Zo op het eerste gehoor lijkt Leah Weller zelf vaak naar de muziek van Corinne Bailey Rae geluisterd te hebben. Freedom bevat veelal dromerige, rustige songs. Onbekommerd, niet te zwaar en vaak ook best vrolijk. Je zou het ook bijna vriendelijke muziek kunnen noemen. Zijn er dan nummers die opvallen? Misschien het kleine feestje op Summer at Last, of de iets meer edge op Something Sacred. Maar bovenal is het een album vol met prima, prettige songs die niet opvallen.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Band met een megagrote naam natuurlijk. Maar ik had me nooit echt geïnteresseerd in hun muziek.
Ik associeer Led Zeppelin toch echt met top2000 muziek. Dat is bij het beluisteren van dit album niet anders. Rockmuziek die voor mijn gevoel echt helemaal bij deze jaren ’70 (oké eind jaren ’60) hoort. Gitaarsolo’s lijken altijd belangrijk, een volle sound ook. Heel onprettig vind ik dit niet, misschien mede door het soms bluesy karakter (luisterend naar bv een You Shook Me).

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Met een vader die enorm van dit soort muziek houdt moet ik dit album toch al een ontelbaar keer hebben gehoord. Ik weet ook wel zeker dat hij deze in de kast heeft. Maar het is even geleden dat ik het gehoord had.
Opener Whole Lotta Love is natuurlijk een wereldberoemd nummer en is ongeveer het enige wat ik wel al kende van dit album. Het is muzikaal ook precies wat ik zelf associeer met die klassieke rockmuziek. Led Zeppelin voegt daar vaak wel een bepaalde groove (zit vooral in de drums heb ik het idee) aan toe die ik wel wat fijner vind. Sterke zanger ook wel moet ik zeggen en boordevol energie. Thank You vind ik verder een mooi nummer. En Bring it On Home kende ik al van Sonny Boy Williamson(waar volgens mij ook het origineel van is). Ze maken er een aardig eigen versie van.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Die megaklassieker die terug te vinden is op deze plaat ken ik natuurlijk wel. Maar verder zegt het album mij niet zoveel.
Vocaal vind ik dit album toch wel vet. Hij vliegt er vol in en met de nodige overtuiging. Stoere sound. Verder is het niet alleen het nodige rammen, maar is er ook ruimte voor wat meer welkome rust. Die afwisseling is voor een luisteraar als ik toch wel fijn. Vind bijvoorbeeld Going to California een mooie song.

Ledisi is een uitstekende zangeres, dat is ze simpelweg altijd al geweest. Het is alleen elke keer weer jammer om te horen dat hij songmateriaal niet van dezelfde hoge kwaliteit is als haar stem. Daar kampt ook Let Love Rule weer mee. Teveel middelmatige producties, teveel hangt het op haar stem. Gelukkig houden we bijvoorbeeld wel een nummer als High hier aan over.

Ledisi is precies zo’n zangeres met een grote stem. Harde, lange uithalen en mooie tierelantijntjes. Opvallend genoeg is ze er gaandeweg haar carriere steeds platter uit gaan zien. Wellicht komt dit door de druk van de commercie, maar de sexy pakjes die ze op haar laatste hoes aan heeft laat nog maar weinig aan de verbeelding over. Helemaal als je het vergelijkt met haar eerdere platen. Maar gelukkig, het gaat om de muziek.

En die muziek is prima in orde. Opener I Blame You is gewoon een sterke, degelijke R&B track. Helaas pakt ze dan niet door met Rock With You. Die is te vlakjes en, net als het hysterische That Good Good, van niet al te hoog niveau. Het energieloze gaat verder op Lose Control en het saaie Like This. Ik moet zeggen dat het begin veelbelovend was, maar ik heb Ledisi toch echt wel beter gehoord.
Gelukkig hoor ik dat wel weer terug op Anything. Misschien is de productie wat aanwezig, maar het is wel gewoon een sterke song. Ook The Truth is aardig, al niet al te bijzonder. Een stuk blijer wordt ik dan van het vrolijke Missy Doubt. Zo moet Ledisi zichzelf laten klinken. Ook 88 Boxes is alleraardigst, net als Can’t Help Who You Love. Dit toch wel leuke niveau (leuk, want niet heel bijzonder) weet ze naar het einde toe vast te houden. Ook de resterende drie nummers zijn prima.

Ondanks de goede eindspurt is dit niet het beste wat Ledisi heeft uitgebracht. Deze dame kan veel beter, dat horen we vooral terug op albums uit haar beginperiode.

(bron: Opus de Soul)

Die Ledisi, ik 'volg' haar al een tijdje en vooral in het begin van haar carrière wist ze me aardig te boeien. Nu verandert mijn smaak ook wat mee in die jaren, maar wat altijd een beetje bij Ledisi blijft hangen is dat haar sterke stem altijd zo matig ondersteund wordt als je naar de producties kijkt. Op dit Wild Card is dat andermaal niet anders uit te leggen. De songs zijn te vaak te standaard en wat te simpele R&B, maar de stem van Ledisi is weer kraakhelder als altijd. Misschien dat ze zich hier en daar iets teveel bedient van overdreven stemakrobatiek (lees: teveel onnodige adlibs), maar anderzijds hoort dat ook wel een beetje bij deze muziek. Maar puur door de producties is dit album niet meer dan middelmatig.

