: Opus de Soul)

Leuk, hoe dit album begint. Monsters is heel prettig, Simplify is ook fijn en Graves is dik prima. De “rap” van The Kitchen Sink valt op en het stukje easygoing op Morning Weight bevalt ook prima. Maar daarna vervalt het helaas in niks meer dan aardig, ook de rauwere zang op Masquerade helpt dat niet omhoog, of het futuristische van Cymatics. Goed begin dus, met helaas een minder vervolg.

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Lou Reed, de naam is (natuurlijk) bekend. Ken ik veel muziek van Lou Reed? Nee, dat niet.
De een beetje fluisterend, pratende manier van voordragen moet je liggen. Verder valt me op dat de nummers met piano ook echt die piano op de voorgrond treedt. Sfeervol is het allemaal wel en ook helemaal niet vervelend om naar te luisteren. Maar om nu te zeggen dat ik dit nog heel snel nog een keer op zou gaan zetten. Ik weet het niet.

Een uiterst divers album heeft Louis Cole hier gemaakt. Van het schatplichtig zijn aan Michael Jackson, naar ballads die zijn stem niet kunnen dragen. Van dansbaar jazzy, tot ijzig kalm en cool. Van licht dromerig tot aan het knippen van je vingers. Soms kan ik er heel goed wat mee, soms niet.

Ik heb dit album beluisterd naar aanleiding van het Jazz-album van de week topic.

Tja, ik merk wel dat dit album niet zo mijn ding is. Nu een paar keer beluisterd, maar het kan me steeds niet 'raken'. Het pakt me niet. Als ik dit cd'tje opzet dan is het vaak een ow-hij-alweer-afgelopen-gevoel. Ik luister het te onbewust.
Om ook maar positief te zijn. In het spel zelf zit wel aardig wat beleving. Vooral de klarinet(heet dat zo?) vind ik erg goed.
Tot nog toe hou ik het op 2 sterren (sorry fredpit(

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Door het nummer Alone Again Or heb ik dit album ooit beluisterd. Ooit als in al heel lang niet meer. De opener heb ik dus al benoemd en dat blijft toch wel een prettig nummer, net als het hele album wel prettige muziek herbergt. Wordt ik er echt door omver geblazen? Nee. Weet het mij echt te raken? Nee. Maar luistert het allemaal prima weg? Ja, dat doet het wel. Ik wil het qua sfeer graag vooral karakteriseren als vriendelijke muziek.

Simpelweg een album waar veel van de hedendaagse R&B sterretjes eens naar moeten luisteren en hun puntje aan kunnen zuigen.
Funky en slow, het klopt beide volledig op dit album

Ludacris heeft best veel leuke dingen gedaan, maar vooral als feature. Dit album van hem kan ik dan ook niet volhouden. Hij heeft best een aardige stijl, maar daar houd het ook bij en verrast nergens.

2,5 ster.

Luke James, een voor mij tot op heden onbekende naam. Na wat zoekwerk blijkt dat deze man uit het muzikale New Orleans komt en dat hij weleens de nieuwe grote naam in de R&B zou kunnen zijn. Hebben we hier te maken met een kopie van de al bestaande R&B-zangers of is Luke James anders?



Als ik een blik werp op de lijst van producers dan staan daar een hele hoop grote namen tussen. Dat zegt natuurlijk niks, maar die heb je als nieuwbakken talent wel mooie achter je. Uiteindelijk moet je het natuurlijk wel zelf doen. Welke kant zal deze plaat op gaan? Opener Love XYZ doet vermoeden dat Luke James zich gaat begeven in de soort van futuristische R&B hoek. Er kleeft zeker een bepaalde originaliteit aan deze zanger. Dat zorgt niet altijd voor succes want op Dancing in the Dark is de combinatie van stem en productie er vaag. Er lijkt gewoon iets niet te kloppen. Een stuk meer ben ik dan ook te spreken over het fijne Don’t Do It en Trouble.

