"I Got Dem Ol' Kozmic Blues Again Mama!" is de eerste soloplaat van Janis Joplin na haar vertrek uit Big Brother and the Holding Company. Ondanks haar status werd dit album destijds door de critici niet overal goed ontvangen. Blijkbaar was de verschuiving van een rock en psychedelisch geluid naar een meer soul en blues niet voor iedereen weggelegd.

Persoonlijk geniet de meer blues en soul georienteerde aanpak van Janis Joplin de voorkeur boven haar werk bij Big Brother and the Holding Company. Joplin heeft een stem die gemaakt is voor de blues. Op "I Got Dem Ol' Kozmic Blues Again Mama," wordt dat maar weer eens duidelijk. Janis Joplin gromt, huilt, kreunt, steunt, fluistert, krijst, bezweert en overdondert je op de liedjes op dit album. Elke emotie die in de teksten staat beschreven brengt Joplin met verve tot leven en je gaat diezelfde emotie voelen in je lijf.

Instrumentaal is ook alles dik in orde. Naast de ritmesectie zorgen de blazers en het ronkelende orgeltje voor de fantastische bluesvibe. De perfecte ondersteuning voor Joplin haar stem. Het versterkt het gevoel dat ik krijg bij de liedjes. En het gevoel gaat toch boven de techniek en het vakmanschap. Toch ook speciale aandacht voor gitarist Mike Bloomberg, die hier toch meer dan eens een hoofdrol opeist. Bloomberg is zo'n gitarist die vaak in de schaduw opereert, maar hij heeft net zo'n herkenbaar geluid als bijvorbeeld een Eric Clapton. Wat dat betreft verdient hij (al is het postuum) meer credits voor zijn fantastische gitaarwerk voor meerdere (in sommige gevallen legendarische) artiesten en bands.

Met "I Got Dem Ol' Kozmic Blues Again Mama!" begeeft Joplin zich voor het eerst echt op de burelen van de blues. Het resultaat is direct fantastisch, meeslepend en intens. Precies zoals blues het te zijn. Ze zeggen wel eens dat: anybody's who's singing the blues is in a deep pit yelling for help. Nou en dat gevoel, die gedachte en dat beeld komt bij me op bij dit meesterlijke solodebuut van Janis Joplin.

Ook dit tweede soloalbum van Janis Joplin is weer een topper. Op haar eerste plaat "I Got dem Ol' Kozmic Blues Again Mama!" stond de blues voornamelijk centraal. Diezelfde blues komt ook terug op "Pearl" (de openingstrack "Move Over" bijvoorbeeld), maar gevoelsmatig neemt de soul en funk iets meer de overhand. Juist vanwege de blues vind ik haar eerste plaat iets beter, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van "Pearl". Joplin heeft een geweldige strot en dat laat ze op "Pearl" maar weer eens horen. Ze legt een ongelooflijk gevoel in haar stem die zijn weerga niet kent. Of het nu rauw en vuig is, of ingetogen en subtiel, Joplin weet er wel raad mee en ze laat op "Pearl" weer een breed palet aan emoties de revue passeren. Heerlijk om naar te luisteren. "Me & Bobby McGee" en "Mercedes Benz" vind ik persoonlijke hoogtepunten, maar ook het eerder genoemde "Move Over" en "Cry Baby" zijn fantastisch. De instrumental "Burried Alive in the Blues" vormt een mooi intermezzo om even de impact van Joplin haar stem te laten bezinken, om vervolgens weer omvergeblazen te worden. "Pearl" is helaas Joplin haar zwanenzang gebleken is na haar dood uitgebracht, maar het vormt een mooie erfenis (samen met haar andere releases) en herinnering aan haar imposante talenten.

