Bij Ennio Morricone's muziek gaat de aandacht nogal vaak uit naar de drie scores die hij voor Sergio Leone's Spaghettiwestern trilogie ( a Fistful of dollars,For a few dollars more en the Good,the bad and the ugly) en Once upon a time in the west heeft geschreven maar de oude Italiaanse meester heeft natuurlijk veel meer prachtige soundtracks op zijn naam staan.
Één van de beste daarvan was voor Roland Joffé's the Mission uit 1986.De film over de kerk vs de slavenhandel in Zuid-Amerika rond 1750 met onder andere Robert De Niro en Jeremy Irons heeft in de loop der jaren,ondanks de nog steeds prachtige beelden wel wat van zijn glans verloren maar de muziek van Ennio Morricone bepaalt niet.
Deze score klinkt wat conventioneler dan ik gewend ben van Morricone maar de tegenstelling zoals eerder genoemd bij de inhoud komt ook prachtig tot uitdrukking in de muziek.Meeslepende strijkers voor de kerk en de Spaanse gitaar,blaasinstrumenten zoals hobo en fluit en koren voor de inheemse bevolking .En het mooie is dat dat contrast vaak in één nummer tot uiting komt.
Prachtige en sfeervolle stukken als On Earth as It Is in Heaven,The Mission,Penance en Gabriel's Oboe behouden daarnaast ook met gemak hun schoonheid zonder de beelden en behoren tot één van de mooiste soundtracks van Ennio Morricone's zeer indrukwekkende oeuvre.En dat zegt al genoeg.
Erg goed.

Prachtige en zeer stijlvolle score die zelfs voor een op zichzelf al bijna briljante film als the Thing (1982) een meerwaarde kon betekenen.Vond het wel wat vreemd dat hier de naam van Ennio Morricone opdook want regisseur John Carpenter was gezien zijn eerdere films,waaronder the Fog en Assault on Precinct 13,prima in staat om zelf voor de muziek te zorgen.Zijn score voor zijn eigen film Halloween,uit 1978 geldt inmiddels zelfs als een absolute klassieker.Misschien dat het groter budget,studio inmenging en de daarbij gepaard gaande grotere werkdruk de aanwezigheid van Morricone (gedeeltelijk) verklaard.
Hoe dan ook het eindresultaat mocht er zijn,al is de bekende Morricone stijl hier toch een stuk minder aanwezig dan ik gewend was.Zo klinkt het fantastische openingsnummer van de film,hier Humanity (Part II),veel meer als een typisch Carpenter nummer.Bij de overige nummers is dat minder het geval en het is natuurlijk ook zo dat de muziek vrijwel naadloos bij de film aansluit,het gevoel van een troosteloos en verlaten landschap (de film speelt zich af op een geïsoleerde zuidpool post) wordt door de soundtrack uitstekend weergegeven.
Het album the Thing,dat ook prima individueel te beluisteren is,doet dan ook voortreffelijk zijn werk voor de film the Thing en behoort voor mij,samen met onder meer the Mission,the Untouchables (beide ook van Morricone),Blade runner,Paris Texas en Beetlejuice tot de betere scores uit de jaren tachtig.

Was destijds hun eerste album in vijf jaar en gold een beetje als een comeback album.Onlangs weer eens opgezet en het blijft een degelijke hip hop plaat al wordt het nergens echt spectaculair.Op het briljante Da Joint na natuurlijk wat een onvervalste EPMD klassieker is.Voor het overige heeft het album een vrij constant niveau,sommige nummers hebben wat saaie beats maar bijvoorbeeld Last man standing en You gots to chill'97 vind ik wel weer erg sterk.Alleen de Funkin for Jamaica sample op Do it again valt wat uit de toon.Conclusie; had wat spannender gemogen maar toch blijft Back in business een zeer aangename cd.

Baanbrekend hiphop album dat voor sommigen qua geluid misschien wat gedateerd mag klinken maar het lekkere scratch werk van Eric B en de fenomenale 'flows' van Rakim maken van Paid in full voor mij toch een onbetwiste klassieker in het genre.Heerlijk om zo af en toe nog eens op te zetten,ook omdat er op deze plaat geen zwak nummer te ontdekken is.

De eerste van drie nieuwe albums die Country zanger Eric Church in een goede week uitbrengt. Deze Heart verscheen vorige vrijdag (16-4-2021), gisteren kwam & uit en overmorgen wordt het trio compleet gemaakt met Soul.
Door dit concept had ik misschien wel iets aparts of nieuws verwacht van Eric Church maar dat valt, in ieder geval wat Heart betreft nogal mee. We krijgen hier weer hoofdzakelijk zijn bekende Country sound, met hier en daar wat Rock en Roots injecties, voorgeschoteld. Maar dat wil zeker niet zeggen dat ik teleurgesteld ben in Heart, integendeel zelfs, de plaat klinkt fris en veelzijdig, is mooi geproduceerd en kent een flink aantal prima nummers. Russian Roulette en Stick That in Your Country Song zijn hier de uitschieters en behoren tot het beste wat de zanger uit Granite Falls, North Carolina de laatste jaren geschreven heeft. En ook de rest van het song materiaal is goed tot zeer goed, iets wat dus ook voor Heart geldt en veel belooft voor de andere twee albums.

