Met Johnny Winter heb ik hetzelfde als met Jimi Hendrix. Vrij matige stem, maar tjonge wat een fantastisch gitaarspel. Op "Johnny Winter" blijft Winter behoorlijk dicht bij een authentiek gitaargeluid. Met smaakvolle licks en solo's werkt hij zich door een negental songs heen. Zoals gezegd heeft zijn stem een bijrol en eist hij met zijn fantastische gitaarspel de hoofdrol op. Winter laat een gitaargeluid horen met rauw en vuig randje. Wat dat betreft past zijn stem daar dan wel weer prima bij. Less is more lijkt Winter te denken, want de liedjes zijn vrij basic en bevat een klassieke bezetting met zang, bas, gitaar en drums. OP "I'll Drown in My Tears" wijkt hij daar even van af door blazers toe te voegen. Dit geeft het liedje een warme touch mee, maar tegelijkertijd klinkt het gitaarspel direct wat onwennig. Het hoogtepunt is het fantastische "Be Careful with a Fool", waar hij op magistrale wijze etaleert wat hij hij kan met die zes snaren kan doen. Later in zijn carrière zou Winter meer verschuiven richting de bluesrock. Persoonlijk vind ik dat wat minder interessant. Op "Johnny Winter" blijft Winter dicht bij de authentieke blues, en dat bevalt me uitermate goed.

Heerlijk authentiek bluesalbum dit "Nothin' But the Blues". Winter speelt weer fantastisch gitaar, zowel akoestisch, elektrisch en al dan niet slide. Zijn rauwe stem zorgt voor dat lekkere vuige randje. Johnny Winter klinkt als een echte bluesman, ondanks dat de rockinvloeden gedurende zijn carrière overduidelijk zijn. Toch klinkt "Nothin' But the Blues" als een diepgewortelde bluesplaat. Ook het veelvuldig gebruik van de harmonica draagt daaraan bij. Die harmonica wordt overigens beroerd door niemand anders dan James Cotton. Winter draagt dit album op aan Muddy Waters die voor hem een onuitputtelijke bron van inspiratie is en is geweest. Vandaar ook de Muddy Waters cover van "Walkin' Through the Park" aan het einde van het album. Muddy Waters zelf draagt ook zijn steentje bij en Pinetop Perkins speelt mee op de piano. Tja met zulke muzikanten en de kwaliteiten van Winter zelf, kun je niet anders dan concluderen dat "Nothin' But the Blues" een sterk bluesalbum is.

Johnny Winter is een levende legende, en alleen daarom al verdiend dit album een luisterbeurt. Toegegeven, de hoogtijdagen van Johnny Winter liggen al ver achter ons en Winter lijkt voor de weg van de minste weerstand te kiezen door alleen maar bluesklassiekers te spelen, maar toch is "Roots" een puik album geworden. Al is het maar door de indrukwekkende lijst van gastartiesten. Zoals de titel al suggereert grijpt Johnny Winter terug naar de blues, de wortels van zijn muziek. Waar Johnny Winter in zijn gehele oeuvre vaak een flinke portie rock door zijn muziek gooit, heb ik altijd de blues van Johnny Winter het beste gevonden, zoals op "The Progressive Blues Experiment". Ook op "Roots" klinkt het als echte blues, modern geproduceerd dat wel, maar wel echte blues. Dat Johnny Winter worstelt met zijn gezondheid, daar is op "Roots" weinig van te merken. Zijn gitaarspel klinkt voor zijn leeftijd vitaal en hoewel zijn stem niet meer zo krachtig klinkt als weleer, past die prima in deze bluesliedjes. Het feit dat al deze nummers al zo vaak op plaat zijn gezet vind ik eigenlijk nergens een bezwaar. Als echte bluesliefhebber kan ik dit soort liedjes niet vaak genoeg horen. Zeker als ze op deze wijze worden uitgevoerd door artiesten als Johnny Winter en zijn gasten.