Zingen kan Luka James wel. Dat blijkt ook uit The Run. Hier hoor je duidelijk dat deze man vocaal echt iets in zijn mars heeft. Dan leidt de productie op de nummer misschien iets teveel af. Die productie had veel meer in dienst van zijn stem moeten staan. Naast een goede stem zit tot nog toe dit album best prima in elkaar. Ook Glas House bewijst dat weer, alleen is het jammer dat we dan weer een standaard R&B-ballad voorgeschoteld krijgen bij Exit Wounds. Time X is dan duidelijk een stuk leuker, net als Options. Het euvel is dan wellicht dat dit album een bepaalde consistentie mist. Want hierna zijn Insane, I Want You en Exposé eigenlijk niet zo heel goed. Het album gaat dus een beetje uit als een nachtkaars, maar de potentie van deze man is duidelijk. Naar mijn mening is het nu alleen nog zaak zijn sterke stem meer als hoofdingrediënt te gebruiken en de producties de bijrol te geven. Dan komt het wel goed met Luke James.

(bron: Opus de Soul)

Wat is de titeltrack toch een fantastisch mooi nummer! Naar mijn mening één van de mooiste songs ooit gemaakt.
Luther Vandross is zowiezo een bijzonder gevoelige zanger die louter mooie R&B songs heeft gemaakt op dit album.

Het ietwat nasale stemgeluid van Lyfe Jennings kan even wennen zijn in het begin, maar naderhand wordt dat erg sterk. De teksten zijn ook nog een autobiografie, en dat voel je ook in de manier waarop hij zingt. Erg sterk nu-soulalbum.

Ik kan het nog goed herinneren dat in 2004 Lyfe Jennings de nieuwe grote naam zou worden in de R&B en Soul muziek. De man enige tijd in de gevangenis gezeten en had daar eens goed nagedacht over zijn toekomst. Dat werd de muziekwereld. Het resulteerde in een overtuigend debuut. Overtuiging die per jaar en per album eigenlijk steeds verder te zoeken is geweest bij hem. Toch was ik wel een beetje blij verrast dat ik zag dat hij weer een nieuwe plaat had gemaakt. Ik geloof namelijk graag dat hij de kunde van toen, toen in 2004, nog steeds heeft.

Dat goede gevoel wordt een klein beetje geholpen bij opener I Love You. Misschien niet al te opvallend, maar wel een prima song in de soul/R&B. Dat wordt niet voortgezet op She Don’t Wanna. Vooral de productie is wat te simpel op dat nummer. De tekst is juist weer wat simpel op #hashtag. Wat een gefuck opeens in de tekst. Nummer ligt verders goed in het gehoor.
Op We’re not the Same wordt Lyfe Jennings “geholpen” door Algebra Blessett. Jeetje, wat blijft dat toch een saaie zangeres zeg. Net zo saai als het gehele nummer Talkin’ About Love. Het nummer bevat op zich alle nodige ingrediënten, maar mist de o zo belangrijke overtuiging. Iets dat helaas moeiteloos doorgezet wordt op Right Now. Een nummer dat ook niet al te veel kan boeien.
Een stuk beter in het gehoor ligt dan gelukkig Pretty Is wel weer. Al houdt dit nummer tekstueel niet over. Om dan totaal de plank mis te slaan op People. Hier durft Jennings het gewoon aan zichzelf te vergelijken met Marvin Gaye. Dat snijdt natuurlijk geen hout.
Na dit stukje grootheidswaanzin gaat het album naar het einde toe op een matige manier. Gods is saai en afsluiter Always jat schaamteloos heel veel van Ben E. King’s Stand By Me.

Ik denk dat ik het maar op moet geven met Lyfe Jennings. Ook dit album weet nergens écht te overtuigen. Een paar leuke nummers, oké. Maar meer ook niet.

(bron: Opus de Soul)

Dit is zo onderhand natuurlijk dikke bullsh**
Lyn Collins heeft een fantastische stem en dit album is ook erg goed. Protege van JB, en dat hoor je toch vooral muzikaal terug komen.