Op de hoes prijken twee tophits. De titeltrack en de cover Get Out of My Life Woman. Dan heb je nog tien andere nummers over die van een evengereed hoge kwaliteit zijn. Misschien niet de bekendste titels, maar zeer genietbaar. De stijl ligt in de lijn van de New Orleans soul.
1. Ride Your Pony – heerlijk nummer, fijne ritmiek, goede vibe
2. The Kitty Cat Song – ook een leuk nummer, wel wat rustiger
3. Shortnin’ Bread – de swing zit er weer in, heeft ook iets olijks
4. So Long – doordrenkt van de gospel
5. People, I Wish You Could See – swingt juist een beetje meer, met wat blues
6. Work, Work, Work – heeft een mooie beleving
7. Get Out of my Life, Woman – een klassieker en dan vooral in deze versie. Geweldige song.
8. Here Comes the Truth Again – er zit wel een fijne drive in dit nummer
9. Hello Mama – prima song ook weer
10. Can You Hear Me – aanstekelijk riedeltje, beetje Ray Charles gevoel
11. The Greatest Love – een stuk rustiger
12. Feelin’ – swingend de plaat uit


(bron: Opus de Soul)

Door de moordende concurrentie kon Lee Fields in de jaren ’60 en ’70 weinig voet aan de grond krijgen. De succesjaren van de soulmuziek gingen niet hem voorbij, maar Lee Fields wel aan de meeste liefhebbers. Het duurde daarna een lange tijd voordat hij weer de aandacht kreeg die hij zeker verdiende. De grote doorbraak kwam er eindelijk in 2009 met My World. Daarna kan het snel gaan en vooral makkelijker. Met hulp van zijn muzikale kompanen, the Expressions, kwam daarna het eveneens sterke Faithfull Man en nu tijd voor wederom een succesplaat? Laten we het hopen.

Wat mij na het beluisteren van deze plaat vooral bij is gebleven, het viel zelfs erg op, is dat het aanvoelt als één geheel. Alle elf nummers passen perfect bij elkaar en gaan naadloos in elkaar over. De sfeer is gezet, de stem is daar en ook de muzikale omlijsting is uitstekend. Luisteren naar deze plaat is als het stappen in een warm bad.
Die sfeer waar ik het over heb ik vaak vrij rustig en ietwat loom zonder energie te missen. Vooral het begin met Just Can’t Win, Magnolia en Paralyzed beamen dit. Stuk voor stuk erg sterke nummers met een fantastisch zingende Lee Fields. Meer hebben we niet nodig. En dat gaat maar door en door. Wat te denken van het werkelijk prachtige Eye to Eye. Één van de toppers van dit album. Daarvoor zit dan nog het uitstekende Standing by Your Side.
Mooi is verder een woord dat ik nog vaak kan gebruiken. Allemaal verpakt in die mooie sfeer. Dat maakt dit album zo sterk, die sfeer, de eenheid die het uitstraalt en natuurlijk Lee Fields die regelrecht je hart binnen zingt. Gaandeweg horen we wel wat meer groove. Dat duurt eigenlijk twee nummers lang (Still Gets Me Down, Talk to Somebody). Ook mooi is het subtiele koortje op Stone Angel.

Superlatieven schieten soms te kort en misschien vind ik dit wel de beste Lee Fields plaat tot nog toe. Niet omdat het zoveel anders is als de eerder genoemde platen, maar veel meer omdat ik dit album meer “voel” dan die vorige platen. Het hele plaatje klopt gewoon en daar hoort dat gevoel ook bij. Een hele grote aanrader, dit Emma Jean!

(recensie afkomstig van Opus de Soul )

Het leek even een hype, maar het is de hype allang voorbij en heeft zich nu echt gesitueerd in het soulgenre. Oudgedienden die laten horen nog steeds relevante muziek te kunnen maken. Zo komt Bobby Womack dit jaar met een nieuwe plaat en gingen artiesten als Sharon Jones, Bettye LaVette, Candi Staton, Charles Bradley en Lee Fields hem voor. Over die laatste gaat het in deze recensie. In 2009 overtuigde hij samen met The Expressions op het album My World. Diezelfde Expressions staan nu niet meer op de cover, maar spelen nog wel mee. De productie ligt in handen van de mannen achter Aloe Blacc’s I Need a Dollar. Dat belooft al veel goeds, maar of de plaat de kwaliteit van My World haalt is de vraag. Daar zullen we zo achter komen.