Lekker album van Johnny Winter. "Saints & Sinners" is een heerlijke mix van rock & roll en blues. Zo zijn "Thirty Days" en "Bony Moroney" echte rock & roll liedjes en druipt de blues van een nummer als "Hurtin' So Bad" af. De toevoeging van blazers op dat nummers geeft het iets extra's. Op veel liedjes zijn achtergrondzangeressen te horen en ook wordt her en der gebruik gemaakt van toetsen. Dit geeft het geheel wat soul mee en klinkt het ook nog eens warm. Zo klinkt "Feedback on Highway 101" zelfs een beetje funky. Uiteraard laat Johnny Winter zijn gitaar weer heerlijk zingen, maar het is niet zo dat hij alles af laat hangen van zijn gitaarspel. Ook de rest van het instrumentarium is dik in orde en je krijgt het gevoel naar een bandalbum te luisteren. "Saints & Sinners" is niet opzienbarend of legendarisch, maar wel gewoon weer een heerlijk bluesrock album in een prima oeuvre van een uitstekende gitarist.

Ik vind ”Second Winter” niet op alle vlakken even sterk. Opener ”Memory Pain” is al wel direct een heerlijk nummer met zo lijkt het een verwijzing naar John Lee Hooker’s ”It Serves You Right To Suffer”. Maar vanaf het tweede nummer vind ik het toch enigszins wisselvallig. Of het aan de productie ligt weet ik niet precies, maar het gitaargeluid van Winter klinkt wat over de top. Ook vind ik het toetsenwerk en de blazers van Edgar Winter niet altijd even geslaagd. Vanaf ”Highway 61 Revisited”, maar eigenlijk is de uitvoering van ”Johnny B Goode” ook al erg lekker, wordt het in mijn beleving een stuk beter. Het gitaargeluid verschuift meer naar blues en dat prefereer ik bij Winter toch altijd net even iets boven zijn rockgeluid. ”Second Winter” is gewoon een prima album, al vind ik dat Winter er betere heeft gemaakt zoals zijn titelloze album en het weergaloze ”The Progressive Blues Experiment”. Neemt niet weg dat deze ”Second Winter” bijzonder genietbaar is.

Johnny Winter is niet meer. Eerder dit jaar overleed deze bluesgrootheid in een hotelkamer in Europa. Naar vele problemen met zijn gezondheid heeft het oude lichaam het dan toch begeven. Je zou kunnen zeggen dat winter in het harnas is gestorven terwijl hij op tournee was. Aanleiding voor deze tournee is het album ”Step Back”. Net als voorganger ”Roots” grijpt Johnny Winter terug naar de oude bluesklassiekers. Wederom wordt hij bijgestaan door een keur aan gastartiesten. Al deze liedjes heb ik al vele malen is in vele verschillende uitvoeringen gehoord. De toegevoegde waarde is daarmee vrijwel nihil. Maar bij elk liedje hoor je direct het kenmerkende geluid van Johnny Winter. Zijn stem raspt nog steeds, en zijn typerende gitaarspel blijft een lust voor het oor. Hier en daar hoor je dat er wat sleet opkomt, maar in de studio heeft Johnny Winter nog niet veel aan kracht ingeboet. Op het podium was dat anders. Daar kon je met grote regelmaat zien dat hij worstelde met zijn gezondheid en de ouderdom. Dat doet verder helemaal niets af aan de grootsheid van Johnny Winter. Nu blijkt dat ”Step Back” zijn zwanenzang is geworden, is dat niets om je voor te schamen. Het album is niet alleen een eerbetoon aan de blues van weleer, maar is door het overlijden van Johnny Winter ook nog eens een mooie ode aan zichzelf geworden. R.I.P. Johnny Winter.

