Prachtige gitaarpopplaat van eigen bodem. Mooie teksten, meeslepende melodieën, en intense zang en samenzang. Melancholie ten op. "Tumble and Fall" en "Day is Done" zijn de singles en die zijn ook van een uitermate hoog niveau, maar eigenlijk geldt dat voor het merendeel van de liedjes op "Pergola". Johan is zo'n band die inhoud en vorm perfect combineert en dat resulteert in een tijdloos album als je het mij vraagt. On-Nederlands goed is een classificatie die je heel vaak hoort bij "Pergola". Maar eigenlijk doe je daarmee de serieuze Nederlandse muziekscene wat tekort. Aan de andere kant geeft het maar weer eens aan hoe goed dit album wel niet is. "Pergola" is een album dat je moet beleven. Ik luister het zelden zo maar even tussendoor. De teksten zijn herkenbaar en je kunt je er makkelijk mee identificeren. De Greeuw schrijft en zingt over zaken die ons allemaal kunnen overkomen en dat zorgt voor een band. Samen met de meeslepende muziek heb je dan een van de beste albums van Nederlandse makelaardij.

Johan behoort, of behoorde moet ik eigenlijk zeggen, tot de top van de Nederlandse popmuziek. Met hun album ”Pergola” hebben ze een regelrechte Nederpopklassieker afgeleverd. Nu vind ik ”THX Johan” niet zo sterk als pergola, maar op dit album horen we wat we van Johan gewend zijn. En dat zijn namelijk ongecompliceerde harmonieuze gitaarpopliedjes. Echte uitschieters heeft dit album niet maar persoonlijk vind ik het liedje ”Oceans”. het mooist. In de muziek van Johan klinkt altijd een bepaalde mate van melancholie. Dit zorgt ervoor dat de liedjes een meeslepend karakter krijgen, waardoor ik nooit de neiging heb om te skippen. ”THX Johan” is daarom wederom een boeiend album van begin tot eind. Ik kan me niet heugen dat Johan een slechte plaat heeft afgeleverd. ”Pergola” staat misschien op eenzame hoogte, maar ”THX Johan” is niet alleen een ode aan hun trouwe fanschare, maar daarmee ook een ode aan hun zelf.

Op "Revival" klinkt John Fogerty als in zijn beste dagen bij Creedence Clearwater Revival. Hij refereert er ook mooi aan in "Creedence Song". Verder is "Revival" een album dat de naam eer aan doet. Fogerty heeft al het juridische gesteggel omtrent de rechten van CCR achter zich gelaten en maakt een nieuwe start zonder zijn afkomst te verloochenen. Wat laten we eerlijk zijn: van Fogerty hoeven we niets nieuws te verwachten of experimenteel gedoe. Fogerty doet op "Revival" wat hij het beste kan: aanstekelijke rocksongs schrijven en deze met passie zingen en spelen. Het gitaarwerk is heerlijk en klinkt authentiek. "Revival" is een mix van rock, blues en roots en doet wat mij betreft niet onder voor CCR.

Het solowerk van John Frusciante staat mijlenver af van zijn gitaarwerk bij The Red Hot Chili Peppers. Het is feitelijk niet met elkaar te vergelijken. Dit bewijst de veelzijdigheid van de muzikant (hem alleen een gitarist noemen zou hem tekort doen) Frusciante. Op "Curtains" is een intiem, sober en emotioneel geluid te horen. Het zijn kleine liedjes, veelal gebaseerd op de akoestische gitaar, waar hier en daar een felle soms psychedelische elektrische gitaarsolo is te horen. John Frusciante geeft zich op "Curtains" helemaal bloot en hij geeft je een inkijkje in zijn persoonlijke gedachten. "Curtains" is een meeslepende belevenis van een van de grootste muzikale talenten van zijn generatie.

De soloplaten van John Frusciante beoordeel ik heel wisselend. De ene keer betoverend mooi en de andere keer raakt het me een stuk minder, of ik vind het helemaal niets. Feit is wel dat Frusciante's soloalbums een stuk meer intrigeren dan zijn werk als gitarist bij The Red Hot Chili Peppers. "Inside of Emptiness" vind ik, hoe intrigerend ook, muzikaal en gevoelsmatig een minder album dan bijvoorbeeld het prachtige "Curtains". "Inside of Emptiness" klinkt rauwer en directer, waarbij ik zijn stem gewoonweg niet zo mooi vind. Qua emotie en beleving zul je van mij geen kwaad woord horen, maar het raakt mij niet zoals hij het waarschijnlijk heeft bedoeld. De tracks waarbij het tempo omlaag gaat intrigeren me nog het meest, maar deze momenten vind ik te spaarzaam op "Inside of Emptiness". Ik waardeer en respecteer de directheid en rauwheid van John Frusciante op deze plaat, maar ik prefereer meer de richting van het album "Curtains".