Opener Faithful Man knalt er meteen lekker in. Een typisch soulnummer met de vrouwelijke hartenzeer die elke soulzanger weleens bezongen heeft. Superenergiek gezongen door Lee Fields. Zo hoort een album te beginnen!
Qua stijl gaat I Still Got It daarin verder, zij het in een lager tempo. De titel is eigenlijk wat we al hoopten: He still got it! Nu bedoeld Lee het in dit nummer meer richting de dames en hebben wij het over de kwaliteit van de muziek, maar dat is natuurlijk een klein nuanceverschil.
Rijk aan instrumentatie is You’re the Right Kind of Girl. Tempowisselingen, vocale beheersing en inleving, maar tekstueel niet al te verheffend. Dat laatste is natuurlijk niet echt hetgeen waar de muziek van Lee Fields het over het algemeen van moet hebben. Love is in the air, so we don’t care.
Alle zeer wordt er dan weer uitgezongen in het vocaal indrukwekkend Still Hanging On. Fantastisch om te horen hoe Lee Fields zijn stem gebruikt om volle overtuiging te brengen in het feit dat hij het zwaar heeft. Laat ik het zo zeggen: de tekst en de wijze van zingen passen perfect bij elkaar.
De Intermission die er tussen zit voegt verder weinig toe aan het album. Een muzikaal tussenstukje om even tot rust te komen en daarna weer door te knallen in Wish You Were Here. Emotie, dat is wat we horen bij Lee Fields, al het hele album door en dat is op dit nummer niet minder. De blazers hebben een fijne, prominentere rol in dit nummer.
Iets minder verrassend en overtuigend vind ik Who Do You Love. Dit nummer ligt volledig in lijn met de rest van het album, wat het een beetje de vibe meegeeft dat er niet veel nieuws onder de zon is. Het nummer kabbelt ook iets teveel voort. Niet slecht, maar ook niet bovengemiddeld zoals de rest tot nog toe wel was.

Moonlight Mile is een cover van the Rolling Stones. Ik denk het origineel niet te kennen, dus daar ga ik het niet mee vergelijken. Het is vrij rustig nummer dat weer naadloos aansluit bij het gevoel dat het hele album al uitstraalt. Ligt gewoon fijn in het gehoor.
Meer dan fijn in het gehoor ligt prijsnummer It’s All Over (But the Crying). Het is eigenlijk heel simpel, als je dan toch een soulballad wilt maken dan moet je dat doen zoals Lee Fields en consorten dat met dit nummer gemaakt hebben. Je voelt, beleeft en hoort de hartenzeer je oren binnen komen en je hart binnendringen.
Aan een vrij kort album komt een einde met Walk on Thru That Door, wel het langste nummer van de plaat. In dit nummer valt het spel met backing vocals op, evenals de gitaariffjes. Prima eindnummer.

Lee Fields heeft een album gemaakt waarin de sfeer als een geheel aanvoelt. Probleem daarin is dat het soms als te veel van hetzelfde klinkt, maar gelukkig weet Fields met zijn emotioneel geladen stem ons toch bijna altijd bij de kladden te grijpen, onze aandacht te houden. Om onze vraag aan het begin van deze recensie te beantwoorden: Ja, het is een waardig opvolger voor My World.

Je kan er op redelijk steady tempo van uitgaan dat Lee Fields nieuwe muziek uitbrengt. Die muziek is vaak meer dan prima en van een soort gelijke kwaliteit. Die vintage soulsound past heel goed bij zijn stem en de man die Lee Fields is. Het lijkt allemaal wat op elkaar maar de kwaliteit is altijd aanwezig. Ook dit Sentimental Fool is toch weer een uiterst kundig uitgevoerd en opgenomen album. De stem van Lee Fields blijft intens en meeslepend, de muzikale omlijsting blijft organisch, groovend en rijk. Het is simpelweg gewoon hele fijn muziek en soms is er niks meer dan dat nodig om het een prettige luisterervaring te maken. Tempowisseling is ook meer dan voldoende aanwezig om de aandacht van de luisteraar vast te houden.

Vooralsnog opvallend weinig aandacht voor dit album van de altijd sterke Lee Fields. Valt het geheel dan echt zo tegen? Opener en titeltrack is toch echt een nummer waar een fijn spel gaande is tussen gitaar, trompet en piano. Allemaal subtiel gebracht, maar wel on point. Voeg daar de doorleefde zang van Lee Fields aan toe en je zit goed. Blessed With the Best heeft dan weer een bepaalde energie en gedrevenheid wat ik erg fijn vind. Dat wordt vooral gestuwd door de blazers en de urgentie in de zang. Fijne song met mooie backings. Two Faces heeft een bluesy, lazy karakter. Backings en de stem van Lee komen mooi samen hier. De fluit maakt het geheel nog wat frivoler. You're What's Needed in My Life is een liefdesverklaring waar iedereen wat mee kan. Als iemand dit voor je zingt dan moet je toch een gelukkig persoon zijn. Helemaal als het gezongen wordt zoals Fields hier doet. Wake Up is een nummer gedreven door de drums en de blazers, wat voor een wat andere energie zorgt. Energie die overslaat in de gedreven zang van Lee Fields. Will I Get Off Easy is een soulballad pur sang. Achtergrondkoortjes, het tempo, de muzikale omlijsting: alles klopt hierin. Love Prisoner doet weer wat meer met het tempo. Er zitten wat leuke wisselingen in,, maar het blijft ook direct genoeg om te blijven boeien. Een zeer interessant nummer. A Promse is a Promise is een lekker direct nummer. Er valt weinig te raden, maar wat er wordt gedaan is wel steengoed uitgevoerd. God Is Real is een lome gospelsong met alle ingrediënten. Groot koort, de samenzweerderige zang, de boodschap. Alles. Afsluiter Love is the Answer dan. Een bijna pyschedelisch nummer. Mooie afsluiter met een verrassende toon.
Noemde ik Lee Fields hierboven al immer sterk? Dat bewijst dit album andermaal.

