Heel erg bekend werd de Amerikaanse singer-songwriter Elliott Smith niet. Hij schreef echter de nodige tijdloze en veelal breekbare liedjes. Zes albums liet hij op 34-jarige leeftijd achter, overleden onder zeer mysterieuze omstandigheden. Op zijn minst twee van zijn albums, Either/Or en XO, zouden naar mijn mening in geen enkele muziekcollectie mogen ontbreken.

Seth Avett en Jessica Lea Mayfield zijn beiden grote fans van zijn werk. Ze trokken een aantal jaren uit om de songs van hun held onder de knie te krijgen, voordat ze de moed hadden om een tribute-cd te maken. Er werd gekozen voor een sobere instrumentatie. Men riep slechts af en toe de hulp in van Paul Defiglia (bas), Joe Kwon (cello), Tania Elizabeth (viool) En Scott Avett (banjo).

Hun stemmen passen wonderwel bij het songmateriaal van Elliott Smith. Bovendien wijken hun versies niet te veel af van de oorspronkelijke, uit respect voor de kwaliteit van de gekozen liedjes. Ze worden dus op dezelfde ingetogen manier gebracht, zoals Elliott Smith dat zelf deed.

En het moet gezegd, de selectie van de gekozen liedjes is uitstekend! Klassiekers als bijvoorbeeld Baby Britain, A Fond Farewell en Pitseleh ontbreken uiteraard niet. Speciale vermelding verdient Twilight. Het arrangement hiervan is buitengewoon mooi!

Het is een prachtig eerbetoon geworden aan een veel te vroeg overleden singer-songwriter, wiens muziek niet in de vergetelheid mag geraken.

Ongeveer een jaar geleden ontdekte ik per toeval dat Conrad Freling een van de frontmannen is van de avontuurlijke, alternatieve Rotterdamse band Seven Stars over Sicily. Ik ken hem echter al heel lang als een zeer enthousiast forumbezoeker op MusicMeter. Wij delen daar vooral onze voorliefde voor obscure folkmuziek van rond 1970 en zijn beiden fan van de Franse chansonnier Benjamin Biolay. Ongetwijfeld komt de groepsnaam Seven Stars over Sicily uit zijn koker, het is een vergeten meesterwerkje van de obscure folkzanger John Terlazzo, wiens zegen ze trouwens hebben. In het dagelijks leven geeft Conrad leiding aan zijn zorgboerderij Moed en vertrouwen in Spijkenisse, maar in zijn vrije tijd gooit hij zich vol passie, zowel actief als passief, op muziek.

De band bestaat al een aantal jaren, maar wil nu echt een doorbraak gaan bereiken met The Endless Sea. In Rotterdam en omgeving hebben ze overigens de afgelopen jaren een uitstekende live reputatie opgebouwd. De Coronapandemie was de band niet ongunstig gezind. Doordat violiste Anne Bakker niet met Agnes Obel op tournee kon, is haar fraaie vioolspel nu te horen op The Endless Sea. Maar de heren hadden nog meer ijzers in het vuur. Zangeres Janine van Osta zingt mee op Coldness Within en zangeres Merle Sibbel is te horen op Across the Borderlines en had men ook de beschikking over de strijkers van The Promised Land Ensemble.

De muziek wordt over het algemeen geschreven door Conrad en Jeroen Wessels en de teksten door zanger Daniel Blokker. De plaat gaat vooral over eenzame drinkers, verdronken muzikanten, zeenimfen en bootvluchtelingen, thema’s die allemaal naar de titel verwijzen. The Lightseekers gaat over het zelfgebouwde schip De Warnow waarop in 2013 acht muzikanten uit Schiedam verdronken, waaronder een vriend van de band. De indringende opener Ghostdancer gaat over de overleden broer van zanger Daan. Een soortelijk groot verlies heeft ook Conrad meegemaakt, vandaar dat de twee een klik hebben en elkaar goed begrijpen.

Het slotakkoord Across the borderlines is de aangrijpende beschrijving van een reis van vluchtelingen uit Eritrea door de woestijn en over de Middellandse Zee. New York City schreef Conrad zelf, over het feit dat hij die prachtige stad niks meer aan vond, doordat hij daar in het verleden een liefde verloor. Het liedje Million Dollar Hoax heeft niets met het centrale thema te maken, want dat gaat over de bekende graffiti artiest Banksy. De titel spreekt hier uiteraard boekdelen. De prachtige hoes is trouwens een schilderij van Ludolf Backhuysen.

Zelf omschrijven ze de muzikale reis op The Endless Sea als een collage van genres als americana, chamberfolk, surf symphonies, nu wave, southern krautrock, acoustic soul, 60’s garagerock, dirty blues en psychedelica. Door henzelf ook wel “maritime noir” genoemd of “ocean disco”. Als muzikale referenties geven ze zelf Beach House, Deep Sea Arcade, A Flock Of Seagulls, The Coral, The Baltic Sea Philharmonic. Zelf hoorde ik in het gitaarspel in Pictures of Anguish de invloed van Simple Minds terug. Vooral door de zang hoor ik ook wel wat raakvlakken met die andere alternatieve Rotterdamse band, The Bullfight.

Met dit avontuurlijke en regelmatig indringende The Endless Sea gaat Seven Stars over Sicily ongetwijfeld een hoop nieuwe zieltjes winnen, ook buiten Rotterdam en omgeving. Zaterdagmiddag 6 november zal het album om 12 uur voorgesteld worden in het prachtige Prinses Theater in Delfshaven. Naast hun band spelen die middag ook Hurricane Joe, Mark Ritsema en Skiffle Billy Cocktail. Er zullen ook DJ’s zijn , illusionisten en er is een platenbeurs.

Seven Stars over Sicily live :

06-11 DELFSHAVEN (ROTTERDAM) : Prinses Theater 12:00 uur

Singer-songwriter Shadwick Wilde woonde in zijn jonge jaren in grote wereldsteden als San Francisco, Havana en ook een korte tijd in onze hoofdstad. Wilde heeft trouwens een sterke band met ons land, zowel zijn vader als zijn oma van moeders kant komen uit Nederland. Na dit dolende bestaan vond hij uiteindelijk in Louisville, Kentucky zijn vaste stek en begon daar gestaag aan zijn muzikale carrière te werken. Aanvankelijk als gitarist in een reeks punk- en hardcorebands, maar al gauw begon hij zijn eigen liedjes te schrijven. Met in 2010 zijn soloalbum Unforgivable Things als eerste resultaat, om vervolgens met Quiet Hollers in de periode van 2013 tot 2022 vier albums uit te brengen. Met die band toerde hij reeds meermaals door Nederland, met meerdere uitverkochte shows en veel positieve media-aandacht.

Zijn nieuwe soloalbum Forever Home werd geproduceerd door Ken Coomer, onder andere voormalig bandlid van Wilco en Uncle Tupelo. Forever Home is mijn eerste kennismaking met de muziek van Wilde. Meteen was ik bijzonder gecharmeerd van zijn aangename, warme stem. Maar ook zijn tien liedjes wisten me al snel te beklijven.

Dualiteit is tekstueel gezien het sleutelwoord op Forever Home. Wilde wil ruimte geven aan de zachtheid van de mooie dingen van het leven – verbinding, muziek, natuur, familie – en tegelijkertijd de realiteit van onze kwetsbaarheid omarmen; omgaan met angsten en depressies die gepaard gaan met het leven op een planeet in nood, en proberen de moed erin te houden in een sociaal landschap dat snel verslechtert.
Die omschrijving klinkt serieuzer dan het in werkelijkheid is. Zo gaat Gardener’s Blues over veel tijd spenderen in de tuin, (“I spent a summer down on my knees”). En Two Girls with Hazel Eyes is gewoon een ode aan zijn vrouw en dochter. Het aanstekelijke vioolspel is hier trouwens van Diederik van Wassenaer, sinds 2021 violist bij het gerenommeerde Residentie Orkest. Door het trompetspel had Better Version of You een nummer van The Mavericks kunnen zijn. Melancholie is trouwens nooit ver weg in zijn muziek.