Op zijn soloalbums laat John Frusciante een hele andere kant van zichzelf zien in vergelijking tot Red Hot Chili Peppers. Frusciante laat intrigerende muziek horen die niet alledaags is. Hij laat met name zien dat hij een geweldige componist en liedjesschrijver is. Zijn gitaarspel is functioneel, maar mooi. In het algemeen kan ik dus behoorlijk genieten van zijn soloalbums, zo ook van ”Shadows Collide with People”. Je hoort misschien al een maar aankomen, en die is er ook. Soms vind ik de experimenteerdrift van Frusciante iets te ver doorslaan. Ik heb daar moeite mee, en dat geldt niet alleen voor dit album, maar meer in het algemeen. Voor mij staan, en zeker in dit genre, de liedjes voorop. Ik zie dan ook niet de toegevoegde waarde van al die productionele poespas en in mijn ogen niets toevoegende elektronische bliepjes en andere irritante geluidjes. Het is een kwestie van smaak, maar het heeft wel invloed op mijn beleving. Ik loop hier niet alleen tegenaan op ”Shadows Collide with People”, maar ook op andere albums van Frusciante. Toch staan er op ”Shadows Collide with People” weer prachtige liedjes en composities. De stem van Frusciante is zeer acceptabel, ook al is het geen zanger pur-sang. Uiteindelijk vind ik het een genietbaar album, waardeer ik de man’s creativiteit, maar toch hoop ik stiekem dat hij een volgende keer inhoud boven de vorm plaatst. Zijn album ”Curtains” blijft in dat opzicht mijn favoriete soloalbum van John Frusciante.

John Frusciante maakt intrigerende muziek. zo ook weer op "The Empyrean". Frusciante gebruikt elementen uit verschillende genres. Dit zou kunnen leiden tot kwalificaties als wisselvallig. Ik zou het zelf gevarieerd willen noemen. Voor Frusciante's doen komt er best veel elektrisch gitaarwerk voorbij, waar hij op zijn solowerk best vaak de akoestische gitaar hanteert. Het pakt mijn inziens goed uit, waarbij de instrumentale opener direct een hoogtepunt is. De stem van Frusciante is niet de beste, maar het sluit naadloos aan op zijn muziek, al hadden die effecten op zijn stem niet gehoeven. Tot nu toe vind ik "Curtains" Frusciante's beste soloplaat, al moet ik wel bekennen dat ik nog niet alles heb gehoord. "The Empyrean" is een spannende luisterervaring, niet altijd in mijn straatje passend, maar wel met gevoel en emotie gemaakt. Frusciante leeft voor de muziek, en dat is aan te horen.

John Frusciante is een eigenzinnige muzikant. Dit kun je al horen aan zijn gitaarwerk bij de Red Hot Chili Peppers maar dit komt pas echt tot wasdom op zijn solo-albums. Anders dan bij de Red Hot Chili Peppers, is het gitaarwerk niet zo prominent aanwezig. Zeker niet op ”To Record Only Water for Ten Days”. Dit album is wat meer gericht op het liedje zelf en de daarbij behorende teksten. Frusciante komt met niet alledaagse composities en instrumentatie. Hij vermengt traditionele instrumenten met een vleugje elektronica. Ik vind niet alle arrangementen even mooi maar ze integreren me wel. Ook is Frusciante geen geboren vocalist, maar zijn stem is wel doordrenkt met emotie en beleving. Dit alles maakt ”To Record Only Water for Ten Days” een originele en soms wat lastig te doorgronden luisterbelevenis. Het is dus niet een album dat ik heel vaak luister, maar als hij dan opstaat is het talent van John Frusciante onmiddellijk weer hoorbaar.