Op deze 70e verjaardag van Johnny Winter heb ik ”Still Alive and Well” nog eens even gedraaid. Winter doet precies wat hij altijd doet; fantastisch gitaarspelen. Hij brengt rauwe, energieke en ongepolijst bluesrock van de bovenste plank. Opener ”Rock Me Baby” zet wat dat betreft direct de toon. Hoewel de bluesrock met stevige riffs en vlammende solo’s de overhand hebben op ”Still Alive and Well” varieert Winter behoorlijk met zijn gitaarspel en klinkt bij tijd en wijlen rootsy. De afsluitende Rolling Stones cover ”Let it Bleed” vind ik trouwens wel een hele fijne hoor. Net een tandje sneller en steviger dan het origineel. ”Still Alive and Well” is verre van origineel, maar het gitaarspel van Winter blijft voor mij altijd heerlijk om naar te luisteren. Gewoon goed dus.

Johnny Winter is een opvallende verschijning. Hij is geboren met albinisme, waardoor zijn bleke huid en witte haren onmiskenbaar zijn. Los hiervan is Winter een levende legende. Hij heeft meerdere Grammy's gewonnen, is opgenomen in de blues hall of fame en staat bekend als een van de honderd beste gitaristen allertijden. Voor mij is Winter de grondlegger van de bluesrock. Middels zijn fantastische plaat "The Progressive Blues Experiment" zette hij de standaard voor alles wat het bluesrock genre daarna te bieden had.

Op deze revolutionaire plaat combineert Winter blues met rock tot een aanstekelijke en energieke mix. Winter speelt fantastisch gitaar. Het is overduidelijk blues, maar hij voegt er iets extra's aan toe. Wat dat dan is, is moeilijk uit te leggen. Zijn gitaartonen pakken je direct bij je keel en sleuren je mee gedurende de hele plaat. Het laat je niet meer los. Alle bekende blueslicks komen voorbij; smaakvol, fel, venijnig, scheurend, hard, zacht. Hij zet de meeste covers op deze plaat gemakkelijk naar zijn hand. Winter blijft het origineel respecteren, maar overgiet het geheel met een flinke dosis adrenaline.

De plaat is live opgenomen, en die dynamiek en energie hoor je terug op de plaat. Winter wordt hier begeleid door Uncle John Turner op drums en percussie, en Tommy Shannon op bas. Deze laatste zou later deel gaan uitmaken van het legendarische begeleidingsduo van Stevie Rag Vaughan, Double Trouble. Naast het spelen van gitaar, neemt Winter ook de zang voor zijn rekening. Is Johnny Winter een goede zanger? Nee eigenlijk niet. Is dat erg? Wederom is het antwoord nee. Alle aandacht op deze plaat gaat uit naar het fenomenale spel van Winter op de zes snaren.

Hoogtepunten op deze plaat zijn "It's Your Own Fault" van B.B. King en het groovende, swingende en meeslepende "Tribute to Muddy", waarin Johnny Winter zijn grote held en voorbeeld Muddy Waters eert. "The Progressive Blues Experiment" is een rauwe rockende bluesplaat, waarop zeker voor die tijd afgeweken wordt van de vereffende bluespaden. Hier refereert de titel ook aan. Ook waren voor mij de eerste paar luisterbeurten best lastig, maar op een gegeven moment vallen alle puzzelstukjes op zijn plaats. Het paste zelfs zo goed, dat de "The Progressive Blues Experiment" een plekje heeft verworven in mijn persoonlijke top 10.

Dit is een heerlijke rauwe en energieke liveplaat van Johnny Winter. Precies eigenlijk zoals ik dat van hem verwacht. Hoofdrol is uiteraard weggelegd voor zijn gitaarspel. Winter's zang is niet zijn sterkste punt, maar dat furieuze gitaarspel compenseert dat ruimschoots. De rock & roll medley had van mij niet gehoeven maar "Mean Town Blues" en met name "It's My Own Fault" zijn fenomenaal. Tijdloze klasse van een toch tamelijk unieke gitarist en persoonlijk.

