Helemaal mee eens. Volgens hun muzieklijstjes overzicht eindigde het 151ste. Werd slechts eenmaal vermeld. Leuk om die oude lijstjes eens door te spitten. Nummer 1 eindigde Sailor .
Nog lager dan Supertramp staat de klassieker Closing Time van Tom Waits!!
Maar er zijn nog wel meer misperen dat jaar.
Het is duidelijk dat internet nog niet zijn intrede had gedaan.

Singer-songwriter Susan Cattaneo komt oorspronkelijk uit New Jersey, maar bleef na haar studie aan de prestigieuze Berklee College of Music wonen in Boston en gaf daar naderhand les. Tevens studeerde ze Engelse literatuur aan het Pomona College, Claremont, CA. Haar vorige album The Hammer & The Heart uit 2017 kon rekenen op veel lovende kritieken.

De eerste maanden van de Coronapandemie zorgde voor de nodige onzekerheid en angst bij Susan. Toen de quarantaine alles stillegde, werden kansen geannuleerd, samenwerkingen geschrapt en vooral ging het momentum verloren. Voor het eerst in haar leven voelde Susan zich creatief beknot.

All is Quiet was het project dat haar hielp deze gevoelens te verwerken en bij het maken van dit album vond ze de vreugde en verlossing die alleen muziek kan brengen. Alle negen songs werden in dezelfde kamer thuis geschreven. Het album werd op afstand opgenomen. Akoestische snarenwonders Kevin Barry en Duke Levine werden afzonderlijk elders opgenomen. Ook een belangrijke rol speelde deze keer weer Lorne Entress, die deze keer coproducer was.

Met haar literaire achtergrond is ze in staat om verfijnde, verhalende teksten te schrijven, zoals het vooruitgesnelde Borrowed Blue. Als dochter van een bejaarde moeder en moeder van een tienerdochter heeft Susan zich vaak afgevraagd welke rollen vrouwen in de wereld spelen. Met behulp van de eeuwenoude uitdrukking "Something borrowed, something blue", heeft Susan met Borrowed Blue een lied geschreven vol weemoedige hoop dat niet alleen tot de vrouwen in haar leven spreekt, maar tot alle moeders en dochters. Ook haalde ze de nodige positiviteit uit deze nare periode ( Diamond Days).

All Is Quiet staat vol met liedjes met uitzonderlijk fraaie melodieën, te beginnen bij het titelnummer. Maar de spil van dit alles is Susans stem, die voor mij als balsem voor de ziel is, een stem die bij menig luisteraar een gevoelige snaar zal weten te raken. All Is Quiet behoort tot de mooiste akoestische albums, die ik ken.

Dit album verschijnt trouwens al aanstaande vrijdag op CRS : All Is Quiet | Susan Cattaneo | Continental Record Services - continentalrecordservices.bandcamp.com

Het is altijd weer een verrassing waarmee Susanna Wallumrød op de proppen zal gaan komen. Ze is namelijk niet voor een gat te vangen. Haar albums kunnen zowel pop, klassiek, jazz, folk of experimentele muziek bevatten. Dat kunnen zowel eigen composities maar ook covers zijn. Vorige jaar bracht ze nog samen met haar neef David het album Live uit, waarop onder andere drie Tom Waits composities van Swordfishtrombones te vinden waren.

Susanna’s belangrijkste inspiratiebron (net als in het verleden voor Jim Morrison en Bob Dylan) vormt Charles Baudelaire. Op haar prachtige album Garden of Early Delights vormde Baudelaire nog slechts een van de inspiratiebronnen. Baudelaire & Piano uit 2020 is volledig gewijd aan gedichten van Baudelaire. Susanna begeleid hier zichzelf alleen op piano.

Ook het nieuwe album Elevation is volledig gevuld met op muziek gezette gedichten van Baudelaire, zowel in het Frans als het Engels gezongen. Deze keer kreeg ze echter hulp van Stina Stjern (cassette tapes & recorder) en Delphine Dora (piano, orgel, zang en veldopnames). Beiden schreven ook mee aan de muziek. De vertalingen naar het Engels zijn van Anthony Mortimer.