Deze gelijknamige EP van Janne Schra is toch wel een klein juweeltje hoor. Veel te kort natuurlijk, maar als dit de voorbode is voor haar nieuwe plaat, dan zit dat wel goed. De eerste twee liedjes zijn van luchtige aard. Dat werkt aanstekelijk, want de vrolijkheid spat er vanaf. En dan volgt daar "Downhill". Een van de hoogtepunten als je het mij vraagt. Vooral die dreigende sfeer en die donkere en bluesy gitaarpartijen zijn fantastisch. De afsluitende song "Darklands" heeft eenzelfde dreigend karakter. De klanken op deze EP passen prachtig bij de stem van Janne. Ze klinkt eigenlijk breekbaar en krachtig tegelijk. Daarnaast is Janne een innemende persoonlijkheid, wat ze ook tijdens haar theatertour "De Nieuwe Janne Schra" prachtig laat zien en horen. Deze EP is na haar werk met Room Eleven en Schradinova wederom het bewijs dat ze behoort tot de top van Nederlands beste zangeressen, misschien wel de beste. Een talent om echt te koesteren.

Janne Schra's gelijknamige eigen plaat is strikt genomen haar solodebuut. Op zich best gek want Schra heeft al een behoorlijke track record op haar naam met Room Eleven en Schradinova. Bij de voorgaande bands was het de met jazz doordrenkte popliedjes wat de klok sloeg. Op "Janne Schra" toont ze haar veelzijdigheid. Of het nu pop, jazz, rock, roots of blues is, Janne Schra draait daar haar hand niet voor om. "Janne Schra" bevat een breed uitgewaaierd palet aan mooie, veelal ingetogen, maar gevarieerde set liedjes. Mijn persoonlijke favoriet is "Down Hill" dat dreigend en bluesy klinkt. Maar ook liedjes als "Place to Run From" en "Beeping" zijn prachtig. Janne Schra is in staat met haar innemende persoonlijkheid, maar vooral met haar stem verschillende sfeerbeelden op te roepen. Janne Schra bewijst met deze plaat dat ze behoort tot de top van de Nederlandse muziekscene, en ze is zeker een van mijn favoriete zangeressen die ons land rijk is.

Al vanaf het moment dat Janne Schra met Room Eleven ten tonele verscheen heeft ze mijn sympathie. Niet alleen door haar charmante, speelse en mysterieuze uitstraling, maar juist vanwege haar betoverende stem. Haar titelloze album is vooral divers, aanstekelijk en zomers. Opvolger ”Ponzo” klinkt wat coherenter, zonder het zomerse en frisse te verliezen. Maar pas op, onder die vrolijkheid zit ook een laag waar Janne wat persoonlijker durft te worden. Samen met de spannende en soms ook wat duistere muzikale omlijsting van manlief Flore van De Staat is dit album van Nederlandse makelaardij eentje om van te smullen.

Het in eigen beheer uitgebrachte en titelloze album van Janne Schra & Robin Nolan Trio vind ik een bijzonder fijn en vooral zomers album. De liedjes zijn voornamelijk eigen nummers van Janne Schra, maar er wordt ook teruggegrepen naar de tijd van Room Eleven. De nummers krijgen door de muzikale begeleiding van Robin Nolan Trio een heerlijke gypsy bewerking. De arrangementen zijn net even anders dan de originele studio-opnamen, maar drastische wijzigingen zijn niet aangebracht, dus herkenbaar zijn ze zeker. Robin Nolan is een zeer goede gitarist en hoewel hij niet vergelijkbaar is met Django Reinhardt, vind ik de sfeer wel vergelijkbaar, en dat is al knap genoeg. De stem van Janne Schra vind ik een van de beste in Nederland, en dat is op dit album ook weer hoorbaar. Ze heeft niet alleen een mooie stem, maar ze zingt ook in mooie zanglijnen en melodieën met daarnaast een goede timing. Al met al is dit een uitstekend album geworden. Wellicht een tussendoortje, maar daarom zeker niet minder goed. Hollands glorie wat mij betreft.

Dit eerste soloalbum van voormalig Drive-By Trucker Jason Isbell ligt eigenlijk best dichtbij de eerder genoemde band. Het is allemaal net even wat rustiger. De blues, roots en america druipt van de meeste liedjes af. Binnen Drive-By Truckers vind ik de stem van Jason Isbell een waardevolle toevoeging en ook op ”Sirens of the Ditch” is zijn stem prachtig. Daarnaast speelt de beste man uitstekend gitaar, zowel akoestisch als elektrisch. Naast het mooie gitaarspel valt ook de mooie warme ronkende orgel op en de op country gestoelde lap-steel gitaar. Opener ”Brand New Kind of Actress” is een redelijk stevige opener, met een paar mooie solo’s. Ander persoonlijke hoogtepunten zijn het wat ingetogener ”Hurricanes and Hand Grenades” en het prachtige afsluitende ”The Devil is My Running Mate”. Binnen Drive-By Truckers heeft Isbell al bewezen dat hij naast een uitstekende zanger en muzikant ook een buitengewoon capabele liedjesschrijver is. Dat zet hij op ”Sirens of the Ditch” zonder twijfel voort. Heerlijke luisterplaat met af en toe een wat rauwer randje.