Gek genoeg heb ik nog nooit een volledig album van John Hiatt beluisterd. ”Terms of My Surrender” is het eerste album van John Hiatt dat ik heb aangeschaft. Best vreemd, want ik heb de liedjes van John Hiatt altijd wel mooi gevonden. Ook zijn live optredens heb ik altijd als bijzonder prettig ervaren. Waarom dan nu pas overgaan tot het aanschaffen van een album? Ik denk dat het ermee te maken heeft dat ik ergens had gelezen dat ”Terms of My Surrender” zijn meest bluesy album ooit zou zijn. Of dat echt zo is, laat ik over aan de kenners van het gehele oeuvre van John Hiatt. Puur afgaand op ”Terms of My Surrender” vind ik het in ieder geval een album met een behoorlijke portie blues. En dan heb ik het niet alleen over muziek, want die is niet eens traditioneel blues. Maar gaat meer over het gevoel dat ”Terms of My Surrender” bij me oproept. Alleen al de titel van het album en de bijbehorende titeltrack ademt de blues van begin tot eind. Er zijn een paar luchtige momentjes, Maar over het algemeen is de sfeer best broeierig. Dit past overigens ook wel bij John Hiatt en zijn immer donkere maar warme stem. Het gitaarspel is niet al te complex, maar het is doeltreffend in al zijn eenvoud. Naast de blues sijpelt de roots, americana en folk door alle liedjes heen. ”Terms of My Surrender” is een behoorlijk verslavend album gebleken. Na al die tijd ben ik dus toch overstag gegaan en zullen de echte kenners en fans me waarschijnlijk wijzen op het gemis van nog zoveel andere goede albums van John Hiatt. Wie weet waag ik me daar nog eens aan. Voor nu is ”Terms of My Surrender” een van mijn favoriete albums van 2014.

Boogie is een stroming binnen de blues waar John Lee Hooker de ongekroonde koning van is. Zijn boogie zorgt voor hypnotiserende en repeterende ritmes en melodieen. Voor sommige misschien saai, maar voor mij verslavend en meeslepend. Zo ook op "Endless Boogie". De titel van de plaat spreekt voor zich. Het is een voortslepende trip van bezwerende grooves. De plaat doet jam-achtig aan. Het klinkt losjes, nergens gemaakt of tot in de puntjes uitgedacht, gewoon "go with the flow" zal ik maar zeggen. De nummers worden in een aantal gevallen lekker lang opgerekt, wat bijdraagt aan die jam-achtige sfeer. Dit is blues om jezelf in te verliezen. Het doet een beetje voodoo-achtig aan met die donkere, diepe en warme stem van Hooker, aangevuld met die indringende geluiden van zijn band. Gevaarlijk en dreigend zijn ook associaties die bij me opkomen. Typisch muziek voor in een louche juke joint ergens achter in de moerassen van Louisiana. Geniet, maar pas op zou ik willen zeggen. Als je eenmaal de boogie hebt van John Lee Hooker, dan laat het je niet meer los.

John Lee Hooker behoort tot de buitencategorie van bluesartiesten. Zijn stijl is niet alleen uniek binnen de delta blues, maar binnen het gehele genre. Naast zijn herkenbare gitaarspel is het vooral zijn manier van "zingen" die John Lee Hooker voor mij bijzonder maakt. Het is eigenlijk meer praten dan zingen en dit wordt dan binnen de blueskringen aangeduid als "talking blues". Deze specifieke stijl leidt tot een hypnotiserende vorm van blues en dat wordt mijn inziens perfect vormgegeven op "It Serves You Right To Suffer" uit 1966.

Overigens vind ik dit één van de mooiste albumtitels die ik ken. Het ademt echt de blues uit, en dat wordt nog eens versterkt door de muziek op deze plaat zelf. Hooker hanteert een repeterende stijl van gitaarspelen, waardoor je in een soort van trance raakt en meegezogen wordt in de muziek, het ritme en zijn stem.

Naast zijn ritmische gitaarspel en hypnotiserende stem staat John Lee Hooker ook bekend om zijn boogie georienteerde bluesmuziek. Ook op "It Serves You Right To Suffer" predikt hij de boogie op een manier zonder dat het te springerig wordt. En altijd met die broeierige sfeer. Naast de boogie gaat het tempo op een aantal songs drastisch omlaag. Met name de nummers "Country Boy", "Decoration Day" en de titeltrack zijn van ongekende schoonheid. De mystiek spat ervan af, de gitaartonen zijn laag, warm en dreigend tegelijk. Dit is echt een plaat waarin je helemaal opgaat, van begin tot eind.

Naast de blues heeft "It Serves You Right To Suffer" ook een jazz vibe. Dit is niet zo verwonderlijk, want deze plaat is uitgebracht door het jazz label Impulse Records. Het is overigens het eerste en laatste album dat Hooker uitbrengt op dit label. Hooker wordt op deze plaat bijgestaan door rasechte jazzmuzikanten. Juist deze combinatie brengt Hooker een beetje uit zijn "comfort zone" en draagt mijn inziens bij aan de geweldige sfeer op deze plaat.

