Voordat ik albums beluister heb ik altijd de gewoonte om eerst even de credits te bekijken. Daarbij viel me meteen pedal steel gitarist Russ Pahl op. Pahl is een van de meest gevraagde sessiemuzikanten van de Verenigde Staten.

Aanvankelijk zou Pahl op het gehele album A Song Waiting to Be Sung meespelen, maar door de Coronapandemie bleef dat beperkt tot de titelsong en Bullets and Blood. Maar ook de andere pedal steel gitarist, Scotty Sanders, is een zeer ervaren sessiemuzikant. Brock Davis blijkt dus omringd te worden door uitstekende begeleiders.

Brock groeide op in een klein stadje nabij Vancouver, Canada. Tegenwoordig verdeelt hij zijn tijd tussen Santa Cruz, Californië en Nashville, Tennessee. Brock startte zijn professionele muziekcarrière al in zijn tienerjaren, begon veel op te treden en albums te maken, die konden rekenen op de nodige lovende kritieken. Vervolgens keerde hij de muziek tijdelijk de rug toe om een gezin te stichten en werkte hij een tijd in Silicon Valley in een zware functie.

Nu is Brock terug met A Song Waiting to Be Sung, een louterende collectie Americana en Indie country songs. Songs waarin onder andere een jeugdtrauma, een onhoudbaar huwelijk en zijn belevenissen in Silicon Valley ter sprake komen. Volgens Brock is het uiteindelijk een triomfantelijk statement geworden van tweede kansen, liefde, eenheid en vergeving.

Het liefste hoor ik Brock in de meer soulvolle nummers en in nummers, waarvan je de refreinen meteen kunt meezingen, zoals All Free, een van mijn favorieten. Naast de nodige uptemposongs ook hier en daar een rustpuntje, zoals Your One and Only Life.

De songs hadden enige tijd nodig om volledig bij mij in te dalen. Brock produceerde zelf op uitstekende wijze het album. Op een eerlijke manier maakt Brock op A Song Waiting to Be Sung vooral schoon schip met problemen, die aan hem knaagden

Komma is opgedragen aan de vorig jaar op hoge leeftijd overleden pastoor/beeldhouwer Omer Gielliet. Op het vorige volwaardige album van Toon (voorheen Tonnie) Dieleman, Uut de Bron, vormde Gielliet ook al een belangrijke inspiratiebron.

De titel Komma zou volgens Dieleman ontleend zijn aan het feit, dat Gielliet een komma als handtekening gebruikte. Of dit waar is durf ik niet met zekerheid te zeggen, omdat Dieleman in zijn toelichting bij het album in het Zeeuws schrijft, dat “ik ben ook nie in de eersten gebosten”.

In zijn verhalen lopen dus waarheid en fictie door elkaar. Verhalen, die hij vond en zelf verzon, tijdens zijn tweeënhalf jaar durende zwerftochten rond de kreken van het Land van Axel. Zo zou het verhaal van Jane Pape, opgetekend zijn door Johan de Vries, die op zijn brommer het platteland in de barre winter van 1963 afstroopte op zoek naar verhalen.

Ook het verhaal over Dr. Hartman uit Zaamslag, iemand bekend met zwarte kunsten, zou dankzij hem bewaard gebleven zijn. Daarnaast ook verhalen over zijn voorouders, maar ook herinneringen uit zijn jeugd, opgediept uit zijn eigen geheugen. Uiteraard spelen thema’s als geloof en natuur weer een belangrijk onderdeel in zijn muziek.

Tijdens zijn omzwervingen maakte Toon een hoop prachtige foto’s, die opgenomen zijn in het bijzonder fraai vormgegeven boekje met harde kaft (cd-versie, lp-versie is het boek groter). Daarnaast maakte hij de nodige veldopnames.

Komma bestaat uit twee cd’s, op de tweede staan, ’t Gat van Pinten deel I en II. Twee lange nummers, die in het verlengde liggen van Uut de Bron. Deze twee nummers vragen meer aandachtig luisteren, dan het repertoire op de eerste cd, wat meer “gewone” songs zijn.