Elevation behoort over het algemeen tot het experimentelere werk van Susanna. Dat geldt niet zozeer voor opener en single Alchemy of Suffering. Susanna herkende zichzelf meteen in de eerste regels ervan :

“Nature, one man lend you fire,
Another dulls you with his grief.
What says to one: Here is the grave,
Says to the other: Glory, Life!”

“Some people are always complaining about the sad and horrible, others see possibilities everywhere they go. I have learnt to include a little bit of both in my life, I will never be a perfect optimist.”, aldus Susanna. Af en toe voelt de zang voor mij religieus aan, heeft het weg van kerkelijke gezangen.

Liefhebbers van de meer avontuurlijkere Susanna zullen zich geen bult vallen aan Elevation.

Susanna Karolina Wallumrød is een artiest naar mijn hart, eigenzinnig en onafhankelijk. Ze gaat volledig haar eigen weg, interpreteert net zo gemakkelijk stokoude traditionals, klassieke muziek, maar covert ook meer hedendaagse composities of componeert zelf. Dat doet ze nu al meer dan twee decennia, ze bracht al een dozijn albums uit. Voor haar nieuwe album Meditations on Love schreef ze al muziek en teksten zelf. Meteen bij opener Everyone Knows gleed ik door de opvallende, soms wat schurende opbouw van het nummer naar het puntje van mijn stoel. Vooral ritmisch gezien een erg sterke compositie.

Ze is iemand die werkt vanuit originele invalshoeken. Neem bijvoorbeeld de video voor haar nieuwste single I Took Care of Myself. Susanna : “Het idee voor de muziekvideo ontstond toen we het nummer opnamen. Er is iets met het orgel-riff dat ons meteen deed denken aan het clichématige orgel dat bij ijshockeywedstrijden wordt gespeeld. Vandaar het idee om ijshockeyspelers op het ijs te filmen, met hoge intensiteit en snelheid. Mijn kapster speelde vroeger ijshockey voor het Oslo-team Vålerenga, dus ik vroeg haar hoe we de videoclip het best tot stand konden laten komen. Het was belangrijk voor ons dat het vrouwelijke spelers waren, aangezien ijshockey een vrij mannelijke en brute sport is. De pakken, de beschermende uitrusting en dat alles zich op het ijs afspeelt, was een onbekende en spannende nieuwe omgeving voor mij. Wat een sensatie om dit team te ontmoeten en hen in actie te zien.”.

Een belangrijke rol speelt Juhani Silvola, die samen met Susanna de meeste instrumenten bespeelt en coproducer is. Het componeren van de songs nam zes jaar in beslag, ik vermoed dat ze de nasleep vormen van een op de klippen gelopen relatie. Voor mij is Meditations on Love haar meest interessante en spannende release tot op heden en nu al mijn favoriete album van haar.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

“Susanna Karolina Wallumrød is een artiest naar mijn hart, eigenzinnig en onafhankelijk.”, zo opende ik ooit mijn recensie over haar prachtige album Garden of Early Delights. Een album waarop zich naast door Griekse mythologie en Charles Baudelaire zich vooral liet inspireren door het werk van Jheronimus Bosch. Ze bezocht in 2016 zelfs de grote overzichtstentoonstelling “Jheronimus Bosch - Visioenen van een genie” in Den Bosch.

Haar albums verschenen in de loop der jaren zowel op het onafhankelijke Noorse Rune label als op het Duitse ECM, maar ook in eigen beheer. Het is altijd afwachten bij Susanna wat een volgende release zal brengen. Het kan even goed een album vol covers met populaire muziek of klassiek zijn of eigen werk.

Deze keer koos ze voor een album met covers, die live werden opgenomen in 2019 en 2020 tijdens twee concerten, eentje in Oslo de ander in Asker. Ze krijgt alleen hulp van haar neef David Wallumrød, hij begeleidt haar op Fender Rhodes, clavinet, arp synthesizer, minimoog en zingt af en toe mee. Ze groeiden allebei op in het kleine stadje Kongsberg. In hun jeugd speelden ze heel vaak samen, echter spoedig kregen ze onafhankelijk van elkaar een succesvolle carrière en verwaterde de samenwerking. In 2017 echter kregen ze een uitnodiging om samen een aantal cocktailbarconcerten te spelen en die samenwerking smaakte duidelijk naar meer.