Jon Allen laat op "Dead Mans Suit" een uiterst prettig singer/songwriter geluid horen. Zijn warme hese stem is een kruising tussen Bryan Adams en Rod Stewart. Ook hoor je er flarden van Bob Dylan in terug. "Dead Mans Suit" staat vol met lekker in het gehoor liggende luisterliedjes. Niet echt iets nieuws aan de horizon, maar zeker genietbaar.

"Destination Anywhere" is een alleraardigste soloplaat geworden van Jon Bon Jovi. Los van zijn gebruikelijke bandmakkers laat hij toch een verfrissend geluid horen. Natuurlijk zijn de gebruikelijke Bon Jovi kenmerken wel aanwezig, maar toch klinkt het allemaal iets meer buiten de man zijn comfort zone. Ook speelt Jon Bon Jovi zelf meer gitaar op deze plaat en dat doet hij niet onverdienstelijk. Hierin wordt hij af en toe bijgestaan door Southside Johnny & The Asbury Jukes gitarist Bobby Bandiera. Soms wordt het allemaal iets te zoet en zijn er iets te veel lalala koortjes, maar over de gehele linie vind ik dit toch een meer dan voldoende plaat. Het solowerk van Jon Bon Jovi komt niet in de buurt van de soloplaten van Bon Jovi partner, mede liedjesschrijver en gitarist Richie Sambora, maar het is een meer dan verdienstelijke poging.

Hier moet je echt van houden vrees ik. Hoewel de liedjes goed in elkaar zitten en mooie arrangementen bevatten heb ik toch echt moeite met de stem van Joni Mitchell. Ze heeft een volstrekt uniek stemgeluid en ik snap dat ze latere zangeressen als Tori Amos en Kate Bush heeft beïnvloedt, maar ik vind haar zang gewoon niet mooi. Dat is een pure smaakkwestie en ik zal deze plaat ook niet als slecht bestempelen, maar het raakt me in elk geval niet.

Een piepjonge Jonny Lang overdonderde me met zijn debuutalbum ”Lie to Me”. Als je op die leeftijd zo gitaar kan spelen en als je stem klinkt als een doorleefde bluesveteraan, dan heb je mijn aandacht. Echte blues maakt Lang al een tijdje niet meer. In de loop der tijd zijn er invloeden uit de soul en gospel in zijn muziek geslopen. Jonny Lang is dan ook een religieus man. ”Fight For My Soul” is Lang’s volgende album sinds jaren, nadat hij zijn aandacht vooral op zijn gezin richtte. De blues blijft de basis voor zijn muziek, maar daaromheen laat hij toegankelijke invloeden uit pop, rock, soul en gospel toe. Daarnaast is Lang gegroeid in het schrijven van goede liedjes. Zijn stem blijft prachtig en zijn gitaarspel is nog steeds voortreffelijk. Niet overheersend, maar subtiel en toch duidelijk genoeg om positief op te vallen. Albumopener ”Blew Up” is heerlijk en daar spat de blues nog behoorlijk vanaf. De funky gitaren op ”We Are The Same” zijn erg lekker, net als de gitaarsolo aan het eind. ”River” heeft een heerlijk gospelkoortje en het afsluitende ”I’ll Always Be” is hele mooie ballad. Vooral de rustige nummers kennen een mooie gestage opbouw. Ik ga Jonny Lang live zien tijdens de Rhythm & Blues Night te Groningen in 2014. Daar kijk ik erg naar uit, en ”Fight For My Soul” is een heerlijk album dat voor meer dan voldoende voorpret gaat zorgen.