Dat het voor oudgedienden mogelijk is na vele jaren toch nog succes te hebben is al enkele jaren bewezen. Lee Fields gaat daarin met gemak mee en dat moet dan toch vooral ook liggen aan de kwalitatief sterke muziek die hij maakt. Het is nu al een aantal albums raak geweest en ik twijfel er eigenlijk ook niet aan dat Special Night aan dat succesvolle rijtje toegevoegd kan worden. Maar ik wil het natuurlijk ook nog wel even zeker weten.

Het begint in ieder geval goed met sterke titeltrack. Een ontspannen en uitstekend gezongen opener. Dit is de muziek waar Lee Fields goed in is. Dat ligt niet per sé alleen aan hem, maar zeker ook aan de uitstekende muzikale begeleiding van the Expressions. Ze gaan altijd op een fijne manier terug naar die traditionele soul. Traditionele soul zoals we die ook horen op I’m Coming Home. Een rustig nummer met leuke koortjes.
Het doel van zijn muziek lijkt op het laten herbeleven van 60’s en 70’s soul. De tijd dat soul nog echte soul was. En dat lukt hem over het algemeen wonderwel. Een bewijs is een nummer als Work to Do of Never Be Another You. Die laatste verdient trouwens ook nog extra aandacht door de volle sounds (komt door de blazers) en de fijne zanglijnen van Lee. De basis en tendens is in ieder geval duidelijk genoeg. Per nummer zitten er alleen wel wat leuke verschillen. Zo kan ik de speelsheid op Lover Man noemen, of het James Brown-achtige Make the World. Binnen de kaders is Lee Fields van vele markten thuis.
Hij excelleert volledig op het prijsnummer Let Him In. Een rustiger qua sfeer en met een prachtige overtuiging gezongen. Die gitaar aan het einde maakt dit nummer helemaal af. Dit is natuurlijk niet het enige om van te genieten. Zo heeft How I Like It een vrolijke toon en een fijne directe benadering. Of wat te denken van de lekkere groove in Where is the Love? Ze hebben in ieder geval de grootste lol gehad in het inspelen en inzingen van deze plaat. Afsluiter Precious Love is daar onder andere een goed voorbeeld van.

IJzersterke jazzplaat van Lee Morgan. Precies wat Aero zegt, een jazzalbum voor als je je in het genre begint te intesseren. Ik draai het zekers nog vaak.

4,5 ster.

Als ik dit album in één woord samen zou moeten vatten dan zou dat 'rauw' worden. Lee Moses heeft een zeer rauwe stem. Een stem met prachtig veel beleving en onbehoorlijk veel gevoel. De toptracks van dit album zijn dan ook de vocale songs.
Daarnaast staan er nog een paar instrumentale songs op. Die zijn eveneens allen van topkwaliteit, maar toch kunnen - in verhouding - de vocale songs mij meer boeien.
Toch prachtig dat er een album als dit bestaat en dat die dan ook gere-issues worden. Soul is still alive, en dat is hieraan te merken. Dat de geluidskwaliteit af en toe wat tegenvalt maakt mij echt geen enkele reet uit, want wat je hoort in van zo'n wereldklasse dat je dat maar voor lief neemt. Dit album heeft zelfs kortstondig in mijn top-10 gestaan.

4,5 dikverdiende en groovy, funky, raw en soulvolle sterren.

What a Lady!!! Een groot bos met haar, een lichaam die overal groot is en die stem, die stem is echt helemaal het einde!
IJzersterk debuut van Leela James, en het wachten is nog op haar volgende album. Het knalt, het grooved, het soul-t.
Minpunt is de erg matige cover van No Doubt's 'Don't Speak'

Het is alweer twaalf jaar geleden dat Leela James indruk op ons maakte met debuutalbum. In 2005 veroverde zij de soulwereld met de nu nog steeds sterke song Music.
Na dit geweldige debuut was haar succes wisselend evenals de kwaliteit van haar muziek en haar albums. Ik ben altijd wel blij verrast als zij nieuwe muziek uitbrengt en dat was dit jaar niet anders met deze nieuwe plaat. Kan ze weer terugkregen naar de kwaliteit van haar debuut uit 2005?

Ze pakt in het begin niet meteen uit met Hard On Me. Ze doet het juist vrij rustig aan en dat is mijn inziens ook prima. Helemaal niks mis met dit nummer. Net zo min als er iets mis is met Don’t Mean a Thang. Er zit hier wel wat meer swing in de beat en de backings werken ook erg goed hier. En die backings worden ook op Don’t Want You Back nog eens goed uit de kast getrokken. Hierdoor wordt het nummer alleen maar meer sfeervol.
Dan wordt het album even onderbroken door een interlude, wat ook zijn invloed lijkt te hebben op de kwaliteit. Zo is I Remember niet meer dan best aardig, Good to Love You niet meer dan een wel aardig duet met Dave Hollister en All Over Again gewoon mierzoet. Daar zitten dan betere songs als het uiterst funky There 4 U en het uiterst ontspannen This Day is For You tussen. Dus de weegschaal blijft redelijk in balans. Om af te sluiten met een door swingbeat geïnspireerde titeltrack.

(bron: Opus de Soul)

De dame die indruk maakte met haar debuutalbum en topsingle Music is in 2014 weer terug met een nieuwe plaat. Deze dame zal vocaal altijd haar mannetje staan, want wat een stem heeft zij zeg! Muzikaal gezien valt het tegen. Te vaak te standaard en tegen het saaie af. Alleen het duet met Anthony Hamilton (Say That) verdient extra aandacht.