Verschilt wat betreft opzet en sound nauwelijks van het Heart album (voor het & album moet je voorlopig naar de website van Eric Church, al schijnt er later een 24 nummers tellende Heart & Soul plaat uit te komen) en dat is in dit geval zeker geen slecht nieuws te noemen.
Met de negen nummers op Soul toont Church opnieuw zijn veelzijdigheid, werkend vanuit een Country basis worden er onder meer Rock, Pop, Roots en zelfs Soul (!) invloeden in zijn muziek geïntegreerd. En aangezien de songs ook weer dik in orde zijn, zijn stem met het verstrijken der jaren alleen maar beter lijkt te worden en Church's vaste producer Jay Joyce weer vakwerk aflevert kunnen we concluderen dat Soul een prima plaat is geworden.
Zelf vind ik het stevig rockende en swingende Break It Kind of Guy het hoogtepunt, maar ook het pakkende popnummer Hell of a View, het Rootsy Where I Wanna Be en het eerbetoon Lynyrd Skynyrd Jones zijn zeker niet te versmaden.
Ga zo door zou ik zo zeggen.

Na dit vierde album van Country rocker Eric Church heb ik alleen nog Carolina te gaan en dan ben ik weer helemaal bij,voor zolang het duurt.
The Outsiders (2014) schaal ik na een flink aantal draaibeurten direct bij z'n betere,en zeker meest afwisselendste albums in.Het gaat van country naar pop,naar rock en weer terug,soms zelfs in hetzelfde nummer.Maar na een dikke vijftig minuten is vooral het feit dat de songs,voor het merendeel van hoog niveau zijn natuurlijk nog belangrijker.
Daarnaast heeft Eric Church in zijn teksten ook echt iets te vertellen,geen hoogdravende meningen of wereldbeschouwingen maar de alledaagse feiten en/of gebeurtenissen waar we allemaal mee te maken hebben/krijgen.
Dit alles resulteert onder meer in het ruim acht minuten hoogtepunt Devil, Devil (Prelude: Princess of Darkness) ,waar zo ongeveer alle hier eerder genoemde facetten voorbij komen.Maar net zo goed houdt hij het simpel met lekkere (country)rockers als That's Damn Rock & Roll en Talladega of wonderschoon ballad achtig werk als Dark Side en A Man Who Was Gonna Die Young.
Prachtige en veelzijdige plaat.

Grappig en kort Kerst tussendoortje van Evan dat niet echt bijzonder is maar wel weer bij vlagen laat horen wat voor een geweldige gitarist en zanger hij is.Dat laatste doet hij overigens alleen op het titelnummer en dat is wel een beetje jammer.Dan laat hij gelukkig zijn gitaar vaker spreken,iets wat met het spetterende Mule size yuletide meteen het hoogtepunt van deze cd oplevert.Hoe dan ook ik blijf een zwak houden voor deze naar mijn mening ondergewaardeerde Texaan.

Onlangs voor een zeer zacht prijsje kunnen aanschaffen (lang naar op zoek geweest),al ken ik Bombs Away al sinds zijn release.Dit,volgens mij derde album van Evan Johns and the H-Bombs haalt het dan misschien niet bij zijn briljante voorganger Rollin' Through the Night (1986) maar komt wel een heel eind.
De aanstekelijke combinatie van opzwepende Rock n roll,Surf,Rockabilly,Country,Punk en een klein beetje blues is ook hier weer zeer geslaagd en de krachtige,fijne stem van Evan Johns doet de rest.
Daarnaast is Evan natuurlijk ook een uitstekende gitarist maar dat onderdeel vind ik hier wat minder uit de verf komen.Niet door zijn spel maar door de eindmix waarbij de solo's gewoon te ver naar achteren zitten.
Een ander puntje van kritiek is dat Bombs away net iets te veel vrolijke niemendalletjes bevat,dat gedeelte was op zijn voorganger,net als de productie toch iets beter verzorgd.
Voor het overige is er weinig mis met dit album getuige nummers als Love is gone,Twister county en Tired of Trash die toch weer prima aanvullingen op het genre zijn.
Wel jammer dat dit meteen zijn laatste echt goede plaat was en hij er inmiddels (11-03-2017) helemaal niet meer is.

Meest onderschatte rock n roll-album op musicmeter.Door niemand meer geevenaard,ook door evan zelf niet.

Korte,puntige punkrock die destijds onder de vlag van de Neue Deutsche welle viel.Extrabreit komt net als Nena uit Hagen (op de grens van het Ruhr gebied en Sauerland) en Ihre Grössten Erfolge was hun debuut album.
Hurra, Hurra, die Schule Brennt is de klasiekker en ook Hart wie Marmelade,Lotto-König en Sturzflug mogen er wezen.
Erg leuke en fris klinkende plaat,mede door de sterke Duitstalige teksten.