Shadwick Wilde stond tijdens de eerste editie van ROOTZZ op het podium, toen met zijn band Quiet Hollers, eind volgende maand solo. Forever Home is een bijzonder aangename kennismaking met zijn muziek.

Shadwick Wilde live:

26-10 HELMOND : Cacaofabriek
28-10 BREDA : Mezz, ROOTZZ Festival
29-10 VENLO : Grenswerk

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Precies drie jaar terug verscheen het debuutalbum Songs of Praise van de jonge Zuid-Londense postpunkband shame. Misschien heb ik het album toentertijd niet goed genoeg beluisterd, want het kon mij maar matig bekoren. Op het muziekforum MusicMeter en in de muziekbladen waren de reacties echter veelal positief. Hun doorbraakjaar was 2019, wat hun optredens bracht op het vasteland van Europa, maar ook op IJsland, Brazilië en Japan. Hierna zat men bepaald niet stil en werd reeds januari vorig jaar aangekondigd dat hun tweede, in Frankrijk opgenomen, album Drunk Tank Pink af was. Reden dat het nu pas uitkomt zal ongetwijfeld te maken hebben met de Coronapandemie. In tegenstelling tot de voorganger weet Drunk Tank Pink me meteen wel te boeien. Shame is een band waar de energie vanaf spat, vooral door het stuwende spel van drummer Charlie Forbes. Stiff Little Fingers blijkt een belangrijke invloed te zijn geweest voor de band. Zanger Charlie Steen luistert vooral graag naar hedendaagse bands als Parquet Courts, Idles, Girl Band en Rolling Blackouts Coastal Fever. Hij vindt muzikaal gezien het nummer Snow Day een van hun meest geslaagde nummers en ziet het als de spil van het album. Belangrijke thema’s op het album zijn dromen, gebroken harten en het onderbewustzijn. Het vastleggen van de nieuwe songs ging niet altijd van een leien dakje. Zo kostte het bij Born in Luton veel tijd de juiste groove te vinden. Heel direct en urgent is de single Water in the Well. Het gaat grotendeels over de plekken waar ze geweest zijn, de mensen die ze tegenkwamen en de invloed die dat allemaal op hen heeft gehad. Op het nieuwe album wordt meer geëxperimenteerd. Het absolute hoogtepunt is afsluiter Station Wagon, waarin naar een grote climax wordt toegewerkt. Drunk Tank Pink is weer een stap voorwaarts. Het enige wat nu echter nog een beetje ontbreekt is een eigen signatuur.

Shane Smith & The Saints is een populaire vijfmansformatie uit Austin, Texas. Geformeerd in 2011 en bracht sindsdien een drietal albums uit. Na vijf jaar verschijnt nu Norther. Het is hun meest gevarieerde album van de vier. Het bevat een eclectische mix van stevige Amerikaanse roots muziek met invloeden uit country, folk en roadhouse rock & roll. De dertien songs geven een goede weergave van hoe de band live klinkt. De passionele zanger Shane Smith beschikt over een stem met een heerlijk hees randje, die hier omringd wordt door gedreven muzikanten.

Wellicht ben ik de enige, maar bij opener Book of Joe kreeg ik meteen associaties met de uitbundige muziek van Big Country. In de wat rustigere nummers, zoals All the Way, doet Smith’s klankkleur geregeld denken aan Johnny Cash. De meeste nummers zijn behoorlijk intens, hierdoor komt het ingetogen en sobere prijsnummer All the Way nog beter tot zijn recht. Alleen zang en piano weten me hier dik kippenvel te bezorgen. Ook tot de absolute hoogtepunten behoort het meeslepende Field of Heather.

Norther werd geproduceerd door Beau Bedford (Paul Cauthen, Sunny Sweeney, Tanner Usrey). De teksten en credits zijn terug te vinden op het handig uitklapbare hoesje. Half mei is het vijftal in Nederland om het uitstekende en gevarieerde Norther live te komen voorstellen.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

De titel van Shannon Lay’s tweede album is niet alleen een verwijzing naar de maand waarin het zal verschijnen. Meer nog refereert het aan augustus 2017, de maand waarin ze besloot haar baan op te zeggen om zich volledig the kunnen focussen op haar muziek. Zoals nu blijkt, een juiste keuze. Naast haar solocarrière maakt ze ook deel uit van de indierockband Feels.

Haar debuutalbum Living Water uit 2017 verscheen op het label van Kevin Morby, met wie ze in 2017 ook toerde en waardoor ze nodige bekendheid kreeg. Op haar dertiende begon ze klassiek gitaar te spelen en raakte verslingerd aan de muziek van Neil Young en The Beatles.

Haar akoestische gitaar is prominent aanwezig en evenzeer haar verleidelijke, regelmatig gevoelige stem. Veel meer hebben haar uitstekende songs niet nodig, in het bloedmooie Shuffling Stoned volstaat het al. Spaarzaam wordt ze door anderen bijgestaan.

Zo hoor je in de opener Death Up Close een flard saxofoon en wat stemmige strijkers. In sommige songs ook wat inventief drumwerk. Het grootste deel van het repertoire is folk, maar af en toe zijn er wat indie invloeden te bespeuren, zoals in Nowhere. Waarin trouwens heerlijk toetsenwerk te horen is.

Veel inspiratie haalt ze bij schrijvers als Emily Dickinson, Alfred Tennyson en Kathleen Raine en hun gedichten over rivieren. Net als Nev Cottee vertoeft ze graag in de nabijheid van rivieren. August is het overtuigende bewijs, dat het opgeven van haar baan de juiste was.

Wie nu Lays prachtige ingetogen zang en akoestische gitaarspel hoort zal zich nauwelijks kunnen voorstellen dat ze zo’n decennium geleden punkmuziek maakte. De omslag kwam in 2015 met haar demoalbum Holy Heartache met zestien thuis opgenomen ingetogen songs. Haar officiële debuutalbum All This Life Goin Down gevuld met delicate slaapkamer pop, verscheen een jaar later. August uit 2019 was mijn eerste zeer positieve kennismaking met haar muziek, het behoorde zelfs tot mijn tien favoriete albums van dat jaar. In het verleden noemde Shannon Lay The Damned, Stephen Malkmus, Nick Drake, Negative Approach, The Ramones, Slayer en The Velvet Underground als belangrijke invloeden. Nu zal ze zich waarschijnlijk meer verwant voelen met iemand als de eveneens uit Los Angeles afkomstige Sunny War, een vriendin van haar. Geist (het Duitse woord voor geest) borduurt voort op de ingetogen songs van de voorganger. Spil van de muziek is ook nu weer de zachte zang en fraaie akoestische gitaarspel. Haar partijen werden eerst vastgelegd door producer Jarvis Tavinere. Daarna werden deze opnames door Shannon toevertrouwd aan multi-instrumentalisten Ben Boye (Bonnie Prince Billy, Ty Segall) in Los Angeles and Devin Hoff (Sharon Van Etten, Cibo Matto) in New York. Vertrouwende vooral op hun instinct en intuïtie. Vervolgens zond ze de opnames door naar Sofia Arreguin (Wand) en Aaron Otheim (Heatwarmer, Mega Bog) voor aanvullende toetsenpartijen en Ty Segall leverde de gitaarsolo op een van de prijsnummers, Shores. Een wederdienst voor Shannons vocale bijdrage aan diens album First Taste twee jaar terug. Deze keer zijn haar Ierse roots goed terug te horen in het bijna a capella Awaken and Allow. Naast eigen nummers ook een cover van Syd Barrets Late Night, een van de eerste twee songs die hij als soloartiest vastlegde. Geist wist mij nog sneller te overtuigen dan de voorganger. Dat zegt genoeg, denk ik.