Het was alweer 2005 dat Leela James een sterke indruk maakt met haar debuutplaat en vooral met de begeleidende hitsingle Music. De kwaliteit van dit debuut heeft ze alle albums daarna nooit meer benadert. See Me is alweer album nummer 7 voor de soulzangeres en ik wil eigenlijk de conclusie meteen al melden: ook dit album komt niet in de buurt van het debuut. Daarvoor is de muziek op dit album té standaard. Het is allemaal wel gewoon fijn, maar ook allemaal zonder al te bijzonder te zijn. Daardoor verzandt je bij het beluisteren van de ene mwa, in de andere mwa. Van de ene niet al te verrassende song in de andere niet al te verrassende song. Zitten er dan echte misperen tussen? Nee. En zitten er dan echt opvallende topsongs tussen? Ook een nee.

Het kan, de Lefties Soul Connection vergelijken met de wereldberoemde The Meters of welke andere beroemde funkband dan ook. Een eerlijk is eerlijk, ze haalden daar vast en zeker ook vaak hun inspiratie vandaan. Maar nu, met het uitkomen van hun derde album is het tijd om ze als een band op zich te beoordelen. Het is 2011, Lefties Soul Connection brengt ons One Punch Pete.

Ze stonden bij Lefties Soul Connection nooit zo bekend om de vocalen, maar al snel kwam het feit naar buiten dat de Amsterdamse band op dit album wel aardig wat gastbijdragen heeft geplaatst. Meer vocale inbreng dus en daarmee automatisch een andere vibe. Of dit een toevoeging is gebleken of juist niet dat zal moeten blijken.

Opener Shake it Up, Burn It Loose is zo’n nummer waarbij een zangeres is toegevoegd. Haar naam is Michelle David en eerlijk is eerlijk, ze doet het goed. Energiek nummer, lekker vibe, knalt er meteen goed in. Door de toevoeging van de zangeres krijg ik een beetje een Sharon Jones & the Dap Kings gevoel, wat natuurlijk alleen maar als compliment te beschouwen is.
Michelle David is ook weer te horen op She’s Not Answering. Ze gebruikt haar stem wel totaal anders op dit nummer. Nummer heeft ook een wat relaxtere vibe als het vorige. Prima nummer, vooral de ritmiek is bijzonder fijn.
Op Code 99 geen gastartiesten. Dit nummer is een stukje onversneden orgelfunk. Wat blijft dat toch een fantastisch instrument! Dit is de muziek waar we de Lefties Soul Connection van kennen. De muziek waarom we ze zo waarderen.
Nu hebben we het orgel in het vorige nummer al gelauwerd. Dit kunnen wij bij The Hump wederom doen. Ook in dit nummer heeft een hoofdrol, samen met de retestrakke drums. Vrij rustige funk, even uitrusten voordat we weer verder gaan.
U Got Me is al eens voorbij gekomen op onze website. Op dit nummer horen we wederom Michelle David de vocalen voor haar rekening nemen. Dit nummer is wederom het bewijs dat door de vocalen de muziek van Lefties Soul Connection degelijk anders wordt. Een goede zangeres als Michelle David maakt het rijker en afwisselender. Ruimte voor een orgelsolo zal er immers altijd wel zijn.
Een andere gastartiest is te horen op Have Love Will Travel. Flo Mega heet de zanger met de authentieke stem. Door zijn stem krijgt dit nummer een beetje een soulvibe uit vervlogen tijden met zich mee. Eerlijk gezegd bevalt de combinatie Lefties Soul Connection en Flo Mega zo dat dit een uitschieter op dit album benoemd kan worden. Het is dan ook meteen erg jammer dat hij niet op een ander nummer voorbij komt.
Wie we wel vaker horen is Corrina Greyson. Dat is voor het eerst op Cover My Eyes, één van de traagste nummers op dit album. Dit is zo’n nummer waar de zangeres lekker met haar stem als het ware “in gaat hangen”. Het nummer schrijdt als het ware voorbij. Alsof je een mes door dikke appelstroop haalt. Heerlijk!
Om dan dezelfde zangeres te horen op You Don’t Know is wel even wennen. Het tempo gaat omhoog, het Sharon Jones gehalte komt weer om de hoek kijken en het feestje kan beginnen. You Don’t Know is een fijn en swingend nummer geworden.
Na dit vocale geweld valt de band weer even terug naar de instrumentals. Eerst is daar Rimfire, wat mijn part zo in een geslaagde film past a la Ocean’s (noem een getal) of iets met blaxpoitation. Buckaloose gaat, zoals de titel als aangeeft, aardig loose. De ritmiek swingt als een stuiterbal en ik blijf me verbazen over de essentie van strakke drums. Lefties Soul Connection weet deze essentie goed uit te pakken en vast te houden. Fantastisch ook, die tempowisselingen en hoorbaare rijkheid aan muzikaliteit. Ridin’ On Candy biedt weer ruimte aan de prachtige orgel. Typical Lefties Soul Connection funknummer. En als laatste instrumental is daar de titeltrack. En het drumstel wordt inderdaad aardig gepunched. Knallend en energie funknummer.
Het album sluit af met Michelle David, die we horen op Baby Come Back. Nummer had zo in de jaren 60/70 gepast. Dit komt mede door de backing vocals. Fijne afsluiter.
Concluderend valt dus te zeggen dat Lefties Soul Connection op de valreep van 2011 nog een album hebben uitgebracht dat weleens in meerdere eindejaar lijstjes terecht zou kunnen komen. Over de gehele linie gewoon erg constant en met goede afwisselende vocale toevoegingen. Heb simpelweg nog geen slecht album van deze band gehoord.

