De Amerikaanse roots rock band Blackberry Smoke ontstond aan het begin van het nieuwe millennium, een jaar nadat de Canadese smartphone BlackBerry op de markt kwam. Een groep die sindsdien in een nog steeds groeiende populariteit kan verheugen. Sinds hun oprichting brachten ze vier EP’s, een livealbum en acht studioalbums uit.

Nummer negen heet Be Right Here. Zoals gebruikelijk bestaat het album uit een heerlijke mix van southern rock, blues en country. Het album opent stevig met Dig a Hole, waarin de gitaren loos gaan om te vervolgen met het stompende en swingende Hammer and the Nail, waarin toetsenist Brandon Still de hoofdrol voor zich opeist. Maar er zijn ook rustpunten te vinden, zoals het fraaie Azalea, het lied waaraan de albumtitel is ontleend. Hieruit blijkt dat zanger Charlie Starr ook goed raad weet met gevoeligere songs.

Blackberry Smoke is een authentieke band, zonder pretenties en met als enig doel het maken van muziek waarin ze volledig geloven. Deze goed geoliede rockband treedt veel op, in september komen ze naar de Lage Landen om het uitstekende Be Right Here voor te stellen. Het zal ongetwijfeld weer nieuwe zieltjes gaan winnen.

Blackberry Smoke live :

16-09 BRUSSEL : Ancienne Belgique
17-09 TILBURG : 013

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

De muziek van Blaudzun ken ik amper, alleen zijn derde album Heavy Flowers heb ik weleens beluisterd toen het net uitkwam. Dat ik niet naar zijn albums luisterde lag aan het feit dat ik de laatste tien jaar nog nauwelijks naar indiepop luisterde. Het enthousiaste persbericht maakte me nieuwsgierig om toch te gaan luisteren, gelukkig maar.

Het persbericht rept over misschien wel zijn meest urgente en troostvolle plaat ooit. Een voorproefje van zijn inmiddels achtste album Lonely City Exit Wounds verscheen reeds in april vorig jaar. Op deze eerste single Real Hero is het bekende Blaudzun geluid te horen, een uptemponummer met stompend ritme. Daar zijn er nog meer van te vinden op het nieuwe album.

Een echte ELO vibe heeft Jettison, denk vooral aan een nummer als Mr. Blue Sky. Het album opent erg sterk met het titelnummer, waarin langzaam naar een climax wordt toegewerkt. In september verscheen de tweede single Closer, wat nog radiovriendelijker en beter in het gehoor liggend is dan Real Hero.

Daarnaast een aantal nummers met de nodige onderhuidse spanning. Prijsnummer is voor mij Dontfuckitup, vooral dankzij het inventieve refrein. Helaas beschik ik niet over de credits, dus weet ik niet welke zangeres er op meezingt.

Alhoewel de muziek vaak erg opgewekt klinkt, geldt dat zeker niet voor de teksten : “De songs op dit album hebben soms de schijn van opgewektheid maar zijn in de kern angstaanjagend. Pas nadat je dat ondergaat en meemaakt, is er een kans dat je hun ware aard ontdekt en wellicht troost vindt. Dat hoop ik tenminste.”, aldus Blaudzun.

In twaalf Nederlandse steden zal hij de nieuwe nummers voor het eerst spelen. Aan de tourdata zijn stadsdichters van deze steden van de tour gevraagd een kort werk te maken met als inspiratie Lonely City Exit Wounds. Alle steden hebben een lege, koude, eenzame periode meegemaakt en dat heeft een litteken op de stad en de culturele sector achter gelaten. Twaalf songs op het album, twaalf steden van de tour, twaalf odes aan deze steden.

Lonely City Exit Wounds is een album wat zeer snel onder de huid kruipt.

Zo’n ruim tien jaar geleden bracht Ziya Ertekin onder zijn DJ naam Blue Flamingo op Excelsior een drietal verzamelalbums met jazz en wereldmuziek uit. Op deze albums staat vaak obscure, maar excellente muziek, die toch bij veel muziekliefhebbers in de smaak bleek te vallen.

En dat is wat de in Oss geboren, maar in Rotterdam woonachtige Ertekin in eerste instantie zelf ook is, een muziekliefhebber. Hij verzamelt vinylplaten en dan vooral oude 78-toerenplaten. Hij is een van de weinige dj’s die 78-toerenplaten draait, originele schellakplaten uit de jaren ‘20 tot en met ’50 op een oude Garrard pick-up uit 1958. Nadat hij de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht had afgerond, werkte Ertekin in de modewereld. Maar was ook al actief als zanger en muzikant. Het heeft lang geduurd, maar eindelijk verschijnt nu zijn debuutalbum Metropolyphonica.

In het verleden bezocht hij onder andere diverse Afrikaanse landen, eilanden in de Caraïben, New Orleans en de Mississippi Delta en kwam daar in contact met plaatselijke muzikanten. Al deze invloeden worden op ingenieuze en originele wijze verwerkt in zijn composities, die hij voornamelijk alleen schreef. Alleen de aanstekelijke songs DJ Master en Boom Nama Gan Gan schreef hij samen met Racheal Botha, de vrouw van David Rockenfeller (New Cool Collective). Laatstgenoemde nummer werd samen met My Kandyan Shirt(mmv Anneke van Giersbergen) en Predators’ Ball twee jaar terug als voorproefjes uitgebracht.

Bij het kiezen van de opnamestudio ging Ziya niet over een nacht ijs. Hij wilde het warme geluid wat zijn favoriete albums kenmerken. Voor de kenners onder ons, denk bijvoorbeeld aan analoge apparatuur als een Neve mengtafel. Apparatuur die gebruikt werd voor klassieke albums van The Beatles en Pink Floyd. Het album werd net voor de Corona crisis opgenomen in de fonkelnieuwe Trypoul Recording Studios van Dirk Joosten in Neerkant. Aangezien men daar nog met het geluid aan het experimenteren was, kon Ziya voor een meer dan schappelijke prijs zijn album daar opnemen.

Overigens kreeg Ziya hulp van niet de minsten, onder andere drummer Sjoerd van Bommel. Ook laat Roel Spanjers geregeld horen, waarom hij tot de beste toetsenisten van Nederland gerekend wordt. Ook wordt af en toe op subtiele wijze een strijkkwartet ingezet, zoals bijvoorbeeld in East. De roots van Ziya liggen trouwens voor een deel in het Oosten. Zijn vader is Turks, geboren in Griekenland en voorouders in Georgië.

Een belangrijk klankboord tijdens het hele proces was goede vriend Bram van Moorhem (The Golden Glows). Financieel werd Ziya ondersteund door Rutte Distillers uit Dordrecht, die samenwerking leidde zelfs tot de Metropolyphonica cocktail. Dat samenwerkingsverband met een drankenhandel is trouwens niet uniek, JW Roy wordt al jaren financieel ondersteund door Beerze Bierbrouwerij.

Overigens is Ziya een uitstekende zanger met een fraaie stem, welke vooral in rustige nummers als Into Thin Air volledig tot zijn recht komt. Het artwork is om door een ringetje te halen. Het album is opgedragen aan zus Sibel. Aanstaande vrijdag (3 juni) zal de releaseparty plaatsvinden in De Doelen, Rotterdam, entree gratis! Ziya brengt als begeleiders mee Bart Wijtmans (bas), Roel Spanjers (piano en Hammond) en Sjoerd van Bommel (drums).

Absoluut een aanrader, zowel optreden als album. Het gevarieerde en avontuurlijke debuutalbum Metropolyphonica zal bij het overgrote deel van de muziekliefhebbers in de smaak gaan vallen.

Blue Flamingo live :

03-06 ROTTERDAM : De Doelen, Releaseparty (gratis entree)

Al meer dan twintig jaar brengt het Hamburgse label Tapete Records albums uit. Daaronder bekende artiesten als Robert Forster, Lloyd Cole en Christian Kjellvander. Veelal echter acts die onder de radar blijven, zoals bijvoorbeeld BMX Bandits. Een Schotse groep, vernoemd naar een film, die in 1986 opgericht werd uit de overblijfselen van The Pretty Flowers. De enige vaste factor van de groep is zanger en componist Duglas T. Stewart. Voor de overige samenstelling was het ongeveer een duiventil met onder andere leden van Teenage Fanclub & the Soup Dragons, waaronder de ervaren rot Jim McCullough, ook bekend van de uitstekende folkrockgroep Snowgoose.

Dreamers on the Run is inmiddels het twaalfde reguliere album. Eigenlijk had het album allang af moeten zijn, ware het niet dat Duglas mentaal en fysiek instortte. Van somberheid is hier echter geen sprake, dat maakt de lichtvoetige opener en titelnummer Dreamers on the Run met Focus achtige meerstemmige vocalen meteen duidelijk. Uiteraard zijn de zestiger jaren invloeden van onder andere The Beach Boys en The Beatles weer aanwezig. Tot de fraaiste en meest aanstekelijke songs kan Setting Sun gerekend worden, geschreven door Duglas’ nieuwe rechterhand Andrew Pattie. Vreemde eend in de bijt op het album is My Name Is Duglas (Don't Listen to What They Say), een song over de mentale gesteldheid van Duglas. Voor het overige schijnt de zon volop en tovert Dreamers on the Run een glimlach op het gezicht van de luisteraar.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Naar talentenjachten op tv kijk ik nooit. Vandaar dat de naam Boaz geen enkel belletje bij mij deed rinkelen. Boaz Roelevink stak zijn neus voor het eerst aan het venster door twee jaar terug de finale te halen van de SBS6 talentenshow “We Want More”. Het besef kwam toen dat hij als muzikant door het leven wilde gaan.

Boaz werd geboren in Franeker, maar verhuisde op anderhalve jarige leeftijd naar Kaapstad in Zuid-Afrika. Daar werd in huize Roelevink veel (roots)muziek gedraaid en kreeg hij een voorliefde voor country, blues en soul. Vaak zong Boaz ook liedjes samen met zijn vader.