Wat is dit een hemels mooi album zeg! Jason Isbell heeft me altijd geboeid sinds ik Drive-By Truckers leerde kennen. Maar ook zijn daaropvolgende soloalbums heb ik altijd sterk gevonden. Maar ”Southeastern” is wat mij betreft zijn beste werk tot nu toe. Over het algemeen is het een vrij ingetogen album, maar het is nergens saai. Ik krijg ook nooit het gevoel dat het maar wat voortkabbelt. Ondanks dat de instrumentatie in de basis vrij sober is, past het precies bij het gevoel en de sfeer van het album. De veelal akoestische gitaren leggen een mooie basis voor de prachtige zang en indringende teksten van Isbell. Af en toe komt er even een subtiele elektrische gitaarsolo tussendoor die zorgt voor dat extra beetje emotie. Ook de tweede stem is prachtig en die samenzang zorgt regelmatig voor het nodige kippenvel. ”Southeastern” bevat zoveel mooie liedjes. Mijn favorieten zijn ”Cover Me”, ”Elephant”, ”Live Oak”, ”Yvette” en ”Relatively Easy”. Het nummer ”Flying Over Water” valt wat uit de toon en is wat harder qua geluid, maar het is wel een melodieus nummer. Toch een punt van kritiek is het nummer ”Super 8””. Het past totaal niet in de sfeer van ”Southeastern” en is toch een klein beetje een spelbreker. Ik zou een dergelijk nummer eerder van Drive-By Truckers verwachten. Maar dat is dan wat mij betreft ook het enige smetje op een verder weergaloos en indringend album van een van de beste liedjesschrijvers van zijn generatie (vind ik dan tenminste).

Waar Jason Isbell in zijn tijd bij Drive-By Truckers nog flink van leer trok kiest hij op zijn soloplaten een wat ingetogener aanpak. Zo ook op "Here We Rest". Deze plaat is doordrenkt met invloeden uit roots, Americana en country. Op een aantal nummers gaat het tempo nog aardig omhoog en hoor je flarden van de rockinvloeden van Drive-By Truckers. Bijvoorbeeld op "Go It Alone" en "Never Could Believe". Maar alle nummers hebben iets van soul in zich. Of dit nu komt door Isbell zijn stem of de toch soulvolle en funky ondertoon van de muziek weet ik niet, maar "Here We Rest" is een uitermate prettige plaat om naar te luisteren. Isbell is naast een goede zanger en gitarist vooral een goede liedjesschrijver, dat bewees hij al in Drive-By Truckers, maar ook solo staat hij zijn mannetje. Dit is een talentvolle jongen waar we hopelijk nog veel van gaan horen.

JB (Jan-Bart) Meijers is een Nederlandse gitarist en producer. In het verleden speelde hij gitaar in o.a. Supersub en speelt al tijden live bij De Dijk en bij Acda en de Munnik. Daarnaast produceert Meijers platen van vele Nederlandse artiesten. Eindelijk is daar dan een soloplaat van deze muzikale duizendpoot. "Catching Ophelia" is een uiterst prettige gitaarpop/rock plaat geworden. Er zijn duidelijk invloeden merkbaar van de Britpop en dan met name van Oasis in hun beste jaren. Maar wat wil je ook als je roots liggen als gitarist bij een Britpopband als Supersub. De plaat is uiterst catchy en de melodieën nestelen zich in je hoofd. "Catching Ophelia" is een frisse en zomerse plaat geworden en bewijst het onmiskenbare talent van JB Meijers.

