Verrassend album van de oudjes. En ook best wel een lekker, fris klinkend album. Velen vinden dat dit album hun sterkste is sinds Tattoo You. En daar kan ik mij wel in vinden.

En inderdaad: Dreamy Skies heeft wel erg veel weg van Torn and Frayed; en bij Sweet Sounds of Heaven komt onmiddellijk de herinnering aan Gimme Shelter bovendrijven. Maar dat zijn voor mij eerder complimenten dan bezwaren.

Ik denk niet dat ik dit album nog vaak ga beluisteren. Maar toch de complimenten!

Ben vanaf het begin fan van de muziek van Ron Sexsmith. Heb bijna al zijn albums aangeschaft. Zijn oeuvre is erg constant en varieert tussen goed tot erg goed. Deze Blue Boy behoort mijn inziens tot zijn betere albums.

Hij was in die tijd erg zoekende. Hij wist zelf wel dat hij goede nummers kon schrijven, maar wilde ook graag een grotere bekendheid. In zijn zoektocht kwam hij bij Steve Earle terecht. En die heeft hem uitstekend op weg geholpen. Niet op de weg naar roem, maar wel op de weg naar goede, eerlijke muziek.

Ron had beter moeten weten, want Steve heeft in zijn gehele carrière nooit concessies gedaan omwille van een grotere bekendheid en is de authenticiteit van zijn muziek altijd trouw gebleven.

Wat is dat toch met Ron Sexsmith? Ik hou van veel soorten muziek, maar hecht vooral veel waarde aan het schrijven van een goede song. En dat is slechts weinigen gegeven. Ik ben het dan ook volledig eens met erwinz, die Ron op hetzelfde niveau inschat als onder anderen Paul McCartney, Elvis Costello, Ray Davies, Harry Nilsson en Randy Newman. Zelf voeg ik daar van harte nog Paul Simon aan toe.

Maar ondanks dit uitzonderlijke talent heeft Ron in al die jaren maar een kleine schare volgelingen gekregen, en dat is jammer. Maar hij heeft weinig uitstraling, want hij is een aardige bescheiden man.

Ook dit album staat weer propvol met de mooiste liedjes. Na een paar keer beluisteren denk ik dat dit wel eens tot zijn beste albums gaat behoren. De tijd zal dat gaan uitwijzen.

Blijft toch wel een van de meest vreemde platen in mijn collectie. Niet goed natuurlijk. Maar wél een heel leuke, die ik in al die jaren steeds met veel plezier beluister.

Ik kan het zelf niet beter omschrijven. Altijd fijn om Rufus te horen zingen. Maar als hij dat met anderen doet vind ik het resultaat wisselend. Zo mag ik ANOHNI ook best wel graag horen, maar bij deze versie van Rufus' eigen Going to a Town pakt dit wat mij betreft desastreus uit.

Inderdaad nog altijd een prachtalbum, zoals zovele van zijn albums uit de jaren zeventig die de tand des tijds uitstekend hebben doorstaan.

En ja potjandosie, ook ik werd verrast door The Prodigal Son, waar hij dit hoge niveau weer wist te halen.

Ik heb dezelfde muzikale opvoeding genoten via Jan Donkers, Wim Noordhoek, Rik Zaal en vanaf 1972 een abonnement op de Oor. Met destijds prima journalisten zoals Constant Meijers, Bert van de Kamp, Jan Maarten de Winter en vele anderen.

Ik ben het helemaal met jou eens. Ook ik heb dit album destijds gekocht. Logisch, want ik vond praktisch alles van Cooder erg fijn.
Bleek toch een van mijn (weinige) miskopen.

Dit album weer eens beluisterd. Ben een tikkie minder enthousiast dan destijds, dus een halfje eraf.

Niet dat het slecht is, dat zeker niet. Ry is volgens mij nog niet eens in staat om een matige plaat te maken, laat staan een slechte. Ry stelt nooit teleur.

Ben het helemaal eens met Riffhard en milesdavisjr. Herhalingsoefeningen, maar dan met mindere songs, zwakkere zang en zelfs een matige productie.

Jammer van zo'n talent. Met meer discipline, een mindere productiviteit, en de lat fors hoger leggen, had Ryan ons op zijn minst 3 of 4 meesterwerken bezorgd.

Wie gaat hem dat vertellen?

Een gratis album voor zijn fans, ter gelegenheid van het feit dat hij zelf zegt 1 jaar 'sober' te zijn. En hoewel je een gegeven paard niet in de bek mag kijken, vind ik dat men er toch wat van mag vinden. Waarom zou een muzikant anders überhaupt zijn muziek uitbrengen?

Over het album kan ik vrij kort zijn. Niet veel anders dan de andere 3 albums dit jaar. Nergens slecht, maar ook nergens goed. Nou ja, op een enkel liedje misschien na. En dat is al zo sinds 2006 (!). Ja, ja, sinds die tijd is er een constante stroom van middelmatige albums. Slechts Wednesdays weet het niveau van vóór 2006 aan te tikken.

Waarom ik gedurende die lange jaren al zijn werk toch trouw blijf volgen? Dat is omdat ik nog altijd geloof in zijn muzikale genialiteit. En omdat ik - inmiddels een beetje tegen beter weten in - blijf hopen dat hij gaat luisteren naar iemand uit zijn muzikale omgeving, die tegen hem zegt dat hij best 100 liedjes in een maand mag schrijven, maar er dan 90 moet weggooien, en die andere 10 langzaam laten rijpen, bijschaven en dan met een goede produceer (iets voor Rick Rubin?) op de plaat zetten. En dan weer kritisch luisteren en pas als het écht goed is op de markt gooien.

En dus niet 4 albums middelmatige muziek in één jaar ...

Gelukkig weer een stuk beter dan beide voorgaande albums Big Colors en Chris. Maar echt niet zo goed als zijn laatste goede album Wednesdays, laat staan als zijn fantastische oeuvre uit zijn beginjaren.

Nu Ryan weer terugkeert na zijn cancelperiode trapt Ryan helaas weer in zijn oude valkuil, namelijk dat kwantiteit bij hem voorgaat op kwaliteit. Er staan op dit nieuwe album best een handvol goede nummers, maar ook veel zwakkere broeders, dan wel nummers die toch wel sterk doen herinneren aan zijn vroeger werk. Kortom: had 7 of 8 nummers weggelaten en je had best een fijn album overgehouden.

Ik weet niet wat het is, maar ik wordt al een jaar of tien een beetje moe als ik zijn albums beluister. Jammer, want ik blijf het iemand vinden die een echt meesterwerk zou kunnen maken ...