Terug in Nederland pakte hij op dertienjarige leeftijd de gitaar op om zichzelf te begeleiden. Hij begon ook eigen liedjes te schrijven. Zijn schrijversvaardigheden werden vergroot met de hulp van Maurice van Hoek en John Verhoeven. Zo schreef laatstgenoemde mee aan het titelnummer Keep it Simple. John Verhoeven (AKA Mercy John) is een uitstekend songschrijver, die bijvoorbeeld ook meeschreef aan Danny Vera’s Rollercoaster.

Boaz wordt omringd door uitstekende muzikanten, de basis bestaat uit Marlon Pichel (drums, percussie, backing vocals)), Jonne Venmans (bas, backing vocals), Stan de Kwaadsteniet (piano, hammond orgel, synthesizer, backing vocals) en Maurice van Hoek (akoestische en elektrische gitaar, backing vocals. Verder zijn in enkele nummers nog blazers te horen, waaronder saxofonist Jesse Schilderink (Liberati Quartet, De Raad van Toezicht).

De mosterd haalt Boaz uit de Amerikaanse rootsmuziek, die hij in jeugd hoorde. Boaz heeft een bijzonder doorleefde stem, die je niet zou verwachten bij een twintigjarige en hij blijkt een geboren zanger. Hij zingt over eigen ervaringen, over zijn familie, zijn eerste liefde, zijn eerste gebroken hart en ander leed.

De liedjes kruipen snel onder de huid en je hebt als luisteraar al gauw de neiging om mee te zingen of te neuriën. Mijn favoriete track was al gauw Lighthouse. Keep It Simple is een ijzersterk debuutalbum. Boaz is een singer-songwriter om nauwgezet in de gaten te gaan houden. Ik hoop dat mijn collega reporters van de EuroAmericana Chart ook de nodige aandacht aan het album zullen gaan besteden.

De zomer van 1976 was lang, droog en heet. Voor mij was het dat jaar een extra lange vakantie omdat ik eindexamen voor de middelbare school had gedaan. Het was de tijd dat de populariteit van Bob Dylan naar zijn hoogtepunt aan het groeien was. In januari 1976 verscheen zijn album Desire. Het protestnummer Hurricane werd mij eerste kennismaking met zijn muziek. Het was in eerste instantie vooral het meeslepende, intense vioolspel van Scarlet Rivera wat mijn aandacht trok. Enige tijd later las ik waar Hurricane over ging. Over de tweemaal ten onrechte voor drievoudige moord veroordeelde bokser Rubin Carter. Gedurende 1975 had Dylan Carter in de gevangenis bezocht en werd door fans aangemoedigd er een lied over te schrijven. Het zou een van zijn meest populaire songs worden, en terecht, want de tekst is briljant. Door de openingsregels wordt de luisteraar meteen het nummer ingezogen :

“Pistol shots ring out in a barroom night
Enter Patty Valentine from the upper hall
She sees a bartender in a pool of blood
Cries out 'My God, they've killed them all!' “

De rest van het nummer is een samenvatting van de gebeurtenissen die leidden tot Carters gevangenschap, en hoe hij in wezen werd ingeluisd door de racistische politie ("We want to pin this triple murder on him/He ain't no Gentlemen Jim"). In de tekst werd ik vooral geraakt door de onrechtvaardigheid die eruit naar voren komt. Toen kon ik al heel erg slecht tegen onrechtvaardigheid in welke vorm dan ook. Het leidde er zelfs toe dat ik mijn leraar Engels vroeg of ik de song als gedicht op mijn lijst mocht zetten voor het mondeling. Tot mijn grote verbazing mocht dat en ging mijn mondeling er uiteraard over. Een paar jaar terug kocht ik het album, na het heel lang niet gehoord te hebben op cd. Opnieuw dook ik in het levensverhaal van Rubin Carter, een van de beste middengewicht boksers ooit. Carter werd geboren in Clifton, New Jersey. Het toeval wil dat de broer van mijn oma van vaders kant de laatste twintig jaar van zijn leven daar woonde, waardoor het nummer voor mij nog een extra dimensie kreeg. In 1985 werd Carter vrijgelaten zonder vrijspraak. De rest van zijn leven zou Carter zich gaan inzetten voor onschuldig veroordeelden. In 1999 kwam een film uit over Carters leven, “The Hurricane”, waarin acteur Denzel Washington de hoofdrol vertolkte.

bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Bob uit Zuid heet in het dagelijkse leven Bob Dijkshoorn, de zoon van Nico. Bob is geboren en getogen in Amsterdam-Zuid en leek er in zijn jeugd voor hem een voetbalcarrière weggelegd te zijn. Hij speelde twee jaar bij de jeugd van AZ. Twee jaar terug debuteerde Bob op de hiphopcompilatie De Fik 1 met het nummer Zuid.

Bob maakt old school hiphop en rapt over niet gebruikelijke onderwerpen, zoals bijvoorbeeld over Karpervissen. Het nummer Karpervissen blijkt autobiografisch te zijn, hij is een groot liefhebber van vissen. Sinds hij ooit zijn eerste karper ving is hij er verslaafd aan.

Net als zijn vader Nico mag hij trouwens graag een boek lezen en op zondagmiddag is hij regelmatig met vrienden te vinden in Café De Bok. In Café De Bok bezingt hij dit bruine café, waar de glazen vaak vies zijn en waar blijkbaar ook gewoon nog gerookt wordt. Ook zingt hij over de zelfkant van de maatschappij, zoals in Hoer van Stalingrad.

Het instituut kerk krijgt ook een behoorlijke veeg uit de pan van hem. Bij een rapper verwacht je een stoer huisdier en niet een goede lobbes als een Sint Bernard. En Ruhrgebied handelt over een eigen fabriek in het Ruhrgebied. Bob blijkt dus behoorlijk tegendraads en zit trouwens ook niet te wachten op een grote hit. Zo rapt hij in Geen Hit :

“Ik wil geen hit

Niet op de radio

Geen clip

Geen bord

Met dure vis

Bob uit zuid plakt z’n ramen

Nu al dicht”

In tegenstelling tot veel hedendaagse rap, maakt Bob bij het maken van zijn muziek geen gebruik van de computer.

Het album werd uitstekend geproduceerd door zijn maatje Tim Knol. Die zorgde dat het album een livegevoel meekreeg en alles ritmisch erg strak is. Mede met dank aan drummer Kees Schaper. Als muzikale referenties kunnen Beastie Boys ,maar ook The Black Keys, Osdorp Posse en vooral Urban Dance Squad genoemd worden.

Bob uit Zuid is een uitstekend debuut, waarop men tekstuele clichés uit de weg gaat.

Het tegen de stroom in zwemmen zal rapper Bob Dijkshoorn ongetwijfeld meegekregen hebben van zijn bekende vader Nico. Bob uit Zuid is als rapper de vreemde eend in de bijt op het Excelsior label. Maar eigenlijk ook weer niet, want hij maakt hiphopmuziek zonder gebruikmaking van elektronica, live ondersteund door fuzz-gitaren en orgel. Zijn frisse en tegendraadse muzikale kijk en keuze voor niet alledaags bezongen onderwerpen zorgde ervoor dat zijn gelijknamige debuutalbum Bob uit Zuid een groot succes werd.

Niet de gebruikelijke cliché onderwerpen die je vaak hoort bij rappers, maar bijvoorbeeld een autobiografisch liedje als Karpervissen. Sinds hij lang geleden zijn eerste karper ving is hij nog steeds geregeld langs de waterkant te vinden. Net als zijn vader Nico mag hij trouwens graag een boek lezen en op zondagmiddag is hij regelmatig met vrienden te vinden in Café De Bok. In Café De Bok bezingt hij dit bruine café, waar de glazen vaak vies zijn. Ook zingt hij over de zelfkant van de maatschappij, zoals in Hoer van Stalingrad. Het debuut werd verrassend genoeg geproduceerd door zijn goede vriend Tim Knol, die hij waarschijnlijk zal kennen via zijn vader Nico.

Opvolger Heilig werd echter geproduceerd door vaste gitarist Prins Claus, ook bassist en beatmaker Stier uit Oost (AKA Sem Egter van Wissekerke) was weer van de partij. Op Curlen geeft Brussels’ trots Zwanger Guy acte de présence en op Volvo raast Willem van Personal Trainer mee in Bob's bolide. Ook deze keer leidt Bob je onnavolgbare wijze door zijn unieke eigenzinnige universum. Altijd rechtdoorzee, regelmatig gecombineerd met een portie absurdistische humor. Ook nu weer kan hij van kleine dingen gelukkig worden, zoals in Tiny House :

“Jeuk van de grote ruimtes
Ik ben leuk in foetushouding
Teut van de minibar in m'n kleine keuken
Uitzicht op veulens
Pis hier in een putje
Ja hier gelukkig”

Bobs invloeden variëren van Beastie Boys tot The Black Keys en Osdorp Posse. Af en toe hoor je trouwens de markante stem van Philip Bloemendal van het Polygoonjournaal voorbijkomen. Het fraaie, opvallende artwork van het meegeleverde boekje is van Ismay Schaduw. Heilig gaat Bob en zijn maatjes ongetwijfeld de nodige nieuwe fans opleveren, daar ben ik heilig van overtuigd.

Bob uit Zuid live :

05-04 GRONINGEN : Simplon
01-05 UTRECHT : Ekko
09-05 AMSTERDAM : Melkweg

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

De betekenis van het Creoolse woord bokanté is in het Nederlands uitwisseling. De groepsnaam is goed gekozen, want de acht leden van deze groep, komen uit vijf verschillende landen en van vier verschillende continenten en met dus verschillende culturele achtergronden.

Oprichter van de groep is Michael League van Snarky Puppy. Met die groep werkte hij al samen met het Metropole Orkest, wereldwijd gezien als hét orkest op het gebied van pop en jazz. Op What Heat, hun tweede album, wordt die samenwerking hernieuwd. Dat blijkt een geweldige voltreffer te zijn.