Jonny Lang behoort samen met onder andere Kenny Wayne Shepherd tot de nieuwe lichting bluesgitaristen van het midden van de jaren '90. Op basis van het debuut van beide heren geef ik een lichte voorkeur aan Jonny Lang. Met name omdat Lang dichter bij de blues staat. "Lie to Me" staat vol met liedjes die stevig in de blues zijn geworteld. Daarnaast heeft Jonny Lang, zeker gezien zijn jonge leeftijd, een stem die zich uitermate goed leent voor de blues; rauw en doorleefd. Ook het gitaarspel van Lang is bijzonder goed. Of het nu slowblues is, midtempo of uptempo, hij speelt smaakvolle licks en soleert er lustig op los. De opener en het titelnummer is al direct raak. De bluesvibe is direct gezet. Naast zijn stem en prachtig gitaargeluid worden de liedjes kracht bijgezet door het gebruik van blazers en toetsen. Het nummer "Darker Side" is daarvan een mooi voorbeeld. De slowblues "A Quitter Never Wins" is ook al zo'n hoogtepunt. Jonny Lang laat zelfs op de bluestandard "Good Morning Little Schoolgirl" horen dat hij zijn klassiekers kent, maar er toch een eigen twist aan kan geven. "Lie to Me" is een prachtig debuut van een jonge hond aan het blues firmament.

De muziek van Jonny Lang is in de loop van de tijd verschoven van pure blues naar meer soul en gospel. Live echter is de basis voor de muziek van Lang nog steeds de blues. "Live at the Ryman" is een mooie verzameling liedjes, waaruit duidelijk de link met de blues hoorbaar is. De ene keer authentiek en pure blues zoals "A Quitter Never Wins" of "Lie to Me" en de andere keer is de bluesinvloed wat verder weg, maar nog altijd merkbaar. Lang en zijn band spelen intens en vol passie. Daarnaast gooit Lang zijn ziel en zaligheid in zijn bijzonder smaakvolle gitaarspel. Af en toe forceert hij zijn stem iets te veel, maar aan de andere kant is dat weer een voorbeeld van de emotie die Jonny Lang ten gehore brengt. "Live at the Ryman" is een meer dan prima liveplaat van een uiterst getalenteerde muzikant. In Amerika is hij groter dan groot en heeft hij de sterrenstatus van bijvoorbeeld een John Mayer. In Europa is Lang wat minder bekend en verdient hij eigenlijk beter. "Live at the Ryman" is een prima instapplaat en geeft een aardig inkijkje in het oeuvre en het talent van Jonny Lang.

Op Jonny Lang's eerste twee platen lag de focus op de blues. Op jonge leeftijd liet hij al horen dat hij de blues begreep en deze op bezielende wijze kon spelen en zingen. Op "Long Time Coming" schuift het geluid meer richting de soul en R&B. Het is even wennen, maar Lang zingt nog steeds met die doorleefde stem, die ondanks zijn jonge leeftijd, heel erg belegen klinkt. Ook zijn gitaarspel is nog steeds fantastisch, alleen meer gericht op de sfeer dan louter op de solo's. Ik heb een voorkeur voor de bluesy Jonny Lang, maar op "Long Time Coming" laat hij horen hoe veelzijdig hij is en dat ook hij naar volwassenheid is gegroeid. Mooie plaat!

Op ”Turn Around” zet Jonny Lang zijn op soul en R&B gebaseerde geluid voort. Dit betekent dus minder blues dan op zijn eerste albums, al zijn de invloeden nog wel duidelijk hoorbaar. De stem van Lang is doorleefd, ondanks zijn leeftijd, maar klinkt daarom juist zo lekker. Eigenlijk is er op ”Turn Around” niets nieuws onder de zon. Lang doet wat hij altijd al doet, en ondanks dat de blues iets minder prominent aanwezig is, is zijn gitaarspel en bijbehorende solo’s gewoon dik in orde. Persoonlijk ben ik meer een liefhebber van de Jonny Lang die diepgeworteld is in de blues, maar dat neemt niet weg dat ik ”Turn Around” gewoon een prima album vind dat meer dan genietbaar is.