Prachtige liveplaat van gitaarvirtuoos Jeff Beck. Beck heeft een prachtige stijl die moeilijk in een hokje is te duwen, en dat is direct zijn kracht. Van rock, naar blues, jazz en funk. Het gitaarspel van Jeff Beck zit, vooral live, vol met twists en verrassende wendingen. Ondanks het ontbreken van vocalen, kan ik toch intens genieten van de instrumentale composities. En uiteindelijk is het de diversiteit van Jeff Beck die daarvoor de doorslag geeft. Los van het fantastische gitaarspel van Jeff Beck is zijn band in topvorm, waarbij ik met name de jongedame op de bas indrukwekkend vind. Ze grooved en funkt en krijgt regelmatig ruimte van de meester zelf om te excelleren. De sfeer op "Performing This Week…" is lekker losjes, ongedwongen en het plezier is overduidelijk hoorbaar. Een heerlijk livealbum.

Deze plaat gaat door merg en been. "Grace" is zo'n plaat die je altijd bijblijft, een emotionele trip van begin tot eind. Deze plaat heeft inmiddels een epische status gekregen, al dan niet versterkt door het veel te vroege overlijden van Jeff Buckley. Maar los daarvan is "Grace" terecht een monument in de muziekgeschiedenis. Direct wordt je gegrepen door de emotionele lading van de muziek. Wellicht is de ijle stem van Buckley in het begin even winnen, maar als je over die drempel heen bent kun je alleen maar concluderen hoe mooi zijn stem past bij de muziek, een perfecte synergie tussen emotie en klank. Daarnaast bevat "Grace" mooi gitaarspel, ogenschijnlijk eenvoudig, maar met een geweldige impact. De Leonard Cohen cover "Hallelujah" is het meest bekend, maar Buckley zet het nummer volledig naar zijn hand, net als het fantastische "Lilac Wine". Eigenlijk vind ik zelf "Lover, You Should Have Come Over" het allermooist. De een na laatste track past eigenlijk qua sfeer niet op dit album, maar het afsluitende "Dream Brother" is dan weer de perfecte apotheose waar je hoopt. "Grace" is een intense luisterervaring, misschien zelfs wel een heftige. Pijn en kwelling druipt van de muziek af. Maar het is wel eens vaker gezegd: dit zijn vaak de beste ingrediënten voor de mooiste muziek. "Grace" bevestigt dat maar weer eens.

"Mess of Blues" is slechts twee maanden na de veel te vroege dood van Jeff Healey uitgebracht. Het album bevat vier liveopnamen, twee vanuit de Islington Academy in London en twee uit de vertrouwde Jeff Healey's Roadhouse in Toronto. De andere zes tracks zijn opgenomen in de studio. Op alle opnamen wordt Jeff Healey bijgestaan door zijn reguliere begeleidingsband uit zijn club Jeff Healey's Roadhouse. Op "Mess of Blues" worden veelal covers ten gehore gebracht. Daar kun je van vinden wat je wilt, je houdt ervan of niet, maar covers hebben door de gehele carrière van Jeff Healey een belangrijke rol gespeeld. Ik vind dat hij over het algemeen de covers een eigen smoel weet te geven en naar zijn eigen hand weet te zetten. Zo ook op "Mess of Blues". Het wordt nergens een naspeeloefening en in elke track herken je de hand van Healey. Ik heb zijn gitaarspel altijd al erg smaakvol gevonden, zeker wetende de speciale techniek die hij zich heeft aangeleerd als gevolg van zijn blindheid. "Mess of Blues" is een mooie nagedachtenis aan Jeff Healey die zo tragisch veel te vroeg is gestorven.

Jennifer Warnes is een uitstekende zangeres. Dat laat ze ook horen op "Famous Blue Raincoat". Daarnaast bevat deze plaat prima liedjes, waaronder die van Leonard Cohen. Maar het klinkt allemaal iets te braaf en er wordt eigenlijk nergens buiten de lijntjes gekleurd. Op de openingstrack ben ik nog enigszins verrast door het gitaarspel van Stevie Ray Vaughan, maar ik moet echt moeite doen om de hele plaat mijn aandacht erbij te houden. Dit is zeker niet slecht, maar voor mij persoonlijk niet spannend genoeg.