Samen met dirigent Jules Buckley arrangeerde hij alle songs. Ze zijn zo gearrangeerd, dat ze tot het uiterste alle mogelijkheden van zowel groep als orkest benutten. Bovendien krijgen alle muzikanten de mogelijkheid op de voorgrond te treden.

Zelf omschrijft League zijn muziek als “a weird combination of West African music, Delta blues, Led Zeppelin and Caribbean kaladja with lyrics in English, Creole and French.”.

De muziek is bijzonder avontuurlijk en erg dynamisch, mede dankzij de drie percussionisten. Bovendien zitten de composities vol tempowisselingen en spitsvondige overgangen en bijzondere koortjes. Je wordt werkelijk meer dan vijftig minuten overdonderd. Bovendien beschikt de groep over de fantastische zangeres Malika Tirolien, die zingt over actuele thema’s.

Live zal What Heat nog meer indruk maken, Nederland heeft wat dat betreft de primeur. Doe jezelf een plezier en ga ze zien en laat je overrompelen!

Bokanté & Metropole Orkest live:

29-09 EINDHOVEN: Muziekgebouw
30-09 GRONINGEN: De Oosterpoort
01-10 AMSTERDAM: Melkweg
02-10 HEERLEN: Theater Heerlen
03-10 UTRECHT: TivoliVredenburg

Dit trio bestaat sinds zeer recent uit Daniel Michalak, James Phillips en nieuwkomer Nick Vandenberg. Bij toeval ontdekte ik hun muziek, omdat ze op hetzelfde label zitten als de door mij bovenmatig geadoreerde Samantha Crain. James Phillips toerde overigens als bandlid van Samantha Crain in 2009 door Amerika.

De groep is vernoemd naar het personage Tom Bombadil uit Tolkien’s Lord of the rings. De heren zijn afkomstig uit het plaatsje Durham, North Carolina. James Phillips is naast muzikaal ook anderzijds artistiek onderlegd. De enveloppe waarin ik Hold On ontving, was aan de achterzijde voorzien van een grappige, handgemaakte tekening.

Hold On is voorzien van een zeer opvallende hoes en worden de teksten met interessante achtergrondinformatie meegeleverd. Naast een debuut EP is het intussen hun vierde, volwaardige cd. Bombadil maakt hoogst originele, inventieve muziek, die moeilijk in een hokje te plaatsen is.

De zang speelt een zeer belangrijke rol in het geheel. Vaak maakt men gebruik van zeer vernuftige koortjes, zoals in opener Coughing on the F train. Een nummer was overigens verrassend wordt geopend door Michael Stipe (REM) op trompet. Overigens een niet zo’n voor de hand liggend onderwerp om een liedje over te schrijven.

Zo heeft Bill You For Your Trash ook geen gebruikelijk thema. Het handelt over de keer dat ze ’s avonds vergeten waren hun vuilnisbak binnen te halen en hier een fikse boete voor kregen.

Een serieus en nog steeds moeilijk bespreekbaar thema wordt aangesneden in Rhapsody in Black and White, de nog steeds gevoelige relatie tussen blank en zwart. Hoogst actueel weer door recente rassenrellen. Het nummer heeft overigens een heerlijke, moderne flow.

Ook komen gewonere zaken aan de orde zoals de liefde, zoals in Sunny December. Het gaat over een blauwtje lopen en hoe je dat verwerkt. Overigens was het Stuart Robinson, die sinds kort geen deel meer uitmaakt van Bombadil, die het blauwtje liep.

De meeste liedjes hebben even tijd nodig om volledig doorgrond te kunnen worden. Uitzonderingen hierop vormen zeer zeker het heerlijke Amy’s Friend en Framboise, die zich direct nestelen in je geheugen. Framboise wordt gedeeltelijk in het Frans gezongen en is geschreven in Frankrijk. Naast zang speelt overigens de piano een voorname rol in de muziek van Bombadil.

Hold On is een voortreffelijk en creatief album.

Tot nu toe bracht Bones Owens (AKA Caleb Owens) de twee goed ontvangen ep’s Hurt No One en Make Me No King uit. Beiden gevuld met sombere americana songs. Voor zijn debuutalbum Bones Owens koos hij een andere werkwijze, de productie moest zo eenvoudig mogelijk worden en de songs werden direct live op tape ingespeeld, om zo goed mogelijk zijn live geluid te benaderen. De songs hebben betrekking op een woelige periode in zijn leven. Owens licht die periode als volgt toe : “This record for me was about a transformative time in my life. It was about loss and pain, but also about love and finding a way out of a dark time. I feel like these are all emotions and sentiments I find myself connected to just as much now as when they were written.”. Maar ze gaan ook over zijn destructieve manier van leven, die hij intussen al geruime tijd achter zich gelaten heeft. Over het algemeen schreef Owens de liedjes in zijn eentje. Opener Lighting Strike schreef hij samen met Kevin Griffin (Moon Taxi, The Struts, Blondie). Het album werd geproduceerd door de ervaren Paul Moak in diens studio The Smoakstack in Nashville. Verder deed Owens een beroep op drummer Julian Dorio (Eagles of Death Metal, The Whigs) en bassist Jonathan Draper (All Them Witches). Op Good Day worden de uitstekende achtergrondvocalen verzorgd door de legendarische gospelzangeres Regina McCrary, die onder andere samenwerkte met Bob Dylan en Buddy Guy. Inspiratie voor zijn liedjes haalde hij vooral bij zestiger jaren garagerock, Hill Country blues en bij zompige roots rock van bands als Creedence Clearwater Revival. De song White Lines is ritmisch gezien duidelijk beïnvloed door de muziek van Heartless Bastards. Bones Owens lijkt me vooral bestemd voor liefhebbers van puntige gitaar songs.

Aanvankelijk dacht ik nog nooit van de Zuid-Afrikaanse singer-songwriter Bongeziwe Mabandla gehoord te hebben. Maar ik blijk drie jaar terug zijn derde album iimini ontvangen te hebben voor recensie, midden in de periode dat de Coronapandemie het hevigst woedde. Geen idee waarom ik dat album toen niet besproken heb, want opvolger AmaXesha is een buitengewoon aangename verrassing.

Mabandla werd geboren in het kleine plaatsje Tsolo, maar woont tegenwoordig in Johannesburg. Al heel vroeg speelde muziek een belangrijke rol in zijn leven, het begon ooit allemaal met zingen in de kerk. Mabandla behoort tot de Xhosa stam, de titel AmaXesha betekent volgens Google Translate “de tijden”. Grappig om te vermelden is dat ik bijna geboren was in de omgeving waar deze bevolkingsgroep voornamelijk woont, Durban.

Folk vormt vooral de basis voor de muziek van Mabandla. Daarnaast gospel, sophisticated jazz en soul hier en daar ondersteund door beats. Muziek die naast spiritueel, authentiek, modern, melancholisch en aangenaam kan klinken. Mabandla laat zich zowel door legio Afrikaanse artiesten beïnvloeden, maar ook westerse invloeden als Tracy Chapman, Michael Kiwanuka, Damon Albarn, Lauryn Hill en Bon Iver klinken door in zijn liedjes.

Ondanks dat hij in het Xhosa zingt weet Mabandla mij het hele album bij de les te houden. AmaXesha is in een album dat langzaam maar heel zeker onder de huid weet te kruipen. Intussen schijnt Mabandla ook in Nederland al de nodige trouwe fans te hebben, want vorige week zaterdag was hij nog te zien in Bitterzoet. Hopelijk worden het er door het nieuwe album een hoop meer.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Op het nieuwe album Nobody knows anything van Alex Highton zingt Bonnie Dobson een prachtig duet samen met hem. Alex vertelde me dat Bonnie onlangs een opmerkelijke comeback als zangeres gemaakt had, tijdens de Bert Jansch-tribute vorig jaar december in de Royal Festival Hall.

Het was pas haar tweede optreden van importantie sinds haar afscheid van de podia in 1989. Velen waren onder de indruk van de geweldige stem die zij op 73-jarige leeftijd nog steeds bezit. Bonnie is van Canadese origine en groeide op in Toronto.

Op de leeftijd van elf zag ze voor het eerst Pete Seeger als lid van The Weavers optreden. Vanwege zijn politieke activiteiten en zijn vroegere communistische lidmaatschap was Pete Seeger op de zwarte lijst van McCarthy gekomen en vertoefde in die dagen in Canada. Overigens was de vader van Bonnie een politiek geëngageerde vakbondsleider, die in de kringen van Pete Seeger verkeerde.

Via Seeger leerde Bonnie Dink’s song kennen, waarvan op dit album een a capella versie te vinden is. In 1961 schrijft ze haar eerste song, Morning dew. Het zou meteen haar bekendste en meest gecoverde worden. Ze schreef het nummer naar aanleiding van het zien van de film On the beach. Het verhaal speelt zich af in de toekomst, wanneer bijna al het leven op aarde is vernietigd door de radioactiviteit van een nucleaire holocaust. Het beeld wat er in deze film wordt geschetst, zette haar aan tot nadenken en tot discussies met vrienden. Er is van dit nummer een nieuwe versie te vinden op de cd.

Tegen het einde van de jaren zestig was ze een bekend folkartiest. In die tijd vertrokken veel van haar vrienden naar Engeland om te gaan trouwen. In 1970 vestigde ook zij zich definitief in Londen, maar vond nooit echt haar draai in de Engelse folkscene.

Eind jaren tachtig liep bovendien haar huwelijk op de klippen en besloot ze te stoppen met zingen. Over de scheiding schreef ze het licht sarcastische Living on plastic. Hier uitgevoerd op een vrolijke melodie.

In de zomer van 2013 begon Bonnie met het opnemen van dit album. Ze had hiervoor de beschikking over de volgende, uiterst bekwame musici : Ben Phillipson, Ben Paley, Jonny Bridgwood (ook de bassist van Alex Highton), Dave Morgan, Felix Holt, Ruth Tidmarsh, Sean Read en B J Cole.

