Vandaag een bijzondere recensie: La Boutique Fantastique. Naar eigen zeggen is hun muziek te vatten in: ‘een betoverende mix van filmmuziek, soul, Americana, jazz, chansons, triphop, folk, world music, circus- en zigeuner-muziek. Alsof Calexico, Portishead, Kaizers Orchestra, Tom Waits, Röyksopp, Kytecrash en Morphine aan het jammen zijn met lokale muzikanten en zangeressen op Mexicaanse kerkpleinen, Tunesische stranden, Zuid-Franse terrasjes en Hongaarse braderieën!’
Nu is het tijd voor mijn bevindingen.

Het album opent met het korte ‘Le Depart’. Een passende titel natuurlijk en ook een nummer dat de spanning er toch wel inbrengt. Goed sferisch gebracht.
Datzelfde valt ook te zeggen over ‘Schoolyard’. Alle invloeden die hierboven al eens beschreven zijn komen je meteen al tegemoet met als basis een goede drum die de aandacht er zeker bijhoudt. Ik moet zeggen: aparte muziek, maar wel erg lekker.
En die laatste spreuk is ook te melden bij ‘Here Comes’. Lekker gitaartje, aparte drums. Ik word er vrolijk van. Deze muziek gaat zeker werken voor als straks het zonnetje weer gaat schijnen.
Nu is het geen zangloos album. Dat bewijst het nummer ‘Bittersweet’ wel. Lekker loom tempo, ook wat lome zang. De zang past in ieder geval perfect bij de muziek, dat is dus zeker een pluspunt. Goede breaks ook in dit nummer.
‘Round and Round’ begint met wat klinkt als een soort buurtfeest, speeltuin geluiden. Dan een rustige hoempa-pa beat, futuristische sfeergeluiden. Het klinkt allemaal erg vaag, vooral als je het op papier zet zo. Maar het klinkt gewoon erg cool! Dit is muziek maken, dit is durven experimenteren. En als het op deze manier gebeurd dan juich ik het alleen maar toe.
Één van de mooist en extatisch opgebouwde nummers van dit album is toch wel ‘We Will Cook You’. Wat een wirwar van geluiden, invloeden en emoties. Intensiteit ten top. Muziek leren luisteren en leren beleven. Opgevolgd door het nummer met misschien wel de beste ritmiek ‘The Attic’.
Het tempo van ‘Ya Better Watch’ lijkt alsof er op elk moment ene Caro Emerald qua zang in kan springen. Maar het is het juist niet. Want hier gooien La Boutique Fantastique je echt de hele wereld over. Arabisch, Hongaars, Grieks, Turks of juist heel Westers, bijna filmisch. Aan inspiratie duidelijk geen gebrek.
En al die overvloed aan invloeden is ook weer duidelijk terug te horen op ‘Ispjenzola’. We wanen ons ergens in Oost-Europa, dansen mee met een feestdag aldaar. Grote drums, violen, stemmige zang. Het kan allemaal niet op bij La Boutique Fantastique.
Zo kan ook opeens het tempo een stuk lager liggen en de muziek een stuk intiemer worden. Dat bewijzen ze immers met ‘Deserted’. Dit nummer is een stuk kaler, een stuk kleiner gehouden. Prachtig kopwerk.
Op ‘Floraison’ is er weer ruimte voor wat zang op de plaat. Welke taal het precies is kan ik niet thuisbrengen. Dat het goed past bij de muziek die La Boutique Fantastique brengt staat buiten kijf. Onophoudelijk sferisch.
En dan is ‘Backdoor Rumble’ alweer de afsluiter van dit album. Mooi afsluiter, geheel in stijl van het album. Een apart album. Dat is toch wel de conclusie te noemen. Je wordt, al luisterend naar La Boutique Fantastique, overladen met geluiden, invloeden, wereld-muziek, zang, lekkere beats. Tijd om het allemaal thuis te brengen is er genoeg en lekker apart is het ook.
Eigenlijk is La Boutique Fantastique gewoon een soort Rivella-muziek: “Een beetje vreemd, maar wel lekker.”

Dit album is helaas niks voor mij. Vind het eigenlijk gewoon ronduit saai. Het enige nummer dat er voor mij echt kan boeien is 'The Vulture' Voor de rest staat het album (op de opening na) vol met pretentieloze, saaie liedjes die zowel muzikaal als vocaal mij totaal niet kunnen boeien. Ik irriteer me soms zelfs aan zijn stem.
Dus na een paar positieve berichten hier ben ik helaas negatief.

Debuutplaat Press On was een ijzersterke funkplaat, waar ze helaas nooit een kwalitatief gelijke opvolger aan hebben kunnen geven. Ook deze nieuwe worp komt lang niet in de buurt met z’n vrolijke, maar ook wat energieloze tracks. Je kan er misschien een aardige feestje opbouwen qua vibe, maar helemaal overtuigen doet het toch niet.