Ook het tweede album van jongeling Jonny Lang is een schot in de roos. Na ”Lie to Me” is ook ”Wander This World” een fantastisch bluesalbum. Wat dat betreft wordt de lijn van ”Lie to Me” moeiteloos voortgezet, al sluipt er op ”Wander This World” de nodige funk de liedjes binnen, en dat is zeker geen straf. Over de stem van Lang verbaas ik me nog steeds. Op die leeftijd zo’n rauwe, pure en doorleefde stem opzetten is ongekend. De stembanden van Lang zijn van de grofste korrel. Juist daarom past het zo mooi bij zijn muziek en geeft het dat authentieke stempel. Naast zijn stem is het gitaarspel van Lang de andere blikvanger. Met het grootste gemak vuurt hij de ene riff, lick en solo op je af. Funky in de ritmes, bluesy in de solo’s en rockend daar tussenin. Jonny Lang kan het allemaal. In de wat langzamere nummers voegen de achtergrondzangeressen wat warmte en soul toe, maar ook het orgeltje op ”Wander This World” ronkt er lekker op los. Na dit album verschuift Lang zijn geluid wat meer naar soul en gospel. Dat levert zeker prima albums op, maar ik hoor Jonny Lang het liefst zoals op ”Wander This World” en ”Lie to Me”.

Noem het pianopop of singer/songwriter, maar "Painted Desert Serenade" is gewoon een mooie ingetogen plaat geworden met intiem aandoende liedjes. Geen tierelantijntjes, maar gewoon eerlijk mooie muziek. Het is nergens revolutionair, vernieuwend of ontiegelijk spannend, maar ik kan er wel geboeid naar luisteren. Joshua Kadison heeft een mooie stem en laat mooie melancholische melodieen uit de piano voortvloeien. De bekendste nummers zijn uiteraard de singles "Jessie" en "Picture Postcards from L.A.". De andere liedjes doen hier feitelijk niet voor onder. "Painted Desert Serenade" is geen opzienbarend album, maar wel eentje die erg genietbaar is. Helaas hebben we hierna weinig tot niets meer van Joshua Kadison vernomen. Eigenlijk best jammer.

Waar ik op "The Soul Sessions" gegrepen werd door de stem van Joss Stone, word ik op "Introducing… Joss Stone" alleen maar afgeleid door het overgeproduceerde geluid. Het ligt er allemaal veel te dik bovenop, het klinkt gemaakt, ik heb nergens het gevoel dat ik mevrouw Stone geloof op deze plaat. Ze heeft al bewezen dat ze al die tierelantijntjes niet nodig heeft. Als ze zich gewoon richt op die rauwe soul komt ze veel geloofwaardiger over in plaats van hip te willen klinken op "Introducing… Joss Stone". Gemiste kans!

Met haar debuutplaat "The Soul Sessions" was de komst van Joss Stone overweldigend. Eindelijk weer een zangeres met dat rauwe soulrandje. Al haar platen daarna haalden mijn inziens dat niveau nooit meer. Ik vond dat Joss Stone was gedegradeerd naar een inwisselbare R&B zangeres die met name door diverse producers in richtingen werd geduwd om het grote publiek te behagen. De eigenzinnigheid was weg. "LP1" vind ik een keerpunt. Stone keert voor mijn gevoel terug naar het geluid van "The Soul Sessions". Uiteraard met een technisch goed geproduceerd geluid, maar wel op een dusdanige manier dat het liedje centraal staat en niet meer de vorm. De productie op "LP1" van Dave Stewart is meer dan prima, hij heeft goede muzikanten verzameld en er wordt zeer vakkundig gemusiceerd. Maar bovenop klinkt Joss Stone weer heel soulvol. De warmte en onbezonnenheid van het debuut is terug. Nu maar hopen dat ze dit voortzet. Heerlijk laidback plaat!

Na haar verpletterende debuut had ik hoge verwachtingen van het tweede album. Teleurstelling is toch wat overheerst na het beluisteren van "Mind, Body & Soul". Nog steeds heeft Stone een geweldige stem, maar ze wordt in liedjes gedrukt die rieken naar pure commercie en het bereiken van de grote massa. Technisch allemaal heel mooi, maar de stempel van Joss Stone is totaal verdwenen. Dit is inwisselbare muziek die door elke willekeurige zangeres "van het moment" kan worden ingezongen. Althans zo ervaar ik het. Jammer, want met haar debuut bewees ze haar eigenzinnigheid. Daar hoor ik op "Mind, Body & Soul" veel te weinig van terug.