Hoe goed deze musici zijn, is vooral te horen in het meest beklijvende nummer van de plaat Winter’s going. Maar bijvoorbeeld ook in de instrumental Sandy Boys, wat niet zou hebben misstaan op Liege & Lief van Fairport Convention. Het album is een zeer prettige mix geworden van een aantal oudere nummers in een nieuw jasje, recent werk en een aantal traditionals.

Het album is uitgegeven op Hornbeam recordings, een klein label van drie zeer enthousiaste muziekliefhebbers. De cd zit in een prachtige, uitklapbare hoes, waarop veel informatie over Bonnie en de songs te vinden is. Warm aanbevolen.

Heel lang geleden dat ik muziek hoorde van Bonnie ‘Prince’ Billy. Dat was nog in mijn werkzame leven. De laatste paar jaar dat ik nog werkte waren in Amsterdam. Op mijn dagelijkse treinreis van Den Bosch naar de hoofdstad vormde zijn toen meest recente album The Letting Go regelmatig een trouwe metgezel. De eerste vier albums onder de naam Bonnie ‘Prince’ Billy zijn me nog steeds erg dierbaar, met name zijn debuut I See Darkness en Master and Everyone. Hierna verwaterde mijn interesse in de muziek van Will Oldham.

Waarschijnlijk volkomen ten onrechte, getuige zijn nieuwste release Keeping Secrets Will Destroy You, een album dat me meteen wist te bekoren. Een album gemaakt zoals het bedoeld was om gehoord te worden, in een kamer. Keeping Secrets Will Destroy You werd opgenomen in Louisville door Nick Roeder, met Sara Louise Callaway op viool, Kendall Carter op toetsen, Elisabeth Fuchsia op altviool en viool, Dave Howard op mandoline, Drew Miller op saxofoon en de stem van Dane Waters. Allemaal lokale muzikanten, waaronder enkele muziekdocenten.

De invulling van de sterke songs is sober, maar altijd uitermate doeltreffend. De invloeden zijn gevarieerd, van klassiek tot aan Japanse acid folk. Favoriete track is het langzaam voortmeanderende Rise and Rule (She Was Born in Honolulu). Oldham is het duidelijk nog niet verleerd om uitstekende songs te schrijven. Keeping Secrets Will Destoy You zal verkrijgbaar zijn op (gekleurd) vinyl, cd en digitaal.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Haar intussen eenentwintigste album Just Like That… ligt in het verlengde van de prachtige, relaxte voorgangers Slipstream en Dig in Deep. Zij is en blijft een meesteres in het naar haar hand zetten van andermans songs. Een wat vreemde eend in de bijt op het album is Love So Strong van Toots and the Maytals. Oorspronkelijk bedoeld als een duet met haar goede vriend en reggaelegende Toots Hibbert. Helaas overleed Hibbert in 2020.

In de teksten klinkt regelmatig door dat Raitt zich steeds meer bewust wordt van haar sterfelijkheid. Kan ook bijna niet anders, want Raitt was jarenlang mantelzorger van haar broer. In de muziek, die af en toe akoestisch is, is daar gelukkig weinig van te merken. Regelmatig wordt die bijzonder subtiel en relaxt ingekleurd. Naast een geweldige gitariste blijft Raitt een uitstekende zangeres (bijvoorbeeld het prachtige, ingetogen titelnummer).

Diegenen die beide voorgangers omarmden zullen dit waarschijnlijk nog meer doen bij Just Like That… . Helaas zitten er voorlopig geen Europese concerten in het vat. De komende tijd gaat ze in Amerika op tournee met eerst Lucinda Williams als speciale gast en vervolgens Mavis Staples en als laatste Marc Cohn.

Bonny Light Horseman bestaat uit Anaïs Mitchell, Eric D. Johnson (Fruit Bats, Shins) en Josh Kaufman (The National). Alle drie muzikanten met een grote staat van dienst. De drie kregen in 2018 een uitnodiging om te komen optreden op het Eaux Claires Festival, georganiseerd door Justin Vernon en Aaron Dessner.

Het drietal bleek een artistieke klik te hebben en een voorliefde te delen voor eeuwenoude traditionals. Het optreden in Wisconsin werd een groot succes. Reden voor Dessner en Vernon om het drietal te vragen om deel te nemen aan een week durende workshop in Berlijn. De sessies vonden plaats in The Funkhaus en de opnames zouden de basis gaan vormen voor hun debuutalbum Bonny Light Horseman.

De groepsnaam werd ontleend aan de prachtige opener. Trouwens twee jaar geleden ook opgenomen door Lúnasa voor hun album Cas en fraai gezongen door Natalie Merchant. De samenwerking is een duidelijke voltreffer, er is absoluut sprake van synergie, men voelt elkaar perfect aan.

Bovendien kan men een beroep doen op niet de minsten, te beginnen met initiatiefnemers Justin Vernon en Aaron Dessner. Daarnaast op The Staves en Lisa Hannigan, die de achtergrondzang verzorgen op de bekende traditional Blackwaterside. Hierop is ook de banjo te horen van Kate Stables van This Is the Kit.
Vernon neemt de vocalen van Bright Morning Stars voor zijn rekening.

Het album werd begin vorig jaar verder afgewerkt in de Dreamland Studios in Woodstock. De traditionals werden voorzien van een eigentijds arrangement en harmoniezang. Het resultaat is een verbluffend mooi album, dat niet alleen folk liefhebbers, maar ook een diverse groep andere muziekliefhebbers, zal gaan aanspreken.

Het voorwoord werd trouwens geschreven door M.C. Taylor (Hiss Golden Messenger). Hij schreef mee aan de enige niet traditionele song, Mountain Rain.

Aangepaste recensie :

Veel weet ik niet over de IJslandse singer-songwriter Guðlaugur Jón Árnason (aka Bony Man). Geboren en woonachtig in Reykjavik. Hij komt uit een zeer muzikale familie en verdient de kost als leraar. Studeerde aan de universiteit van IJsland. In 2013 en 2014 studeerde Árnason Digital Film and Animation aan het SAE Institute in Amsterdam. Voor zijn studie wist hij amper iets over onze hoofdstad. Nu is het zijn favoriete stad en probeert hij ieder jaar Amsterdam te bezoeken. Cinnamon Fields is het debuutalbum van Árnason. Het is een prachtig, fijnbesnaard album vol pop- en folkmuziek geworden. Zonder uitzondering zijn de songs ingenieus gearrangeerd. Mijn tipgever Eric Walbeek noemt terecht Roo Panes als vergelijkingsmateriaal. De muziek van Árnason vind ik echter mooier en subtieler, mede door zijn fraaie stem en strijkers. Cinnamon Fields is in eigen beheer uitgebracht en ontbeert dus de promotie van een platenmaatschappij. Het album is echter veel te fraai om niet opgepikt te worden. Zonder Eric Walbeek had ik het album niet ontdekt. Overigens is hij volop bezig om een release op vinyl te bewerkstelligen. Mocht je het album net zo prachtig en tijdloos vinden als ik, spread the word, want Árnason verdient dat!

Marcus Hewerdine is een in Nederland relatief onbekende Londense singer-songwriter, die zijn muzikale carrière startte in 1983 in The Great Divide, een band die ontdekt werd door Mike Scott van The Waterboys.

Hij formeerde vervolgens in 1985 de rockband The Bible, welke in de tweede helft van de jaren tachtig, twee goed ontvangen albums uitbracht. In 1990 besloot hij echter als singer-songwriter verder te gaan.

Het eerste liedje wat ik ooit van hem hoorde was het prachtige Bell, Book and Candle wat hij speciaal schreef voor een van mijn favoriete Ierse zangeressen Eleanor Shanley. Een jaar later werd datzelfde nummer gecoverd door Eddi Reader.

Boo Hewerdine schreef voor zeer veel artiesten liedjes, maar zijn samenwerking met Eddi Reader is het meest intensief. Sinds haar fraaie debuut in 1994 tot aan haar schitterende Vagabond van vorig jaar duurt die samenwerking al. Overigens werd Vagabond onterecht door praktisch de complete Nederlandse pers genegeerd.

Gelukkig niet door Hans Jansen, die er voor Folk Lantern een recensie over schreef. Sinds zijn debuut in 1989 met het geweldige Evidence brengt hij aan de lopende band albums van een constant hoog niveau uit. Met het succes in Nederland wil het echter niet zo vlotten, maar misschien kan Open daar eindelijk eens verandering in brengen.

Open kwam zeer toevallig tot stand. Tijdens een gesprek met een goede vriend kwam het oude, ultrakorte liedje Microfilm, met een geweldige clou, ter sprake. Hij besloot vervolgens op zoek te gaan naar de originele opname ervan en vond ook een aantal nooit uitgebrachte songs terug. Deze werden gemaakt tijdens een sessie in de Britannia Row Studios in 2003.

Drie ervan, Geography, Muddy Water en Rags stonden al op God Bless the Pretty Things uit 2009. De eerste twee zijn opgedragen aan zijn vrouw. Beluistering leert dat deze liedjes terecht alsnog op plaat zijn vastgelegd.

Verwacht van Hewerdine geen vernieuwende fratsen, hij is een klassieke songschrijver. Het zijn stuk voor stuk songs met een sterke melodie, gezongen met die prachtige stem van hem en zijn rustgevende gitaarspel. Een collega als Eddi Reader draagt hem al vele jaren op handen, nu U nog.

Een opvallende release die zal verschijnen op Record Store Day is de debuutep Left the Barn van Bootleg Betty. Het zal de eerste release worden op het gloednieuwe Kroese-label. Overigens een mooi initiatief van deze bekende platenwinkel om te proberen het fysieke product in leven te houden!

Bootleg Betty werd opgericht door bassiste Daphne Verlinden. Ze had voor ogen dat het een rockabillbyband moest worden die compleet uit vrouwen zou bestaan. En zo geschiedde, de band bestaat nu uit vijf stoere jongedames. In de beginperiode speelde men uitsluitend covers variërend van Wanda Jackson tot Chuck Berry, tot aan nieuwere artiesten als Kitty, Daisy & Lewis en Eilen Jewell.