Naast dat Amerika soulleverancier nummer één is hebben we in Europa ook wel wat melk in te brokkelen. Vooral het Verenigde eilanden van het Koninkrijk Engeland doen goed hun best met artiesten die ook aardig ver komen in de hitlijsten. Dat laatste zal Lack of Afro niet gaan redden, maar dat ze al een aantal jaren ijzersterke muziek maken mag bekend zijn. Dit jaar komen ze met hun langverwacht nieuwe plaat, Music For Adverts.

Kijkend naar de tracklist is het opvallend te noemen dat Lack of Afro op bijna elke track de hulp krijgt van een artiest. We zien daarin wel vrij veel dezelfde namen terugkomen, maar dat zorgt er automatisch ook voor dat er enige herkenbaarheid terugkomt in de nummers. Vooral Jack Tyson-Charles en Herbal T. mogen een duitje in de zak doen.
Duidelijk mag zijn dat de sound van de plaat vooral door Lack of Afro zelf bepaald wordt. Wat je qua sound kan verwachten? Een soort mix van soul, funk en jazz op een bijzonder energieke wijze gebracht. Ook qua instrumenten horen we van alles voorbij komen. Dan weer een panfluit (One for the Trouble), of juist een orgeltje (Freedom), maar ook het betere koperwerk (Coco, Missing Me) en niet vergeten de piano (Missing Me).
De inbreng van de gastartiesten is wisselend. Zo brengt Tyson-Charles vooral heel veel soul met zijn en doen de raps van Herbal T. me weinig. Toch is Juliette Ashby voor mij de meest overtuigende gastartiest. Wat heeft deze dame een stem zeg! Goed te horen in op de Daptone-sound leunende Making it Right.

Misschien is Lack of Afro niet het bekendste wat er uit het Verenigd Koninkrijk gekomen is, maar wel één van het beste. Energieke soulvolle jazzfunk met goed doordachte songopbouw. De aandacht die ze misschien missen moeten ze zeker wel krijgen.

Er zijn soms van die stemmen die je bij de eerste noten helemaal oppakken en niet meer los laten. Als we het dan hebben over de jazz/soul combinatie dan denk ik aan een José James of een Zara McFarlane en het begint er toch sterk op de lijken dat we daar Lady Blackbird aan toe kunnen gaan voegen. Want wauw wat een stem, meteen al bij opener Blackbird. Warmte, diepte en een beetje wat van Nina Simone. Verder een vrij ingetogen instrumentatie en een duister sfeertje. En die prachtige stem laat je nummer na nummer niet meer los. Wat een kracht, pracht en beleving wordt er door Lady Blackbird in die stem gelegd. De begeleiding is dan weer ingetogen met een mooie piano zoals op Fix It, of het wringt wat meer zoals op Ruler of My Heart. Iets meer tempo en afwisseling op Collage of meer sfeer door de backings op Beware the Stranger. Op de titeltrack zijn de toetsen wat irritant, maar alles is dus die stem. Wat.Een.Prachtige.Stem.

Het prachtige jazzy debuut van Lady Blackbird was me er eentje. Ze kwam binnen als een bom en wist ook live meer dan te overtuigen. Hoe maak je dan een vervolg op zo’n overtuigend debuut? Nou, dacht Lady Blackbird waarschijnlijk, door het helemaal anders te doen. Want ze is van de jazz meer richting de soul gegaan. Natuurlijk zat de soul ook al in haar vorige plaat, maar niet op de manier zoals dat op dit Slang Spirituals doet. De muziek van dit album komt echt op je af als luisteraar. De muziek is vol, de instrumentatie is rijk en er zit vaak een heel koor in je oor. Voeg daar dan ook nog de krachtige stem van Lady Blackbird aan toe en je denkt alleen nog maar: wauw! Er is dus een heel stuk meer soul dan jazz op dit album, maar de gospel (qua stijl niet per se qua tekst) is ook nooit ver weg. De backings nemen onder andere ook een grote rol op dit album. De nummers zijn allemaal lekker vol gestopt. De ene keer wat meer groove en de andere keer wat meer slow. Blackbird weet als zangeres ook heel beheerst de vibrato toe te passen. Haar stem doet je sowieso wel wat, die stem laat je niet onberoerd. Eigenlijk zoals dit hele album je als luisteraar niet onberoerd laat blijven.

Lady Linn leerde ik zelf kennen in combinatie met haar Macnificant Seven. De Belgische zangeres had solo trouwens ook eerder al werk uitgebracht. Daar komt met dit nieuwe album een vervolg aan.
De basis van haar muziek is misschien wel pop te noemen, maar genres als jazz, R&B en soul zijn nooit ver weg bij deze Belgische dame. Dat het talent aanwezig is, zoals wel bij meer leuke Belgische zangeressen, is al even duidelijk. Weet ze dit ook weer uitstekend te etaleren op deze nieuwe worp?

