Dansmuziek vormt niet een bovenmatig groot bestanddeel van mijn albumcollectie. Dat genre bestaat bij mij vooral uit ska, reggae en muziek uit Latijns Amerika. Beduidend minder aanwezig is discomuziek. In de jaren negentig wist het Brownswood label mijn aandacht te trekken met artiesten als United Future Organization. De laatste groep uit de dance scene die ik in 2007 absoluut de moeite waard vond was het uit Frankrijk afkomstige Kira Neris met het uitstekende album Behind Closed Doors. Dat album vormde tijdens het laatste jaar dat ik nog werkte mijn belangrijkste bondgenoot op mijn lange, monotone treinreizen naar Amsterdam en terug naar Den Bosch. Bij het beluisteren van het geweldige uptemponummer Up had ik meteen een overduidelijke associatie met de muziek van Kira Neris. Het debuutalbum uit 2017 van de toen nog erg meisjesachtig ogende Sophia ontging volledig aan mijn aandacht. Het wist wel al de aandacht te trekken van de alternatieve website Pitchfork. Op dat album is net als op haar tweede album Monsters de zeer ervaren Mense Reents haar coproducer. Hij is bekend van andere Hamburgse acts als Egoexpress, Die Goldenen Zitronen en Die Vögel. Kennedy komt niet oorspronkelijk uit Hamburg, maar werd in 1989 geboren in Baltimore, Maryland, VS. Ze verhuisde in 2013 naar Hamburg om daar aan de filmschool te gaan studeren. Ze heeft een obsessie voor de films van John Cassavetes en jaren 70 horror zoals de film “Carrie”. Ze groeide op met de eclectische platencollectie van haar moeder, vooral met Whitney Houston, Simon & Garfunkel, Karen Dalton en The Velvet Underground. Maar begon ook te luisteren naar Antony & The Johnsons, Amy Winehouse, Nina Simone en Billie Holiday. Kennedy is een meer dan uitstekende zangeres. Haar voordracht is zelfverzekerd, soms tegen het theatrale aan. Haar muziek is naast soms theatraal, soms ook episch, dansbaar en grimmig. Je hoort invloeden uit de Krautrock, maar ook van alternatieve groepen als Panda Bear en Animal Collective. Overigens is haar zelfverzekerdheid langzaam gegroeid sinds haar late tienerjaren, getuige deze regels in Seventeen :

“Seventeen, I was afraid of everything
Pitched my voice up high and screamed
Someday I hope to find someone like me.”

Ook de tekst van het buitengewoon inventieve Loop lijkt me overigens een duidelijke verwijzing naar haar jeugd. Niet alleen produceerden Kennedy en Reents samen het album. Ze schreven ook de songs samen en speelden alle muziek in. Alleen op Chestnut Avenue speelt Stefan Rath drums. Het album werd opgenomen in de Hamburgse Art Blakey Studio. De hoesfoto werd vreemd genoeg genomen in een andere Hamburgse studio. Nummers als Up kruipen razendsnel onder de huid om niet meer los te laten. Monsters is een intrigerend, bij vlagen theatraal, maar bovenal verslavend, aan haar vader opgedragen album.

Spellling is de artiestennaam van Chrystia Cabral. Ze groeide op in de buitenwijken van Sacramento, maar verkaste naar Oakland op zoek naar artistieke vrijheid. In eerste instantie focuste ze zich daar op beeldende kunst. Door de dood van een dierbare vriend verschoof de interesse echter in 2015 naar muziek. Haar debuut Pantheon of Me uit 2017 bevat een soort avant-gardistische, elektronische folk. Het album was succesvol en tekende ze vervolgens voor Sacred Bones. Het vervolgalbum Mazy Fly bevat een mix van donkere synthesizer en art pop en soul. Het nieuwe album The Turning Wheel is een heel stuk ambitieuzer. Door een zeer succesvolle crowfunding via Kickstarter wist ze genoeg financiële middelen te vergaren om zo’n dertig muzikanten in te huren. Hierdoor schiet de muziek nog meer alle kanten uit en kan er naast elektronica, akoestische instrumenten als strijkers, piano, fagot, banjo en harp ingezet worden. Maar ook een koor en een elektrische gitaar. Cabral valt eenvoudigweg niet in een hokje te plaatsen, ik waag zelfs geen poging. Je moet je gewoon aan de muziek overgeven, dan kruipt deze langzaam, maar heel zeker onder de huid. Een struikelblok kan eventueel voor nieuwe luisteraars misschien haar stem zijn, die soms geknepen, kinderlijk klinkt. Met name in de orkestraties is veel tijd gestoken, je komt soms oren te kort. De toevoeging van veel akoestische instrumenten heeft de muziek van Cabral enorm verrijkt. The Turning Wheel is ongetwijfeld het meest intrigerende album dat ik dit jaar hoorde. Warm aanbevolen voor de meer avontuurlijke luisteraar!