Shannon Lay live:

11-11 UTRECHT : TivoliVredenburg
13-11 KORTRIJK : Wilde Westen

Oorspronkelijk begon She Drew the Gun als een soloproject van singer-songwriter Louisa Roach uit Liverpool. Uiteindelijk formeerde ze begin 2015 een live band en ging als supporting act op toer met The Sundowners. Een jaar later, als hoofdact, zorgden optredens op Glastonbury en SXSW festival voor grotere naamsbekendheid. Ook verscheen dat jaar het uitstekende debuut Memories of the Future. Naast Roach bestaat de huidige samenstelling van de band uit Jack Turner (bas, lead gitaar), Lucy Styles (toetsen, synthesizer, gitaar, achtergrondzang), Jimmy Moon (gitaar) en Abbi Phillips (drums, percussie, achtergrondzang). Frontvrouw Roach omschrijft zich kort en bondig als working class, socialist, feminist en moeder van een kindje. Vorige maand stapte ze in het huwelijksbootje met haar vriendin Dawn Georgeson. Net als Nicola Kearey van Stick in the Wheel verwoordt ze in haar teksten haar socialistische en working class achtergrond. Behave Myself is opgenomen met Ross Orton (Arctic Monkeys, The Fall, The Kills) en bevat maatschappelijke thema’s als corruptie, misbruik en de voortdurende kloof tussen arm en rijk, die tijdens de pandemie alleen maar verergerd zijn. Waar Kearey folk brengt met een punk attitude, brengt Roach vooral pop met een punk attitude. Songs die net als op de twee eerdere albums weer snel onder huid kruipen.

Vreemd dat het duo She Keeps Bees uit Brooklyn nooit eerder op mijn muzikale pad kwam. Sinds 2006 brengen ze al albums uit, Kinship is intussen hun vijfde.

Voorgaande werkstukken kregen al ruimschoots positieve aandacht van de pers. Zo noemde The Guardian hen al “the White Stripes in reverse”.

Ook door collega’s werden ze op juiste waarde geschat, collega Sharon van Etten was te horen op de alom geprezen voorganger Eight Houses.

Op die eerste platen was er regelmatig plaats voor vervormde gitaren, die op Kinship moeten wijken voor een ander muzikaal palet. Nu heersen hypnotiserende orgels, keyboards, strijkers en strakke drumpatronen.

Middelpunt blijft echter de fantastische zang van Jessica Larrabee, die haar man Andy LaPlant ooit leerde drummen. Het nieuwe geluid is over het algemeen meer ingetogen dan op de voorgangers, maar wat mij betreft ook meer intrigerend. Persoonlijke favoriet is door de wonderschone zang en feeërieke toetsenspel Queen of Cups.

Het zou me totaal niet verbazen als het duo met het nieuwe geluid op Kinship veel nieuwe zieltjes gaat winnen, maar ook zal gaan opduiken in jaarlijstjes van critici en muziekliefhebbers.

Judith Renkema (bas, contrabas, zang), Jeroen Kant (elektrische gitaar, zang) en Gino Bombrini vormen samen het nieuwe blues & rootsrock powertrio Sheewawah.

Het afgelopen jaar pakte Jeroen zijn oude liefde weer op, de elektrische blues. Dagen van meer dan zes uur oefenen op zijn gitaar waren heel gewoon. Ook leverden die oefensessies een groot aantal nieuwe liedjes op, die vroegen om een andere invulling dan gebruikelijk en dat resulteerde in de vorming van het nieuwe trio.

Gino en Jeroen speelden al samen op de eerste twee albums van Jeroen. Door de drukke werkschema’s van alle drie was de voorbereidingstijd erg krap. De weken voor de opnames hadden ze marathonrepetities in Gino's huis/studio in Heerlen. Daar groeiden ze tot een hecht ingespeeld trio en ontstonden daar ook de ideeën voor het artwork en de naam en veel van de arrangementen.

De meeste songs schreef Jeroen alleen, met zijn bekende, authentieke teksten. Opener en titelnummer Sheewawah werd door het trio gezamenlijk geschreven en vormt enigszins een vreemde eend in de bijt. Het is jaren zestig rock met een psychedelisch randje. De oerwoudgeluiden hier zijn van Gino.

Het van een heerlijk stuwende bas voorziene Geef Me Water schreef Jeroen samen producer Mischa den Haring. Haring arrangeerde ook samen met het trio de liedjes. Dat al dat oefenen op zijn elektrische gitaar niet voor niets was bewijst Jeroen regelmatig, vooral in Alles Is Op gaat hij echt los en begrijp je ook direct waar de groepsnaam vandaan komt.

Regelmatig steekt hij ook dit keer in zijn teksten zijn mening niet onder stoelen of banken, zoals in het heerlijke bluesnummer Bluespolitie:

“Ik zing niet over Mississippi
Ik zing niet over Tennessee
Ik zing niet over vroeger
Maar over wat ik hoor en zie
Ik heb dat katoen nooit hoeven plukken
En mijn huid is ook niet zwart
Het spijt me bluespolitie
Ik wist niet dat de blues van jullie was”

Heel strijdvaardig en zelfverzekerd is hij in het swingende uptempo nummer Nooit Meer Werken voor een Baas.

Maar soms vindt hij het leven minder prettig en zingt hij de Weemoed Blues. In café Weemoed in Tilburg drinkt Jeroen niet alleen af en toe een biertje maar treedt hij daar ook geregeld op. In Tilburg zal binnenkort dit strak spelende trio het debuut ten doop houden.

De opvallende hoes is een tekening van Margina Ruiter. Het debuutalbum bevat een heerlijke mix van blues en rocknummers in het Nederlands. Bovendien is het erg verslavend en behoort het wat mij betreft tot de meest interessante releases van 2017.

Sheewawah live:

18-11-2017 Paradox, Tilburg (SHEEWAWAH ALBUM RELEASE)
29-11-2017 Café Stathe, Utrecht
02-12-2017 Atelier Winterdijk 30b, Waalwijk
04-12-2017 Meneer Frits, Eindhoven

Sinds 2009 brengt Su Shaw, een muzikant en producer met Schots-Portugese roots, muziek uit op haar eigen label. Tot voor kort gebeurde dat onder de artiestennaam Panda Su. Shhe is echter een nieuw muzikaal begin.

Su werd geboren op de Schotse Hooglanden en groeide daar op in de bossen. Tijdens het maken van Shhe stond het leven van Su volledig op zijn kop. Het album is een introspectieve zoektocht geworden, waarin ze controle probeert te krijgen over “light and darkness that haunt the human condition. Each song on the album is questioning identity but under guises and levels”, aldus Su.

Haar muziek is mysterieus, spaarzaam en sfeervol, waarbij ze soms op effectieve wijze gebruik maakt van repetitie, zowel in muziek als in zang. Elektronica wordt op een organische manier geïntegreerd in haar composities, die volledig door haarzelf werden ingespeeld.

Over het algemeen heb ik niet veel met elektronisch georiënteerde muziek, maar het debuutalbum Shhe wist meteen mijn volledige aandacht op te eisen.

Sinds de jaren vijftig behoort Shirley Collins (87) tot de belangrijkste folkzangeressen van het Verenigd Koninkrijk. Tot 1978 bracht ze een aantal bijzonder fraaie albums uit, waaronder een drietal met haar zus Dolly. Net als haar man Ashley Hutchings maakte Shirley deel uit van de supergroep The Albion Band.