Leuk als een titel ook precies weergeeft wat het nummer doet. Dat merk ik bij Slowly, want dat nummer doet het inderdaad rustig aan. Op een prettige manier welteverstaan. Misschien dat combinatie titel en sfeer met Sing Your Heart Out daarna wat tegenvalt. Het nummer is namelijk vrij makkelijk en luchtig. Die luchtigheid vind ik wel bij de zangeres Lady Linn passen trouwens.
Lucky is dan weer wat rustiger en eigenlijk wel een timide nummer. Wat uitstekend afgewisseld wordt met het vrolijke I Cannot Win. Dat vrolijke zit vooral in het ritme, goed gedaan.
Een nog fijner nummer is Pink Sunset. Een erg lekekr nummer, mede door de blazers en erg fijne vibe. Behoort zonder twijfel tot de betere van dit album. Iets wat uitstekend doorgepakt wordt op het lichte, frivole en swingende Dark. Sterke fase in het album dat vervolg krijgt met het poppy en vrolijke We Used to Be.
Dream is daarna weer een prima en vrij makkelijk nummer. Helemaal niks mis mee. Net als tot nog toe het hele album eigenlijk. Al is Ask for More dan misschien niet al te boeiend, maar een echt misser is het ook weer niet te noemen.
Echt de hitlijsten kan Lady Linn zich zomaar in zingen met Light Me Up. Een poppy nummer met licht rocky invloeden en een bepaalde aanstekelijkheid die prima in de hitlijsten terecht kan komen. Geheel het tegenovergestelde is dan het rustigere en duistere Can’t Find You. Al is dat dan juist wel een erg integrerend nummer. Net als het verstilde en kleinere Secret. Een nummer dat dit prima album af sluit. Een sympathiek album van een sympathieke zangeres die haar talenten zeer juist gebruikt.

(bron: Opus de Soul)

Mede door de aansprekende cover-art is dit niet een album dat je snel over het hoofd ziet. Lady Wray leerde ik kennen door het redelijke Queen Alone en ook opvolger Piece of Me was wat wisselvallig. Tijd voor dit nieuwe Cover Girl. Het begint met een hele aardige song in de vorm van My Best Step om echt een stuk interessanter te worden bij het uitstekende Be a Witness. Where Could I Be is een uitgesmeerde ballad zonder echt te beklijven, waar je er bij Hard Times weer de Motown sound er doorheen hoort. Best of Us is mij wat te makkelijk en de titeltrack niet meer dan gewoon prima. You’re Gonna Win valt op door de dikke, zompige productie die er achter zit en ook Time is best een fijne song. Jammer is de stemvervorming op What It Means, het klinkt gewoon lelijk. Ook Higher valt negatief op door de zang, hier is het juist weer veel te knijperig. Afluister Calm is lekker energiek en dat doet het album goed afsluiten.

Nicole Wray is weer terug met een nieuwe plaat. Het vorige (Queen Alone) vond ik niet slecht/niet goed. Dit album start met een vrij relaxte track. Helaas kent het daaropvolgende Through it All een wat irritante productie. Pieces of Me is fijn rustig en Come on In kabbelt wat voort. Under the Sun is dan juist weer erg vlak te noemen, waar je op Where Were You eindelijk haar vocale capaciteiten beter hoort. En ergens blijft dat ook bij dat nummer hangen. Beauty in Fire is rustig, bij Games People Play kan je een beetje meeknikken en Melody is kaal maar tegelijkertijd ook wat dun. Thank You juist weer te vlak en Joy & Pain mist de hoorbaar nodige pit. Afsluiter Stroms is een mooi rustig einde van een album waarin ik het gevoel heb dat ik toch iets mis. De mooie volle sound van haar stem op het nummer Where Were You hoor ik te weinig terug op andere nummers op dit album. Een soort gemiste kans.

Een gewaagde titel voor dit album deze zangeres. Het is namelijk ook de titel van een klassieker uit de Stax-stal op naam van Carla Thomas. Zij was de queen van king Otis. Als je er dan voor kiest zelf ook die titel te nemen dan kan je er gif op innemen dat de vergelijkingen gemaakt gaan worden. Of dat kwalitatief terecht is, is nog maar net de vraag. Het lijkt allemaal goed te beginnen met It’s Been a Long Time. Het nummer kent een vintage jaren ’70 soulvibe en heeft leuke blazers. Een fijne opener die opgevolgd wordt door het eveneens fijne Do it Again. De vibe blijft old school, het tempo wat rustiger. Wederom is er voldoende ruimte voor het koperwerk.
Iets minder boeiend wordt het dan toch met Smiling. Best een prima nummer hoor, maar redt het niet bij de twee voorgangers. Net als Guilty dat niet echt doet. Wel beter dan de vorige song, maar niet zo goed als de starters. Moet deze dame dan constant tegen dat goede begin op blijven boksen?
Met In Love komt ze, mede door de swing, weer aardig in de beurt en ook de fijne soulballad Make Me Over is weer een goed nummer. Wat te denken van het door Latijnse invloeden doordrenkte Cut Me Loose? Of juist het energieke Underneath My Feet? Stuk voor stuk nummers die goed in elkaar zetten en de vintage sfeer stand laten houden.Met They Won’t Hang Around wordt het tussendoor nog wat lichtvoetiger, net als met het genietbare Bad Girl. Afsluiter Let It Go brengt het weer terug naar de algehele sfeer.

De frontcover van het album toont een bijzondere verschijning in deze Afrikaanse zangeres. Dat Afrikaanse komt ook zeer duidelijk terug in de muziek van de dames. Als je wilt weten welke nummers dat zijn, dan zeggen de titels vaak al genoeg. De vibe is vaak vrolijk en traditioneel.

