Hij bracht eerder dit jaar al zijn eerste soloplaat uit en komt al snel weer met een album vol met covers van bekende songs. Eerst is er zijn versie van Have Yourself a Merry Little Christmas en die is relaxed en zoet. First Noel is ook relaxed en ligt duidelijk in het verlengde van zijn vorige song.
My Favorite Things brengt wat meer swing en meer dan alleen zijn stem. Best een welkome afwisseling hoor. I’ll Be Home for Christmas biedt meer van hetgeen dat hij ons al in het begin liet horen en dat voert hij ook nog even door in nummers als The Christmas Song en Merry Christmas Darling
Winter Song is qua tempo en qua vibe wellicht nog meer van hetzelfde, maar wijkt zeker wel af. Hij heeft namelijk duidelijk wat meer essentie, meer urgentie in zijn stem hier. Dat maakt het nummer meteen een stuk meeslepender. Afsluiter Ave Maria is van zichzelf al meeslepend. Zijn versie is redelijk saai eigenlijk.

Wist niet eens dat deze dame van DC was voordat ik het hieronder las. Ach boeiend, DC stelt ook niet zoveel meer voor. Maar dit album is nog 10x zo minder. Heb het zo onderhand wel gezien met dit soort standaard zangeresjes.

Met zijn fantastische debuut uit 1996 wist multi-instrumentalist en megatalent Lewis Taylor volledig te overtuigen. Heeft hij dat nog steeds in zich, toch alweer 27 jaar later? De muziek op dit Numb is vrij timide en ingetogen. Ik heb vaak een link met bijvoorbeeld een Sade. Daarmee omschrijf ik denk ik de vibe wel goed. Er zijn natuurlijk wel wat verschillen tussen de nummers. Op Feels So Good valt bijvoorbeeld het gitaartje op, Worried Mind is hypnotiserend, Brave Heart is dan juist meer in de 80’s blijven hangen. Het is best een lekkere plaat die het over gehele linie niet haalt bij dat eerder genoemde debuut, maar het is zeker geen slechte plaat. Er staat gewoon vooral prettige muziek op.

Een nieuwe EP van de hand van Liam Bailey. Zes songs die allemaal best prima zijn. Van kaal, tot een positieve vibe. Van misschien toch wat te rommelig tot aan niet zo bijzonder. Maar het positieve gevoel blijft wel na het beluisteren van deze EP.

De vergelijkingen met allerlei grote namen waren niet van de lucht toen de muziek van Liam Bailey ten gehore kwam bij het publiek. Niet alleen dit publiek, maar ook de radio DJ’s gooiden er aardige termen tegenaan. De verwachtingen werden dus duidelijk gemaakt.
Deze plaat zou eigenlijk al in 2014 uitkomen, maar zag toch pas in 2015 het levenslicht. Een flinke plaat met maar liefst zeventien nummers en ruim een uur aan speeltijd. Eens kijken wat het geworden is.

On My Mind belooft het één en ander met een goede energie. Dit nummer rockt ‘m aardig. Dat wordt moeiteloos voortgezet op Breaking. Zelfde vibe, zelfde karakter. Fool Boy tapt ook wel uit hetzelfde vaatje, al is het net wat aanstekelijker dan zijn voorgangers en net iets fijner neergezet. De prima nummers zijn in het begin in ieder geval niet van de lucht. Black Moon is ook zo te omschrijven en het ietwat vuigere Villain doet ook goed mee.
Autumn Leave laat een andere kant van Liam Bailey horen met zijn rustiger en ingetogener karakter. De titel en de muziek passen hier eigenlijk heel goed bij elkaar. Ook So…? Maybe is rustiger. Nog steeds meer dan prima songs allemaal.
Dit is voor het eerst niet zo met Battle Hymn of Central London. Dit nummer is maar matigjes. Iets wat goed hersteld wordt met het romantische en zwoele So, Down Cold en het gewoonweg fijne Crazy Situation.
Wat te zeggen van het sympathieke Summer Rain. Een ontspannen en zomers nummer. Leuke nummers zo, net als het ontspannen Sail With Ease. Ease is what we take. Stun Me is daarna wellicht net iets te makkelijk. Maar Walking Out maakt dat meer dan goed met zijn funkyness en fijne energie.
Een grote misstap wordt er gemaakt met het zeikerige I Belong, maar wat doe je er aan? Om dan gedecideerd af te sluiten met het doo-wop-achtige Save Some Love.