Hij werkt samen met een aantal muzikanten, waarvan ik vooral de bijdragen van saxofonist, klarinettist René Everts, drummer Leo Fabriek en Janine van Osta op shrutibox de nummers iets extra’s, regelmatig iets onheilspellends geven. Uiteraard ontbreekt Pim van de Werken niet, die ook de mix verzorgde. Voor de master werd zorg gedragen door bassist Adam Casey.

Toon Dieleman is een eigenzinnig, uniek en authentiek kunstenaar, die volledig zijn eigen weg gaat en dat vooral moet blijven doen, want hij levert met Komma wederom een prachtplaat af.

Oh Mijn Ziel is intussen het zesde album van de eigenzinnige Zeeuw Tonnie Dieleman, het vijfde op het sympathieke Snowstar label. Zoals gewoonlijk werd het album geproduceerd door Pim van de Werken. Pim debuteerde trouwens vorig jaar verdienstelijk met zijn soloalbum Je Mag Alles Als Je Droomt, een persoonlijk album vol covers.

Ook is op Oh Mijn Ziel een prominente rol weggelegd voor de eigenzinnige Amerikaanse multi-instrumentalist Baby Dee. In haar vond Tonnie een zielsverwant, ze delen een grote liefde voor het landschap in Zeeland en natuur in het algemeen. Bovendien paste Dee’s tien jaar ervaring als organiste in een kerk in de Bronx mooi bij Dielemans jeugd in de kerkbanken in Axel.

Overigens woont Baby Dee Norris (oa Antony and the Jonhsons, Marc Almond) al zo’n tien jaar in Zeeland, waar zij de liefde van haar leven vond in beeldend kunstenares Christina de Vos, die zorg droeg voor het opvallende artwork. Een aantal van de liedjes schreef ze samen met Tonnie. Haar fraaie lied Morning Fire werd door Peter Slager vertaald tot Ochtendvier, een van de hoogtepunten, waarop de accordeon van Baby Dee de kers op de taart is. Het gaat over hoop in de ander, geborgenheid vinden in elkaar en het verlangen naar een komende lente.

Kezand, sturmland! en Toe, Leo zijn muzikale bewerkingen van gesprekken tussen de 20ste-eeuwse schrijver Leo Bootsgezel en zijn zus Jacoba, opnames die Dieleman vond in het Nederlandse Dialecten Databank van het Meertens Instituut. “Leo was jachtopziener in het Zwinse natuurgebied en hij werkte bij de Provinciale Stoombootdienst. Ik heb letterlijk twee verhalen van hem overgenomen en op muziek gezet. Hij vertelt over natuurervaringen van begin 20ste eeuw – hij heeft het bijvoorbeeld over honderden wulpen gespiegeld in het water. Dat bestaat nu gewoon niet meer. Je ziet geen honderden wulpen meer in het water. Het is wat dat betreft ook wel een natuurplaat, een herinnering dat de natuur gewoon aan het veranderen is. Daar zitten ook gruwelijke, donkere kanten aan, met name bij het jagen.”. Het archief van het Meertens Instituut is trouwens een schatkamer voor genealogen.

Het album sluit af met de traditional en titelnummer Oh Mijn Ziel. De titel is ontleend aan Psalm 42, de favoriete psalm van Tonnie en Baby Dee. De wisselwerking tussen natuur en mens binnen het Zeeuwse landschap speelt net als op voorgaande albums weer een belangrijke rol. Oh Mijn Ziel is een andermaal een prachtige toevoeging aan het oeuvre van een authentiek muzikant.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Tonnie Dieleman is met Uut de bron toe aan zijn derde album. Voorgangers Alles is ijdelheid en Gloria werden reeds overladen met lovende kritieken. Geluidscollages werden hierop gebruikt, maar dan in gewone songs. Uut de bron vormt één geluidservaring van ruim 50 minuten. Hypnotiserende soundscapes vormen de basis van deze nieuwe schijf.

Uiteraard graaft hij weer in de Zeeuwse cultuur en verleden. Zo vertolkt hij het aloude Meilied gebaseerd op de versie van Albert Julien Goethals uit 1967. Het ruim tien minuten durende Lovenpolder, Boerengat handelt over het buurtschap Boerengat waar zijn overgrootvader Jan Pladdet woonde. De bewoners moesten plaatsmaken voor de chemische fabriek Dow Chemical.