In zijn lange loopbaan heeft Hooker meer dan 100 albums gemaakt. Of dit zijn beste is durf ik daarom niet te zeggen, aangezien ik niet al zijn albums heb gehoord. Wel vind ik deze plaat iets afwijken van zijn reguliere werk gezien de fusion van jazz en blues. Ook laat hij de boogie op "It Serves You Right To Suffer" een beetje los, waardoor zijn "talking blues" nog meer wordt benadrukt. Samen met de donkere toon, benauwde sfeer en bezwerende ritmes is dit een blues album voor de echte liefhebber.

"Get Lifted" klinkt eigenlijk best aardig, zeker wetende dat ik geen echte R&B liefhebber ben. Vooral door het gebruik van hip-hop beats is het bij tijd en wijle best genietbaar. Maar toch vind ik "Get Lifted" over het geheel genomen veel te glad en zoet klinken. De grote hit "Ordinary People" is gewoon een mooi liedje, maar is wel direct de uitschieter. De rest van de plaat klinkt na een tijdje gewoon inwisselbaar. Voor R&B liefhebbers zal deze plaat ongetwijfeld een schot in de roos zijn, maar dit is niet voor mij weggelegd.

Net als zijn eerste album, vind ik "Once Again" helemaal niet slecht. Er staan een paar prima tracks op, die met name op de radio gewoon lekker klinken. Maar zoals ik zo vaak vind bij R&B is het allemaal veel te glad en te zoet. De productie lijkt de boventoon te voeren en dat vind ik jammer. Een heel album gaat me dan ook tegenstaan, ondanks dat ik de kwaliteiten van John Legend als muzikant wel herken en erken. "Once Again" heeft zijn momenten, maar uiteindelijk beperk ik me tot de radiosingles.

"Imagine" van John Lennon is voor mij een typische "aardige" plaat. Het openingsnummer en titelnummer vind ik een mooi liedje en is wat mij betreft ook het hoogtepunt van het album. De andere liedjes vind ik nogal middle of the road. Dat Lennon een fantastische liedjesschrijver is behoeft geen verdere uitleg, maar ik vind deze plaat daar niet een treffend voorbeeld van. Overigens zijn de liedjes "Oh My Love" en "How?" gewoon prima liedjes, maar ik moet eigenlijk vaststellen dat de combinatie Lennon/McCartney, of in ieder geval de context van The Beatles, hebben geleid tot meerdere hoogtepunten uit de muziekgeschiedenis, maar solo wordt dat niveau niet gehaald. Extra pijnlijk vind ik dan ook het nummer "How Do You Sleep?", waarin Lennon de vloer aanveegt met McCartney. Persoonlijk vind ik dat nogal zielig en kinderachtig. Laat ik vooropstellen dat ik "Imagine" niet een slechte plaat vind, maar ik vind de hoogtepunten gewoon te weinig om heel euforisch te zijn. Ik denk dat mijn verwachtingen gewoon te hoog gespannen waren.

"The Blues Alone" is een sfeervolle en intieme plaat geworden. Waar Mayal zich met zijn Bluesbreakers omringt met topmuzikanten bespeelt hij op deze plaat bijna alle instrumenten zelf. Door de sobere instrumentatie moet Mayall leunen op zijn stem en de liedjes. Dit lukt hem over het algemeen heel aardig. De intieme sfeer vergoedt veel, maar ik mis de bijdrage van een echt goede gitarist en Mayall leunt teveel op toetsen. Met de Bluesbreakers weet Mayall me meer te overtuigen, al overstijgt deze plaat met het gemak de middelmaat.

Op "A Hard Road" is Peter Green de dienstdoende gitarist. En dat Green gitaar kan spelen is bekend. Met name op het fantastische "The Supernatural" laat hij horen wat hij in zijn mars heeft. Toch vind ik deze plaat als geheel toch echt een stuk minder dan "Bluesbreakers with Eric Clapton" en bijvoorbeeld een "Crusade". Het is niet slecht, verre van zelfs, maar het gevoel is bij mij minder. Misschien dat Mayall na het vertrek van Clapton te snel een nieuwe plaat wilde uitbrengen, want het klinkt gehaast. Nu kan dit ook komen door de speelstijl van Green, aangezien zijn gitaarspel altijd venijnig en gejaagd klinkt, maar op "A Hard Road" valt het in negatieve zin op. Desondanks blijft "A Hard Road" een meer dan voldoende bluesplaat, maar heeft op mij persoonlijk een minder grote impact dan eerdergenoemde platen van John Mayal & The Bluesbreakers.

