De bandnaam zei me vrijwel niks maar bij het horen van Thin Mind,het vijfde album van het Canadese Wolf Parade klonk hun muziek nagenoeg direct vrij vertrouwd en lag ook best lekker in het gehoor.Kaiser chiefs (in hun glorietijd) en Franz Ferdinand waren zo de associaties die bij me opkwamen. En dan bevat de sound van het trio uit Montreal,Quebec misschien nog wel een iets scherper randje.
Vooral in het begin is Thin mind met onder meer de opener Under glass en Forest Green redelijk sterk maar in het tweede gedeelte begint te plaat me zo nu en dan toch ook wel wat te vervelen,mede door de pathetische zang van het duo Krug/ Boeckner en het feit dat ik de laatste jaren simpelweg niet zo veel meer met dit soort bands en muziek heb.Een voldoende is Thin Mind me nog wel waard maar ter gelijkertijd klinkt het me allemaal net iets te soft en veilig.

Sterke en ook nog vrij compromisloze tweede Wolfmother plaat die bijna alles in zich heeft wat een goed Rockalbum nodig heeft.Vond hem aanvankelijk wat minder dan hun debuut maar nu ik hem wat heb laten rijpen zijn ze qua kwaliteit redelijk tegen elkaar inwisselbaar.
De hoogtepunten wisselen elkaar,met onder andere New Moon Rising,Sundial en 10.000 feet dan ook in vlot tempo af.
Verder heeft Cosmic egg een goede en passende productie.
Het is eigenlijk de zang van Andrew Stockdale,waar ik niet zo kapot van ben,die dit album van vier sterren afhoud.
Voor de rest....niks mis mee.

Ik kan de vergelijking met het debuut moeilijk maken omdat ik dat album in tijden niet meer gehoord heb maar op zichzelf staand is Blush music best een vreemde eend in het oeuvre van Wovenhand.
Lange,bijna experimentele folk-achtige sfeerstukken waarbij de onderhuidse spanning constant voelbaar is.Veel instrumentale gedeeltes van songs waar dan plotseling de plechtige vocalen van David Eugene Edwards opduiken.
Het is even wennen voor mij maar na een aantal draaibeurten begint Blush music steeds beter binnen te komen.Vrij origineel en best sinister klinkend album dat vooral indruk maakt als geheel.
White bird en Another white bird zijn overigens wel opvallend (en ook goed) omdat ik daar steeds de begin riff van Sonic youth's Dirty boots in terug hoor.
Ik ben er zeker van dat ik nog veel plezier ga beleven aan het prima Blush music.

Ingetogen en (opnieuw) bezwerend album van Wovenhand waarvan een ontzettende kalmerende werking uitgaat.David Eugene Edwards bestrijdt hier op een intense manier zijn demonen en dat levert een erg mooie en erg goede plaat op in het Folk/roots genre,iets wat overigens voor de meeste geldt waarbij de man bij betrokken is.
Qua sound verschilt het allemaal niet zoveel van elkaar al hoor ik hier op een nummer als To Make a Ring zelfs wat oosterse invloeden terug.Maar ook dat gaat de band prima af.
Het song materiaal op Consider the Birds is dan ook zonder uitzondering van een erg hoog niveau en twee favorieten aanwijzen zou alleen de overige nummers te kort doen.
Of dit de beste is van Wovenhand,daar ben ik nog niet uit maar het is zeker een nieuw hoogtepunt in het oeuvre van deze indrukwekkende band.
Klasse plaat.

Southern psychedelic plaat die onheilspellend en zelfs wat naargeestig klinkt.Ik hou hier wel van.Af en toe hoor je nog een vleugje 16 horsepower terug maar dit is een stuk steviger en soms is het zelfs raggen geblazen.Vooral in the Refractory en Field of Hedon stijgt Wovenhand tot grote hoogten.Ideaal album om het einde van de zomer mee in te luiden.

Haalt het niet bij Refractory Obdurate,daar is Star Treatment te wisselvallig voor,maar dat wil zeker niet zeggen dat er niets te genieten valt op dit album.
Hoogtepunt is voor mij de lang uitgesponnen en bezwerende Indiaanse oorlogsdans All Your Waves,een nummer waarbij kippenvel gegarandeerd is.
De plaat begint met het stevige en sterke Come Brave,rock met een gitaarrifje dat je terug brengt naar de begintijd van the Cult.Ik hoor op de eerste helft sowieso hier en daar wat gothic invloeden terug.Goed maar niet constant overtuigend,iets waar de wat rommelige en doffe productie ook gedeeltelijk verantwoordelijk voor is.
Het tweede gedeelte met voornamelijk meeslepende folkrock bevalt me een stuk beter.Daar staan met het al eerder genoemde All Your Waves,Go Ye Light en Five by Five toch de beste nummers.
Grillige plaat derhalve waar misschien nog wel wat groei in zit maar tot nu toe reken ik hem niet tot David Eugene Edwards' beste werk.

Na één draaibeurt meteen verkocht aan dit ijzersterke Wovenhand album.De combinatie van Folk en rock met toch ook wel wat blues en country ingrediënten werkt hier weer uitstekend en de bezwerende zang van David Eugene Edwards maakt het vervolgens helemaal af.
Dit is mijn vijfde album van de band en ik vind Ten Stones zeker één van de besten.
De sound is lekker zwaar en broeierig en het niveau van de songs is hoog.Vooral de opener The Beautiful Axe,Kicking Bird,Iron Feather en met name White Knuckle Grip en Not One Stone kunnen me erg bekoren.
En ook een rustpunt als Quiet Nights of Quiet Stars is dan helemaal niet verkeerd.
Ik moet zeggen dat ik steeds meer respect krijg voor hun indrukwekkende oeuvre en nu wel erg veel zin in de overige vier albums.
Voor deze; zeer goed.

Dat was ook het eerste wat mij opviel bij The Laughing Stalk,het gebrek aan dynamiek,vooral in vergelijking met een flink aantal andere albums van Wovenhand.
Desondanks kan ik deze (lichte) koerswijziging wel waarderen,met name Coupstick is een briljant nummer met in zijn kielzog het eveneens erg sterke As Wool.
Het is even wennen met deze onheilspellende en harde Rootsrock (is dit nu Southern gothic?) van David Eugene Edwards en consorten maar het zit/komt uiteindelijk wel goed tussen mij en The Laughing Stalk.,al sla ik Ten stones en Consider the birds nog net ietsje hoger aan.
Maar er zit nog wel wat rek in deze plaat denk ik,dus wie weet.