Zangeres Rachael Price is hét uithangbord van het viertal Lake Street Dive. Daar zitten nog een drietal muzikanten achter, maar zij vormt (niet alleen met haar stem) toch wel het middelpunt van het groepje. Ze komen trouwens uit Boston en ze maken muziek. Wat voor een muziek en hoe goed die muziek is? Dat zal moeten blijken uit dit album.

In ieder geval swingende muziek die ook nog eens erg poppy klinkt. Dat is tenminste het idee als we af moeten gaan op albumopener Godawful Things. Dat poppy karakter blijft er ook wel in op het rustigere Close to Me. Hier wordt zelfs wat blues toegevoegd aan de sound. Maakt dat het dan een stuk boeiender? Nee, niet echt. Dan liever het makkelijke deuntje met de titel Call Off Your Dogs. Een vrolijk liedje die wellicht niet al te lang blijft hangen, maar wel even lekker klinkt. Een stuk lekkerder dan Spectacular Failure in ieder geval. Dat nummer is namelijk maar saai en eigenlijk wat te simpel. Net zo saai als het nummer So Long is eigenlijk.
Tussen deze twee saaie nummers in vinden we het rocky I Don’t Care About You. Qua concept wellicht wat te standaard, maar de rockinvloeden brengen wel wat energie met zich mee. Energie die ze weer loslaten in het niet al te boeiende How Good It Feels. Dat nummer doet mij namelijk echt niks. De titeltrack lijkt het daarna wel weer wat meer te redden. De doo-wop is hoorbaar en daarmee is de swing ook weer terug op het album. De stem van Rachael leent zich hier duidelijk goed voor. Net als voor het poppy en erg aanstekelijke Hell Yeah eigenlijk. Zowaar twee goede nummers op een rij.
Wordt dat dan drie op rij? Nee, helaas niet. Mistakes is een wat saaiige ballad, ondanks de leuke blazer die ze hebben toegevoegd. Geef mij dan maar het funky en dansbare Can’t Stop. Energieker en ook gewoon een stuk beter. Of de relaxte afsluiter Saving All My Sinning. De afsluiter van een album dat teveel dalen kent om de toppen op te laten vallen. Rachael Price is eigenlijk een prima zangeres, maar de nummers missen urgentie en energie om echt te blijven hangen.

(bron: Opus de Soul)

Een grote naam in de geschiedenis, deze Lamont Dozier. Als onderdeel van het schrijverstrio Holland-Dozier-Holland schreef hij mede veel hit. Vooral voor Motown waren ze uiterst succesvol. Lamont maakte zelf al enige tijd ook soloplaten, maar na een aardig lange radiostilte is hier weer een nieuwe plaat. Het zijn die eerder genoemde hits die hij hier andermaal opvoert, wel dan niet met hulp van andere artiesten. Wat opvalt is dat deze versies hier vooral een stuk trager zijn dan de originelen.

Naar aanleiding van dit topic heb ik dit album beluisterd.

Is Lana Del Rey niet de zangeres met dat hitje Video Games. Ik had niet echt een idee dat ze daarna nog iets noemenswaardigs had gemaakt. Na die hit ben ik haar in ieder geval volledig uit het oog verloren. Maar toen kwam ze dus langs in de top250 en luisterde ik voor het eerst (volgens mij) een geheel album van haar hand. Dit album heeft wel een paar luisterbeurten nodig gehad want ergens begreep ik het niet zo goed. Productioneel/muzikaal is dit album best goed te noemen, al schurkt het net te vaak tegen het randje aan van écht volledig overtuigen. Maar er gebeuren op dit vlak in ieder geval genoeg interessante dingen waardoor je naar de muziek wilt blijven luisteren. Maar in zo ongeveer alle nummers zit ook iets wat mij juist wil laten stoppen met luisteren: namelijk de zang van Lana. Ze zingt zo vaak zo saai en ongeïnspireerd dat me dit heel erg tegen staat. Sowieso is haar stem erg dun en er zijn maar een aantal nummers waar de luie zang in combinatie met de producties wél werken. Dan noem ik een Normang Fucking Rockwell, een Love Song, The Next Best American Record en the Greatest.

Met de groove zit het wel goed om dit album. Dus die titel is wonderwel goed gekozen. Instrumentale nummers is wat hier de klok slaat. Specifieke opvallende nummers uitkiezen zit er niet echt bij. Het volgt allemaal redelijk hetzelfde recept, wat het album wel één geheel maakt.

Dit is een album dat nogal wat wisseling heeft. Van best leuk en sfeervol, naar het bieden van meer muzikale ruimte. Van prima gezongen, naar zoet en erg matig. Van sloom naar rustig en van aardig naar niet meer dan aardig. Het is dan misschien ook wel de consistentie wat het album mist om echt te beklijven.