Na Eric Clapton op "Bluesbreakers with EC" en Peter Green op "A Hard Road" mag nu Mick Taylor de lead gitaar hanteren op "Crusade" van John Mayall & The Bluesbreakers. De jonge Mick Taylor, die zich later bij The Rolling Stones zou voegen, soleert heerlijk weg op de meer dan prima bluessongs van John Mayall en zijn Bluesbreakers. Overigens kende John Mayall Mick Taylor al op zijn vijftiende. Toen Eric Clapton destijds een keer niet kwam opdagen bij een optreden nam o.a. de piepjonge Mick zijn plaats in. Toen Peter Green later The Bluesbreakers zijn rug toekeerde wist Mayall direct wie zijn vervanger was. En zo geschiedde het en trad Mick Taylor op zijn achttiende toe tot The Bluesbreakers. Zoals we van Mayall gewend zijn neemt hij ook op "Crusade" weer een aantal covers voor zijn rekening. Stuk voor stuk zijn het smakelijke uitvoeringen van het origineel. Een van de hoogtepunten is het eerbetoon aan een van de grootste schrijver van bluessongs, J.B. Lenoir. "Crucade" is wederom een topplaat en kan zich meten met "Bluesbreakers with EC". John Mayall laat maar weer eens zien dat hij een neusje heeft voor gitaristen.

Binnen de bluesmuziek wordt nogal eens heftig gediscussieerd over "zwarte" en "witte" blues. De eerste zou authentieker zijn en urgenter klinken dan de tweede. Ik heb me nooit zo bezig gehouden met deze nogal arbitraire scheiding. Voor mij is het eindresultaat belangrijker; klinkt de muziek goed en word ik erdoor geraakt. Gevoel is dus essentieel daarbij. Als er dan toch een blanke bluesgitarist (oeps nu doe ik het toch) het gevoel van de blues kan uitdrukken door zijn manier van gitaarspelen, dan is dat naar mijn mening Eric Clapton. Dit heeft hij al bewezen op het prachtige "Layla and other Assorted Love Songs", maar zijn fascinatie voor de blues werd al overduidelijk op "Bluesbreakers with Eric Clapton".

Dit album is een inspiratie voor vele artiesten en bands geweest, voornamelijk door het gitaarspel van Clapton. Dit album was de voorbode voor het vormen van Cream en zijn status als "Clapton is God" in de jaren 60. John Mayall had het talent van Clapton al snel onderkend en wilde zijn vlammende gitaarsolo's eigenlijk vastleggen op een live album en niet op een studioplaat. Daartoe werd een live set opgenomen in The Flamingo Club, maar de opnamen waren van een dermate slechte kwaliteit dat deze nooit zijn uitgebracht. Uiteindelijk besloot men toch maar een studioplaat te maken en dat resulteerde in "Bluebreakers with Eric Clapton".

Dit album is ook wel bekend onder de naam "The Beano Album", omdat Eric Clapton een Beano magazine (een Britse kinderstrip) leest zoals is te zien op de cover. Later verklaart Clapton dat hij een Beano leest, omdat hij opstandig en nonchalant wilde overkomen tijdens de fotoshoot. Van deze ietwat arrogante houding is echter niets te merken op dit album. Clapton is in bloedvorm en perst de ene na de andere legendarische lick en vurige, puntige en meeslepende solo uit zijn gitaar. Hierbij wordt hij ondersteund door geweldige muzikanten als John Mayall (zang, piano, orgel, mondharmonica), John McVie (die later Fleetwood Mac zou vormen op basgitaar) en Hughie Flint (drums). Zelf waagt Clapton zich op de Robert Johnson klassieker "Rambling on My Mind" aan de lead vocals, maar alleen na hevig aandringen van John Mayall. Clapton zelf vond zijn zang op dat moment nog onder de maat, maar daar is op deze uitvoering helemaal niets van te merken. Verder worden sommige nummers nog aangevuld met een blazerssectie die zorgt voor meer warmte en dynamiek.

Clapton hanteert op dit album een Gibson Les Paul gitaar met twee humbucker pick ups. Deze gitaar werd later bekend als "The Beano Les Paul". Niemand weet waar deze gitaar is gebleven en mede daardoor heeft het een cultstatus verworven. Clapton produceert op deze plaat een uniek gitaargeluid veroorzaakt door de toen unieke combinatie van een Gibson Les Paul versterkt door een Marshall Amplifier. Clapton gebruikt deze combinatie ook in de band Cream, maar stapt vanaf Derek and the Dominos over naar Fender, waar hij tot op de dag van vandaag op speelt.

"Bluesbreakers with Eric Clapton" is een unieke bluesplaat met een uniek geluid gespeeld door gewedige muzikanten. Clapton vestigt zich hiermee in de eredivisie van (blues)gitaristen.