Veel mis is er duidelijk niet met deze plaat. Gewoon een hele fijne plaat met genoeg goede nummers. Echt absolute hoogtepunten mist het wel, maar dat doet niks af aan de kwaliteit.

(bron: Opus de Soul)

In 2012 bracht Lianne La Havas haar debuutalbum uit. Toen zei ik over dat album: “Het album is van een constant goed niveau, soms wat te braaf, maar altijd interessant. Geen enkel nummer is slecht, vaak erg mooi of lekker energiek. Lianne La Havas laat horen veel aan te kunnen en van goede huize te komen. De eigen identiteit lijkt in elk nummer gewaarborgd, de productie neemt het nooit over van Lianne. De zangeres heeft altijd zelf de leiding, wat de eigenzinnigheid en interesse alleen maar bekrachtigd.”

In de tussentijd is haar livereputatie haar vooruit gesneld en hebben wij met smart op deze plaat gewacht. Met singles als Unstoppable en What You Don’t Do werden we al aardig warm gemaakt. Mijn interesse in de andere acht songs was in ieder geval gewekt door deze twee singles.
Dit nieuwe album van Lianne is wel wat anders dan de voorganger. Zo liggen de producties er wat dikker op en is er wellicht wat minder ruimte voor het breekbare in haar stem. Wel krijg je een album dat bijna volledig in de zelfde sfeer huishoudt. Dat zorgt er natuurlijk automatisch voor dat het album echt wegluisterd als één geheel. Buiten dat is de aanstekelijkheid van de nummers erg groot. Neem opener Unstoppable, of die andere single What You Don’t Do die zo in hoofd blijft hangen. Al net zo aanstekelijk is het leuke Tokyo of het ritmische Green & Gold.
Daarnaast is het ook een plaat geworden met heel veel energie. Persoonlijke favoriete Midnight is daar een voorbeeld van. Hier krijg toch iedereen glimlach van op het gezicht? Of anders wel van Grow met zijn energieke beats en het feit dat er vol overgave gezongen wordt.
Het kleine zit er ook nog in, wees maar niet bang. Zo is het prachtige Wonderful, met zijn goede intensiteit in de zang. Of het kale Ghost, net als afsluiter Good Goodbye een rustig, mooi en ontspannen nummer.
Eigenlijk is er maar één track echt afwijkend. Een nummer dat echt even als een verrassing binnenvalt. Ik heb het over Never Get Enough. Opeens is de muziek van La Havas gedreven door gitaren en heeft het rockinvloeden. Persoonlijk weet ik niet zo goed of het Lianne past, maar verrassend is het zeker.

Ik kan Blood met recht een geslaagde opvolger van Is Your Love Big Enough? noemen. Anders, maar wel net zo fijn. Lianne La Havas is gewoon een hele leuke zangeres met hele leuke muziek. Alles ligt goed in het gehoor en haar stem heeft iets eigens. Een sfeer neerzetten is voor deze dame geen enkel probleem, dat bewijst ze wel met het feit dat deze plaat als één geheel klinkt. Dit album ga ik nog vaak draaien.

(bron: Opus de Soul)

Het begon op Eurosonic, toen mocht Nederland al een beetje kennis maken met de 21-jarige singer-songwriter en zangeres Lianne La Havas. Echte bekendheid kwam wat meer door haar optreden op het North Sea Jazz Festival. Daar pakte de fragiele zangeres het hele publiek in. Haar album was toen pas net uit en zal mede door dit optreden zeker een verkoophit worden. Voor ons is het de vraag of ze de magie van het podium ook goed kan vertalen naar haar plaat.