Jerry Miller kende ik eigenlijk alleen van zijn rol als gitarist op de albums van Eilen Jewell. Direct was ik onder de indruk van zijn vingervlugge gitaarspel en zijn mooie donkere, warme, maar ook dreigende klanken. Nu is er dan een soloalbum van Jerry Miller, "New Road Under My Wheels". Op zijn eigen album zijn de country en roots geluiden nog authentieker dan zijn werk met Eilen Jewell. Een echte klassieke country sound laat Miller hier horen. Ik kan me nog voorstellen dat dit genre niet je smaak is, maar het uitmuntende en fantastische gitaarspel van Jerry Miller kan alleen maar met diep respect worden beoordeeld. Wat een beheersing zeg. De mooiste tonen tovert Miller uit zijn Gretch en het klinkt vooral warm. Soms moet je echt even terugluisteren met de gedachte, "hoorde ik dat nu goed?". Wat een virtuositeit. Daarnaast zitten de liedjes gewoon erg goed in elkaar en zijn de vocalen prima in orde. Uiteraard komt Eilen Jewell ook even een moppie meezingen. Jerry Miller levert een sterk soloalbum af en stijgt weer een treetje op mijn lijstje van favoriete gitaristen.

Eigenlijk is dit best een aardige plaat, maar niet eentje die mij echt kan bekoren. De muziek is energiek en soms best aanstekelijk, maar ik heb een paar problemen met "Glitter in the Gutter", te weten: de stem van Jesse Malin vind ik gewoon niet mooi. Ik ga me er na een aantal nummers ook gewoon aan ergeren. Te weinig variatie en dat gaat me tegenstaan. Daarnaast lijkt het wel of Malin op twee gedachten hinkt, enerzijds wil hij muziek maken die geworteld is in de punk en anderzijds toch ook toegankelijk blijven. Ik krijg daarom soms het idee dat hij te krampachtig zoekt naar een hoog meezinggehalte. "Glitter in the Gutter" is absoluut geen slechte plaat, ik vind het prima om zo af en toe eens een liedje voorbij te horen komen, maar een heel album is gewoon niet mijn smaak.

De muziek van Jessica Lea Mayfield zelf is niet bijzonder origineel. Feitelijk zijn het gewoon mooie luisterliedjes. Wel vind ik haar muzikale benadering op zijn minst intrigerend. De rijke productie geeft hier dan ook de doorslag. Daarvoor mag de rol van producer Dan Auerbach (The Black Keys) niet worden onderschat. Hij maakt van de in essentie folkachtige liedjes van Mayfield een behoorlijk spannende luisterervaring. De dreigende sfeer vind ik met name heel erg mooi. Ik snap de gemaakte opmerkingen over monotone stem van Mayfield, maar ik vind het wel heel mooi passen in het totaalplaatje. Jessica Lea Mayfield is dus wellicht niet de beste zangeres, maar haar liedjes zitten goed in elkaar en het muzikale plaatje des te meer. Haar debuutalbum vind ik beter, maar als gevolg van bovenstaande vind ik ”Tell Me” een meer dan prima album.

”With Blasphemy So Heartfelt” (mooie titel overigens) is een intrigerend en meeslepend album van Jessica Lea Mayfield. De stem van Mayfield is zeker niet alledaags, en je moet er wel een beetje aan wennen. Maar haar ietwat nasale stemgeluid pas perfect bij de liedjes die ze laat horen. En dan de muziek, die is ronduit prachtig. De hand van producer Dan Auerbach is duidelijk hoorbaar, en de gitaarpartijen van diezelfde Auerbach zijn donker, dreigend, melancholisch maar vooral intens. Auerbach creëert de perfecte muzikale omlijsting voor de toch wat zware liedjes van Mayfield. Ik kan me voorstellen dat de stem van Mayfield wat monotoon gaat klinken, maar de muzikale spanning compenseert dat ruimschoots. ”With Blasphemy So Heartfelt” is een debuut waar Jessica Lea Mayfield trots op kan zijn. Samen met Auerbach geeft ze een eigentijdse draai aan de folkmuziek. Mooie hoes ook trouwens.