Maar tevens gaat het over duivelssages, waar paarden een rol in speelden. Het onheilspellende karakter van de muziek verklankt op sublieme wijze het verhaal. Met Omer wordt Omer Gielliet bedoeld, de dit jaar 90 geworden Zeeuws-Vlaamse beeldhouwer, dichter, priester en mysticus. Begin vorige maand zong hij hem nog toe op de opening van diens prachtige overzichtstentoonstelling in museum Het Warenhuis in Axel.

In Omer wordt op fraaie wijze de roeping geschetst die Gielliet reeds op vijfjarige leeftijd in een koolzaadveld kreeg. Nehalennia is opgedragen aan de tegenwoordig in Zeeland wonende Amerikaanse zanger Baby Dee. Tonnie is een groot liefhebber van diens muziek, die verwant is met die van Antony and the Johnsons.

Binnenkort zal Tonnie het podium delen met nog zo’n authentiek artiest, Sam Amidon. Tonnie raadt de luisteraar aan het album, voor een optimale beleving, te beluisteren via een hoofdtelefoon. Het betreft hier overigens geen gewone cd, maar een boekalbum, waarin alle liedteksten zijn verzameld.

Het is een prachtig verzorgd product geworden. Uut de bron is een bijzondere muziekervaring van een van de meest authentieke en unieke artiesten die Nederland rijk is.

In de afgelopen twee maanden kon het debuutalbum We Are the Wildlife van Brona McVittie in haar thuisland al rekenen op lovende kritieken van onder anderen The Guardian, MOJO en Uncut. In Nederland wil het helaas nog niet erg vlotten met de belangstelling.

De in Noord-Ierland woonachtige McVittie is een harpiste, die op subtiele wijze elektronica in haar eigen composities en traditionals verwerkt. Zelf omschrijft ze haar debuut als “a psychogeographic journey through a collection of traditional folk ballads and original compositions inspired as much by the geometries of London’s urban fringes as by the sonic phenomena within the great rural landscapes of Mourne.”.

Naast haar harp hoor je geregeld prachtige bijdrages op fluit, cello, viool en trompet. Naast zes eigen composities ook vier bekende traditionals ; The Flower of Magherally, Newry Mountain, Molly Brannigan en The Jug of Punch. Deze traditionals vallen absoluut niet uit de toon tussen haar eigen werk, doordat ze door haar arrangementen volledig naar zich toetrekt.

Gelukkig zijn de arrangementen niet zo eigenzinnig als die van haar collega Joanna Newsom, bovendien vind ik haar stem een stuk prettiger om naar te luisteren. We Are the Wildlife is slechts in een zeer beperkte oplage van 200 exemplaren verschenen. Hopelijk zijn ze voor McVittie snel uitverkocht, prachtplaat voor de liefhebbers van vernieuwende folk.

In Nederland brak de Canadese singer-songwriter Bruce Cockburn pas eind jaren zeventig door met zijn negende reguliere album Dancing in the Dragon’s Jaws. Om een of andere reden breken in Nederland vaak Canadese artiesten minder snel door dan Amerikaanse collega’s. Ten onrechte, zeker in het geval van Cockburn die toen al de nodige prachtplaten op zijn naam had staan. Verder volgden er nog topalbums als Humans, The Trouble with Normal en vooral You’ve Never Seen Everything. Veel van zijn latere albums werden geproduceerd door Colin Linden. Hij produceerde trouwens in 1992 Call Me van onze Hans Theessink. Ook O Sun O Moon werd geproduceerd door Linden en wel in Nashville. Cockburn is op zijn 78ste nog steeds geëngageerd en alive & kicking. Dat maakt de uptempo opener On a Roll (waarop Shawn Colvin meezingt) meteen duidelijk, zowel muzikaal als tekstueel :

“Time takes it’s toll
But in my soul
I’m on a roll”

