Waar Julian Sas over het algemeen opereert in een klassiek power trio, kies hij op ”Twilight Skies of Life” voor de toevoeging van een toetsenist aan zijn band. Persoonlijk vind ik het een waardevolle toevoeging. Ik houd wel van een ronkend orgeltje en smaakvol pianospel als onderdeel van het totaalgeluid. Julian Sas dacht hier blijkbaar anders over, want na ”Twilight Skies of Life” keert hij weer snel terug naar zijn trio bezetting. Desondanks vind ik dit een bijzonder geslaagd album. Er is een mooie balans tussen bluesrockers, midtempo- en slowblues liedjes. Het gitaarspel van Sas is dik in orde en komt mijn inziens het mooist tot uiting in de slowblues liedjes als ”I’m Still Cryin’” en ”Lookin’ for a Friend”. Maar ook ”That’s Enough for Me” is een zeer goed nummer. Daarnaast doet Sas wat hij altijd doet en is ”Twilight Skies of Life” geen grote stijlbreuk. Wederom is dit een uitstekend album van deze klasse bluesgitarist uit de Nederlandse delta.

Julian Sas levert al jaren prima studioalbums af, maar op het podium komt Neerlands rots in de blues branding het beste tot zijn recht. ”Wandering Between Worlds” is een energieke liveregistratie en het knalt van begin tot eind. In de klassieke trio bezetting werkt Sas zich door een stuwende set heen vol met boogie blues. De ritmesectie zorgt voor een lekkere groove, zoals je die bij boogie verwacht, en Sas speelt en zingt daar heerlijk over heen. Af en toe een rustmomentje met een slow blues zorgt ervoor dat je even op adem kunt komen, om daarna direct weer op scherp gezet te worden als Sas het tempo weer opschroeft. Sas en zijn kornuiten rekken de liedjes lekker op, zodat je het gevoel krijgt onderdeel te zijn van de jam. Onze eigen bluesgitarist uit de Nederlandse delta bewijst dat hij zich met gemak kan meten met internationale blues acts en ”Wandering Between Worlds” is de belichaming hiervan.

Junior Kimbrough is een authentieke blues zanger en gitarist. Op "All Night Long" werkt hij zich door 10 voortstuwende blues nummers. De muziek klinkt hypnotiserend door het steeds repeterende ritme. Dit zou je als inspiratieloos en saai kunnen bestempelen, maar door de beleving van Kimbrough word je meegezogen in de broeierige en meeslepende muziek. Deze plaat is uitstekend geschikt voor de late uurtjes onder het genot van een alcoholische versnapering om je vervolgens te wanen in het sompige zuiden van de Verenigde Staten.

"Hoodoo Man Blues" is een klassieker in de Chicago Blues. Dit is des te opmerkelijker als je beseft dat deze plaat het debuutalbum is van Junior Wells. Voor een beginnende artiest kreeg Junior Wells bijna volledige artistieke vrijheid bij de totstandkoming van deze plaat. Dit had hij te danken aan Bob Koester, oprichter van Delmark Records. Hij was dermate onder de indruk van Junior Well's muzikale kwaliteiten dat hij het artistieke belang boven dat van de commercie stelde. Dit vertrouwen resulteerde in een voor die tijd innovatief bluesalbum.

Wat voor mij "Hoodoo Man Blues" speciaal maakt is dat Junior Wells met zijn band in staat is een ongekende spanning op te bouwen met een beperkt aantal akkoorden (zoals bluesgoeroe George ook al even aanstipte). En dat niet in slechts een paar nummers, maar gedurende het hele album. De band is overigens fantastisch en bestaat naast Junior Wells op zang en harmonica uit Jack Myers op bas, Bill Warren op drums en een jonge Buddy Guy op gitaar en zang.

Wat me opvalt aan het spel van Buddy Guy op deze plaat is dat er praktisch geen gitaarsolo is te horen. Dat is vrij uitzonderlijk voor de blues, waar de gitaar toch een prominente rol speelt. In het geval van "Hoodoo Man Blues" draagt het bij aan de spanning. Iedere keer als je denkt dat Buddy Guy een gitaarsolo gaat inzetten komt hij met een nieuwe riff, een ander ritme, een hook of een brug. Zijn spel is melodisch en in combinatie met het ingetogen, sfeervolle en warme harmonica geluid van Junior Wells geeft het deze plaat een broeierige en rokerige Chicago juke joint sfeer. Naast de technische klasse van de muzikanten is de timing ook grandioos (ook George maakte hier al melding van). "In the Wee Small Hours of the Morning" is daar het mooiste voorbeeld van.

Gezien de klassieke status van deze bluesplaat gaan er opmerkelijke anekdotes rond over de totstandkoming van dit album. Een daarvan verhaalt dat de versterkers van Buddy Guy regelmatig dienst weigerden, waardoor zijn gitaar versterkt moest worden door een versterker die normaalgesproken voor een Hammond orgel werd gebruikt. Deze ongebruikelijke set-up schijnt bij te dragen aan de specifieke sound van deze plaat.

Een andere anekdote vind ik persoonlijk de mooiste. Zoals gezegd kreeg Junior Wells grote artistieke vrijheid en hij mocht dus ook zijn eigen muzikanten kiezen. Zijn keuze voor Buddy Guy lag gevoelig, omdat algemeen werd aangenomen dat Guy gelieerd was aan het concurrerende Chess label. Daarom werd Buddy Guy ten tijde van de eerste release niet bij naam genoemd op de credits, maar werd hij aangeduid als "Friendly Chap". Dit was een suggestie van Peter Brown (de latere oprichter van Down with the Game Records in Engeland), die later zijn suggestie als volgt verklaarde: "a buddy is a friend, a guy is a chap". Meer heb ik hier niet aan toe te voegen.

JW Roy is een van Nederlands beste singer/songwriters. "Kitchen Table Blues" is een prachtige rootsplaat die niet zou misstaan tussen het betere Americana werk. Mooie, vooral ingetogen, liedjes worden door JW Roy met groot gemak naar zijn hand gezet, en ook een cover van The Rolling Stones ("No Expectations") maakt hij zich moeiteloos eigen. Ook het gitaarwerk is prachtig, afwisselend elektrisch, akoestisch en slide. Vooral de gitaarsolo in "Leave on a Light" is magistraal. JW Roy zingt vol emotie, vooral kwetsbaar, en dat voel je in alle liedjes. Wat dat betreft is de referentie naar de blues in de titel van de plaat heel treffend. JW Roy geniet geen grote bekendheid, wel onder de kenners en fijnproevers natuurlijk. Misschien is dat maar goed ook, want platen als "Kitchen Table Blues" hebben we veel te weinig in Nederland. Een te grote naamsbekendheid zou misschien wel eens ten koste kunnen gaan van het karakter van de muziek van JW Roy. "Kitchen Table Blues" is in ieder geval een plaat om te koesteren.