Heb niet zoveel met de stem van Lemar eigenlijk. Het is te wisselvallig lijkt. Het ene nummer klinkt hij warm en krachtig het andere nummer weer flinterdun. Zal wel aan de overproductie liggen.

De muziek van Lenny Kravitz is die van het niet opzetten van een album voor mij, maar wel die van het genieten van losse nummers. Raise Vibration is weer een nieuwe worp van zijn hand en hij brengt de bekende mix van pop, funk, rock en soul. Deze wirwar van stijlen komt helemaal bij elkaar in het nummer Who Really Are the Monsters, waar hij ook punk en latin in de mix gooit. Een album waarop de ballads te zoet zijn en de uptempo nummers meer te genieten zijn.

Deze plaat van Lenny Kravitz is al even uit en ik ben dus inderdaad wat laat met deze recensie. Maar ja, aan de ene kant komt er zoveel uit dat ik soms weleens wat achter kan lopen en aan de andere zijde is het zo dat ik dit album een beetje vergeten was. Ik had die eerste single wel gehoord, maar heb de plaat niet meer zo goed gevolgd. Dus in de trant van beter laat dan nooit bij deze een recensie van de nieuwe Lenny Kravitz. Omdat het kan en omdat deze man altijd wel wat plaats heeft voor funk in zijn platen.

Die funk horen we nog niet in de opener Sex. Wel een prima track verder, deze poprock luistert altijd makkelijk weg. Dat is met The Chamber wel anders, want dit nummer valt wel op. Dat komt vooral door die heerlijke bass. Wat kan dat een nummer maken zeg! Prima nummer van Lenny. En de steady kwaliteit gaat door met het ongecompliceerde Dirty White Boots.
Wat ik aan New York City opvallend vindt is de vocale kracht die Kravitz hier laat horen. Muzikaal prima, maar vocaal gewoon erg goed dus. Om daarna rustig verder te rocken naar The Pleasure and Pain.
Echt blij wordt ik van de titeltrack. Hier horen we duidelijk de funk terug in zijn muziek. Erg lekker zeg! Groovy! Funky! Yeah! Om dan door te gaan met de meest soulvolle track van deze plaat. Frankentstein bevalt me ook meer dan erg goed.
Door het ijs zakken doet Lenny Kravitz op deze plaat sowieso niet. Dat horen we ook weer met het prima She’s a Beast en I’m a Believer. Heel steady en goed in elkaar gezette nummers. Het minste vindt ik op Strut dan toch wel het ietwat cheesy Happy Birthday. Ik zet dan toch liever dat nummer van Stevie Wonder op als ik jarig ben en laat deze van Kravitz links liggen.
Hierna zijn er nog twee nummers te gaan op dit vrij korte album en beide nummers zijn weer goed. I Never Want to Let You Down is wellicht net wat beter dan afsluiter Ooo Baby Baby.

Een constante plaat dus van Kravitz. Eigenlijk gaat het alleen met het eerder genoemde Happy Birthday een beetje de mist in, maar dan houden we nog steeds elf goede nummers over met twee uitschieters: Strut en The Chamber, met Frankenstein als leuke runner up. Verwacht geen muziek uit de glorietijd van Lenny, maar wel gewoon muziek waarvan je kan genieten.

(bron: Opus de Soul)

Hoe je de liefhebbers warm kan maken weet Leon Bridges maar al te goed. Stukje bij beetje kwam er steeds een nummer uit van dit album en die zijn allemaal van een hoge kwaliteit. Het wachten was op het eerste gehele album van deze jonge soulzanger die graag een knipoog geeft aan het verleden van de soulmuziek.
De man is pas 25 jaar oud en groeide muzikaal op met hiphop en R&B. Van dansen op muziek naar het schrijven en componeren van muziek was zijn deel. Met hulp van leden van de band White Denim maakt Leon Bridges de vintage sound die we van hem kennen en die nu dus in tien nummers voor ons ligt. Alles ademt vintage aan dit album. Van de hoes, van de wijze van tracklisting, het pak dat hij aan heeft, alles. Hoe bevalt de sound mij uiteindelijk?