Men begon ook af en toe op te treden, onder andere als supporting act in 2013 van Hackensaw Boys. Na verloop van tijd ontstond toch de behoefte aan een eigen repertoire. Songs die af en toe worden geschreven tijdens een speciaal hiervoor georganiseerd weekend, maar ook tijdens repetities die plaatsvinden in Nijmegen. Het schrijven is vaak een echt groepsproces en iedereen draagt eraan bij.

De titel van de EP is gekozen, omdat men bijna niet kan wachten om de eigen nummers live te gaan spelen. De korte, maar krachtige en catchy opener A Song Called Wanda, is een ode aan Wanda Jackson (“She’s rock and royalty”), die overigens zelf nog steeds actief is en een paar jaar terug nog het sterke album Unfinished Business uitbracht. De titel van het liedje is uiteraard een verwijzing naar de film A fish called Wanda.

Direct valt op dat de dames over krachtige stemmen beschikken. Raging Cadillac doet me qua gitaarspel denken aan The Stray Cats, lekker nummer overigens. De toevoeging van de mondharmonica in Like a Wolf is erg mooi. Het slotnummer Ramblin’ is een onvervalst countryliedje. De zang lijkt overigens hier en daar op die van The Roches. De liedjes bruisen van energie, hetgeen live natuurlijk nog meer het geval zal zijn.

De EP-releaseshow zal op 25 april zijn in Merleyn te Nijmegen. Voor andere spetterende shows, raadpleeg hun website.

Ruim vijf jaar geleden recenseerde ik Mil·lisegons Per Crear Un Record van Estúpida Erikah. Spil van deze Spaanse groep was Lluís Bòria Gómez. Gómez is een ervaren Catalaanse muzikant en voormalig hondentrainer, woonachtig in Barcelona met een bak aan ervaring. Naast in Estúpida Erikah speelde hij nog onder andere in de locale band GetReal en in The Archers, toen hij in Londen leefde. Overigens zou Lluis nooit onder mijn aandacht gekomen zijn zonder zijn toenmalige promotor Richard Wagenaar, want mijn kennis van de Spaanse muziek is praktisch nihil.

Lluis heeft een grote sprong in het diepe gewaagd en debuteert nu met Any Place But Now als soloartiest. De afgelopen jaren ging hij naarstig op zoek naar een eigen geluid, bovendien zingt hij nu in het Engels, wat de taalbarrière voor degenen die het Catalaans niet machtig zijn zoals ik meteen een stuk kleiner maakt. In juni attendeerde Lluis mij al op de uitstekende single No Man’s Land, het eerste aangename voorproefje van het album.

Het eerste wat me opviel bij beluistering was dat zijn klankkleur van zijn stem in dit nummer ergens tussen die van Peter Gabriel en Phil Collins zweeft. Bovendien maakt hij op subtiele wijze gebruik van gelaagdheid en tevens op inventieve wijze van herhaling met als leidraad de piano. Maar bijvoorbeeld in At Arms Length is zijn regelmatig dromerige fingerpicking gitaarspel, waar hij vooral om bekend staat, leidend. Verder zorgen vooral synthesizers voor een grotere gelaagdheid van zijn donkere, melancholische indiefolk.

Hij zingt voornamelijk over het leven, de dood en de liefde. Vooral over zijn directe omgeving, familie en vrienden. Een wat afwijkende song is het uptempo Marathon Man, wat uit zijn tenen lijkt te komen. “I speak from the bottom of my heart about my fears, desires and expectations”, aldus Lluis. Het algehele thema van het album is volgens Lluis een wanhopige roep om verlossing, de zoektocht naar een ontsnapping uit de duisternis van de geest, in één woord: gezondheid.

Bijzonder fraai is de akoestische afsluiter What Were We, een duet met Joana Serrat. Een van de hoogtepunten, naast onder andere Breathless, The Haunting House en No Man’s Land. Liefhebbers van Lambchop, The Cinematic Orchestra, Damien Jurado of vooral Gregory Alan Isakov zouden zeker eens een poging kunnen wagen. Any Place But Now is een donker, maar fraai solodebuut. Jammer dat hij nu pas gekozen heeft voor een solocarrière, maar beter laat dan nooit.

Bekendheid kreeg Bouke Zoete als zanger van Happy Camper en de Belgisch-Nederlandse indiepopband The Kevin Costners. Laatstgenoemde groep wist in 2006 de Grote Prijs van Nederland te winnen. Hun laatste album Pick Up the Parts in 2014 werd een zware bevalling, er waren volgens Bouke te veel discussies bij het opnemen. Het leverden geen grote ruzies op, maar was voor Bouke wel reden genoeg om de stekker uit de band te trekken. Het gaf eindelijk de gelegenheid om de sinds zijn zestiende gekoesterde droom, het maken van een soloalbum, uit te laten komen. Nu zevenentwintig jaar later verschijnt Million Miles.

Deze keer repertoire dat ergens zweeft tussen Americana en zeventiger jaren soul. De prachtig ingetogen opener en titelsong Million Miles kan volgens Bouke zowel gezien worden als een liefdesliedje over een onbereikbaar en oogverblindend meisje maar kan net zo goed gaan over het maken van dit album. Het zeer aanstekelijke Sometimes People Clap & Stuff schreef hij nadat hij een interview had gelezen met scriptschrijver Charlie Kaufman, waarin deze het had over de ondankbaarheid van het creatieve proces. Bouke noemt zichzelf trouwens “a sucker for handclaps”, het handgeklap is hier ruimschoots aanwezig zijn. “De gitaren van Filip Wauters (oa Het Zesde Metaal) in dit nummer zijn overigens écht heel erg lekker. Hij doet niets heel erg virtuoos maar het is zo raak gespeeld. Gewoon een paar goeie noten plus een karrenvracht sound en attitude. Ik word daar heel blij van.”, aldus Bouke. Zelf word ik hier overigens ook nog erg blij van de blazers en het spitsvondige basloopje.

Wat zeker niet van Bouke mocht ontbreken op dit album was een country soulliedje met een liefelijke swing in 6/8 groove. De toetsenpartij van Thomas De Prins en de passionele zang van Bouke zijn hier de kersen op de taart. “Het is een liedje voor iedereen die de chaos van het dagelijks leven probeert te bezweren met maken van lijstjes, voor iedereen die tevergeefs controle probeert te houden over datgene dat per definitie niet te controleren is; de ander.”. Een moeilijke bevalling was volgens Bouke Lay Your Sweet Lips On It All. In eerste instantie had het liedje een intiem karakter, maar tijdens de opnames werd het steeds uitbundiger, hetgeen niet strookte met waar het liedje over ging. Dus begon men opnieuw vanaf nul. “Reyer Zwart heeft er een eenvoudigere baslijn op gezet en de piano opnieuw gedaan, we hebben de blazers gestript en ik heb het opnieuw gezongen totdat het én lekker én intiem klonk.”.

I Guess You Know begon als een simpele gospelblues, maar ontwikkelde zich uiteindelijk, dankzij het aparte baslijntje van producer Nicolas Rombouts, tot een mysterieuze, dreigende swamp song. Met The Kevin Costners had Bouke al getracht All That You Can Count on Is That Nothing Ever Ads Up op te nemen, echter tevergeefs. “Het werkte niet. Ik kon het om de een of andere reden niet loslaten en toen ik het voor Nicolas speelde was die er heel erg door geraakt maar tegelijkertijd vond hij dat er iets aan het nummer ontbrak. Een refrein met name. Dus ik heb de week na die sessie het refreinigste refrein bedacht dat ik kon bedenken en toen viel alles in zijn plooi. Een ouderwetse soul ballad is het geworden. Om de ritmetracks een beetje licht te houden hebben we veel naar Dusty Springfield geluisterd. En dat in combinatie met de fijne koortjes van Laura Huysmans en de vette horns is het echt een van mijn favoriete tracks van de plaat geworden.”. Overigens niet alleen van Bouke, maar ook van mij.

Bouke blijkt ook sociaal erg betrokken, We All Know is een protestsong. “Ik verbaas me er enorm over hoe we tegenwoordig zo’n beetje van alles weten wat er misgaat, wie er corrupt is, hoe de boel wordt belazerd, dat de hele flikkerse boel naar de kloten wordt geholpen en dat er toch bijna niemand iets doet. Dat we niet massaal opstaan en zeggen: “Hey, dit pikken we niet langer, we gaan het helemaal anders doen!”. Het behoort tot mijn favoriete tracks, doordat het nummer een relaxte sfeer uitademt en daardoor de tekst enigszins relativeert. Een ouder nummer is Try to Believe, geschreven als steuntje in de rug voor zijn vriendin, die op dat moment een vervelende baan had. “Het is compositorisch natuurlijk niet bepaald een wonder van originaliteit maar het heeft wel een goede energie. En door die zalige New Orleans blazers die door elkaar heen jubelen in de solo kun je haast niet anders dan een beetje blij worden van dit nummer. Uiteindelijk dus toch precies zoals het bedoeld was!”. En Bouke heeft gelijk, de luisteraar krijgt er een fijn gevoel van.

Tot mijn grote favorieten behoort When the Darkness Punches Out the Light, vanwege de heerlijke blazers in een zeventiger jaren souljasje. Een song overigens met een onheilspellend randje. “Toen mijn zoontje een jaar of drie was liep ik met hem over het pad bij ons huis. Hij wees naar de horizon en zei, “Kijk papa, daar komen de nachtwolken”. En hij lachte daar heel raar en onheilspellend bij. Heerlijk hoe zo’n onschuldig lief ventje opeens iets duisters in zich leek te hebben. Net een echt mens! “. Het album eindigt in melancholie met This Is the House. “Dit kon alleen maar als laatste nummer op deze plaat komen. Het heeft zo’n melancholische sfeer. Het klinkt als ’s nachts autorijden door de stromende regen. Je ziet niks maar je voelt alles. Het gaat over een huis dat te koop staat omdat de relatie van de eigenaars de verbouwing niet heeft overleefd. Droevigheid in de gloria. Daar heb ik dus plezier in. En dan die idioot lange solo van Filip in het outro. Had van mij gerust nog vijf minuten mogen duren…”. Hij is niet de enige voor wie dat geldt.