Een typisch Cockburn nummer vanwege het herkenbare gitaarspel. Overigens vind ik Cockburn een bijzonder ondergewaardeerd gitarist. De zonder uitzondering bovengemiddelde songs schreef Cockburn een paar jaar terug vooral in San Francisco en sommige andere in Maui. De songs worden door zijn klasse begeleiders naar grotere hoogtes gestuwd. Naast Colin Linden wordt hij onder anderen begeleid door klasse muzikanten als drummer Gary Craig, contrabassist Viktor Krauss, zangeressen Shawn Colvin, Allison Russell, Sarah Jarosz, Susan Aglukark, Ann & Regina McCrary, zanger Buddy Miller, accordeonist Jeff Taylor en violiste Jenny Scheinman. Laatstgenoemde is niet zo bekend, maar maakte een aantal fraaie albums waaronder The Littlest Prisoner. Het album herbergt ook een instrumental, het fraaie Haiku. O Sun O Moon kan zonder enige twijfel tot zijn mooiste albums gerekend worden.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Napolitaan Bruno Bavota is een jonge Neoklassieke componist en multi-instrumentalist. Sinds zijn debuut in 2010 met Il Pozzo d'Amor, maakt zijn muziek een gestage ontwikkeling door van redelijk conventioneel naar meer avontuurlijk. Get Lost is na RE_CORDIS reeds zijn tweede release van dit jaar.

De titel is dubbelzinnig, allereerst verwijst het naar dat je totaal kunt opgaan in zijn muziek. Het kan ook verwijzen naar de betekenis van het werkwoord to get lost, dood kunnen vallen. Bavota hierover : “I found myself drfting deeper into the darker side of my music. I think people are becoming more selfish and don't seem to have time to listen to other people who need to be heard. We don't show much empathy.”. Een mening die ik overigens deel.

Hij vat zijn gedachtes en gevoelens op Get Lost in fijnzinnige composities waarbij hij af en toe gebruik maakt van repetitie maar ook van elektronica. Naast die elektronica, bespeeld Bavota (geprepareerde) piano en akoestische gitaar. En hoor je fraaie strijkers in San Jupinero, Movement en (Dis)connected. Vanaf de allereerste beluistering ging de titel volledig voor mij op.

Het fraaie album zou misschien in de smaak kunnen vallen van de liefhebbers van Bavota’s landgenoot Ludovico Einaudi.

Napolitaan Bruno Bavota is een jonge Neoklassieke componist en multi-instrumentalist. Sinds zijn debuut in 2010 met Il Pozzo d'Amor, maakt zijn muziek een gestage ontwikkeling door van redelijk conventioneel naar meer avontuurlijk. In 2019 recenseerde ik van hem het uitstekende, dubbelzinnig getitelde album Get Lost.

De van oorsprong Nederlandse, maar al lang in Antwerpen woonachtige Chantal Acda maakte al een aantal prachtige soloalbums. Daarnaast werkte ze samen met muzikanten van divers pluimage. Vooral haar albums Gold Coast en Casting Nets met Distance, Light & Sky zijn me erg dierbaar. Dit trio bestaat trouwens verder uit levenspartner Eric Thielemans en Chris Eckman.

Toen de Italiaanse componist Bruno Bavota en de Nederlandse songwriter Chantal Acda elkaar enkele jaren geleden voor het eerst ontmoetten, wisten ze vrijwel meteen dat ze samen muziek wilden maken. Bavota was al een fan van Acda's dromerige, orkestrale folk, en in Bavota's intieme, pittoreske pianocomposities zag Acda een potentieel voor samenwerking dat smeekte om onderzocht te worden.

De kans tot samenwerking ontstond tijdens de Coronapandemie. Oorspronkelijk was het de bedoeling om slechts een EP met twee of drie nummers op te nemen. Ondanks dat beiden van huis uit werkten verliep de samenwerking veel gesmeerder dan gehoopt. Ook Chantal was erg verrast door het gemak en het tempo waarmee A Closer Distance binnen slechts een maand tot stand kwam: "Dit alles kwam zo vreemd natuurlijk. Het maakte een deel van mij wakker dat al een tijdje sliep.”.

De composities doen heel organisch aan, de kenmerkende etherische, ingetogen zang van Chantal wordt praktisch alleen vergezeld door de piano van Bavota. Het prachtige A Closer Distance kruipt ondanks het ingetogen karakter diep onder de huid. Hopelijk krijgt deze samenwerking snel een vervolg.