Vele stijlen, dat is wat we terughoren op dit album. Soul, jazz, pop, alles in een blender en er komt zeker genoeg interessants uitrollen. Vocaal gezien heeft Lianne La Havas ons helemaal overtuigt. Ze heeft een bijzondere en breekbare stem die wat doet denken aan Corinne Bailey Rae, maar eveneens genoeg eigenzinnigheid heeft om zelf op te vallen en niet weg te vallen in de vergelijking.
Muzikaal is ze ook sterk. Lianne speelt zelf gitaar (ooit begon ze op piano) en doet dat ondersteunend aan haar stem op de juiste manier. De muzikaliteit is ook in de hele sfeer van het album goed te horen, dat is dus een plus voor de producent.
Het album is van een constant goed niveau, soms wat te braaf, maar altijd interessant. Geen enkel nummer is slecht, vaak erg mooi of lekker energiek. Lianne La Havas laat horen veel aan te kunnen en van goede huize te komen. De eigen identiteit lijkt in elk nummer gewaarborgd, de productie neemt het nooit over van Lianne. De zangeres heeft altijd zelf de leiding, wat de eigenzinnigheid en interesse alleen maar bekrachtigd.
Natuurlijk zijn er een aantal nummers die een extra vermelding waard zijn. Zo is er de titeltrack en opener van deze plaat. Een energiek nummer dat zeker een hit kan worden. Of het prachtduet met Willy Mason. De stemmen van Lianne en Willy vullen elkaar prachtig aan. Voor de vocale pracht moeten we zijn bij Age of de ballad Gone om Lianne vocaal helemaal uit te horen pakken in het kleine Tease Me. Prachtig gezongen, sfeervol gebracht. Eigenlijk vat deze zin ook meteen dit goede album samen.

Haar eigen tekstuele begeleiding bij dit album is dat ze op zoek moest naar haarzelf. Daarom dat het album ook die titel mee gekregen heeft. En Lianne doet ook wel dingen anders dan anders op dit album. Opener Bittersweet is wellicht al bekend. Een sterk opgebouwd nummer, meelevend in stem en muziek. Read My Mind is een warm en rijk nummer. Relaxed meeknikken mag hier gerust. Green Papaya is sereen en dromerig. Een mooie songs die een andere kant van Lianne laat zien en horen. Can't Fight is een ontspannen en wederom erg fijn nummer.
Paper Thin is het prijsnummer van dit album. Vooral vocaal een erg sterk nummer met precies de juiste instrumentatie om dit te ondersteunen. Na een korte interlude horen we het bijna hypnotiserende Weird Fishes. Een wat duistere versie van La Havas horen wel hier. Een intrigerend nummer. Please Don't Make Me Cry heeft een refreintje dat lekker blijft hangen. Seven Times heeft iets Zuid-Amerikaans, drift lekker door en muzikaal zeer divers. Courage is klein en breekbaar. Lianne toont zich kwetsbaar in dit kleine, minimale nummer. Soul Flower is dan weer ijzersterk gezongen. Lianne straalt hier haar kracht uit die het hele album al op de achtergrond te voelen is. Een ijzersterke plaat van Lianne La Havas.

Doelloes geschreeuw en gescheld, dat is dit album. Sommige beats en gastoptredens zijn wel oké, maar dat geschreeuw en geblér irriteert ongelooflijk.

1 ster.

Wederom veel geschreeuw en geblér, dat irriteert met tot onder m'n vingernagels. Sommige beats zijn wel aardig, maar die worden te niet gedaan.

1 ster.

Na veel positiviteit van vrienden was ik toch maar eens aan Lil' Wayne gegaan en ik moet zeggen dat ik die eureka! niet heb gevonden. Wat me het meest tegenstaat is de ongeïnspireerde manier waarop Wayne zijn lyrics op lepelt. Pffff, het mag wel wat pittiger.

1,5 ster.

Is het soms de bedoeling dat er geen inspiratie uit die raps komt? Net als Tha Carter I is het zo'n ongeïnspireerd album. Nergens pit, het kabbelt maar voort. Niet mijn ding.

1,5 ster.

Lilian Hak is een dame die al positief opviel bij haar debuut Old Powder New Guns. Vooral het gebruiken van een echt concept om haar albums in te gieten werd geprezen. Uitgekeken werd er dan ook naar het nieuwe album van deze dame. Dat is er nu gekomen met Lust Guns & Dust en biedt in ieder geval weer een conceptueel album.
Voor de mensen die Lilian Hak nog niet kennen, het is niet echt soul wat je hoort, maar het gaat meer naar roots met een meer dan prachtige stem.

Het conceptuele aan dit album is zonder twijfel het gevoel van western en filmmuziek. Dit komt vaak terug in haar nummers, ook al op de debuutplaat, en is nu doorgetrokken naar deze opvolger.
Of je nu luistert naar Seven Miles, You Kept Me Waiting of bijvoorbeeld Big Talk (For a Little Gun), constant staan alle nummers in dienst van het geheel. Alles moet klinken als één zodat het een mooie totaalsfeer neer kan zetten. Lilian Hak heeft daarnaast een prachtige, kraakheldere stem om de sterke producties mooi op te luisteren. Luister maar naar het nummer Touch of Gold en je realiseert en voelt hoe goed Hak kan zingen. Dit is meteen zonder twijfel één van de beste nummers van het album. Samen met het fluisterend soulvolle Dish the Dirt en en het prachtige Tone of Your Voice.
Helemaal alleen doet ze het ook niet op dit album. Op twee nummers wordt ze bijgestaan door de Belgische zanger Ozark Henry. Beide nummers resulteren in een mooie contrast van stemmen die als ware het twee rivieren die samenkomen, samenvloeien in een mooi en krachtig geheel. Erg goede keuze om juist met hem die duetten op te nemen.