Overweldigend debuut van de destijds piepjonge Joss Stone. Dat het een album vol covers is, stoort me geen moment. Nergens vind ik de liedjes een naspeeloefening van het origineel en Stone en haar band geven er hun eigen interpretatie aan. Dat zorgt ervoor dat dit album vol liedjes van anderen een goed uitgangspunt heeft. Maar uiteindelijk weet Joss Stone te overtuigen door haar fantastische warme en soulvolle stem. De uitstekende band zorgt voor een gloedvolle muzikale aankleding. Ondanks de covers vind ik ”The Soul Sessions” nog steeds tot het beste van haar oeuvre behoren. Na dit album vind ik dat Stone zich teveel heeft laten meeslepen in de commercie van platenmaatschappijen en hitproducers. Haar stem heeft zich ongetwijfeld ontwikkeld, maar het liedjesmateriaal op haar latere albums vind ik zeker niet beter dan die op ”The Soul Sessions”. Gelukkig heeft Joss Stone zich op ”LP1” uitstekend herpakt. ”LP1” en ”The Soul Sessions” hebben met elkaar gemeen dat ze op mij oprecht en vol passie overkomen. Niet teveel gedoe, geen overproductie, maar gewoon muziek maken dat uit je hart komt. Wat dat betreft is Joss Stone terug op het pad dat ze insloeg met ”The Soul Sessions”. Een pad dat ze wat mij betreft dus mag vervolgen.

Voor een potje zwartgalligheid moet je bij Joy Division zijn. ”Unknown Pleasures” dompelt je onder in een duistere en donkere sfeer. Voordat ik verder ga, de termen zwartgallig, duister en donker bedoel ik hier overigens positief. Het begint direct goed met ”Disorder”. Het basloopje is gejaagd en zit je direct op de hielen en dan komt daar die dreigende gitaar overheen. Overigens zijn de basloopjes- en -lijnen van Peter Hook bijzonder fijn op ”Unknown Pleasures”. Als de stem van Curtis er zich dan in mengt, is het plaatje compleet. Curtis praat op je in, preekt, predikt, hypnotiseert en gaat onder je huid zitten. Dit alles zijn de ingrediënten voor een intrigerend album. Dat de muziek depressief en donker klinkt, wil niet zeggen dat ik er depressief van wordt. Het tegendeel is ook niet waar, maar het zijn vooral de dreigende donkere klanken in combinatie met de dito sfeer, die ”Unknown Pleasures” tot een meeslepend album maakt dat ik maar moeilijk één keer kan luisteren. Repeat dus gegarandeerd.

"Mi Sangre" zorgt voor zomerse klanken. Een fris, luchtig en swingend geluid. Met name hitsingle "La Camisa Negra" is behoorlijk aanstekelijk. Wel vind ik deze muziek behoorlijk gelieerd aan de zomer, waardoor ik het lastig vind om er op andere momenten naar te luisteren. Dus wat mij betreft beperkt houdbaar, en met name leuk voor op de radio. Een heel album Juanes is mij teveel van het goede.

"British Steel" van Judas Priest heeft de tand des tijds mijn inziens niet geheel doorstaan. Het geheel komt gedateerd over. Daarnaast vind ik het domweg niet pakkend genoeg, het beklijft niet. Sommige riffs zijn best aanstekelijk, maar nergens memorabel of dat het tussen je oren gaat zitten. Kraker "Living After Midnight" is daarentegen nog redelijk overtuigend, maar dat kan niet van de rest van het album gezegd worden.