Jim Byrnes is een Canadese zanger/gitarist en (ex) acteur die al jaren albums aflevert in de beste traditie van de roots, waarbij de blues de toon zet. Zo ook weer op "Everywhere West". De plaat is geproduceerd door snarentovenaar Steve Dawson. Hij speelt zelf ook gitaar op de plaat. En juist dat gitaarspel is fantastisch. Of het nu electrisch, akoestisch, banjo, mandoline, dobro, pedal- of lap steel is, Dawson hanteert bijna alles wat snaren heeft en produceert een authentiek bluesgeluid. Samen met de stem van Jim Byrnes leidt dit tot een geweldige plaat die je terugvoert naar de plek waar de blues is ontstaan. Naast het prachtige gitaarspel voegt het gebruik van de hammond orgel een extra laag toe aan het geluid en door regelmatig de gospelgroep "The Sojourners" te gebruiken voor de tweede zangpartijen, ontstaat die typische Zuidelijke blues- en gospelsfeer. Jim Byrnes is geen grote bekendheid, zeker niet in Europa, maar deze man, samen met Steve Dawson, weet precies hoe de blues hoort te klinken. "Everywhere West" laat dit ontegenzeggelijk horen.

"House of Refuge" is een pareltje. Er is moeilijk om er een label op te plakken. Uiteindelijk vind ik de term gospelblues nog het beste passen. "House of Refuge" bevat diepe donkere gospelachtige songs voorzien van invloeden uit de blues, jazz of andere rootselementen. De stem van Byrnes, aangevuld door gospelzangers The Sojourners en het fantastische gitaarspel van Steve Dawson maken dit tot een warme meeslepende en intense plaat. Gedurende de hele plaat ronkt er een orgeltje op de achtergrond, subtiel, maar als je goed luistert eist dit ronkende orgeltje stiekem een hoofdrol op. Hier kan ik geen genoeg van krijgen. Jim Byrnes bewerkt nummers van anderen op een dusdanige manier dat ze soms niet terug te herkennen zijn. Respect voor het origineel, maar hij geeft er samen met Steve Dawson een eigen smoel aan. "House of Refuge" is smeltkroes van het beste wat rootsmuziek heeft te bieden en behoort tot een van mijn favoriete platen van dit decennium.

Op "My Walking Stick" graaft Jim Byrnes weer diep in de Amerikaanse muziekgeschiedenis. Samen met gitarist, producer en multi-instrumentalist Steve Dawson resulteert dit in een album vol met invloeden uit de blues, roots en folk muziek. Vooral dat laatste lijkt nadrukkelijker aanwezig met de toevoeging van de viool aan het instrumentarium. Toetsenist Chris Gestrin zorgt voor een warme sfeer met zijn mooie toetsenspel. Ook de gospel is niet ver weg met de toevoeging van soul/gospelzangers The Sojourners. Jim Byrnes brengt de liedjes met verve en de uitvoeringen zijn meeslepend en de zang is volledig in lijn met de klank van de muziek. Ondanks dat het hier covers betreft is het nergens een herhalingsoefening en Jim Byrnes geeft er samen met Steve Dawson en kompanen een mooie en authentieke invulling aan. "My Walking Stick" is wederom een mooi album in het oeuvre van Byrnes dat onmiskenbaar een herkenbaar geluid heeft in vergelijking zijn vorige albums, maar tegelijkertijd ook eigenzinnigheid en frisheid uitstraalt.

Op ”St. Louis Times” brengt Jim Byrnes liedjes uit en over St. Louis. De subtitel van het album zegt wat dat betreft genoeg. Zoals eigenlijk gebruikelijk wordt ook nu Byrnes weer bijgestaan door producer en meestergitarist Steve Dawson. En dat levert naast een authentiek bluesgeluid, vooral ook weer prachtig gitaarwerk op. ”St. Louis Times” waaiert breed uit binnen het blues spectrum en dat levert een gevarieerd bluesalbum op. Maar bovenal straalt het album de sfeer van St. Louis uit. Byrnes en zijn kompaan Dawson weten hoe de blues gespeeld en gebracht dienen te worden en dat doen ze eigenlijk al jaren. ”St. Louis Times” is daarop geen uitzondering. Dus als je wilt genieten van warme authentieke ouderwetse blues is ”St. Louis Times” anno 2014 een dikke aanrader.