Lilian Hak overtuigd dus weer met een gevarieerd album dat toch steeds weer één geheel uitstraalt. Haar stem is prachtig en komt ook echt binnen bij heel veel nummers. Misschien niet de onversneden soul die je snel op onze website verwacht, maar zeker een album dat iedereen gehoord moet hebben en duidelijk aandacht verdiend. Chapeau!

Door de octavische vergelijking wordt deze dame snel naast Minnie Riperton gelegd. Maar ze is natuurlijk helemaal een eigen persoontje.
Het album begint wat liefelijk. Linda Lewis zingt op de opener erg meisjesachtig. Ritmisch is het wel een lekker nummer. Maar deze opener is wel meteen het enige album dat zo meisjesachtig klinkt. Vooral 'Reacht for the Truth' is een heerlijk nummer.
Daarna wordt het album misschien wat teveel van hetzelfde. Zelfde tempo, zelfde zanglijnen, maar wel allemaal erg lekker.
Alleen de afsluiter valt me dan weer tegen.

Vond dit toch best aardig, maar luister het nu nooit meer. Toch wat meer de andere muzikale kant opgeschoven Zat toendertijd wel een bepaalde coole energie in de nummers.

Lion Babe bestaat uit het tweetal Jilian Hervey en Lucas Goodman. Na een aardige EP en wat leuke singletjes was het eindelijk eens tijd voor het eerste volwaardige album. Dat voor hun duidelijk in woord en gebaar een begin. Want waarom zou je anders je album een dergelijke titel meegeven. Een paar nummers dan deze LP kennen we al doordat ze ook op de korte EP stonden. Is er verder nog wat nieuws onder de zon?

Albumopener Whole is in ieder geval eigenzinnig, modern, aanstekelijk en heeft een erg aanwezige productie. Wel een bekend recept van Lion Babe moet ik zeggen.Dan heeft Jump Hi een meer relaxte vibe, maar is het nog net zo aanstekelijk. Wonder Woman is meer dan aanstekelijk, zeg gerust super aanstekelijk. Een erg lekker nummer dat ze erg goed gedaan hebben. Om dan het feestje voort te zetten via Impossible. Ook een fijn party nummer met leuke synths en je bounced automatisch met ze mee.
Stressed Out valt op door zijn funkyness, discoclaps en swingende karakter. Waar Satisfy My Love een minder nummer is. Alleen beetje meeknikken gaat nog wel. Where Do We Go heeft de vrolijkheid en aanstekelijkheid van discomuziek. Waar On the Rocks een wat simpel popliedje is dat ieder ander zangeresje gezongen had kunnen worden. Dit idee wordt doorgezet met Hold On.
Jungle Lady is rustiger en relaxter, ook meer ontspannen dan al het voorgaande werk. Om dan via Got Body de vrolijkheid en aanstekelijkheid terug te pakken. Jammer is het dan van het saaie Everyday Life en het met claps overgeven Treat Me Like Fire. Alles wordt uiteindelijk afgesloten met het rustige Little Dreamer.

(bron: Opus de Soul)

Dit is een debuutalbum van een gezelschap dat een lange en succesvolle carriere zal hebben in de soulmuziek. Op deze plaat staan een paar essentiële soulhits zoals Tears on a Pillow, wat waarschijnlijk hun grootste hit zal blijken. Verder verwennen ze ons met Two People in the World. Zonder twijfel is dit gezelschap vocaal gezien in één van de beste harmonie.
1. Tears on my Pillow – even wennen aan het nasale stemgeluid. Wel een erg mooi nummer.
2. Over the Rainbow – Wie kent dit nummer niet? Niet voor niks een klassieker.
3. Cha Cha Henry –niet heel opvallend, maar prima nummer
4. The Diary – Rustig, mooi nummer.
5. Oh Yea – meer swing, best een vrolijk nummer.
6. Two People in the World – Goed gezongen nummer.
7. When You Wish Upon a Star – doo wop ten top. Leuke koortjes toch wel.
8. Wishful Thinking – lekker loom en sloom en rustig.
9. So Much – lijkt iets meer swing in dit nummer te zitten. Rock ’n roll is er zeker in terug te horen.
10. Traveling Stranger – iets meer tempo in de dit nummer. Het swingt licht.
11. What Did I Do – Goed gezongen nummer. Zit een goede beleving in.
12. Love is a Many-Splendored Thing – eigenlijk redelijk saai. Misschien toch wat te oubollig voor mij nu.