Solo bleef het heel lang rustig, totdat de stilte in 2016 vanuit het niets doorbroken werd met het uitstekende Lodestar. In de jaren vijftig kreeg haar carrière trouwens gestalte nadat ze Alan Lomax leerde kennen, met wie ze tevens een relatie had. Doordat ze in Hastings opgroeide in een arbeidersgezin, kreeg Shirley een voorliefde voor traditionals waarin de werkende klasse centraal staat.

Haar nieuwe album Archangel Hill bevat dertien, veelal traditionals, waaronder overbekende als Babes in the Woods en Hares on the Mountain (AKA Blackbirds & Thrushes). Songs die tot haar muziek DNA horen. Eerstgenoemde wordt hier Lost in a Wood genoemd en is een iets afwijkende versie, die ze leerde in de uitvoering van de Copper Family. Hares on the Mountain nam ze reeds twee keer eerder op en is heden ten dage nog steeds een veel gecoverde song.

Alle songs werden vorig jaar opgenomen in de Metway Studios, Brighton op Head and Heart na. Het betreft een liveopname in het Sydney Opera House in 1980, een song gearrangeerd door haar zus Dolly, de tekst is van haar oom Fred (F.C. Ball). Bij beluistering ervan valt meteen haar hogere, wat vibrerende stem op. Persoonlijk bevalt haar huidige, meer doorleefde, zwaardere stem mij beter. Die heeft iets vertederends.

Een belangrijke rol op Archangel Hill speelt producer en arrangeur Ian Kearey. Hij schreef de muziek voor afsluiter Archangel Hill. De tekst is een gedicht wat de vader van Shirley tijdens de Tweede Wereldoorlog als militair schreef. Naast Kearey wordt Shirley ook door de overige Lodestar Band leden Dave Arthur, Pip Barnes, Pete Cooper en Glen Redman begeleid.

Sinds haar vorige release Heart’s Ease uit 2020 zat Shirley niet stil, want ze publiceerde haar eerste boek “America Over The Water”. Met Archangel Hill bewijst Shirley nog steeds tot de belangrijkste hoeders van de Britse traditionele folkmuziek te behoren.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Hier is eventueel mijn recensie te lezen : Music that needs attention: Shirley Collins - Lodestar - musicthatneedsattention.blogspot.nl

Dit jaar bestaat de Schotse folk/wereldgroep Shooglenifty 25 jaar en viert dat met de release van hun zevende album, The Untied Knot. Naast 7 studio albums brachten ze ook nog 2 live albums uit. Die live optredens bracht hen op podia als Glastonbury en WOMAD.

Shooglenifty bestaat uit zeer ervaren musici zoals bijvoorbeeld James Mackintosh. Naast Shooglenifty speelde hij onder andere mee op platen van Capercaillie en vorig jaar op het schitterende The Brig Tae Nae Where van Alex Hodgson.

In de lange periode dat de band al bestaat waren er soms wijzigingen in de samenstelling. Zo levert oud bandlid Luke Plumb zowel compositorische als muzikale bijdragen met The Highway Carpark en The Arms of Sleep.

Nieuwkomer op The Untied Knot is het zeer ervaren snarenwonder Ewan MacPerson. Hij speelt nog in zeer veel andere samenwerkingsverbanden waaronder in de groep Salt House en speelde hij mee op het mooie, vorige jaar verschenen The Brightest Path van Patsy Reid.

Een zeer belangrijke koerswijziging op de nieuwe cd zijn de vocalen van Mackintosh’s wederhelft, Kaela Rowan. Zij bedient zich van het kenmerkende puirt a beul (Mouth music). Eerdere albums waren instrumentaal.

Op 8 van de 11 nummers zingt Kaela mee, wat de toegankelijkheid tot hun muziek veel groter maakt. Bovendien geeft de prachtige zang van Kaela de nodige sfeer en spanning aan de liedjes, zoals ze ook al deed op haar prachtige album Menagerie. Op beide albums speelt overigens electronica een rol.

Als altijd vormt de folkmuziek de basis van hun nummers. Invloeden zijn er ditmaal vooral te horen uit rock, Indiase, Arabische en Afrikaanse muziek. The High Road to Jodhpur roept overigens bij mij associaties met 9Bach op. Het is wederom een afwisselende en vitale cd geworden.

De mooie, opvallende hoes werd gemaakt door de bekende Schotse kunstenaar en toneelschrijver John Byrne. Hij maakte in het verleden ook hoezen voor Gerry Rafferty, Stealers Wheel, Billy Connolly en The Beatles. De productie was in handen van de zeer ervaren Mattie Foulds, bekend van werk met Lau, Karine Polwart, Inge Thomson, Martin Green en Aidan O’Rourke.

The Untied Knot is door de toevoeging van vocalen hun meest toegankelijke album geworden en laat een nog steeds zeer geïnspireerde band horen die nog lang mee kan.

Begin januari attendeerde Ries de Vuyst me op de crowdfunding van het project Strange van de zestienjarige Silke Catteeuw - de Smul. Het betrof haar eindwerk voor het zesde jaar aan de Academie voor Schone Kunsten in Brugge. Bij haar debuutalbum Strange maakte Silke ook een prachtig boekwerk, waarin de teksten worden begeleid door toepasselijke illustraties.

Al in haar vroegste jeugd was ze al in de weer met muziek, stond ze boven op tafels te zingen en probeerde ze diverse instrumenten uit, totdat ze op haar twaalfde de gitaar ontdekte. Niet alleen kon ze dan zingen en een instrument bespelen, nog belangrijker was dat het de mogelijkheid gaf om liedjes te schrijven.

Haar muzikaliteit erfde ze van haar biologische vader Oswin Catteeuw. Hij speelde accordeon en was de vaste begeleider van Walter de Buck. Na het overlijden van haar vader, hertrouwde haar moeder met Ed de Smul, van origine een bluesmuzikant. Hij was en is een belangrijke mentor voor Silke.

Samen treden ze vaak op, zelfs op vakanties. Strange is dan ook grotendeels door hen samen ingespeeld. Silke zingt en speelt gitaar, chromaharp, piano, lepels en percussie. Ed bedient zich van gitaar, mandoline, mondharmonica en percussie. Ze krijgen slechts in een paar liedjes hulp van Stefan Boret op staande bas en G.T. Moore op Ierse fluit.

Het gebrachte repertoire is zeer veelzijdig. Van alternatief singer-songwritermateriaal, blues, country, folk tot aan het jazzy titelnummer. De oudste nummers schreef ze op haar veertiende, verrassend genoeg zijn Barcode en Purple Holes de oudste. Wild flower schreef ze ter plekke in de opnamestudio.

De onderwerpen zijn gevarieerd, Where Do I Belong? gaat over het vluchtelingenprobleem.

“So if you ask me again
Grim Reaper, my friend
Why I took this boat
It was my only hope”

Maar ook luchtigere onderwerpen, zoals de ode aan haar oma in Smile. Silke beschikt voor haar leeftijd over een krachtige stem met een heerlijk hees randje. Haar zang is zeer inventief, luister maar eens naar Barcode.

Ook Ed levert belangrijke bijdrages aan het geheel, vooral op mondharmonica. Maar ook zijn heerlijke, relaxte gitaarwerk in Coma is niet te versmaden of wat te denken van de bijzonder fraaie mandoline in Purple Holes. Ed is overigens volop in de weer met een eigen soloalbum.

De volgorde van de liedjes is zeer doordacht. Na afsluiter Wild flower wacht nog een verrassing in de vorm van een verborgen track. Het betreft een kort, lichtvoetig en sprankelend klassiek pianostuk, wat ook door haarzelf geschreven blijkt te zijn. Erg knap, vooral als je weet, dat ze slechts een paar jaar piano speelt.