De titeltrack opent het bal met een thuisgevoel. Warmte wordt door dit nummer uitgedragen en dat voel je natuurlijk thuis heel veel. Lekker relaxed gezongen met zijn warme, vrij diepe stem. De zang zit tegen het luie aan, op een fijne manier. Uitstekend nummer en een goede sfeerzetter.
Better Man is het volgende nummer en dit nummer kennen we natuurlijk ook al. Een aanstekelijk nummer wat tekstueel en qua ritme goed blijft hangen. De sfeer is net zo ontspannen en de saxofoon brengt wat extra’s, samen met de overige blazers trouwens.
Een persoonlijke favoriet is de doo-wop van Brown Skin Girl. Vrolijk en relaxed tegelijkertijd. Mooie instrumentatie, mooie zanglijnen en een lekker ritme. Dit is toch wel een vintage soulsong pur sang. Prachtig en leuk nummer tegelijkertijd. Allemaal bezongen met die warme stem van Leon Bridges. Fantastische outro ook nog eens.
Smooth Sailin’ brengt ons dan wat meer funkyness, wat meer groove. Lekker nummer die ook hier en daar wat invloeden uit de blues leent. Blaast heerlijk op weg en heeft een vrolijk karakter.
Van de doo-wop, naar de blues en dan weer naar de gospel. Alle stijlen komen voorbij op dit album. Bridges zingt voor ons een op de gospel gestoelde ballad in de vorm van Shine. Prachtige ballad met alle ingrediënten die een soulballad kenmerken. Met een hoofdrol voor de stem van Leon Bridges alweer. Zijn stem lijkt meer en meer de sfeer te zetten, al helpt het orgel hier ook wel erg goed hoor.
Lisa Sawyer zullen de meesten ook wel kennen. Dit nummer is ook al eerder naar buiten gebracht. De doo-wop is hier ook hoorbaar, alleen dan in een rustiger tempo. Zomers, relaxed en intiem, dat is dit nummer. Vrij simpel qua opzet, maar daarmee erg doeltreffend. Blues en rock & roll treffen we op Flowers. Meewiegen is een must op dit nummer, stilzitten simpelweg geen optie. Alle drumstrokes zijn raak, het koortje is al net zo raak, net als de volledige ritmiek en blazersectie. Warme sound.
Dat is toch altijd van die orgels houd word nogmaals maar eens bevestigd op Pull Away. Wat geeft dat instrument een extra lading mee aan de instrumentatie zeg. En niet alleen daaraan, aan de gehele sfeer van het nummer. Veder een rustig nummer. Mooi gezongen en leuke koortjes met pianospel.
Twistin’ & Groovin’ zegt qua titel eigenlijk al genoeg. Qua energie gaat het wellicht niet helemaal los, maar op je gemakje twisten en grooven is zeker mogelijk op dit nummer. Rock & Roll hier, beetje New Orleans soul daar. Past perfect in het vintage sfeertje van dit gehele album.
Afsluiten doet Leon Bridges met een andere persoonlijke favoriet. Dat is namelijk The River. Wat een prachtig nummer is dat zeg! Tamboerijn, piano, gitaar en stemmen komen hier perfect samen. Voeg daar het gospelkoortje aan toe en je creëert voor mij zo’n mooie en warme sfeer dat ik wel overstag moet gaan.

Het is de eenvoud die het vaak goed doet op dit album. Dat en de stem van Leon Bridges. Alle vintage stijlen komen wel aan het bod hier, maar de uitvoering is daarbij ook nog eens meer dan uitstekend. De langverwachte plaat is gekomen en de belofte wordt mijn inziens meer dan ingelost. Leon Bridges vestigt met dit debuut zijn naam en zal in menig eindejaarslijstje zijn weg vinden. Prachtige, warme plaat.

(Bron: Opus de Soul)

Leon Bridges had een debuut waar je U tegen zegt en de aanstekelijke opvolger zocht wel een andere stijl op, maar zonder kwaliteit te verliezen. En nu is daar album nummer 3 waarbij de vooruitgeschoven singles lieten horen dat Bridges wederom naar een andere stijl leek te grijpen. Een stijl die nog wat moderner en nog wat meer R&B is.

Het album opent op een track waar Leon Bridges bijgestaan wordt door Robert Glasper. Een track met een warme sound. Een fijne song wel als is Bridges geen al te groot vocalist waardoor het op dat vlak wat meer diepte mist. Motorbike is daaropvolgend een aanstekelijke song. Lekker ritme en een refrein dat in je hoofd gaat zitten. Leuk nummer. De discobeats van Steam doet een beetje wat tegenwoordig wel meer populair is. Verder een vrij relaxte track. Een echt mispeer is er toch wel met het slappe Why Don’t You Touch Me. Een nummer dat geenszins kan boeien. En ook minder vind ik Magnolias waarop de stem vervormt is. En precies dat is iets wat me altijd tegenstaat. Ik houd er totaal niet van als stemmen vervormt worden. Na een kort intermezzo is er de slowjam Details. Een wat braaf en niet al te verrassend nummer. Sho Nuff is best relaxed, maar ook weer niet al te spannend te noemen. Sweeter is dan juist weer een best lekker nummertje. Gelukkig breng Bridges hier weer wat meer dan wat we hiervoor gehoord hebben. En maak je niet druk op Don’t Worry waar een aanstekelijk dingetje in zit. Jammer dan is dat de afsluiter Blue Messias niet meer dan aardig te noemen is. En daarmee mag wel duidelijk zijn dat de eerste twee platen van Leon Bridges een stuk meer doen dan dit over het algemeen vlakke derde werk.

Het was 2015 toen ene Leon Bridges mij zijn muziek liet horen. Ik was toch wel redelijk lyrisch over dat album. Mijn conclusie luidde toen als volgt: “Het is de eenvoud die het vaak goed doet op dit album. Dat en de stem van Leon Bridges. Alle vintage stijlen komen wel aan het bod hier, maar de uitvoering is daarbij ook nog eens meer dan uitstekend. De langverwachte plaat is gekomen en de belofte wordt mijn inziens meer dan ingelost. Leon Bridges vestigt met dit debuut zijn naam en zal in menig eindejaarslijstje zijn weg vinden. Prachtige, warme plaat.”