Bouke wordt op Million Miles door fantastische muzikanten omringd, die de songs naar een nog hoger niveau stuwen. De lang gekoesterde droom van maar liefst zevenentwintig jaar heeft uiteindelijk geleid tot een volwassen en gerijpt debuut en is een absolute aanrader.

Bouke Zoete live:

10-02 AMSTERDAM: Paradiso
28-02 MIDDELBURG: De Spot
08-03 UTRECHT: LE:EN
15-03 APELDOORN: Gigant
20-03 BREDA: Mezz
26-03 DEVENTER: Burgerweeshuis
02-04 DEN BOSCH: Muziek op donderdag

De afgelopen jaren vreesde de Australische indieband Boy & Bear of men na drie succesvolle albums ooit nog een vervolgalbum zou gaan uitbrengen. Zo’n drie jaar geleden werd bij frontman Dave Hosking de slopende ziekte dysbacteriosis geconstateerd. Dysbacteriosis is een verstoring van de balans in de bacteriële flora van de mens (of dier).

Het ziekteproces van Hosking vormt regelmatig een grote inspiratiebron op hun vierde album Suck on Light, getuige de eerste zin uit de titelsong : "I didn't even try to stand, my world was on fire now and there was nothing I could do.”. Ook de reeds vrijgegeven eerste uptempo en optimistische single Hold Your Nerve gaat erover.

De digitale B-kant Work of Art is een hommage aan Moeder Natuur. “Whenever I got a bit better, the first thing I’d notice is that my senses would come to life a bit. So I’d notice smells and my sense of touch would come back, and it would always be something simple like the wind or hearing birds”, aldus Hosking.

Alle bandleden schreven mee aan de twaalf, vaak aan de jaren zeventig refererende, geïnspireerde pop en rockliedjes. Zoals altijd vormt de samenzang een belangrijke pijler in hun muziek. Suck on Light werd door de band zelf geproduceerd in Southern Ground Studio's te Nashville, met ondersteuning van Collin Dupuis (Lana Del Rey, The Black Keys). Ook de hulp van mixing engineer Tom Elmhirst (Arcade Fire, Beck, Lorde, Amy Winehouse) werd ingeschakeld om een volledig nieuwe dimensie aan de zo typerende sound van de band te geven.

De ziekte van hun frontman heeft duidelijk het beste bij de band naar boven gehaald en is het gedreven en optimistische Suck on Light hun mooiste album tot nu toe geworden. Wie het album trouwens vooruit besteld maakt kans op een gesigneerde Les Paul gitaar.

Boy & Bear live:

05-02 ANTWERPEN: De Roma
06-02 UTRECHT: TivoliVredenburg
07-02 NIJMEGEN: Doornroosje
08-02 AMSTERDAM: Tolhuistuin

Al sinds haar achttiende timmert deze Rotterdamse aan haar muzikale weg. Ze speelde in diverse bandjes. Ook vergrootte ze haar muzikale vaardigheden door veel te jammen, met onder andere Michael Prins. Het was op aanraden van hem dat ze 2 jaar geleden besloot om een debuutalbum zonder concessies op te gaan nemen.

Veel van de nummers die uiteindelijk op het album terecht zijn gekomen, speelde ze al geruime tijd live met haar goede vriend Michel Ebben. Alleen Wasted & Waiting, Do That for en Yellow Brolly zijn vrij recent geschreven.

Vanaf vorige zomer kreeg het album echt gestalte. Ze kon de opnames financieren door de instantie Voordekunst, waar belangstellenden konden doneren. Gelukkig maar, want anders was dit project misschien niet van de grond gekomen en dat zou doodzonde geweest zijn.
De teksten op de cd gaan vooral over haar innerlijke tegenstrijdigheden over het leven, liefde en relaties.

Opener is het opvallende U don’t know, opvallend vooral door de instrumentatie, bestaande uit onder andere banjo, orgel, mondharmonica en mandoline. Maar ook door het speciale koortje. Het schrijven van nummers is trouwens een onbewust proces bij haar. Zo had zij het zinnetje You don’t know al maanden in haar hoofd zitten, totdat er iets gebeurde waarover ze een song kon schrijven.

Waisted & Waiting is een countrynummer dat krachtig door haar gezongen wordt. Het is duidelijk dat zij over een zeer veelzijdige stem beschikt, waarmee ze met alle gemak in vele genres uit de voeten kan.

Je moet wel een hele grote zuurpruim zijn wanneer je niet vrolijk wordt van Baby’s Blue Eyes, een liedje wat over haar vriend gaat. Blauwe ogen brengen waarschijnlijk bijzondere inspiratie bij vrouwen naar boven, want onlangs schreef Lucy Kitchen het eveneens prachtige Blue eyes.

Het eerste kippenvelmoment beleef ik bij Do that for, een schitterende liefdesballade, die bij mij associaties oproept met Virginia Astley’s From gardens where we feel secure. Het begint met eenvoudige, repeterende piano akkoorden en de zang is fenomenaal en gevoelig. Alle instrumenten op dit nummer worden door Bregje zelf bespeeld. Het nummer heeft een bijzondere sfeer.

Eric Taylor’s Walking back home wordt hier uitmuntend gecoverd. Haar uithalen in dit nummer zijn van ongekende klasse. Ze is met recht uitermate tevreden over het resultaat.

Got to Go werd een aantal jaren geleden geschreven door Michel Ebben, die overigens samen met Bregje het album produceerde. Michel excelleert hier op gitaar. Bregje interpreteert dat het handelt over hoe artiesten zich kunnen voelen tussen mensen uit de muziekindustrie die het niet zo goed met hen voorhebben of hun beloftes niet nakomen. En de eventuele frustraties die dat kunnen opleveren.

This Roof levert het tweede kippenvelmoment op. Het is een zeer ingetogen lied. De gitaarpartij die Michel uit zijn Telecaster tovert is wonderschoon. De zang is breekbaar en prachtig.

Het jazzy Exit kent een spannende opbouw, waarin op een geweldige wijze naar een hoogtepunt wordt toegewerkt. David Rockenfeller van New Cool Collective steelt hier de show met zijn trompetsolo.

The Only Way To Go is misschien wel de song met de mooiste melodie van de hele plaat. De zang wordt hier klein gehouden en is weer uitzonderlijk mooi.

Ball and Chained is een heerlijk swingende, jazzy song. Volgens mij heeft ze veel ervaring met jazz-repertoire. Ook hier wederom een optimale bijdrage van David Rockenfeller op trompet. Afsluiter is Yellow Broly, een liedje met een zeer aanstekelijke melodie, die uitnodigt tot meezingen.

De mix werd gedaan door John vanderslice en Jacob Winik. Zij werkten onder andere samen met Samantha Crain, Strand of oaks, The mountain goats en Spoon.

The Keeper of Changing Winds is een prachtig en gedurfd album geworden, waarbij gebruik wordt gemaakt van diverse genres. Het laat niet alleen zien dat Bregje een fantastische en veelzijdige zangeres is, maar ook in staat is om prachtige liedjes te schrijven. Het is me duidelijk dat zij een zeer grote muzikale toekomst tegemoet gaat.

Welkom in de wondere wereld van Brent Beukelaer! Tot enige tijd geleden een volkomen onbekende naam voor mij. Multi-instrumentalist Brent is net als pater Damiaan geboren in Tremelo, maar tegenwoordig woonachtig in Gent. Vorig jaar maakte hij furore met zijn Engelstalige band The Radar Station. Ze werden de winnaars van Stu Bru’s Nieuwe Lichting en werden vervolgens dank zij hun debuutalbum Life inside a Tornado en geweldige liveshows in de armen gesloten door zowel publiek als pers.

Naast The Radar Station werkt hij al een aantal jaren aan een doorbraak als Nederlandstalig singer-songwriter. Belangrijkste inspiratiebron vormt daarbij naast in eniger mate indie, de kleinkunst en dan vooral het uit 1976 stammende album Jus d’Orange van Lieven Coppieters. In juni trouwens opnieuw uitgebracht op gekleurd vinyl. Daarnaast noemt Brent voor de eerste vrijgegeven single De Uitgelezen Man ook artiesten als Alt-J, Spinvis, The National, Radiohead en Eefje de Visser als referentiekader.

De titel van zijn debuutalbum Heen Zonder Weer zou een knipoog kunnen zijn naar de Drs. P klassieker Heen en Weer. De hoes associeerde ik meteen met die van Elsewhere Bound van Tiny Legs Tim. Terecht naar het blijkt, want het fraaie artwork werd voor beide albums gedaan door Jannes De Schrijver. Vanaf opener Als een Krekel in Frankrijk word je automatisch meegezogen in het unieke universum van Brent. Relativering en de gejaagdheid van het dagelijks bestaan vormen in dit nummer belangrijke thema’s.

Brent beschikt ook over empathische vermogens. Het Blinker Meisje gaat over anders zijn en je niet thuis voelen in de tijd waarin je leeft. In dit geval zou de hoofdpersoon graag opgegroeid zijn in de jaren tachtig en draagt alleen kleren uit die tijd. Op het einde is trouwens een sample te horen van African Beat van Bert Kaempfert. Een echte oorwurm vormt het ritmische Emma Dilemma, wat bij mij geregeld naar boven borrelt.