Veelzijdige talenten als Silke zijn dun gezaaid, heel dun zelfs. Ze is intussen al bezig aan een volgende cd. Ik ben zeer benieuwd hoe ze zich verder gaat ontwikkelen. De officiële cd-presentatie zal zijn op 30 september in Café Stat68 in Maria-Aalter, een plaatsje gelegen op de weg van Brugge naar Gent. De cd en het boek zijn alleen bij haarzelf te koop.

Het staat voor mij nu al vast, dat het zeer verslavende Strange mijn favoriete album van 2016 gaat worden.

Het kwartet Silversun Pickups ontstond in 2002 in Los Angeles, echter onder de toepasselijke naam A Couple of Couples. De toenmalige band bestond toen daadwerkelijk uit twee koppels, die een relatie hadden.

Intussen is Widow’s Weeds hun vijfde studioalbum, opnieuw uitgebracht op hun eigen label. Hun bekendheid vergaarde ze praktisch volledig op eigen kracht. Vooral in eigen land is hun aanhang erg groot, ze verkochten reeds meer dan een miljoen geluidsdragers en werden meer dan 210 miljoen keer gestreamd. Ze hadden in alternatieve lijsten de nodig hits, waaronder Panic Switch.

Voor het nieuwe album ging men in zee met producer en goede vriend Butch Vig (Nirvana, Smashing Pumpkins, Sonic Youth). Hij draagt samen met mixer Billy Bush eraan bij dat de band met Widow’s Weeds een zelfverzekerd, extrovert album hebben afgeleverd, waarop ieder instrument in de mix duidelijk te horen is.

Toch ging tijdens het opnemen niet alles van een leien dakje, de vader van Joe Lester overleed en frontman Brian Aubert had niet te verklaren mentale problemen. Bovendien moest het album in twee blokken opgenomen worden, vanwege de toerverplichtingen van producer Vig met Garbage.

Toch klinkt het album als een bijzonder homogeen geheel. Opvallend is dat na een afwezigheid van een paar albums de strijkers weer zijn teruggekeerd. Door de aanwezigheid van Vig als producer is het niet vreemd dat af en toe de invloed van Smashing Pumpkins doorklinkt.

Vrijgegeven nummers It Doesn't Matter Why en Freakazoid werden terecht al zeer positief ontvangen, de overige liedjes doen er zeker niet voor. Tijdens het componeren luisterde Aubert veel naar filmscores, wat zijn weerslag kreeg in Simpatico. Door hem omschreven als "the closest we'll get to a James Bond song.".

Widow’s Weeds gaat over wedergeboorte en vernieuwing, en heeft een intens indie-rock geluid meegekregen. Of in Aubert’s eigen woorden : "This was the first album where we were open. We were exposed. I see how that can be scary to people, but for us we really thrived on that.". Met Widow’s Weeds gaat men volgens mij niet alleen de trouwe fans aangenaam verrassen, maar zeker ook veel nieuwe zieltjes winnen.

Tilburgenaar Paul Zoontjens geniet vooral bekendheid als toetsenist van The Kik. Maar ook als singer-songwriter en avonturier heeft hij zijn sporen reeds verdiend. In 2011 vertrok hij voor een maand naar Los Angeles en nam daar de ep L.A. Sessions op. Speelde daar ook in een Hollywoodfilm, zong op City Hall voor de Occupyers en tekende een platendeal. Deze avonturen zijn later gebundeld in het boek “Mr Nobody 370”.In 2015 vertrok hij naar New York om een single op te nemen met producer Steve Addabbo (Bob Dylan, Lou Reed).

Daarvoor had hij trouwens zijn eerste muzikale ervaringen opgedaan met de bands The Blue Notes en het veelbelovende Sub, waarvan Paul Verschuur ook deel uitmaakte. Laatstgenoemde band bracht slechts een album uit, het conceptalbum Vincent. Het vertelt het verhaal een jongen die naar Dublin trekt voor studie, verliefd en verloren raakt en weer terugkeert naar Nederland.

Ook Pauls derde soloalbum Falling Star is grotendeels een conceptalbum. Denk aan Bowies Ziggy Stardust, deze keer is James de fictieve hoofdpersoon. Paul is een geweldige songsmid, die regelmatig voor minder voor de handliggende songstructuren kiest, daarbij vooral laverend tussen pop en hier en daar een snuifje Americana.

Het eindresultaat is een uiterst verslavend album geworden. Paul blijkt een meester in het vinden van steeds weer de juiste inkleuring van de songs. Wie kan bijvoorbeeld het heerlijke orgeltje in combinatie met het fraaie gitaarspel in het swingende Carey-Ann weerstaan? Trouwens met een knipoog naar The Ronettes en The Traveling Wilburys.

Een regelrechte oorwurm is het refrein van Minivan, wat model had kunnen staan voor een Hitchcock film. Het steeds veranderende refrein spreekt boekdelen. De tekst verandert van “She arrived in a minivan” naar vervolgens “She cried in a minivan” naar tenslotte in “She died in a minivan”.

In de schitterende ballade Caroline neemt de hoofdpersoon het niet zo nauw, hij bemint zowel moeder als dochter. Zijn maatje uit Sub, Paul Verschuur, zingt erop mee. Op diens zolderkamer werd overigens Pauls eerste album, het toepasselijk getitelde Attick Tapes opgenomen.

In zijn tijd bij Sub trok die band regelmatig op met andere artiesten waaronder Nina June en Stevie Ann. Stevie Ann is tegenwoordig beter bekend onder haar echte naam Stephanie Struijk. Met haar schreef Paul het duet It Has to Be Slow, het behoort zeker tot mijn favorieten. De cellobijdrage van Jos Teeken, gearrangeerd door Reyer Zwart, vormt hier voor mij de kers op de taart.

Een nog aanstekelijker duet zingt en schreef Paul met Judy Blank. Finding My Way zal menig luisteraar laten meewiegen. Een nostalgisch gevoel bezorgde me het door Joop Jansen geschreven Back to Doolin, vooral door de regel “I’m going back to Doolin’s shoreline”. Dit Ierse plaatsje aan de Westkust is erg populair bij muziekliefhebbers. Bij helder weer kun je de bekende Kliffen van Moher zeven kilometer verderop zien opdoemen.

Erg belangrijk zijn de muzikale bijdragen van Kik maatje Arjan Spies, voormalig Blue Notes maatje Maarten van Damme en Wim Geenen (Admiral Freebee). Het passende slotakkoord wordt gevormd door het energieke I’ve Got Life, met fantastisch saxofoonspel van “good old” Bertus Borgers.

Falling Stars werd grotendeels opgenomen in SSE-Noord Amsterdam door Frans Hagenaars. Samen met Frans mixte Paul op voortreffelijke wijze het album. De opvallende hoes is van de hand van Ivo van Leeuwen, het overige artwork van Annette Paulsen. Het album is reeds te bestellen bij Paul zelf en zal vanaf de releasedatum te koop zijn bij de betere platenzaak.

De afgelopen tijd is het verslavende Falling Star uitgegroeid tot mijn meeste gedraaide album van dit jaar tot en nu toe en zal dus ongetwijfeld hoge ogen gaan gooien aan het einde van het jaar. Absolute aanrader!

Simon Keats live :

08-05 TILBURG : Cul de Sac (met band)
15-05 APELDOORN : Gigant Café (met band)
26-05 SITTARD : Volt (met band)
02-06 AMSTERDAM : Roode Bioscoop (met band)
10-06 LAREN : Mañana Mañana (met band)
22-06 GENT (B) : De Loge (duo)
24-06 HOOFDDORP : De Duycker

Eind jaren zeventig was John Cooper Clarke zo’n beetje de eerste populaire punkdichter, anno 2022 is Sinead O’Brien van plan de fakkel van hem over te nemen, alhoewel Clarke nog steeds optreedt (vorige week zaterdag nog in Paradiso).