Heb de twijfelachtige eer gehad om het album in zijn geheel te hebben beluisterd.
Vond persoonlijk hun 1e album best aardig, maar toch ook vrij snel saai. Bij dit album is het allemaal vrij snel saai, maar soms best aardig.
De nummers die ik wel goed vind (in vergelijking met de rest van t album en minder in vergelijking met andere en betere hiphop) zijn; Ik wacht al zo lang, Ja Ja Ja en Testament.
Evengoed stelt dit album maar heeeeeeeeeel weinig voor. Jammer weer voor de Nederlandse muziek dat het waarschijnlijk wel goed verkocht gaat worden. 2 sterren.

LANY of wellicht beter bekend als L A N Y is er na wat losse nummers uiteindelijk uitgekomen om een EP te maken. Vijf nummers lang willen ze ons proberen te boeien en dat lukt ze aardig. Dit komt mede door het feit dat de nummers erg afwisselend zijn. 4ever heeft echt van die vibes uit de muziek van de jaren ’80. Youarefire is gewoon een lekker nummer. Someone Else heeft dan meer een eclectische beat, maar is tegelijkertijd ook een soort singer-songwriter. I Don’t Care is gewoon een popballad en Bad Bad Bad is dan juist weer meer een dancehit. Variatie genoeg dus.

(bron: Opus de Soul)

Vooralsnog lijkt LANY zich alleen te bedienen van EP’s. Dit is alweer de derde in twee jaar tijd. Een EP die start met Like You Lots, een nummer met een lekkere swing. Yea, Babe, No Way heeft een 80’s swing die ze doorzetten in het wel iets rustigere Pink Skies. Current Location is nog rustiger en biedt meer de moderne elektronische RnB. Quit pakt dan wel weer terug op het begin. Als laatste is er Where the Hell are My Friends, waarop het tempo nog even omhoog wordt gegooid.

LANY beweegt zich al enkele jaren (lees 2) tussen de scheidingslijn van electronische muziek en de meer recente R&B. Na maar liefst drie, vaak interessante, EP’s is er met dit zelfgetitelde album eindelijk het debuut. Het is na die leuke EP’s dan ook jammer dat dit zo tegenvalt. Misschien duurt zo’n LP wel gewoon te lang om in deze stijl te kunnen blijven boeien. Af en toe klinkt het wel vindingrijk en zijn er bijvoorbeeld leuke bassloopjes (Overtime), maar te vaak belanden de nummers als tijdens het beluisteren in de vergetelheid.

Mister Carlton heb ik live gezien op het NSJ, maar toen ben ik maar heel even geweest, want ik vond het allemaal erg eentonig. Naderhand toch maar eens wat muziek opgezocht, en zo kwam ik terecht bij dit album.

Eigenlijk heb ik hierbij precies hetzelfde als bij het live-optreden. Het is allemaal zo eentonig. Erg jammer, want op zich is de muziek wel goed. Maar het blijft dus totaal niet boeien.

2 sterren.

Als één van de bekendste oudegedienden uit de soul en funkmuziek een nieuwe plaat gaan maken dan is dat nieuws. Dat was het zeker met Larry Graham en zijn Graham Central Station. De laatste plaat van Station stamt uit 1978. Larry speelde ook nog eens in Sly & the Family Stone en nu is er met de hulp van onder andere Prince een nieuw album uit de grond gestampt.
De uitvinder van het bassgitaarslappen is kan zich dus eindelijk ook weer eens op album uitleven, in plaats van op de vele podia waar hij nog op te vinden is. Hij tourde samen met Prince en zodoende is de samenwerking tussen de grootheden voor deze plaat ook weer een logische. Maar de vraag is natuurlijk of het nog steeds zo schuurt, dipt, morst en funkt als we van hem in de jaren 70 gewend waren. Voor ons een reden om deze plaat eens te beluisteren en te bespreken.

De plaat opent met een korte intro drumline waar veel energie uit spat. Nog geen echte track, maar een geinige opener. Wat dansbaarder en herkenbaarder wordt het meteen met Throw – N – Down the Funk. Herkenbare slaptechniek in een song met een 80′s funkjasje. Erg dansbaar, maar toch wel wat te slick geproduceerd. Bijna te steriel, geen ruimte voor buitensporigheden. Graham poestst daarna zijn eigen klassieker It’s Allright op. Een erg bekende song natuurlijk, die elke liefhebber nu ook makkelijk weer mee kan zingen (Yeahhh!!!) Echt veel voegt het niet toe aan het origineel, het lijkt alleen wat opgepoetst.
Het album komt echt helemaal los in de 80′s funk en met Prince-sound-saus overgoten titeltrack Raise Up. Prince zingt Larry eruit, maar de mannen vullen elkaar juist goed aan. De gitaarriffs van Prince knallen er lekker in en de energie is vuig, smerig, morsend, funky en fantastisch. Erg, erg, erg goed nummer. Prince horen we ook op Should Coulda Woulda. Ook weer een prima nummer, redt het niet bij de titeltrack, maar helemaal niks mis mee. Funkt niet echt, maar gewoon een fijn tempootje lager.
Gospel en geloof zijn nooit ver weg geweest bij Larry Graham. Hij als overtuigt Jehova laat dit ook graag tekstueel terughoren in zijn nummers. Daar is de intermezzo Welcome 2 My World een bewijs van. Echt storen doet het niet, want is maar een kort nummer. We funken daarna vrij gepolijst verder met It Aint No Fun to Me. Na dit aardig nummer één van de grootste misbaksels van deze cd. Stevie Wonder’s Higher Ground wordt van alle magie ontdaan en op een bijna platvloerse manier nogmaals opgelepeld. Erg pijnlijk slecht uitgevoerde cover. Iets, maar niet heel veel beter, wordt het met slijmnummer No Way. De gladde productie zit me hier volledig in de weg, de sfeer komt te gekunsteld over. Traag blijft het met Hold You Close. Prima te verteren als achtergrondmuziek, maar an sich niet een heel bijzonder nummer.
De Prince invloeden trekken het album weer een beetje uit de slop. Movin is weer samen met de grote kleine man en het is meteen weer een stuk meer swingen geblazen. Helemaal niks mis mee. Swingen doet het ook met Now Du U Wanta Dance. Niet heel memorabel nummer, maar de funk is er zeker in te vinden.
Afsluiter van het album is One Day met Raphael Saadiq. Een rustige afsluiter met een wel heel erg simpele tekst. De goedheid van de wereld en het geloof wordt weer erg aangedikt. Ik had toch een stuk meer van deze combinatie verwacht.