Af en toe geeft Brent je stof tot nadenken, bijvoorbeeld over hoe relatief het leven is, zoals in Klein Maar Gigantisch :

“Een mensenleven is een speld op deze aarde
het komt en gaat en het komt nooit meer terug daarna
maar je kan er veel mee doen, het verschil maken voor een ander
een leven is klein maar gigantisch tegelijk”

Overigens een van mijn favoriete nummers. Wonderschoon is het rustig voort meanderende De Verwelkoning. Hierin hoor ik duidelijk een voorliefde voor Nick Drake terug. Een soort muzikaal en tekstueel antwoord op Nick Drake’s Pink Moon. Een wat steviger nummer vormt Kunst Der Keuzes. De vaste bezetting voor het album werd naast Brent gevormd door Sander Cliquet en David Broeders. Daarnaast kreeg men de hulp van een negental gastmuzikanten, die de muziek verrijkten met strijkers, bugel, trompet, euphonium, buffetpiano, Hohner pianet, percussie en contrabas.

Het album kwam dankzij crowdfunding tot stand en Felix Huybrechts van Starman Records zal zorg dragen voor de distributie. Het album zal daar te koop zijn en daarnaast bij de betere platenzaken in België en Nederland. Heen Zonder Weer is voor mij niets minder dan een unieke prachtplaat!

Van Bruce Hornsby kende ik tot voor kort slechts één nummer, zijn grote jaren tachtig hit The Way It Is met The Range. Op basis van dat liedje verwachtte ik een redelijk licht verteerbaar en commercieel album.

Daar blijkt echter geen sprake van op Deep Sea Vents, omdat het hier een samenwerking betreft met het avontuurlijke New Yorkse sextet kamer ensemble yMusic. Deze groep werd opgericht door CJ Camerieri (trompet) en Rob Moose (viool). Eerstgenoemde bracht onder de artiestennaam CARM drie jaar het uitstekende CARM uit.

Door de aanwezigheid van yMusic wordt het experiment niet geschuwd, maar niet op zo’n dusdanige wijze dat het de overhand neemt. Dat experimentele element bestaat vooral uit de af en toe staccato partijen. Op het album Absolute Zero uit 2019 werkte Hornsby al eerder samen met yMusic, maar ook met Bon Iver en Blake Mills. Grotendeels werd de muziek op Deep Sea Vents samen door Hornsby en yMusic gecomponeerd.

Het idee voor de liedjes ontstond vlak na verschijnen van Absolute Zero, toen die gepromoot werd met een aantal optredens. Rob Moose kwam met het idee om een aantal nieuwe composities te schrijven en tijdens optredens telkens een ervan als toegift te spelen. Uiteindelijk is het een album geworden met tien nummers over water en de manier waarop we met, in of tegen water leven.

Deep Sea Vents is Hornsby en yMusic zoals je ze nog nooit hebt gehoord, maar ook direct herkenbaar op hun eigen manier. Hornsby’s melodische kwaliteiten voegt zich bij yMusic ritmische precisie en eindeloze veelzijdigheid, waardoor ze elk naar nieuwe stromingen worden getrokken. Het leidt tot een uitstekend, avontuurlijk album, waarop zelfs triphop en funkinvloeden te horen zijn. Hornsby’s vrouw Kathy maakte trouwens het fraaie artwork van de hoes en tekstboekje.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Book of Life is het debuutalbum van singer-songwriter Brian Blake, die al meer dan 25 jaar actief is in de muziekscene in het Memphis-gebied. Met muzikale invloeden en roots uit zowel Texas als Tennessee, schrijft Brian oprechte en tot nadenken stemmende folk, Americana en bluesmuziek.

Hij is een echte verhalenverteller, die de traditie met glans voortzet van legendarische artiesten als Townes Van Zandt, Guy Clark en recent iemand als Terry Klein. Net als laatstgenoemde werkte Brian met Walt Wilkins (en Ron Flynt) als producer en bevindt zich Bart de Win onder de medewerkende muzikanten. Dat Brian een geboren verhalenverteller is, blijkt meteen uit de beginregels van opener Ricefield in the Distance :

“Old Hank’s sitting on the front porch, rocking the days away.

Ever since he went blind, you know he ain’t had much to say.

And there’s a rice field in the distance up around the bend.

Fourteen miles from the river and where it all began.”

Het gaat over de overgrootouders van Brian, die tijdens de Grote Depressie een groot gezin moesten zien te onderhouden. De tekst wordt bijzonder fraai vergezeld door de weemoedige viool van Warren Hood en was ik meteen verkocht. Zeker nadat ik de titelsong Book of Life had gehoord, een duet met Betty Soo en warm accordeonspel van Bart.

Op zijn debuutalbum brengt Brian een hommage aan zijn familie, die al zo’n 175 jaar in de regio Liberty in Texas woont. Twee songs hebben de Tweede Wereldoorlog als onderwerp. Rose Marie gaat over zijn grootouders. Zijn grootvader was chirurg-assistent op een hospitaalschip in de Stille Oceaan. Gekweld door wat hij zag en meemaakte, de gewonden en stervenden verzorgend.

De andere, Move On J.D., gaat niet over zijn familie, maar over een oorlogsveteraan, die dakloos werd. Brian is bijzonder trots op deze ingetogen song, die keihard binnenkomt bij de luisteraar. Door het lied werd Brian bekroond tot Songwriter of the Year in 2021 door the Memphis Songwriters Association. Het lied is een aanklacht tegen hoe vaak door overheidsinstanties wordt omgesprongen met oorlogsveteranen. De Wurlitzer bijdrage van Ron Flynt is hier trouwens de kers op de taart.

Zijn zuidelijke roots hoor je het beste terug in het bluesy en groovy The Ott Hotel, met name in het gitaarspel. Het voert te ver om alle, vaak ontroerende songs hier behandelen. Book of Life is een tijdloos debuutalbum van een geboren verteller.

Het platenlabel PMD (Pressure Makes Diamonds) is een samenwerking tussen Excelsior Recordings en Danny Vera. “Samen met mijn label Excelsior Recordings kan ik helpen om muziek uit te brengen van artiesten waarin we gezamenlijk geloven. Die het verdienen gehoord te worden. Daarom beginnen we PMD, Pressure Makes Diamonds.”, aldus Danny.

De spits wordt afgebeten door Brian Dunne, een tweeëndertigjarige singer-songwriter uit Brooklyn, New York. Danny draaide onlangs New Tattoo regelmatig in zijn eigen radioshow en besloot Dunne een duwtje in de rug te geven. Ooit werd hij zelf door Johan Derksen in het zadel geholpen. In november was Dunne zes dagen in Nederland voor promotie, waaronder voor een tv-optreden bij VI.

Tot op heden was de belangstelling voor Dunne nog niet overmatig groot, gemiddeld trekt hij maandelijks op Spotify de aandacht van 61.000 luisteraars. Dat heeft waarschijnlijk te maken dat hij zijn albums tot nu toe in eigen beheer uitbracht.

Het album Brian Dunne bevat naast de single New Tattoo uit 2018 nummers van zijn drie tot nu toe verschenen albums. Crazy Heart of Mine, Slow Train en I Don't Wanna Lose You Tonight stonden op Songs from the Hive uit 2015.Taxi en Don't Give Up on Me op Bug Fixes & Performance Improvements uit 2017. Harlem River Drive, Walk Me Home (met Caroline Spence), Nothing Matters Anymore en Chasing Down a Ghost en I Hope I Can Make It to the Show zijn afkomstig van Selling Things uit 2020.

Door de nodige collega’s wordt hij trouwens al op juiste waarde geschat, hij deelde onder andere het podium met Cat Power, Dylan LeBlanc, Rosanne Cash en Lee Ann Womack. Hij bouwde zijn fanbase op door zo’n honderd optredens per jaar kriskras door Amerika.

Zijn liedjes hebben veel emotionele zeggingskracht, waarbij hij vaak op een kruising tussen Bruce Springsteen en Jackson Browne lijkt. Liedjes die vaak persoonlijk, maar ook geregeld politiek getint zijn en waarbij hij geen blad voor de mond neemt.

De wapenspreuk van het door Nederlanders gestichte stadsdeel Brooklyn luidt: "Eendraght maeckt maght". De samenwerking van het platenlabel Excelsior en Vera leidde in ieder geval tot het mooie verzamelalbum Brian Dunne en een tournee. Wie weet wat voor fraais de toekomst in petto heeft.

Brian Dunne live :

09-03 DEN HAAG : Paard
10-03 GRONINGEN : Lutherse Kerk
11-03 EINHOVEN : De Rozenknop
12-03 ROTTERDAM : Rotown
13-03 ENSCHEDE : Metropool
15-03 AMSTERDAM : Paradiso Tuinzaal
16-03 UTRECHT : TivoliVredenburg

“Wie weet wat voor fraais de toekomst in petto heeft voor Brian Dunne”, schreef ik vorig jaar na het verschijnen van diens verzamelalbum Brian Dunne op het label van Danny Vera. Veel sneller dan ik had gehoopt verschijnt nu het uitstekende Loser on the Ropes. “Ik ben geobsedeerd door falen. Het is zoveel interessanter voor mij dan succes, zoveel eerlijker en menselijker.", aldus Brian. Het album is melodieuzer dan voorgaande albums. Muzikaal gezien werd hij voor dit album vooral beïnvloed door The Pretenders, Jonathan Richman en Dire Straits. Het album werd opgenomen en geproduceerd in de winter 2021/2022 in Athens, GA door Drew Vandenberg (Faye Webster, Of Montreal). Op Sometime After This na, welke geproduceerd werd door Andrew Sarlo (Big Thief, Bon Iver), met wie Brian al zijn hele carrière samenwerkt. Bijgaand de achtergrondinformatie van Brian zelf over de liedjes :

1. Loser On The Ropes
The mission statement for the album. I wanted to center the listener in where I was coming from, where I was currently at, and then state my objective for track one, side one. I'm no longer interested in mincing words and drowning my messages in metaphors to make them digestible, because who has the time for that anymore? So this one’s a pretty bare bones message-- if I'm going down, I might as well say what I really mean this time. I like it.