De in Dublin geboren en in Limerick getogen O’Brien woont tegenwoordig in Londen. Met haar unieke combinatie van postpunk, poëzie en avant-gardistische kunst wordt ze door veel internationaal toonaangevende media beschouwd als een van de relevantste ontdekkingen van de laatste tijd.

Qua sound opereert ze (enigszins) in de hoek van PJ Harvey, Fontaines DC, Nico en Dry Cleaning. Vorig jaar gooide ze nog hoge ogen op een van de grootste internationale showcase festivals SXSW, twee weken terug was ze nog te zien op de BBC bij Jools Holland.

Het gaat O’Brien duidelijk voor de wind en daar gaat haar debuutalbum Time Bend and Break the Bower zeker nog verder aan bijdragen. De praatzang van O’Brien wordt slechts alleen ondersteund door gitarist Julian Hanson en drummer Oscar Robertson. Vaak zijn de liedjes dynamisch en hebben af en toe ook een onderhuidse spanning. In haar teksten zitten soms verwijzingen naar de natuur (oa de oceaan) en rechtstreeks naar Ierland (Cliff of Moher), zoals in End of Days.

Voor de producersstoel kon ze een beroep doen op de bekende producer Dan Carey (Fontaines DC, Black Midi, Wet Leg, Squid, Foals, Kae Tempest). In september komt O’Brien naar de Lage Landen voor optredens om haar uitstekende debuut voor te stellen. Time Bend and Break the Bower verschijnt alleen digitaal en op vinyl.

Sinead O’Brien live:

01-09 VLIELAND : Into The Great Wide Open
17-09 ROTTERDAM : Rotown
18-09 AMSTERDAM : Paradiso Noord, Tolhuistuin
26-09 BORGERHOUT : TRIX

De eerste zaadjes van wat Gardening zou worden, kwamen onverwachts op in de geest van Siv Jakobsen, onwelkom zelfs. Terugkerend naar een stad welke ze ooit haar thuis noemde, waren haar geest en lichaam overweldigd door herinneringen - zowel fysiek als emotioneel - die haar terugbrachten naar een tijd die ze in gedachte allang had begraven.

Terwijl ze langs haar oude, bekende plekjes liep, kwamen herinneringen aan een destructieve en moeilijke relatie opborrelen en rezen die als monsterlijk onkruid uit haar verleden op. Diens wortels waren blijkbaar nog niet uitgeroeid en prikte plotseling door de kieren van haar bewustzijn, vijf jaar na dato.

“Het was bijna alsof ik in een tijdmachine zat en opeens voelde het alsof ik in het verleden was. Ik voelde verward over hoe laat het was, welk jaar het was en wie ik was, herinnert ze zich. Het waren een paar verwarrende dagen, ik voelde me overweldigd en behoorlijk bang, alsof ik duizeligheid had of zoiets. Dus ik besloot: OK, ik moet dit uitzoeken.”, aldus Jakobsen.

En zo geschiedde, met als gevolg een album vol breekbare, intieme en op een na zeer persoonlijke songs. Blue is niet persoonlijk en gaat over een gewelddadige relatie. Ze benaderde lokale songwriters en producers Simen Mitlid en Hans Olav Settem om mee samen te werken. Door in Oslo te blijven kon ze een beroep doen op haar muzikale vrienden, denk hierbij aan strijkers, blazers, contrabas tot aan de traditionele Noorse hardangerviool aan toe.

Op afstand leverden vanuit in Brighton Emma Gatrill (This Is The Kit, Nick Cave, Lucy Rose) en Marcus Hamblett (Laura Marling, James Holden, The Staves) bijdrages. Alle meewerkende muzikanten kregen totale vrijheid en dat is het eindresultaat absoluut ten goede gekomen. Sun, Moon, Stars is een duet met Ane Brun. Gardening is Jakobsen’s meest ambitieuze en persoonlijke album geworden, niets minder dan een prachtplaat.

Siv Jakobsen live:

16-02 BRUSSEL : Botanique - Witloofbar
18-02 AMSTERDAM : Paradiso

Noorwegen-kenner Marten Fokkens tipte me, zoals wel vaker gebeurt, The Nordic Mellow, het fraaie debuutalbum van de Noorse singer-songwriter Siv Jakobsen. Haar debuut op Nederlandse bodem maakte ze begin dit jaar op Noorderslag, helaas was mij dit ontgaan.

Voor haar debuut wist ze producer Matt Ingram te strikken, bekend van samenwerkingsverbanden met ondermeer Michael Kiwanuka, The Staves, Florence and the Machine en Laura Marling. De samenwerking met laatstgenoemde zal waarschijnlijk de belangrijkste reden geweest zijn om met hem in zee te gaan.

Marling schrijft ook persoonlijke, naar binnen gerichte liedjes. Volgens mij heeft Jakobsen veel naar de liedjes van Marling geluisterd, dat is heel duidelijk terug te horen in het liedje Shallow Digger, wat niet misstaan had op Marlings Once I Was an Eagle.

Direct bij de eerste beluistering werd ik aangetrokken door haar aparte frasering en vibrato. Haar liedjes gaan zonder uitzondering over de liefde en haar gevoelens en zijn allen erg ingetogen.

Ze wordt bijgestaan door stemmige strijkers en af en toe wat piano en fraai akoestisch gitaarspel. Op het eerste gehoor lijken de songs eenvormig, maar bij meerdere beluistering blijkt dat niet te kloppen.

The Nordic Mellow bevat tien intieme liedjes, die zeer snel onder de huid kruipen. In september komt ze gelukkig weer naar Nederland: 28 september is ze te zien in Molen de Ster in Utrecht, 29 september in de Stevenskerk in Nijmegen, 30 september op het 7 Layers Festival in Amsterdam en op 25 november op het Explore the North Festival in Leeuwarden.

Siv Jakobsen - Like I Used To (Official Video) - YouTube

Sleepy Driver bestaat sinds 2007. De groep bracht tot nu toe twee albums uit, die in Canada en Amerika goede kritieken kregen. Het nieuwe, derde album Ignatius, kwam afgelopen maand uit.

Alle songs worden gecomponeerd door zanger, gitarist en bassist Peter Hicks. Voordat Hicks Sleepy Driver oprichtte, speelde hij in zijn universiteitsperiode in een reggaeband. Hierna maakte hij ook nog deel uit van groep die elektronische muziek maakte. Beide groepen brachten echter geen muziek op cd uit.

Sleepy Driver is een groep die afkomstig is uit Fredericton , een plaatsje aan de oostkust van Canada. Ze maken roots rock. Peter Hicks vroeg ik om uitleg over de albumtitel en –hoes : Regarding the title “Ignatius” it is more about what “ignites a fire” in us. I was hoping to light a fire with these songs with the band and our audience. The cover image is a sculpture called “The Ignatius”, which I find especially bold and at the same time peaceful. Though I do also feel a connection to some of St Ignatius’ teachings about the value of tribulations, that we gain strength by facing our troubles not avoiding them.

De overige leden van de band hadden slechts een paar van de door Hicks geschreven nummers gehoord, voordat men de studio inging. Hicks heeft bewust hiervoor gekozen, zodat het de spontaniteit en inventiviteit in de studio ten goede zou komen.

De songs zijn een mengeling geworden van uptemponummers en rustige melodische nummers. Het komt de afwisseling beslist ten goede. Vooral in de rustige nummers komt de zang van Hicks tot zijn recht, die over een prettige stem beschikt.