Al met al geen onverdeeld succes, deze comebackplaat van Graham Central Station en voorman Larry Graham. Zo af en toe funkt het prima, maar het geheel is toch wat te gepolijst geproduceerd. De grote verrassingen zijn op één hand te tellen. Echt slecht wordt het maar één keer (Higher Ground), maar teveel nummers zijn te middelmatig. Simpelweg een aardige plaat, maar ik denk dat je als liefhebber vooral de kans moet zoeken om deze combinatie eens live te bewonderen, want dan komen de nummers en de energie vast en zeker een stuk beter uit de verf.

Inderdaad is 'Heavenly' nog wel aardig. Maar daar houdt het ook wel mee op. Zoals zovaak met dit soort artiesten hebben we het allemaal al 20x eerder gehoord en verrast het nergens.

Na een bijzonder leuk, maar soms ook wat onevenwichtig vorig album is Laufey weer terug met een nieuwe worp. Ze gaat op dit A Matter of Time wel een beetje een andere kant op, die van de jazz, de swing, het croonen. Dat bewijst het sympathieke Clockwork dat dit album opent. Wat opvalt is hoe soepel Laufey in de stem is. Dan horen we het vrolijke Lover Girl, gevolgd door het rustig en best mooie Snow White. Caste in Hollywood brengt redelijk niks aan de hand pop, beter is dan het lieflijke en intiemere Carousel en het dromerige Silver Lining. Too Little, Too Late begint gevoelig en intiem en bouwt op naar een eruptie. Één van de meest interessante nummers op dit album. Na een kort intermezzo hoor je het plechtig gezongen en dromerige Forget-Me-Not en dan blijven we er met zowel Tough Luck, A Cautionary Tale en de swing van Mr Electric vrij rustig in zitten. Clean Air valt wat tegen en Sabotage ligt me niet zo. Over de gehele linie toch wel een fijne plaat.

Maart 2009 stond ik de Heineken Music Hall te Amsterdam, voor een concert van John Legend. Deze dame, Laura Izibor, stond daar in het voorprogramma. Dat was meteen mijn eerste kennismaking met haar muziek. Samen met haar band funkde en soulde ze er lustig op los. Een goede kennismaking dus, met deze Ierse soul/R&B zangeres.
Toen was het even wachten tot dit debuut uit kwam en zoals de albumtitel zegt mag de waarheid gezegd worden: het is een lekker plaatje geworden.

'Shine' is een frisse opener. Heerlijk open gezongen en catchy pianootje erbij. Valt goed in het plaatje dat ik live heb gezien. Ook valt op dat Laura Izibor vocaal gezien een eigen geluid heeft. En dat refrein van dit nummer, dat blijft hangen.

'Don't Stay' is wat trager als de opener. Wederom de mooie stem van Laura en de frisse productie valt ook op. Het rustige meeknikken vangt zich al snel aan.

'If Tonight is My Last' begint met een pianostukje. Mooie sfeercreeërend effect. Dan vallen productie en vocalen goed in. Heard it before, maar het gewoon uitstekend uitgevoerd dit. Die kopstem in het refrein is ook mooi.

'What Would You Do?' lijkt de ballad te worden waar we op zitten te wachten. Want in deze muziekstijl zijn die altijd aanwezig. Laura bewijst dat ze ook die stijl kan dragen. Mooi ingetogen nummer. Één van de betere van het album.

'From My Heart to Yours' is weer een soort herhaling van de eerste 2 nummers. Al is het "ge-ooh" wel lekker catchy. Dit nummer is wel wat inwisselbaar voor de rest.

'Perfect World' is een erg meeslepende track. Ook één van de betere van het album. Het meeslepende komt vooral door de samenhang van de vocalen en de productie. Erg mooi gemaakt.

'The Worst is Over' is weer een erg mooie ballad. Volledig en top gedragen door Izibor's stem. Fijne song wederom. Ja, het luistert allemaal wel erg lekker dit album.