Die eindejaarslijstjes heeft het ook gewoon gehaald en de plaat is nog vaak uit mijn speakers gekomen. Het langverwachte nieuwe album is dan eindelijk hier en afgaande op de eerste singles zou het weleens een stuk anders kunnen gaan klinken. Een stuk moderner vooral. Één van die eerste singles is ook de opener van dit album, Bet Ain’t Worth the Hand. Deze mooie Motown-achtige slowsong is een sterke opener voor dit album. De tweede single was het meer uptempo Bad Bad News. Dat is ook meteen het tweede nummer van dit album. Het nummer had zomaar van Anderson.Paak kunnen zijn geweest. Een catchy en meer modern nummer dan we van Bridges gewend zijn.
Met een nummer als Shy is eigenlijk nooit was mis. Het kabbelt lekker rustig door en de stem van Leon doet best veel. Maar echt opvallen doet het ook niet. In tegenstelling tot het aanstekelijke Beyond. Het nummer heeft iets prettig makkelijks en vooral erg sterk gezongen.
De meer poppy, misschien richting de hitlijsten, geënte kant gaat Leon Bridges op met Forgive You. Een uptempo nummer en bijzonder aardig. Totaal wat anders is het aparte Lions. Ik vind dit een aparte nummer mede door de muzikale omlijsting. De mooie stem van Leon wordt hier duidelijk meer in het middelpunt gezet.
Ook van een beetje disco wordt Bridges niet onwennig. Luister maar naar If It Feels Good. Een vrolijk en dansbaar nummer dat ook nog eens prima een plekje in de hitlijsten kan verkrijgen. Om verder door te gaan met disco-invloeden op You Don’t Know. Redelijk vergelijkbaar met If It Feels Good.
Meer bluesy wordt het dan weer op Mrs. Een vrij kaal maar uiterst sfeervol nummer. Doet Leon Bridges goed hier. Om het geheel dan af te sluiten met Georgia to Texas. Wederom een mooi nummer die het wat meer van de jazz moet hebben. Een waardige afsluiter.

En zo is de conclusie vrij direct dat dit Good Thing het niet redt bij het prachtige Coming Home uit 2015. Het valt te prijzen dan Bridges wat anders probeert en vaak pakt dat prima uit, mede door zijn mooie stem. Toch beklijft het niet helemaal.

Na het sterke debuut en het prima vervolg was er een mindere plaat van Leon Bridges. Het ging dus eigenlijk steeds een beetje achteruit met de kwaliteit van zijn platen. De voorafgaande singles lieten al horen dat Bridges het op dit album eens stuk anders is gaan pakken. De hele vibe van de nummers is anders dan we van hem gewend waren. Na het beluisteren van het hele album is dit andermaal te onderschrijven. Het geheel heeft iets intiem, iets oprechts, iets gevoeligs. Dit komt over als het meest persoonlijke album van Leon Bridges tot nog toe. Naast het meest persoonlijk zou je dit ook het meest volwassen album van Leon Bridges kunnen noemen. Het is ook een album dat vooral heel erg luistert als één geheel. Het geheel is namelijk vol met mooie opbouwen, fijne instrumentatie en prettige zanglijnen. Mij overtuigde Bridges nog nooit zoveel als op dit prachtige album. Een echte schot in de roos.

Deze dame is nu natuurlijk helemaal hot met de single 'Bleeding Love'. En toch ietwat geïnteresseerd heb ik me aan dit album gewaagd. En ik wil meteen maar met het grootste probleem in huis vallen: het is te gemaakt bombastisch. Bij elk nummer moeten de strijkers erin komen en de 2e stemmen het uitschreeuwen en krijst Leona er ook nog overheen. Veel te aangezet bombastisch. Veel te veel de wil de liedjes groter te maken dan de kleine liedjes zijn.
Verder gebruikt Leona haar stem ook veel te veel op steeds maar dezelfde manier waardoor je naar steeds het zelfde nummer, alleen met een andere tekst, aan het luisteren bent.
Is me dus niet al te positief bevallen.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Leonard Cohen, het idee dat ik van hem heb is die van een fluisteraar. Maar dit is misschien meer iets van zijn oudere jaren. Mooie muziek dit. Leonard is toch minder de fluisteraar en meer de zanger dan ik van te voren dacht. Met opener Suzanne zit je er eigenlijk meteen al goed in. Mooie muziek, sfeervol en een warme sound. Verhalend gebracht door Cohen. Lekker wegdromen bij zijn stem en de kale begeleiding. Verder kende ik van Hey, That’s Now Way To Say Goodbye de versie van Roberta Flack. Niet wetend dat Cohen het nummer schreef. Dit album is een mooie ontdekking uit de top250.

Ik kende eerder zijn Kerstalbum dat hij dit jaar uitbracht. Maar deze zoete jazzzanger heeft dus ook een eigen LP aan de man gebracht dit jaar. En wat je dan terug krijgt van Leslie? Laat ik het omschrijven als dinermuziek. Heerlijk voor op de achtergrond, maar niet interessant genoeg om intensief naar te luisteren. Daarvoor is de boog echt te weinig gespannen. Zijn vocale kwaliteiten zijn uitstekend trouwens. Mooie, warme en soepele stem.