Vooral in het prachtige Curtains, een van de mooiste nummers van Ignatius. Daarnaast is er een geweldig duet te vinden, All Roads. Dit ingetogen lied zingt hij samen met Tina Gaudreau, die normaal gesproken hardrocknummers in Mad Mary zingt, een coverband eveneens afkomstig uit Fredericton. Jammer, want het is een geweldige zangeres.

Maar er zijn ook heerlijke uptemponummers te vinden, zoals Two cigarettes, met een Duane Allmanachtige gitaarpartij. Veel van de songs bevatten zeer sterke refreinen, die zich snel in je hoofd nestelen.

Ook is de instrumentatie redelijk gevarieerd. Bovendien schrijft Hicks zeer puntige songs, waarbij hij geen noot teveel gebruikt.

De teksten zijn bovengemiddeld goed. Zo zijn er twee murder ballads te vinden, het prachtige, met accordeon opgesierde I know you know I know en het aanstekelijke Rosalyn. Verder thema’s als verlies, dingen die verkeerd gegaan zijn, liefde. Teksten waarin meestal wel een voorzichtig optimisme in is verwerkt.

Ignatius is een afwisselend rootsrockalbum geworden met liedjes die bij meerdere beluistering snel aan kracht winnen.

Dit jaar verscheen al een album van Sleepy Driver, getiteld Decomposed. Volgens de groep is het “a soundtrack for meditation, for relaxation, for contemplation, an exploration.”. Het bevat instrumentale herbewerkingen van eerder uitgebrachte composities.

Sugar Skull is inmiddels het vijfde werkstuk van Sleep Driver. Zoals gebruikelijk zijn alle composities geschreven door de aimabele frontman Peter Hicks. Deze keer heeft men er voor gekozen om, net als in hun begintijd, ook een aantal rocksongs op te nemen.

De titeltrack heeft zo’n rocksausje gekregen en is opgesierd met een Doorsorgeltje. Misschien wel de beste song, die Peter ooit componeerde. Hij schreef het een paar jaar geleden, nadat hij binnen een week tijd een groot aantal jongeren met zo’n Sugar skull tattoo gezien had.

Meest beladen lied is Before We Go Home. Enige jaren geleden werd Peter gevraagd om op de begrafenis van een tante te zingen. De songs die men graag zou willen horen, waren echter niet geschikt voor zijn stem en besloot Peter zelf een lied te schrijven.

Meest aanstekelijke song is misschien wel Burn You Alive, een behoorlijk vurig liefdesliedje. Ook erg aanstekelijk is Radio Dial. Het handelt over hoe Peter als tiener gekluisterd was aan zijn radio en ook hoe hij zich vaak nog kan herinneren, waar hij een nummer voor de eerste keer hoorde.

En zonder dat Peter het zich realiseerde zijn Radio Dial en het opvolgende nummer Lucia met elkaar verbonden. In deze murder ballad is duidelijk te horen, dat het gelijkenis vertoont met Radar Love van Golden Earring, een liedje wat Peter vroeger geregeld op de radio hoorde.

Uiteraard zijn er ook weer een aantal fraaie liedjes met country invloeden te vinden en werden de arrangementen van de songs gezamenlijk door de bandleden gemaakt. Overigens valt me op dat de synthesizers iets minder prominent aanwezig zijn dan op Ignatius.

Sugar Skull bevat een mooie mix van country en rockgeoriënteerde liedjes, misschien wel het mooiste album uit hun oeuvre.

De alternatieve rockband Slothrust uit Boston bestaat sinds 2010 en is met Parallel Timeline toe aan haar vijfde album. Een album waarop frontvrouw Leah Wellbaum zowel muzikaal als tekstueel dieper graaft dan ooit tevoren. Samen met drummer Will Gorin en bassist/producer Kyle Bann werd het sonische palette danig uitgebreid. Bovendien gebruikten ze nieuwe productietechnieken en opnameprocessen. In haar teksten stelt Wellbaum zich altijd nederig en vooral eerlijk op. Deze keer ging ze op zoek naar de spiritualiteit in zichzelf. Waarbij poëtische catharsis het einddoel is. Muzikaal gezien is het natuurlijk weer geregeld heerlijk grungy, zoals in het stevige The Next Curse, waarin ook Lizzy Hale te horen is. Het gevarieerde Parallel Timeline laat een trio horen waar de rek nog lang niet uit is.

Het debuutalbum Harmony Springs van de Schotse folkrock groep Snowgoose verscheen in het geweldige muziekjaar 2012, waarin onder andere het ontroerende Ploegsteert van Het Zesde Metaal en het schitterende Life Is People van Bill Fay verschenen. Echter mijn favoriete albums van dat jaar waren Down the River van de dit jaar helaas ontvallen Malcolm Holcombe en eerder genoemde Harmony Springs.

Hoe ik het album toen ontdekt heb weet ik niet meer zeker, ik vermoed via mijn Amsterdamse muziekvriend Henk. Wat ik nog wel zeker weet is, dat ik het album toen grijs gedraaid heb. De betoverende stem van Anna Sheard wist me meteen te bekoren. Hun door de zestiger en zeventiger jaren beïnvloede folk ging er dan ook in als koek. Anna vormt samen met door de wol geverfde Jim McCulloch (The Soup Dragons) de kern van de groep.

De stem van Anna blijkt ook op hun derde album Descendant weer dezelfde grote aantrekkingskracht op mij te hebben en vielen de songs al snel op hun plaats. De fraaiste song bewaren ze tot het laatst, Wings of glory. Het nieuwe album werd live opgenomen en kreeg men de hulp van grote namen als Raymond McGinley (Teenage Fanclub), Chris Geddes (Belle and Sebastian), Stevie Jones (Arab Strap), Tim Davidson (Traceyanne & Danny), Adam Stearns (Trembling Bells) and Stuart Kidd (BMX Bandits). Voor een uitgebreidere recensie over het fraaie Descendant verwijs ik graag naar deze recensie.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Op haar achttiende werd de Noord-Ierse singer-songwriter Bridie Monds-Watson als een van de jongste ooit genomineerd voor de prestigieuze Mercury Prize voor haar debuutalbum Before We Forgot How to Dream.

Reeds op haar veertiende ging ze mee op pad met Chvrches en werd datzelfde jaar genomineerd voor de BBC sound of 2015. Haar debuutalbum werd door The Guardian kernachtig omschreven als “'a vivid portrait of teenage deep-thinking”.

We zijn intussen vier jaar verder en verschijnt nu Grim Town, waarop ze transformeert van een jonge eenzame singer-songwriter naar een stoere art-pop liedjesschrijver.

In opener “All Aboard” kondigt haar opa Fabien de reis naar Grim Town aan. Een reis die alleen bestemd schijnt te zijn voor de kwetsbare mensen in onze samenleving zoals de eenzame, de gedesillusioneerde en de treurende. Gepensioneerde zoals ik dienen het treinstel onmiddellijk te verlaten, maar dat weiger ik uiteraard.

Grim Town is namelijk een treinreis met een regelmatig wisselend landschap. De luisteraar wordt getrakteerd op aanstekelijke, goed in het gehoor liggende liedjes als de reeds verschenen single Knock Me Off My Feet.

Maar ze overtuigt net zo gemakkelijk in relaxte nummers als Fall Asleep, Backseat en ingetogen liedjes als I Was Blue, Technicolour Too. Binnenkort komt Bridie naar de lage landen om Grim Town te promoten.

SOAK live:

19-05 BRUSSEL: Botanique – Rotonde
20-05 AMSTERDAM: Bitterzoet

Eerder dit jaar verblijdde Sofia Talvik ons al met het geëngageerde Blod Eller Bläck. Dit Zweedstalige album maakte ze met de Duitse cellist David Floer als het duo Hansan. Haar laatste soloalbum Pawns of a Bear dateert van 2019. Hierop was een belangrijke rol weggelegd voor goede vriend Tim Fleming. Met hem op dobro nam ze de basisversie op van het fraaie Meanwhile in Winnsboro, dat werd geschreven aan het begin van de pandemie en werd het spoedig op single uitgebracht.