John Mayer is een uitstekende gitarist, misschien wel één van de beste van zijn generatie. Dat laat hij wat mij betreft het beste horen op zijn platen "Continuum", op de liveplaat "Where The Light Is" en met zijn eigen John Mayer Trio. Op dit live album zijn met name nummers te vinden van het pre-Continuum tijdperk. Persoonlijk vind ik deze nummers iets te poppy en mis ik een beetje de blues en soul feel van zijn latere albums. Desondanks is dit een prima album, waarin Mayer toen al liet horen wat hij in zijn mars heeft op de gitaar. Deze nummers klinken live veel gevarieerder dan op de studio albums en hij weet ze ondanks de lengte van sommige nummers spannend te houden. Niet zijn beste composities, maar gezien zijn mooie gitaarspel alom waardering van mijn kant. Let overigens op de voortreffelijke instrumentale cover van Stevie Ray Vaughan (Lenny), waarmee Mayer bewijst hoe goed hij de gitaar beheerst.

Aardige plaat van John Mayer. Ik vind hem duidelijk minder dan zijn voorganger Continuum. Ik mis de blues en soul van die plaat. Mayer kiest op deze plaat voor een meer Westcoast sound. Daarom vind ik het ietwat te braaf. Niet dat het irritant wordt overigens. Mayer schrijft goede liedjes en dat hij talent heeft is overduidelijk. Ik vind het wel jammer dat hij zijn kwaliteiten als gitarist onvoldoende uitbuit. Hij is een van de betere gitaristen van zijn generatie, maar dat hoor je eigenlijk alleen maar terug op zijn liveplaten of zijn werk met zijn eigen John Mayer Trio. Dat hij flink kan soleren hoor je eigenlijk alleen op de cover van "Crossroads". Genietbare plaat, maar er had meer ingezeten.

Ik heb de neiging om elk nieuw werk van John Mayer te vergelijken met "Continuum" uit 2006. Enerzijds is dat begrijpelijk, aangezien ik die plaat fantastisch vind, aan de andere kant is het niet helemaal terecht, omdat John Mayer op "Born and Raised" kiest voor een andere richting. Daarom is het eigenlijk appels met peren vergelijken. Waar John Mayer op "Continuum" zich laat leiden door de blues, is "Born and Raised" geworteld in roots en americana. Dit levert een heel ander palet aan liedjes op. Waar op "Continuum", maar ook zijn bij zijn John Mayer Trio, de elektrische gitaar de basis is, is dat op "Born and Raised" de akoestische. Ogenschijnlijk is daarmee de echte pit een beetje weg, maar schijn bedriegt wat mij betreft. Na een aantal luisterbeurten wordt mij duidelijk dat ondanks de akoestische, rustige, sobere basis de liedjes uitermate goed in elkaar steken. En als je goed luistert hoor je op veel tracks een heerlijk orgeltje ronken en af en toe laat John Mayer zijn Fender gitaar heerlijk zingen. Niet ruig en fel, maar beheerst, warm en uiterst smaakvol. Daarnaast is de samenzang op deze plaat uitermate goed verzorgd en voegt het echt wat toe aan de nummer. "Born and Raised" heeft een aantal luisterbeurten nodig, voordat zijn echte schoonheid wordt onthuld, maar kwalitatief plaats ik "Born and Raised" op gelijke hoogte met "Continuum". De luisterervaring is totaal verschillend, maar wellicht is dat juist wel de kwaliteit van John Mayer.

John Mayer is in de Verenigde Staten al ruim 10 jaar lang een superster. Hij pakt hordes vrouwen in met zijn lieve zoete singer/songwriter liedjes. Op "Continuum" toont hij echter zijn ware aard. John Mayer is een bluesman in hart en nieren. Daarnaast is hij een van de beste gitaristen van zijn generatie. Live liet hij dat al geregeld horen, maar op plaat bleef dat veelal achterwege. Op "Continuum" echter komen zijn bluesroots en zijn kwaliteiten als gitarist tezamen. "Continuum" bevat 12 met blues doordrenkte nummers waarop Mayer ook nog eens laat horen dat hij een flinke donder soul in zijn stem heeft. Zijn gitaarspel is ingetogen maar zo gevarieerd in zowel de ritmepartijen en solo's. Hij bouwt elke song laagje voor laagje op tot een spannende verzameling mooie indringende liedjes. Hoogtepunten voor mij zijn "Slow Dancing in a Burning Room", "In Repair" (met die prachtige zinsnede I'm in repair, not together, but I'm getting there). Daarnaast laat Mayer ook horen waar hij de mosterd heeft gehaald met een prachtige interpretatie van de Jimi Hendrix song "Bold as Love" (die solo en dat gitaarwerk zijn werkelijk schitterend). "Continuüm" is een plaat over hartzeer, liefde, pijn, maar ook hoop, precies zoals de blues hoort te zijn.