Op Live vertolken ze een achttal covers. Het album opent met een sobere, ingetogen uitvoering van de Leonard Cohen klassieker Chelsea Hotel #2. Zang en de Rhodes van David, meer hebben de twee hier niet nodig om het nummer volledig naar zich toe te trekken. Joni Mitchell’s This Flight Tonight, afkomstig van haar klassieker Blue, wijkt door het gebruik van de Rhodes enigszins af van het origineel, waarop Mitchell zichzelf veel uitbundiger begeleid op gitaar.

Nog een klassieker is Wrecking Ball van Neil Young, een tedere liefdesballade, wat handelt over de zwakte van een aan drugs verslaafd liefdespaar. Nog een ander prachtig liefdesliedje wordt vertolkt, For No One, afkomstig van The Beatlesklassieker Revolver. Een van de mooiste liedjes, die Paul McCartney ooit schreef. Algemeen wordt aangenomen dat het over actrice Jane Asher gaat. Minder voor de hand is de keuze van All My Tears van Julie Miller, de vrouw van de meer bekende producer Buddy Miller.

Het meest interessant voor mij zijn Gin Soaked Boy, Underground en Johnsburg, Illinois. Alle drie geschreven door Tom Waits en alle drie afkomstig van zijn album Swordfishtrombones. Dit album is de start van een meer conventioneel naar een meer experimenteel repertoire van Waits. Vooral in deze drie composities voelen Susanna en David zich als een vis in het water. Ze zijn het meest avontuurlijk.

Met haar prachtige falsetto trekt Susanna de luisteraar mee in haar unieke muzikale wereld. Live is een prachtig eerbetoon aan veelal bekende liedjes, die het tweetal na aan het hart liggen. Warm aanbevolen!

Susanna Karolina Wallumrød is een artiest naar mijn hart, eigenzinnig en onafhankelijk. Ze gaat volledig haar eigen weg, interpreteert net zo gemakkelijk stokoude traditionals, klassieke muziek, maar covert ook meer hedendaagse composities. Zo was op haar vorige, fraaie album Go Dig My Grave een cover te vinden van Joy Division’s Wilderness.

Ook op haar nieuwe album Garden of Earthly Delights staat een compositie getiteld Wilderness, echter ditmaal een eigen compositie, net als de overige veertien nummers. Naast verwijzingen naar de Griekse mythologie en Charles Baudelaire liet Susanna zich vooral inspireren door het werk van Jheronimus Bosch, een van de meest tot de verbeelding sprekende schilders, die Nederland ooit rijk was.

Susanna is net als ik een groot liefhebber van zijn schilderijen en bezocht in 2016 de grote overzichtstentoonstelling “Jheronimus Bosch - Visioenen van een genie” in Den Bosch. Ook zij is gefascineerd hoe Bosch goed en kwaad, hemel en hel en de dwaasheid van de mensheid op zijn doeken tot leven bracht. In zijn latere werk kwamen ook stadsbranden voor, waarschijnlijk de impact, die de grote brand in 1463 in Den Bosch (waarbij vierduizend huizen in vlammen opgingen), op de jonge Bosch had.

Composities als Gluttony and Lust (Allegorie op de gulzigheid), Death and the Miser (De dood van een vrek) en Ship of Fools (Het narrenschip) weerspiegelen de schilders voorstellingen van zonde en menselijke zwakheid, terwijl Wayfarer, Ecstasy en Beautiful Life verwijzen naar Susanna’s spirituele zoektocht.

Susanna’s omschrijft haar intenties voor Garden of Early Delights als volgt: “Hoewel dit geen soundtrack is voor zijn schilderijen, voel ik een overeenkomst tussen de absurditeit van de schilderijen van Bosch en het hedendaags bestaan. De mensheid is nog nooit zo goed in staat geweest om duurzame oplossingen te creëren, maar we kiezen er toch voor onze ogen te sluiten voor armoede, milieukwesties en het gebrek aan gelijkheid”.