Jimi Hendrix komt naar mijn mening het beste tot zijn recht in de blues. Deze verzameling blues songs bewijzen dat. Ook het fantastische "Red House" ontbreekt niet op deze plaat. Ik vind dat misschien wel de mooiste blues song allertijden. Hendrix beperkt zich ook uitsluitend tot de essentie van het nummer, zonder dat het ontaard in oeverloos gejam. En juist dat laatste vind ik ook op een aantal nummers van deze plaat een manko. Hoe geweldig ik Jimi Hendrix als gitarist ook vind, hij heeft de neiging zichzelf te verliezen in zijn eigen genialiteit. Ik raak daardoor de kop en de staart van de nummers kwijt. Ik word er zelfs af en toe nerveus van. Jimi Hendrix is en blijft een legende, een baanbrekende gitarist en in een nummer als "Red House" legt Hendrix de essentie van de blues bloot.

Alleen vanwege de datum en de locatie is "Live at Woodstock" al legendarisch. Tel daarbij de grootsheid van Jimi Hendrix op en je hebt een monumentaal optreden. Hendrix speelt gedreven op "Live at Woodstock" en de geluidskwaliteit is, zeker gezien die tijd, prima. Heerlijk om de versterkers op de achtergrond te horen zoemen. Hendrix speelt af en toe best slordig en persoonlijk vind ik hem op "Band of Gypsys" beter klinken, maar als ik de uitvoeringen van "Hear My Train a Commin'", "Red House", "Foxey Lady", "Voodoo Child (Slight Return)", "Purple Haze" en "Hey Joe" hoor dan moet ik toch gewoon vaststellen dat "Live at Woodstock" ontzettend lekker klinkt. De sfeer is ongedwongen en relaxed, en dat maakt dat je de slordigheid her en der door de vingers ziet. Dit optreden van Hendrix, dat zo mooi is vastgelegd, geeft je een goed gevoel van het Woodstock Festival in 1969 en Hendrix laat horen waarom hij zo revolutionair is op de gitaar. Historisch!

Jimmy "Duck" Holmes is ten echte old school bluesman. Gewoon liedjes zingen en jezelf begeleiden op de gitaar. Af en toe een mondharmonica erbij; niets meer en niets minder. Hierdoor klinkt "Gonna Get Old Someday" authentiek. Blues uit het zuiden van de Verenigde Staten, in een afgelegen gruizige juke joint. Een doorleefde man die al zijn zorgen en ellende van zich af speelt en zingt. Het enige nadeel is dat de liedjes door de beperkte variatie in instrumenten en stem na een tijdje eentonig gaat klinken. Maar dat is dan ook maar een klein smetje op deze verder prima klinkende bluesplaat van een onbekende grote bluesman.

"Austin Skyline" van Jimmy LaFave is een no nonsense rootsplaat. De naam Jimmy LaFave was voor mij een onbekende, voordat ik het tv programma "Waar is De Mol" had gezien met beroeps brompot Johan Derksen. Nadien besloot ik eens een plaat te gaan luisteren van deze artiest. Gezien het aantal nummers krijg je echt waar voor je geld, alleen daardoor is het geheel echter wel wat uit balans. Rock & Roll-achtige nummers worden afgewisseld met ingetogen ballads en country georienteerde songs. Het is duidelijk waar de roots liggen van LaFave en dat levert zeker mooie en kwalitatieve songs op. Het is echter wel moeilijk om in de juiste sfeer van het album te raken doordat LaFave na elk nummer weer een andere kant op schiet. Toch is dit een prima plaat voor de roots en americana liefhebbers. Jimmy LaFave is overduidelijk een kwaliteitsmuzikant en liedjesschrijver.