"Daughters" is de grote hit van dit album. Het is een fraai liedje, maar ik vind het niet het beste nummer van de plaat. Op "Heavier Things" beweegt John Mayer al een beetje richting het geluid op "Continuum", mijn favoriete John Mayer studioplaat. Je hoort al een beetje de blues en soul invloeden voorbijkomen. Het gitaarspel van John Mayer is op "Heavier Things" weer dik in orde. Het ligt er niet te dik bovenop, maar hij creëert een mooie warme sfeer met zijn soms dromerige gitaarspel. Af en toe komt er een heerlijke solo voorbij, op "Come Back to Bed" bijvoorbeeld, maar ook op "Only Heart". Mooiste nummer vind ik "Something's Missing". John Mayer laat op "Heavier Things" horen dat hij gegroeid is als songschrijver, zanger en gitarist.

Net als "Born and Raised" is "Paradise Valley" wederom een goed album van John Mayer. Since "Continuum" heeft de beste man geen slechte platen meer afgeleverd. Ok, ik vind "Battle Studies" iets minder, maar ik kan me heel erg goed vinden in het geluid waar John Mayer voor heeft gekozen vanaf "Born and Raised". Op "Paradise Valley" wordt die lijn voortgezet. Wederom prachtige liedjes diep geworteld in de rootsmuziek en americana, met her en der een snufje folk, country, blues en soul. Verwacht geen vlammend, gierend en hard gitaarwerk van John Mayer op "Paradise Valley". Daarvoor moet je bij zijn John Mayer Trio zijn. Dat wil overigens niet zeggen dat het gitaarwerk op "Paradise Valley" niet deugt. Net als op de voorganger is het gitaarwerk voornamelijk ingetogen en functioneel, maar voor de scherpe luisteraar toch vooral warm en gloedvol. Als je er de moeite voor neemt hoor je ook regelmatig een prachtige gitaarsolo voorbij komen. "Paradise Valley" bevat mooie liedjes die vergezichten oproepen als je ernaar luistert. Liedjes als "Wildfire" en "I Will be Found (Lost at Sea)" werken heel visualiserend en je krijgt er het weidse gevoel bij dat ook de hoes van dit album uitstraalt. De cover van J.J. Cale is heel smaakvol met goed gitaarspel van John Mayer, en blijkt achteraf een mooie ode aan de overleden Cale. Wie weet verrast John Mayer ons nog eens door met vlammende bluesplaat te komen in de stijl van "Try!" van zijn eigen John Mayer Trio, maar tot die tijd vind ik het muzikale palet van "Born and Raised" en deze "Paradise Valley" heel mooi en voelt het aan als een warm bad waarin ik me met veel plezier laat onderdompelen.

John Mayer is een goede zanger, goede componist en een meer dan uitstekende gitarist. Dat is al direct duidelijk op zijn debuut "Room for Squares". Dit is een mooie dromerige popplaat met prachtige melodieën en ritmes en heerlijk ingetogen gitaarspel. Mayer hoeft niet zo nodig te scheuren om aan te tonen hoe goed hij is. Af en toe komt er mooi elektrisch gitaarspel voorbij dat warm en gloedvol klinkt en direct aantoont dat deze jongeman de blues in zijn aderen heeft lopen. "Neon" is daarvan een mooi voorbeeld, net als de solo in "City Love". "Room for Squares" is gewoon een prima debuut van een groot talent.

”Where the Light Is” is een geweldige liveregistratie die alle facetten van de muziek van John Mayer uitstekend weergeeft. Het concert is opgedeeld in drie sets. De eerste is een intieme akoestische set met een vijftal kleine mooi gespeelde luisterliedjes. De tweede is een trio set waar Mayer samen drummer Steve Jordan en bassist Pino Paladino scheurende groovende elektrische blues speelt. De sfeer is vergelijkbaar met het album ”Try!” van John Mayer Trio, maar de setlist is net even anders, waardoor beide sets van toegevoegde waarde zijn. De derde is een band set, waar Mayer met een volledige band liedjes van zijn studioalbums speelt, waarbij het zwaartepunt ligt op het album ”Continuum”. Alle drie de sets zijn zeer de moeite waar, zo niet geweldig. Voor mij persoonlijk springt de trio set er toch uit. Zo hoor ik John Mayer het liefst: blues spelen als een echte baas. In die setting komen zijn kwaliteiten als gitarist het beste tot zijn recht. Het gitaarspel van Mayer is overigens binnen alle sets op ”Where the Light Is” dik in orde. Hij bewijst binnen een breed scala aan stijlen meer dan goed zijn weg te vinden. De DVD is trouwens ook aan te raden. Het is fantastisch om hem zo gepassioneerd te zien spelen. ”Where the Light Is” is een geweldig live album, waarop John Mayer net even wat rauwer te werk gaat dan op zijn studioalbums, en dat geeft het geheel toch een extra bite en beleving. Naast een hartendief toont ”Where the Light Is” eens te meer aan dat John Mayer zich mag rekenen tot de beste gitaristen van zijn generatie.