(bron: Opus de Soul)

Geloof mij, als je de titeltrack opzet dan gaan nog steeds de voetjes van de vloer.
1. The Locomotion – vrolijke klassieker waar menig dansvloer mee gevuld is geweest.
2. He is the Boy – Vocaal erg sterk. Qua sfeer in de tijd. Weinig variatie in het tekstuele gedeelte
3. Some Kinda Wonderful – heldere stem, maar verder niet al te opvallend
4. I Have a Love – dit nummer staat me wat tegen. Vocaal zoekt ze de max op en haalt dat bij lange niet waardoor het wat onprettig wordt.
5. Down Home – dit nummer jengelt eigenlijk ook een beetje door.
6. Breaking Up is Hard to Do – wellicht nog nooit zo’n vrolijk nummer gehoord over dit onderwerp
7. Run to Her – saai nummer waarin gewoon erg weinig gebeurd
8. Uptown – herhaling, herhaling en nog eens herhaling
9. Where Do I Go? - ingrediënten voor een soulnummer zijn aanwezig. Dat is het ook wel.

(bron: Opus de Soul)

Het album van Little Simz kwam steeds naar voren in eindejaarslijsten waar ik ook keek. Dus dat moest wel interessant zijn om ook eens te gaan luisteren. Ik ging dus wel met de nodige verwachtingen dit album in. Verwachtingen die bij de energieke starter ingelost lijken te gaan worden. Goede productie ook, fijne muziek. Ook het daaropvolgende Chill met z’n 90’s R&B zang is erg chill. Ook hier valt weer de productie op, evenals op Two Worlds Apart, I Love You I Hate You en Little Q. Qua vibe is het dan wat rauwer op Speed, waar het terug gaat naar relaxed op Standing Ovation. De eerste mispeer in mijn oren is eigenlijk het saaie Rollin Stone. Dat wordt goed gemaakt door het wel funky Protect My Energy. Ook Point and Kill is een interessant nummer met leuke afrofunk invloeden. Invloeden die je ook hoort op daaropvolgende nummer. Maar ik vind het gaandeweg toch wel een lange zit worden, mede omdat de latere nummers mij wat minder kunnen verrassen dan de nummers aan het begin van het album doen. De kwaliteit die het toegewezen wordt door de eindejaarslijsten herken ik zelf niet in deze plaat, maar er staan genoeg interessante nummers op die ik nog vaak ga beluisteren

Met zijn eerste grote hits Fingertips.
1. Fingertips – met dit nummer is menig feestje gestart
2. The Square – het begon allemaal met de mondharmonica
3. Soul Bongo – de bongo’s uit de titel zijn duidelijk te horen
4. Manhattan at Six – meer richting de swingende jazz
5. Paulsby – niet zo heel boeiend
6. Some Other Time – heel rustig
7. Wondering – funky
8. Sessions Number 112 – valt niet op
9. Bam – lekker swingend

(bron: Opus de Soul)

Als er één artiest is die een belangrijke rol heeft gespeeld in de vorming van de soulmuziek die zich in de jaren 60 en 70 vormde dan is het wel Little Willie John. Daar waar hij begon met hardere bluessingles kwamen door zijn unieke stemgebruik ook topballads als Fever uit. Daarnaast is hij de man bij wie de grote James Brown ooit in het voorprogramma stond. We hadden eigenlijk ook wel zijn album uit 1956 kunnen kiezen, maar het werd deze.