Muzikaal gezien begint het album liefelijk en bijzonder fraai met de ingetogen liedjes Garden of Earthly Delights en Wayfarer. Vanaf daar wordt het interessanter door de af en toe schurende elektronica, die regelmatig zorgen voor een onderhuidse spanning, zoals in bijvoorbeeld Ecstasy X.

Ze wordt omringd door vier uitstekende, vrouwelijke begeleiders. De opnames vonden plaats in de fraaie Ocean Sound Recordings studio, gelegen op het Noorse eiland Giske, met magnifiek uitzicht op de Atlantische Oceaan, wat de inspiratie zeker verhoogd zal hebben. Net als altijd werd het album vakkundig mede geproduceerd door Deathprod, oftewel Helge Sten, Susanna’s echtgenoot.

Garden of Earthly Delights is voor een mij een bijzonder geslaagde poging om de schilderijen van Jheronimus Bosch muzikaal tot leven te brengen.

Susanna is de artiestennaam van Susanna Wallumrød, telg uit een muzikaal gezin. Zij is de zus van drummer Fredrik Wallumrød en pianist Christian Wallumrød. Van laatstgenoemde recenseerde ik trouwens begin vorig jaar het interessante album Kurzsam and Fulger.

Ook Susanna maakt geen doorsneemuziek, Go Dig My Grave is intussen al haar twaalfde album. Susanna interpreteert hoofdzakelijk op originele wijze werk van anderen. Deze keer koos ze als onderwerp melancholische thema’s als onmogelijke liefde, verlatingsangst en afscheid. Ze wordt bijgestaan door Giovanna Pessi (barokharp), Ida Løvli Hidle (accordeon) en Tuva Livsdatter Syvertsen (viool en zang).

De bekende opener Freight Train werd in 1906 geschreven door de toen pas twaalf jaar oude Elizabeth Cotten. Opvallend volwassen is de tekst van dit lied, getuige de volgende regels:

“When I die, Lord bury me deep,
Way down on old Chestnut Street,
Place the stones at my head and feet,
And tell them all I’ve gone to sleep.”

Twee songs hebben een literair tintje. De tekst van Cold Song werd geschreven door John Dryden, een van de bekendste Engelse schrijvers uit de zeventiende eeuw. De bekende klassieke Barok componist Henry Purcell schreef de muziek. In 2011 vertolkte Susanna op If Grief Could Wait, uitgebracht op het bekende ECM-label, al de nodige composities van Purcell.

Susanna componeerde op zeer geslaagde wijze zelf de muziek voor het naar het Engels vertaalde gedicht L'invitation au voyage van Charles Baudelaire.

Zeer beklijvend is het titelnummer, de traditional Go Dig My Grave. De tekst hakt er ook behoorlijk in:

“Her papa he come home from work
Says ”Where’s my daughter, she seems so hurt”
He went upstairs just to give her hope
And he found her hanging from a rope”

Reeds door tallozen werd het bekende Lilac Wine gecoverd, niet in de laatste plaats door de betreurde Jeff Buckley. Het werd trouwens geschreven door countryzanger James Shelton.

Er zijn ook covers van recenter datum te vinden, Wilderness en Perfect Day. Schurend is de uitvoering van Wilderness van Joy Division, naar mijn bescheiden mening mooier dan het origineel.

Susanna is een groot fan van Lou Reed, maar het was harpiste Giovanna Pessi, die met het idee kwam om Perfect Day op te nemen. In eerste instantie leek Susanna het een onmogelijke opgave te vinden. Uiteindelijk werd het een geslaagde dromerige, enigszins mysterieus klinkende versie, vooral door de kalimba en het iets tragere tempo.

De cd wordt geleverd met een keurig verzorgd tekstboekje. Go Dig My Grave is een van de fraaiste releases, die ik tot nu toe hoorde in 2018.

Susanna 'Perfect Day' Official Music Video - YouTube
Susanna 'Freight Train' Single Official - YouTube

Mijn liefde voor de muziek van de Noorse zangeres Susanne Sundfør bekoelde behoorlijk na haar laatste album Ten Love Songs. Songs als Accelerate ontsierd door weinig subtiele, elektronische uptempo begeleiding deden mij teveel pijn aan de oren en de video van het genoemde nummer ook nog eens pijn aan de ogen deed.