'Yes (I'll Be Your Baby)' is wat knallender. De productie bevat wat meer gitaar en blaaswerk. Damn, i like this song a lot! En daar is favoriet nummer 3.

'I Don't Want You Back' past perfect in het plaatje van het album. Geen heel erg opvallend nummer, maar wel lekker. Zo'n nummer die je in de stijl en sfeer van het album houdt.

'MMM...' is dan alweer de afsluiter. Best jammer eigenlijk dat het album ietwat kort is. Het is wel een uitstekende en stemmige afsluiter. Laura Izibor bewijst nogmaals haar kwaliteiten.


Misschien qua stijl niet zo heel origineel. Het valt makkelijk te plaatsen in de rij met John Legend en Alicia Keys, al zijn die wel beter. Maar het zit muzikaal en vocaal uitstekend in elkaar

Ja, dit doet het hem wel voor mij. Ik zie Laura Lee als een krachtige vrouw die ook breekbaar durft te zijn. Vooral vocaal weet ze mij hier goed te pakken, want sur stem verteld je wel iets hoor.
Muzikaal lijkt het ook allemaal op maat gemaakt te zijn om haar vocale kwaliteiten ten zeerste te kunnen benutten.

De singles die dit album vooraf gingen lieten al horen dat Mvula voor een heel andere sound kiest dan zij op haar voorgaande albums deed. Vooral haar serene debuut heeft mij kunnen overtuigen, maar dit album gaat dus duidelijk meer leunen op synths en een 80’s/disco stijltje. Dat stijltje treed productioneel automatisch meer op de voorgrond, maar gelukkig raakt de mooie stem van Laura Mvula niet ondergesneeuwd. Daar waar ze bekend werd met gelaagdheid in het vocale gedeelte, moeten we nu de gelaagdheid meer zoeken in de productie met Magical als grote voorbeeld hierin. Sterk is ook de dat de gezette vibe het hele album goed wordt aangehouden waardoor Pink Noise echt als één geheel aanvoelt. Maar als je mij vraagt om één album van Laura Mvula op te zetten dan zou ik nog steeds als eerste voor haar debuut blijven kiezen.

Muziekjaar 2013 lijkt zo onderhand het jaar van de Britse soulartiesten te worden. We hadden al sterke albums van Alice Russell en Jamie Lidell en nu moet die van het Britse supertalent Laura Mvula daar bij komen. Het is namelijk eindelijk maart 2013 en haar album is uit. Een album waar we met z’n allen al een tijdje naar uit kijken.
Eind vorig jaar werden we verwend met haar eerste single She en begin dit jaar kwam daar de tweede single Green Garden bij. Allebei stuk voor stuk prachtige nummers en tevens allebei nummers die hoog in onze maandelijkse top5 was te vinden. Green Garden stond afgelopen maand zelfs op de hoogste positie en daar beloofden we al met deze recensie te komen. Bij deze.

Als genre-aanduiding, voor de mensen die van hokjes houden, wordt bij deze dame soul en R&B aangegeven. Maar de muziek van Mvula gaat deze genres te buiten. We horen meer dan dat. Eigenlijk is haar muziek niet in een paar genres samen te vatten, niet in hokjes te stoppen. Hoorden we dat al op de eerste twee singles, wordt dat doorgevoerd in de rest van dit album.
Wat te denken van het prachtig meerstemmige Like the Morning Dew. De dromerige, relaxte sfeer die hier neer wordt gezet is er één die met het album verweven is. Op een subtiele manier is Mvula een fantastische zangeres. Ze doet dat zonder al te veel stemakrobatiek toe te passen, maar juist precies op die manier te zingen die bij de rest van de sfeer past. Een steengoede zangeres met een kraakhelder, eigen sound en bijzonder veel controle over haar stem. Dit openingsnummer behoort tot één van de beste nummers die ik dit jaar gehoord heb.
Make me Lovely tapt uit een iets anders vaatje. Dit nummer gaat meer richting de jazz en folk, maar gegoten in dezelfde dromerige sfeer. Sterk nummer ook.
Green Garden is ook al zo’n goed nummer. Met het ritmische, gospelachtige geklap. De zomerse sfeer en wederom de mooie meerstemmigheid is ook dit een prijsnummer op dit fantastische album. Past ook perfect in het totaalplaatje dat dit album biedt.
Breekbaar en fragiel wordt Mvula op het droomliedje Can’t Live with the World. Als je iets prachtigs hoort is het soms moeilijk onder woorden te brengen, daarom raadt ik jullie allemaal aan gewoon naar dit nummer te luisteren en je net zo te laten meevoeren in de muziek als ik. Prachtig!
Tussen het rustige tempo door is er af en toe ruimte voor meer tempo. Eerst was daar Green Garden, dan is daar ook That’s Alright. Een losgeslagen ritme een meehummed achtergrondkoortje zorgt voor een vrolijk, energiek nummer. Ook een hoger tempo van Laura met gemak aan.
Ook de eerste single She is het beluisteren waard. Klein gehouden, prachtig gezongen en het pakt je volledig in zoals muziek je in moet pakken. Vooral door de productie opbouw van de muziek.
Als je dan een nummer zoekt waarop je graag de vocale mogelijkheden van Mvula wilt horen dan moet je eens naar Diamonds luisteren. Alles wat dit toptalent vocaal kan toont ze op dit prachtige nummer. Een nummer dat je raakt en niet loslaat.