1. Talk to Me, Talk to Me – prachtige soulballad. Geweldig gezongen en die backings zijn ook fantastisch. Topsong tot en met.
2. I’ve Been Around – meer rock ’n roll in dit nummer, zoals wel vaker in de soul van deze jaren. Little Willie heeft echt een topstem.
3. Drive Me Home – erg fijn nummer ook weer. Goede blazers, goede stem en goede relaxing sfeer.
4. I’ll Carry Your Love W’herever I Go – wederom een erg sterke soulballad. De ingrediënten zijn typisch voor deze tijd.
5. No More in Life – Nog een tempo trager. Mooi hoe die saxofoon er aan het einde bij komt.
6. Uh Uh Baby – En meteen over naar meer swing. De boogiewoogie zit in de piano, de rock ’n roll in het ritme. Little Willie schreeuwt het uit.
7. Person to Person – lekker loom nummer met al die blazers en dit tempo. Hier houd ik wel van.
8. Until You Do – heupwiegende swing waar de 50’s bekend om staat. Lekker vrolijk nummertje.
9. Tell it LiKe It Is – Nummer waar de blues niet ver weg is door het ritme en de gitaar. Goede gezongen ook weer.
10. Don’t Be Ashamed to Cally My Name – Een meezinger, zo zal het bedoeld zijn met het refrein. Dansen is altijd toegestaan natuurlijk en dat kan heel goed op dit nummer.
11. If I Thought You Needed Me – vol in de remmen om weer te genieten van een soulballad. Een prachtige soulballad welgezegd.
12. There is Someone in this World For Me – Typische soulballad met alle herkenbare ingrediënten.

(bron: [url=http://opusdesoul.nl/souled-out-the-essentials-reviewed-little-willie-john-talk-to-me-1959/) Opus de Soul)

Een volledig nieuwe naam voor mij, maar daarmee niet minder interessant. Het begon bij het nummer Holiday Actions. Daarna ben ik op zoek gegaan naar meer en kwam ik deze EP tegen. Een fijne EP die afwisselend funkt of juist meer rustige soul brengt. Zit zeker potentie in deze artiest.

Haar debuut uit 2014 beviel mij zeer goed en was dan ook verheugd met deze nieuwe plaat. Wat duidelijk niet veranderd is, is de wat zware maar even zo warme stem van Liz. Wat helaas wel verander is, is de muzikale omlijsting. Was die toen heel interessant, is deze nu te standaard en weinig boeiend.

De cover doet in ieder geval heel erg vintage aan. Je hebt het gevoel naar een oude jazzzangeres te kijken, maar het gaat dus om Liz Vice en jazz is weinig terug te vinden op het album. Haar stem is namelijk juist meer rocky. Verder is de gospel ook nooit ver weg bij deze dame en zit de instrumentatie immer goed in elkaar. Best een bijzonder album dit waarvoor je in the mood moet zijn, maar uitstekend in elkaar gestoken is.

Het meest overtuigende aan Lizz Wright is toch wel haar fantastische stem, en dat niet alleen, ze komt mij ook heel puur over. Geen overdreven stemacrobatiek maar gewoon je vocale talenten ten volle benutten.
Dit is echt een topalbum! Het wordt tijd voor wat meer werk van deze dame.

Lizz Wright zingt al jaren mooie nummers vol met haar warme stem. Ze heeft een prachtig timbre die ze ook op Grace weer haar werk laat doen. Geen verrassingen te noemen in de aanpak van de nummers, maar of dat erg is valt te betwijfelen. Nog steeds zijn het mooie nummers met vooral de titeltrack als uitschieter.

Laten we even beginnen met de grootste kwaliteit van dit album. Laat je betoveren, dompel je onder in de warme stem van Lizz Wright. Want was heeft die dame een prachtige stem zeg! Een stem die de nummers draagt, die de verhalen die ze verteld draagt. Door die best wel warme stem krijgt muziek vaak ook een wat zalvende sfeer mee. En heel veel warmte. Het laveert wel van meer intiem, naar meer uitgesproken. Van country naar blues, Het beluisteren van deze plaat is een hele fijne belevenis. De nummers zitten allemaal uitstekend in elkaar. Het laat je niet per se opveren van nieuwe vindingen, maar het verwarmt en ontspant je zeker wel. Een prachtige plaat.

Wederom weet Lizz Wright een erg sfeervol album neer te zetten. Ze is bovenal een ijzersterk vocaliste. Haar vocalen worden door de minimale muzikale begeleiding alleen maar meer glans toegedaan. Prachtig!

Het album is vooral erg simpel. Een Lady Love cd. LL kan veel beter.

3 sterren.

Veel slechter als dit zullen we het toch niet meer krijgen, toch? Dit is dus echt een album waar helemaal niks inzit. Alleen maar een pronkerige, patserige, slecht zingende R&B "zanger" die de muzikaliteit heeft van een Idolsdeelnemer die er in de 1e ronde uitgaat.