Dat elektronica in haar muziek geen belemmering hoeft te zijn bewees ze nog overduidelijk in 2012 met het schitterende album The Silicone Veil. Op Music for People in Trouble kiest ze rücksichtslos voor een nieuw geluid en wat mij betreft gelukkig maar.

Op een bekend muziekforum bemerk ik dat het nieuwe album met gemengde gevoelens wordt ontvangen. Vooral liefhebbers van haar vorige album noemen de nieuwe schijf saai. Ik zou het album allesbehalve dan saai willen noemen.

Eindelijk komt haar fraaie stem dank zij de vaak subtiele begeleiding volledig tot zijn recht. Wie bijvoorbeeld Bedtime Story saai noemt, heeft volgens mij niet goed geluisterd. Zelfs nu is er ook volop ruimte voor experiment, tenminste als je er open voor staat om het te willen horen.

Het is de makke van deze tijd, dat veel luisteraars niet meer de moeite willen nemen om muziek te willen doorgronden, die in eerste instantie niet wil beklijven. Het is door het grote aanbod wel begrijpelijk, maar wel jammer.

De subtiele arrangementen komen namelijk pas bij meerdere beluistering volkomen tot zijn recht. In het slotnummer Mountaineers wordt ze trouwens muzikaal ondersteund door John Grant. De nieuw ingeslagen weg bevalt mij zeer goed, Music for People in Trouble behoort wat mij betreft samen met The Silicone Veil tot het beste wat ze tot nu toe gemaakt heeft.

Maandag 18 september is Susanne te zien in de Vondelkerk, waarbij zonder enige twijfel dit nieuwe ingetogen werk volledig tot zijn recht zal komen.

Een paar jaar geleden attendeerde Rein van den Berg me op het wonderschone album Sea of Light van de in Melbourne woonachtige Suzannah Espie. Net als Rein werd ik direct ingepakt door haar bijzonder fraaie stem. Maar ook door de geweldige liedjes, zoals het ingetogen Rosedale of het aanstekelijke Blue Mountains.

Sea of Light is overigens een van de weinige oudere platen, die ik nog weleens draai. Het bevat folk en americana in tegenstelling tot de voorganger First and Last Hotel uit 2009, wat een meer bluesy karakter kent. Vooraf aan de cd-release verscheen al I’m Sorry op single, wat direct veel indruk op me maakte.

De ingrediënten voor dit lied bestaat een versterkte akoestische gitaar en een dertien koppig dameskoor, waaronder Liz Stringer, Alison Ferrier en Lucie Thorne. Liz Stringer werkte overigens al mee aan Sea of Light. Van Alison Ferrier ver scheen onlangs Be Here Now, waarover Hugo Vogel een zeer enthousiaste recensie schreef voor Alt Country.

Binnen korte termijn zal Rein een recensie schrijven over Everything Sings Tonight van Lucie Thorne, uitgebracht in Nederland door CRS. Uit I’m Sorry blijkt dat Suzannah niet veel nodig heeft om te overtuigen. Veel van de liedjes hebben betrekking op het moederschap, zoals bijvoorbeeld de titelsong.

Sommige teksten zijn erg persoonlijk en indringend, zoals het ingetogen The Day I Lost You, met mooie inkleuring van Liz Stringer op cello. Een van de hoogtepunten vormt If I knew voor mij, waarin door de strijkers naar een climax wordt toegewerkt. De zeer vakkundige arrangementen voor destrijkers werden gemaakt door Georgia Fields.

Naast eigen werk is ook een cover van Bill Callery te vinden, Hands on the Wheel, ook gecoverd door Willie Nelson. En een instrumentaal pianostuk, The Next Room, geschreven en uitgevoerd door Andrew Ogburn. Het album is opgedragen aan haar moeder Judith Catherine.

De afgelopen weken is Mother’s Not Feeling Herself Today uitgegroeid tot een verslavend album, wat zich zondermeer kan meten met zijn voorganger. Het wordt absoluut tijd dat deze zangeres in Nederland ontdekt wordt en hier gedistribueerd gaat worden.