Nummers die ik dan niet uitgebreid besproken heb zijn het zweervolle Is There Anybody Out There?, het gospelachtige Father Father, het vocaal bijzondere I Don’t Know What the Weather Will Be, titelsong Sing to the Moon, het ritmische Flying Without You . Maar ga er maar vanuit dat ook dit stuk voor stuk meer dan prachtige nummers zijn. Want Laura Mvula legt met haar debuut een absoluut topalbum bij ons muziekliefhebbers neer. Het is toch bijzonder knap als je zo’n mooi en origineel debuut kan maken. Hopelijk is Laura Mvula een naam die we nog lang gaan horen en van gaan genieten want het goede begin is er, en dat is toch altijd maar het halve werk.

Laura Mvula werd een hele bekende naam door eerst haar aanstekelijke single Green Garden, maar daarna nog meer door het prachtige debuutalbum Sing to the Moon. Dit album van deze karakteristieke zangeres concludeerde ik zelf met: “Want Laura Mvula legt met haar debuut een absoluut topalbum bij ons muziekliefhebbers neer. Het is toch bijzonder knap als je zo’n mooi en origineel debuut kan maken. Hopelijk is Laura Mvula een naam die we nog lang gaan horen en van gaan genieten want het goede begin is er, en dat is toch altijd maar het halve werk.”
Dat halve werk moet nu dus een geheel worden doordat ze een vervolg heeft gemaakt: The Dreaming Room. De eerste singles verklapten een combinatie van de eigen stijl bewaren en andere kanten op gaan. De cover is in ieder geval nog net zo karakteristiek als die van haar vorige plaat was. Helemaal alleen doet ze het ook niet op deze plaat. Ze krijgt hulp van Nile Rodgers en Wretch 32.

De intro Who I Am brengt ons al een beetje in de stemming om via Overcome andermaal te horen dat die unieke stijl van Mvula ook nu weer blijft werken. Het trucje van de meerstemmigheid pakt wederom goed uit en overtuigt. Vooral dat laatste is natuurlijk erg belangrijk. Dit is trouwens ook het nummer waarop ze hulp krijgt van Nile Rodgers.
Mijn favoriet van deze nieuwe plaat horen we eigenlijk daarna meteen. Het is het nummer Bread dat mij zo positief opvalt door de rust en de ingetogenheid. Iets wat gewoon uitstekend past bij de stijl en stem van Laura Mvula. Bread is een nummer dat je raakt.
Lucky Man is dan juist meer een cool nummer. Een cool nummer is al haar facetten: productie, zanglijnen en stem vallen hierop erg mooi samen. Door de coolness, de vibe, krijg je een glimlach op het gezicht. Een glimlach die via Let Me Fall nog wel even op het gezicht blijft. Dit nummer heeft hitpotentie. Het heeft het frêle en de ontspanning van hitsingle Green Garden, met genoeg swing en vrolijkheid. Een leuk en vrolijk nummertje dat opvalt.
Kiss My Feet heeft een fijne energie in zich. Dit komt vooral door de uitstekende productie, waar de stem van Mvula ook nog eens goed in valt. Past heel mooi bij elkaar, daar is duidelijk goed over nagedacht. Om dan via Show Me Love de herkenbaarheid te vergroten. Dit is de Laura Mvula die we kennen van haar vorige album. Die herkenbaarheid vergroot ook wel een beetje het luisterplezier, dat toch al zo aanwezig was.
Renaissance Room is een muzikale intermezzo waar strijkers een bekende Mvulamelodie spelen. Het zet dan voort met Angel. De meerstemmigheid en dubbele zanglijnen doen hier hun werk weer uitstekend. Daar waar People, met rapper Wretch 32, juist weer een stuk stoerder en voller is. De rapper past prima bij het nummer trouwens.
Via wederom een intermezzo, het telefonisch Nan, komen we alweer bij albumafsluiter Phenomenal Woman. Ook Laura Mvula lijkt niet te ontkomen aan de nu zo hippe disco-invloeden. Het resulteert in een vrolijk en swingen nummer die wat extra energie geeft aan het einde van dit nieuwe album.

Aan een vergelijking met haar debuutplaat ontkom je niet, maar dat is ook juist weer zo lastig. Dit nieuwe album is op aardig wat punten juist heel anders, anderzijds juist weer heel herkenbaar. Voor mij doet het in ieder geval niet onder voor het debuut en geeft het als geheel toch wel een andere luisterervaring als dat debuut. Een geslaagde tweede worp van mevrouw Mvula.

(bron: Opus de Soul)

Fantastisch album! Vooral het nummer To Zion is een persoonlijke favoriet. ALles lijkt te kloppen, het gehele concept past precies in elkaar. Alle puzzelstukjes op de goede plek.