Hoewel ik de studioalbums van John Mayer goed tot zeer goed vind, hoor ik op ”Try!” hoe ik John Mayer het liefste hoor: in een klassieke trio bezetting en diep geworteld in de blues. Daarnaast laat John Mayer op ”Try!” horen wat we eigenlijk allemaal wel weten, maar wat op zijn studioalbums vaak ingetogen is, zijn fantastische gitaarspel. Deze man kan spelen en mag zich met recht rekenen tot de besten van zijn generatie. Daarnaast is de ritmesectie met Steve Jordan en Pino Palladino geweldig en swingt en grooved heerlijk. Mayer laat al een voorproefje van zijn dan aankomende album ”Continuum” horen, en ook de nummers van het voorgaande studioalbum ”Heavier Things” zijn heel fijn. ”Something’s Missing” en het tot dan toe mierzoete ”Daughters” krijgen een heerlijke blues/jazz make-over. Ook de Ray Charles cover ”I Got a Woman” is fenomenaal. Slechte liedjes staan er niet op, en persoonlijk vind ik de slowblues ”Out of My Mind” bloedstollend mooi. Wat mij betreft mag John Mayer vaker in zijn Trio bezetting spelen of een studioalbum uitbrengen met Jordan en Palladino in dat kader. ”Try!” laat horen waar de kwaliteiten van Mayer het beste tot zijn recht komen.

Johnnie Bassett is een bluesveteraan. Op "I Gave My Life to the Blues" wordt hij begeleidt door The Blues Insurgents. Een geweldige naam voor een begeleidingsband. "I Gave My Life to the Blues" is een warme bluesplaat. Bassett's warme gitaarspel, die me bij tijd en wijlen doet denken aan B.B. King, wordt bijgestaan door een ronkend orgeltje en blazers die zorgen voor de nodige soul. Het gevoel is authentiek, maar niet oubollig. Bassett weet de blues te vertalen naar de moderne tijd, zonder de essentie te verliezen. "I Gave My Life to the Blues" gaat wellicht niet de geschiedenis als een blues standaard, maar Bassett weet wat hij doet, en dat doet hij uitermate goed.

”3rd Degree” is elektrische blues van het allerhoogste niveau. En laat dat maar aan Johnny Winter over. Op ”3rd Degree” vlamt deze albino bluesrocker van begin tot eind met geweldig gitaarspel in zowel de riffs, licks als solo’s. Zijn gitaarspel krijgt voldoende ruimte zonder dat het te overheersend wordt. Het album opent fantastisch met het geweldige ”Mojo Boogie”. De titel zegt genoeg en je weet direct wat je te wachten staat. Dan volgt een intense slowblues met ”Love, Life en Money”. Het gitaarspel is meeslepend. Qua sfeer sluiten de liedjes ”Tin Pan Alley” en de titeltrack daar mooi bij aan. Verder worden midtempo liedjes mooi afgewisseld met stevige stampende bluesrockers. Als geheel is ”3rd Degree” daarmee het toonbeeld van hoe bluesrock hoort te klinken. Samen met ”The Progressive Blues Experiment” is ”3rd Degree” mijn favoriete album van Johnny Winter. RIP Johnny!

Waar Johnny Winter in het verleden vaak de meer rockende kant van de blues opzocht, schuift hij op "I'm a Bluesman" zoals de titel al doet vermoeden, meer richting de meer klassiekere blues. Dat Johnny Winter op leeftijd begint te raken is duidelijk te merken aan zijn stem. Toch al nooit zijn sterke punt geweest, maar de zwakheden worden nu wel aardig blootgelegd. Aan de andere kant speelt Winter gewoon weer fantastisch gitaar. Minder rockend dus zoals gezegd, maar gewoon heel bluesy, en dat kan hij buitengewoon goed. De teksten zijn niet hoogdravend en daarom doet "I'm a Bluesman" soms wat routinematig aan. Maar toch moet ik uiteindelijk capituleren voor het uitermate smaakvolle en voor Winter's begrippen redelijk ingetogen gitaarspel, maar dat is gewoon dik in orde.