Jimmy Page en Robert Plant slaan de handen sinds Led Zeppelin weer ineen op "No Quarter". Dit album bevat alternatieve uitvoeringen van Led Zeppelin songs en enkele nieuwe composities. Het interessante aan "No Quarter" zijn de Arabische invloeden. Dit werkt over het algemeen erg goed en zorgt voor een mystieke sfeer. De nieuwe composities kunnen mij niet echt bekoren en ook sommige Led Zeppelin liedjes komen in deze setting toch minder uit de verf. Het best voorbeeld daarvan is de titeltrack "No Quarter". Maar er valt meer dan genoeg te genieten op dit album. Zo wordt er van "Thank You" een prachtige versie gemaakt en blijft het een van de mooiste en onderschatte liefdesliedjes. Ook "Since I've Been Loving You" vind ik erg geslaagd. Het hoogtepunt is het sublieme "Kashmir". En alleen dat nummer, in deze uitvoering, is de aanschaf van "No Quarter" al waard.

Jimmy Page en The Black Crowes bundelen hun krachten op "Live at the Greek". Het levert een interessante afwisseling liedjes op, waarbij met name Led Zeppelin nummers worden afgewisseld met oude bluesliedjes. Wat ik leuk vind aan "Live at the Greek" is dat de Led Zeppelin nummers niet de overbekende liedjes zijn, maar juist de wat minder gangbare liedjes. De gespeelde covers zijn onder meer liedjes van B.B. King en Fleetwood Mac. Het stoort me nergens dat ik niet naar de originele Led Zeppelin zit te luisteren. Zanger Chris Robinson van The Black Crowes vult de vocalen prima in en probeert nergens een imitatie te worden van Robert Plant. Het gitaarspel van Jimmy Page is uit duizenden herkenbaar: lekker scherp, venijnig en net niet schel genoeg om irritant te worden. Doordat The Black Crowes twee gitaristen in de gelederen heeft klinkt het gitaargeluid vol, maar het wordt geen muur van geluid. Een mooi voorbeeld is de intro van "Nobody's Fault but Mine". Met meerdere gitaren klinkt dat toch een stuk warmer en funkier. Ik vind Rich Robinson een van de beste rhythm gitaristen ter wereld en zijn riffs zijn een mooie aanvulling op het lead gitaarspel van Jimmy Page. Die laatste wisselt de solo's smaakvol af met leadgitarist Audley Freed van The Black Crowes. Het gitaargeluid van The Black Crowes klinkt warmer en bluesier en in combinatie met het geluid van Jimmy Page is "Live at the Greek" een hele fijne luisterervaring.

"In Person" bevat liveopnamen van Jimmy Witherspoon (of Whitherspoon) en zijn band. Het voornaamste instrument op "In Persoon" is de stem van Witherspoon. De begeleidende band is puur ter ondersteuning van de vocale kwaliteiten van Witherspoon. Met zijn stem legt hij de emotie in de muziek. Qua instrumentatie zijn de piano en de blazers de voornaamste. Daarmee krijgt "In Persoon" een jazzy vibe. De blues komt toch echt van de stem van Jimmy Witherspoon. Hij zingt verhalend en daarmee blijft het intrigerend om naar te luisteren. Het tempo is over het algemeen laag en draagt bij aan de intensiteit. "In Person" is een heerlijke plaat van Jimmy Witherspoon en een bevestiging van zijn kwaliteiten als een van de beste blueszangers van zijn generatie.

Na B.B. King voegt Eric Clapton zich nu bij een ander groot idool van hem: J.J. Cale. Net als op "Riding with the King" geeft Clapton zijn metgezel alle ruimte. Het typische laidback geluid van J.J. Cale overheerst dan ook op "Road to Escondido". Dit levert een uitermate ontspannen en rustgevend album op. Dus voor diegene die vlammende gitaarsolo's verwacht komt zeker bedrogen uit. Ik vind daarentegen het gitaarspel op "Road to Escondido" heel warm en smaakvol. Het verschil in stijl, klank en toon tussen beide heren is duidelijk hoorbaar en dat zorgt voor een mooie dynamiek. Ook het plezier spat er vanaf en je hoort dat Clapton en Cale het duidelijk een voorrecht vinden om met elkaar te mogen spelen. De mooiste liedjes vind ik o.a. het door John Mayer geschreven "Hard to Thrill", maar ook "Last Will and Testament" is prachtig. "Road to Escondido" is een album om heerlijk op weg te dromen, maar het doet het ook prima tijdens lange autoritten of op zwoele zomerse avonden. Heerlijk dus.