2. Stand Clear Of The Closing Doors
Any New Yorker knows the phrase "Stand Clear Of The Closing Doors" because it's what comes over the loudspeaker on the subway at every stop. I hadn't ridden the train in a while because of the thing (trying not to mention the pandemic for the entirety of this album campaign) so when I hopped back on in mid-summer 2020, I really "heard" it for the first time. Get in or get out, but get out of the way. And that's really how I was feeling. So I wrote this narrative about a character who's spent a lot of time 'live, laugh, loving' her way through the modern world, only to be jolted by a revolutionary awakening. And she has to make a choice, whether to embrace it, or run from it. It's really an indictment of my younger self, if I'm being honest.

3. Rockaway
This is the first song I wrote for the record. I had just turned 30, the year every musician is sure they will turn into a pumpkin, and I was thinking about my identity moving forward. In the face of the dystopian madness of the last few years, I felt pretty useless being a relatively obscure singer of songs, and this is me trying to make sense of it. It's set at my favorite place, Rockaway Beach in Queens, on the boardwalk overlooking the beach, which is a pretty great place to have an existential crisis. Anyways, I feel like I didn't describe it that well, but it's a nice song, it kinda sounds like Fleet Foxes or some shit.

4. It's A Miracle
It's my belief that, gun to head, everyone kind of feels like a loser. I don't know why. But give a very successful soul a few drinks and some bad news, and they'll tell you why they're a fraud or a fuck up or a failure. I'm no different. Maybe it's growing up with the internet or social media, or maybe it's just high standards, or maybe we are total losers-- totally possible! Either way, it's no way to go around living your life. I wanted this song to be about shame and failure, and a real honest picture of what people feel ashamed of. And maybe it's a song to my people to not be so hard on themselves. But it's also about how, basically, if you don't have blood on your hands in this day and age, you're at least doing better than all the people who are destroying the world, so maybe give yourself some credit for that, because those people do not lose any sleep at night. Fuckers.

5. The Kids Are All Grown
This one is particularly near and dear to me. It's about the cold feeling where I come to, in a sea of people, and realize everyone I know is gone. They've all grown up, but I'm still a kid, and yet, I don't want to leave. It's sort of a stress dream, played out in real time, about realizing the years have passed you by and you can never have them back. I'm not very good with change.

6. Sometime After This
I would say this song, for me, is the emotional pinnacle of the album. At its core, it’s my way of saying "this too shall pass" but in a way that feels honest, and not like a HomeGoods wall stencil. It starts with a big idea and gets smaller with each verse—the first one addresses the social and political state of things, and how sad it is that we can't even agree on what it is that we disagree about (and also has the first, and likely last use of the word "email" in one of my songs). Verse two is about everything that led me here, to this particular song, and finds me asking a classic NYC vampire- a sacred character to me- what exactly to do with it. And verse three is just about a single cup of coffee and how it all just comes down to that; being grateful for a hot beverage. Something like that.

7. Optimist
I tried on a lot of hats in my twenties; some literal and very unfortunate. I suppose I've always been slightly agitated, and I've spent most of my life trying to fix that. So I went in search of a lot of personalities that didn't suit me very well. I tried nihilist, I tried dark philosopher -- those were insufferable, sorry everyone. I've tried druggie and alcoholic, I've entertained the idea of full blown anarchist. But none of it ever stuck. It's kind of disappointing when you realize, "Oh god, I think I'm an optimist." But it's true. I'm just a very bad optimist. That's what this song is about, and about how optimism tends to have diminishing returns, so you have to try twice as hard, forever and ever, in perpetuity. It's the saddest song written about being an optimist.

8. Thinking Of A Place
I was thinking about how the line between daydreaming and dissociation is so very fine. Disassocation? Dissociation? I don't know. Anyways, as a fella with a bit of a daydreaming problem, I can pretty easily fall into myself. I wrote this as a bit of a horror movie, where the protagonist starts with some harmless fantasticizing and ends completely catatonic at a stop light. Spooky.

9. Call It A Weakness
By now, you are probably very sick of me and I am too, so I wrote this song about someone else completely. It's sort of a meditation on someone who's been pushed to the margins and what led them there. I think there's not enough empathy for those kinds of people.

10. Bad Luck
No one is getting out alive, so even though this song seems like a cautionary message, I actually thought it to be liberating. It's out of our control, so just get out there. You can be the most careful person in the world and then Billy Joel just drives into your fucking house in the spring of 2004. This song is about that incident.

11. Something To Live For
Just when I think I'm out, they pull me back in. Isn't that what's so oddly comical about our lives? Just when you think you're done- you will not be reborn, you will not be surprised by a change in the seasons, you will no longer get excited by a sale at The Gap, you've seen it all and The Gap is not even close to good anymore- something or someone catches you off your guard, and there you are again. Falling in love like a beautiful sucker. Catching the first breeze of fall. Standing outside The Gap, waiting for it to open. It never ceases to amaze me and it turns me into a puddle of hopeful mush. It felt like a good way to close the album, because I felt like we earned it.

Naast een steeds meer florerende solocarrière maakt Brian ook deel uit van de band Fantastic Cat, met welke hij op 1 mei te zien zal zijn op het Roots & Roses Festival in Lessines, België.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

In 1972 werd de Engelse artrockformatie Roxy Music de eerste groep, welke ik vanaf het begin zou gaan volgen. Gebiologeerd zag ik ze op de buis in AVRO’s Toppop optreden. Het was niet alleen hun muziek die mijn aandacht trok, maar ook door het gemêleerde gezelschap met verschillende achtergronden. Hun eerste vijf albums waren stuk voor stuk klassiekers, helaas hield Brian Eno het na twee albums al voorzien. De ego’s van hem en dat van Bryan Ferry botsten te veel.

Brian Eno (74), voluit Brian Peter George St. John le Baptiste de la Salle Eno geheten, is vooral bekend als producer en als visual artist. Daarnaast maakte hij albums met talloze, uiteenlopende muzikanten. Het bekendst zijn de samenwerkingen met David Bowie, Robert Fripp en David Byrne, met wie hij onder andere het intrigerende My Life in the Bush of Ghosts maakte.

Ook heeft hij sinds 1973 een solocarrière, waarvan mij de albums Another Green World en Before and After Science het meest kunnen bekoren. FOREVERANDEVERNOMORE is intussen zijn tweeëntwintigste soloalbum en het eerste sinds Another Day on Earth uit 2005 waarop hij ook zingt. Voor mij geldt bij ambientachtige muziek hetzelfde als voor instrumentale pianomuziek, ik moet me vanaf de eerste seconde ertoe aangetrokken voelen, anders haak ik meteen af.

Bij FOREVERANDEVERNOMORE werden mijn oren echter meteen gespitst. Het is een album dat urgent en intiem is geworden, een emotionele contemplatie over een milieuramp. “We need to fall in love again, but this time with Nature, with Civilisation and with our hopes for the future.” , aldus Eno. Op de meditatieve single We Let It In zingt dochter Darla mee. Een halve eeuw nadat ik voor het eerst Eno’s muziek hoorde, bewijst hij met FOREVERANDEVERNOMORE nog steeds urgente muziek te kunnen maken.

Eerdere albums van Brigid ken ik nog niet, ondanks alle enthousiaste recensies van Erwin Zijleman op zijn blog “Krenten uit de pop” ten spijt. Brigid Mae Power werd geboren in Londen, maar sinds haar twaalfde verdeelt ze haar tijd tussen de Engelse hoofdstad en Galway. De roots van haar familie liggen echter al vele eeuwen in county Waterford.

Een van de singles van haar nieuwe album Dream from the Deep Well heet dan ook The Waterford Song. Brigid schreef het vorig jaar na een bezoek aan die provincie. Ze speelde er op een festival op een enorm landgoed, waarop alle bomen waren geplant door haar grootvader. De track werd in een keer live opgenomen in The Green Door Studio in Glasgow, waarbij ex-man Peter Broderick en Daniel O’Sullivan het lied een psychedelisch tintje geven. De etherische zang van Brigid doet me hier enigszins aan die van Chantal Acda denken, met wie Peter Broderick in het verleden ook samenwerkte.

Acht van de elf nummers schreef Brigid zelf. Het album opent en eindigt met een traditional, muziek waarmee Brigid in haar jeugd opgroeide. De afsluiter Down by the Glenside leerde Brigid kennen in de versie van haar oma. Zelf leerde ik het begin jaren tachtig kennen en dan niet in een versie van een doorgewinterde folkmuzikant, maar die van Barry Reynolds. Reynolds werd vooral bekend door zijn samenwerking met Marianne Faithfull. Zijn versie is trouwens terug te vinden als The Bold Fenian Men op diens fraaie album I Scare Myself.

Naast de twee traditionals is er ook een bloedmooie cover te vinden van Tim Buckley’s I Must Have Been Blind. Het samenspel tussen piano, viool en bugel is hier prachtig. Tot de fraaiste tracks behoort ook het rustig voortmeanderende Counting Down. Belangrijke thema’s op het album zijn politiek en sociaal bewustzijn.

Het hoogtepunt vormt Ashling, een ontroerend eerbetoon aan de vorig jaar januari vermoorde Ashling Murphy. Deze 23-jarige Ierse basisschoolleraar en traditionele Ierse muzikant werd aangevallen en gedood tijdens het joggen langs het Grand Canal net buiten Tullamore, County Offaly. Het is een aangrijpend verhaal, gebracht met overweldigend mededogen. In de beste traditie van de old school folkmuziek wordt hiermee een dringende kwestie voor een breder publiek toegankelijk gemaakt. Een moord die in Ierland trouwens veel verdriet en woede veroorzaakte.

Dream from the Deep Well werd voortreffelijk door Brigid samen met haar ex-man Peter geproduceerd, ze geven de liedjes precies wat ze nodig hebben. Hoe dit album zich verhoudt tot haar vorige albums weet ik niet, maar het album maakte bij mij de afgelopen weken overuren. Het goedkoopst is het album in Nederland reeds te bestellen in de webshop van De Konkurrent.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com