Helaas overleed Fleming enkele weken na de opname aan een hartaanval. Zijn dood hangt dan ook als een nare schaduw over Center of the Universe. De laatste twee songs Broken en Oh California zijn eerbetonen aan haar overleden vriend.

Ook de overige songs gaan niet over koetjes en kalfjes. Het album opent met een onvervalste protestsong. Circle of Destruction, een song over de oorlog in Oekraïne en de gevolgen ervan. Mijn aandacht werd meteen getrokken door het fraaie accordeonspel, een van mijn favoriete muziekinstrumenten. Het instrument speelt een belangrijke rol op Center of the Universe.

Een van de hoogtepunten vormt voor mij Boy Soldier, een lied over huiselijk geweld :

“She keeps a space behind the closet

If it gets bad she can hide you there

And if you’re sure she’s really lost it

You make sure it’s a family affair”

Politiek getint is Too Many Churches, geschreven kort nadat het recht op abortus in enkele Amerikaanse staten na vijftig jaar was teruggedraaid. Het album werd opgenomen in een in Zweden gehuurd 19de eeuws huis en haalde kennelijk het beste in Sofia en uitstekende begeleiders naar boven. Center of the Universe is ongetwijfeld haar fraaiste album tot nu toe.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Vorig jaar werkte Pamart mee aan het prachtige Vivre van Arno. Dit lichtvoetige, regelmatig sprankelende neoklassieke LETTER werd opgenomen in Azië. De titels van het album vormen samen een boodschap voor zijn publiek : "Dear public, your love saved me from solitude forever, sincerely Sofiane. P.S. I wrote this album in Asia".

In 2018 startte zanger Koen de Witte de Maastrichtse alternatieve rockgroep Solomon. Koen had daarvoor Culturele en Maatschappelijke Vormgeving gestudeerd aan de Avans Hogeschool in Den Bosch. Hierna verhuisde hij voor werk naar Maastricht, waar hij onder andere event manager bij Kaleido werd. In 2018 kwam echter steeds meer de focus op zelf muziek maken te liggen.

Het vijftal begon een goede live reputatie en een sterk groeiende fanbase op te bouwen. 5 maart 2021 verscheen in eigen beheer hun EP Endless. De ambities voor hun debuutalbum All Downhill From Here waren nog een stuk hoger. Zo volgde zanger de Witte vorig jaar een creatieve cursus aan The Playground Residence in Berlijn, waar hij Anneke Van Giersbergen tegen het lijf liep.

Net als bij Endless maakte de band gebruik van de diensten van de tweevoudig grammy-genomineerde Britse producer en mixer Christopher Elms - mede bekend door zijn werk met Alison Moyet, Ben Howard en Björk -, die het album samen met de Witte produceerde, het mixte in zijn studio in Stockholm en het daar een finishing touch gaf. De master werd gemaakt door Tim Debney die onder anderen werkte met Thom Yorke, Mumford & Sons, Bastille en Keane.

Solomon probeert haar eigen weg te bewandelen in het Alternative/Indie-genre, tussen internationale acts als Elbow, Bon Iver, The National, Editors, Radiohead en Madrugada. Door de warme zang van de Witte moest ik regelmatig aan de laatste groep denken, die in Sivert Høyem een fantastische zanger hebben.

All Downhill From Here is een avontuurlijke en persoonlijke weergave van de muzikale reis die Solomon de laatste jaren heeft afgelegd, met alle ups en downs, zijwegen, vergezichten en terugblikken. Verpakt in sfeervolle, melancholische songs, die je als luisteraar de ruimte bieden naar je eigen reis te kijken en die, uiteindelijk, altijd troost en hoop zullen bieden. Het zou me niet verbazen als Solomon met hun debuutalbum internationaal gaan doorbreken.


Solomon live:

21-01 Groningen : Noorderslag Festival

In 2018 kwam Sombebody’s Child bovendrijven dankzij een aantal uitstekende indiepop singles. Als support acts van Kodaline, Primal Scream en Kaiser Chiefs en een optreden in het populaire Ierse tv programma Late Late Show bezorgde de groep uit Dublin nationale bekendheid. Met de hit singles Hold Me Like You Wanna en We Could Start a War werd de bekendheid nog verder vergroot.

Frontman van de groep is Cian Godfrey. Hij woonde in zijn prille jeugd een aantal jaren in Parijs. In die tijd werd hij gepusht om piano te spelen. De enige muziek die hij in die tijd hoorde waren artiesten als Tom Waits en Leonard Cohen uit de kleine platenverzameling van zijn vader.

Daar is niets meer terug van te horen in de muziek op het debuutalbum Somebody’s Child. Het is een combinatie van synthesizergeluiden uit de jaren tachtig geïnspireerd door The Cure en Joy Division en gitaarriffs die doen denken aan indierock uit de beginjaren van deze eeuw en eerder. Zelf moest ik af en toe aan U2 denken in hun begintijd. Het is vooral de energie die me aanspreekt in hun muziek en de gepassioneerde zang van Cian.

De meeste liedjes schreef Cian samen met bassist Sean Tohill. Hij zingt onder andere over de huizencrisis in Ierland, net als in Nederland een groot probleem. Het valt volgens Cian niet mee om te overleven in een grote, dure stad als Dublin. Soms is de muziek trouwens wat meer ingetogen zoals in How Long. Het album werd geproduceerd door Mikko Gordon (The Smile, Gaz Coombes, Thom Yorke).

De populariteit is in Nederland ook duidelijk groeiende. Vorige week speelden ze onder enorme belangstelling op Eurosonic. Begin maart komen ze voor twee optredens naar de Lage Landen, gevolgd door een optreden op het bekende SXSW festival in Austin, Texas.

Somebody’s Child live :

09-03 ANTWERPEN : Trix
10-03 AMSTERDAM : Paradiso (Upstairs), uitverkocht

Ongeveer een decennium geleden vertrok het echtpaar Georg Altziebler en Heike Binder vanuit Graz naar de wildernis van Joshua Tree. Hun albums die ze tot dan toe als duo onder de naam Son of the Velvet Rat hadden uitgebracht konden internationaal geen potten breken. Hun bekendheid bleef beperkt tot Oostenrijk. In Amerika kwamen ze in contact met Joe Henry, die hun succesvolle album Dorado produceerde. Destijds schreef ik trouwens in die lovende recensie dat ik tot dan toe slechts een interessante Oostenrijkse act kende, Soap&Skin. Daar zijn gelukkig de afgelopen jaren twee bijgekomen, Schmieds Puls en het intussen populaire Cari Cari.

Het vorige album Solitary Companion was helaas aan mijn aandacht ontsnapt, Ghost Ranch gelukkig niet. Voor het nieuwe album kon men een beroep doen op enkele klinkende namen. Hieronder de zeer ervaren bassiste Jennifer Condos, zangeres Jolie Holland en meestergitarist Marc Ribot (o.a. Paul McCartney, Beth Orton, Leyla McCalla, John Zorn, Solomon Burke en Tom Waits). In tegenstelling tot Dorado had Ghost Ranch wat tijd nodig om onder de huid te kruipen. Het repertoire maakte in eerste instantie, ten onrechte, een wat eenvormige indruk. Om maar eens een cliché uit de kast te halen, het is een echt groeialbum. Wanneer de luisteraar wat tijd investeert in het album, wordt dat dubbel en dwars terugbetaald. Sterker nog, Ghost Ranch is hun fraaiste album tot op heden. Het artwork van het tekstboekje gemaakt door Heike is trouwens buitengewoon fraai.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com