Julian Sas is voor Nederlandse begrippen een fantastische bluesgitarist uit de Nederlandse Delta. Ik mag dat graag zeggen aangezien ik er zelf ook woon, tussen de grote rivieren. Op "Bound to Roll" laat Julian Sas zich van zijn beste kant zien. Puike bluesrock van hoog niveau. Op persoonlijk vlak heeft Sas een moeilijke tijd achter de rug, en dat heeft zijn weerslag op zijn muziek. Ten positieve overigens, want de teksten zijn uit het leven gegrepen en zijn gitaarspel is van hoogstaande kwaliteit waar de emotie van afspat. Zoals we van Sas gewend zijn staan er ook weer aan aantal covers op deze plaat. Zoals te doen gebruikelijk wordt zijn grote voorbeeld Rory Gallagher geëerd middels het nummer "Shadow Play". Ook een van origine afkomstige nummer van Bob Dylan ("Highway 61)" krijg een Johnny Winter-achtige bewerking in "Highway 61 Revisited". Julian Sas behoort (zeker in Nederland, maar wat mij betreft ook over de grens) tot de beste bluesrock gitaristen van zijn generatie en laat zien dat ook een land als Nederland groots kan zijn als het gaat om de blues.

Julian Sas is in mijn ogen de beste bluesgitarist van Nederland. Daarnaast geniet hij ook een zeer respectabele internationale reputatie. Live is de man uit de Nederlandse Delta het beste en dat is ook weer overduidelijk te horen op "Delivered". Sas wisselte blues boogie nummers af met slowblues nummers. Ik moet daarbij zeggen dat het gitaarspel van Sas het beste tot zijn recht komt in de nummers waar het tempo wat naar beneden gaat. "Ragin' River" is hiervan een mooi voorbeeld. De prachtige tonen van zijn gitaar in de spotlight en dan de bezwerende ritmesectie die het plaatje compleet maken. Daarnaast kiest Sas voor een smakelijke mix van eigen nummers en covers, waarbij zijn uitvoering van Jimi Hendrix' "Hey Joe" van grote klasse is. Julian Sas is een livesensatie, en voor degenen die hem nog niet live hebben mogen aanschouwen is "Delivered" the next best thing.

Tja, hier houd ik dus wel van. Ik ben het wel mijn Stijn eens dat de teksten niet hoogdravend zijn. Maar aan de andere kant, ik stoor er me er eigenlijk nergens aan, en als ik zo'n smaakvolle slowblues als "Ragin' River" hoor, dan stap ik vrij gemakkelijk over de simplistische teksten heen. Het gitaarspel van Sas, dat is waar het om draait. En dat is op "Ragin' River" gewoon dik in orde. Ook zijn zang vind ik acceptabel, niet geweldig, maar zeer verdienstelijk als je het mij vraagt. De wat langzamere nummers op "Ragin' River" vind ik de betere. Met name omdat dan het gitaarspel van Sas het beste tot zijn recht komt. Heerlijke bluesplaat!

"Resurrection" is het eerste album van Julian Sas op het Provogue Label, vandaar ook de titel van dit album. Ook keert Sas terug naar de klassieke bezetting van gitaar, drums en bas. Op zijn vorige album had Sas een toetsenist toegevoegd aan zijn band, en hoewel ik dat wel kan waarderen, vond Sas het een minder geslaagde zet. "Resurrection" klinkt dan ook stevig en rauw. De meeste liedjes zijn in een hoog tempo en de slowblues wordt tot een minimum beperkt. Je merkt dat "Resurrection" voor Sas een nieuwe start is en de gedrevenheid is dan ook groot. Qua gitaarspel behoort Sas naar mijn mening zeker tot de top van Nederland, maar ook buiten onze grenzen mag hij zich meten met de besten in het genre. Wat dat betreft is "Resurrection" dan ook smullen. Tekstueel is het allemaal niet hoogdravend, maar zoals ik al eens bij een andere album van Sas heb gepost, is dat eigenlijk ook ondergeschikt en ik vind het dan ook niet storend. "Resurrection" laat een gemotiveerde Sas horen die de pannen van het dak speelt. Heerlijke bluesrockplaat, geen gedoe, niets meer en niets minder.