Bruno Bavota & Chantal Acda live:

12-10 GENT : Handelbeurs concertzaal
13-10 ANTWERPEN : De Studio
14-10 UTRECHT : TivoliVredenburg
15-10 LEUVEN : 30CC/Wagehuys

De virtuoze instrumentale formatie BRUUT! was het laatste jaar onderhevig aan verandering. Hier was bassist van het eerste uur Thomas Rolff debet aan. Na veertien jaar was hij toe aan wat anders. Met de nieuwe bassist Sean Fasciani kreeg men een heel nieuw geluid door de nieuwe muzikale invloeden. Ook een belangrijke rol speelde daarbij producer Frans Hagenaars. Met zijn allen waren ze het over eens dat ze niet weer eenzelfde plaat als voorganger Zest wilde maken.

In het verleden haalde men vaak inspiratie uit het werk van anderen, dit keer ging men veel oorspronkelijker te werk, ging men veel meer uit van eigen ideeën. Naast eigen werk besloot men voor het eerst ook een cover op te nemen, Nirvana’s In Bloom. Voor het eerst gebruikte men nu ook een titel die niet uit een woord bestond. Tevens ging men het experiment aan, op twee composities draagt dichter, schrijver en theatermaker Joost Oomen twee van zijn gedichten voor. Het geeft de muziek van BRUUT! een verfrissende, nieuwe dimensie.

BRUUT! is overigens niet de eerste act die iets met de gedichten van Joost doet. Janne Schra zette eerder op haar album In de Regen werk van Oomen op fraaie wijze op muziek. Het album werd het afgelopen najaar in het lege Grand café De Bolder op Vlieland opgenomen. De rust op het verlaten eiland zal de inspiratie ongetwijfeld hebben vergroot. Als dank daarvoor noemde men de afsluiter Vlie. Machine heeft de band duidelijk een nieuw elan gegeven en levert het misschien wel hun mooiste en meest avontuurlijke album uit hun oeuvre op.

BRUUT! live :

04-04 DEVENTER : Burgerweeshuis
06-04 UTRECHT : TivoliVredenburg
07-04 VENLO : Grenswerk
13-04 GRONINGEN : Simplon
20-04 BREDA : MEZZ
25-04 ENSCHEDE : Metropool
02-05 ALKMAAR : Victorie
03-05 ROTTERDAM : LantarenVenster
04-05 AMSTERDAM : Paradiso
15-05 DEN HAAG : Paard

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Zelf omschrijft het Amsterdamse kwartet BRUUT! hun muziek kernachtig als superjazz, maar die term dekt niet de gehele lading. Voor hun zesde album Go Surfing lieten de heren zich, net als op hun album Superjazz, wederom inspireren door de surfrock uit de jaren zestig.

Het album kan met een beetje fantasie als een eerbetoon gezien worden aan de eerder dit jaar overleden pionier van de surfrock, Dick Dale. King of the Surf Guitar was naast zijn bijnaam ook de titel van een van zijn albums en een song geschreven door Alonzo Willis en vond zijn weg naar dit album. Trouwens met fantastisch gitaarspel van Anton Goudsmit.

Bij de energieke opener Baha-ree-ba! van The Trademarks denk je meteen dat je naar een soundtrack van een Quentin Tarantino film zit te luisteren. Een gevoel wat gaandeweg het album alleen maar sterker wordt.

Uiteraard ontbreken The Beach Boys niet. Surfer Girl krijgt hier een respectvolle ingetogen vertolking met hoofdrollen voor de sax van Maarten Hogenhuis en Hammond van Maarten Hogenhuis. The Ventures zijn natuurlijk ook vertegenwoordigd, men opteerde voor Gringo.

Daarnaast een aantal minder voor de hand liggende keuzes, zo wordt bijvoorbeeld Dolly Parton’s Jolene op inventieve wijze “versurfd”. Of wat dacht je van een korte, spetterende versie van Boogie Stop Shuffle van Charles Mingus, afkomstig van diens onlangs jubilerende klassieker Mingus Ah Um?

Fraai is ook hun ingetogen versie van Baha, een compositie die ook al terug te vinden was op Superjazz. De enige compositie van eigen hand is Brant!, hun advies bij dit nummer is, dansschoenen aan en twisten. Die dansbaarheid geldt voor dit gehele, moeilijk weerstaanbare album.

De soundtrack voor de volgende Quentin Tarantino film is dus al klaar, het is alleen nog even wachten op de film.