De in Londen geboren, maar in Nashville woonachtige Spencer Cullum is vooral bekend als sessiemuzikant. Met name om zijn pedal steel kwaliteiten wordt hij gevraagd. Legende B.J. Cole was zijn leermeester. Hij is op pedal steel en gitaar te horen op albums van onder andere Johnny Flynn, Lambchop, Miranda Lambert, Dylan LeBlanc, Deer Tick, Caitlin Rose en Andrew Combs. Laatstgenoemde twee werkten mee aan zijn fascinerende debuutalbum Spencer Cullum’s Coin Collector. Rose zingt en Combs schreef mee aan opener Jack of Fools en Seaside. Bij het maken van het album stond Cullum vooral de Britse folkmuziek en progressieve muziek van de Canterbury scene late jaren zestig en begin jaren zeventig voor ogen. Denk aan bijvoorbeeld Kevin Ayers, Soft Machine, Fairport Convention en Sandy Denny. Maar hier gemaakt met bekende Nashville sessiemuzikanten als Sean Thompson en Luke Reynolds. Naast psychedelische elementen van Soft Machine liet Cullum zich ook inspireren door de ambient muziek van Brian Eno en Robert Fripp maar zelfs ook door de Krautrock van NEU! Afsluiter The Tree is trouwens een nummer van Schotse folkrockzanger Mike Heron. Het album verscheen in eerste instantie in november in eigen beheer en was snel uitverkocht. Full Time Hobby brengt het alsnog zeer terecht uit op hun label met een extra track, Seaside.

Het gelijknamige debuutalbum Spinvis van Spinvis (AKA Erik de Jong) maakte meer dan twintig jaar geleden de nodige indruk op mij. Niet vanwege de zang, want Erik behoort bepaald niet tot de allerbeste zangers. Van zijn mysterieuze, fragmentarische teksten snapte ik toen ook al helemaal niets. Maar het album stond vol met eigenzinnige, memorabele, minutieus thuis in elkaar geknutselde liedjes, die allemaal de tand des tijds ruimschoots hebben overleefd. Door de jaren heen bleef Erik kwaliteit leveren en steeg zijn populariteit naar grote hoogte.

Be-Bop-A-Lula is intussen zijn zesde reguliere album. De titel is uiteraard een verwijzing naar het bekende nummer van rockabillyzanger Gene Vincent, die aan de wieg stond van de geboorte van de rock ‘n’ roll. Een nummer wat plezier uitstraalt, wat ook bij Erik voorop stond bij het maken van Be-Bop-A-Lula.

Opener Tingeltangel Hersenpan is uptempo en erg aanstekelijk. Het nummer stond samen met Speel Dat Ik Leef en Icarus reeds op de EP Sunon twee jaar terug. Bij hem weet je het nooit, maar zou de titel van Wie Zag het Licht een humoristische verwijzing kunnen zijn naar Todd Rundgren’s I Saw the Light? Overigens een gelijkaardige thuisknutselaar als Erik, dus het zou me niet verbazen.

Dat Erik een geheel eigen humor heeft blijkt wel uit de credits : “Alle muziek en teksten geschreven gespeeld en opgenomen door Spinvis in het Vaticaan, Nieuwegein.”. Het album staat weer vol met prachtige, intrigerende liedjes, die bij meermaals beluisteren langzaam hun geheimen prijsgeven. De hoes, duidelijk geïnspireerd door het zelfportret “De Schreeuw” van Edvard Munch, maakte hij zelf. Ook het overige artwork is van zijn hand. Be-Bop-A-Lula kan gerekend worden tot zijn beste werk, ondanks dat ik nog steeds geen chocola van zijn teksten kan maken.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Op jeugdige leeftijd nam Ella O’Connor Williams de bijnaam Squirrel Flower aan. Een paar jaar later begon ze te zingen in het Boston Children’s Chorus. Tevens startte ze met muziektheorie te studeren en leerde zichzelf gitaar spelen.

Ze komt uit een zeer muzikale familie, haar grootouders waren klassieke muzikanten die vanaf de jaren vijftig deel uitmaakten van de Gate Hill Cooperative Community. Haar oma Vera kreeg echter vooral bekendheid als schrijfster van kinderboeken en werden haar boeken meermaals bekroond. De muzikale carrière van vader Jesse bestaat en bestond vooral uit het toeren met jazz- en bluesartiesten. Hij is te horen op bas op Ellas debuutalbum I Was Born Swimming.

Nog tijdens haar tienerjaren ontdekte ze de Boston DIY en folk muziekscenes en begon zelf liedjes te componeren. Haar grote vastberadenheid zorgde ervoor dat ze al snel zelf naam begon te maken in de door haar ontdekte muziekscenes. Ook begon ze te toeren met onder anderen Soccer Mommy en Adrienne Lenker (Big Thief).

Het album werd live opgenomen, nagenoeg zonder overdubs, in The Rare Book Room Studio in New York City met als producer Gabe Wax (Adrienne Lenker, Palehound, Cass McCombs). De muzikanten werden door Wax geselecteerd en spelen volledig in dienst van de liedjes. Haar repertoire bestaat uit zowel folk- als meer rock georiënteerde songs.

De muziek is, zoals het persbericht aangeeft, etherisch en omarmend, met tomeloze emotionele diepte die voor de luisteraar als een warm bad aanvoelt. De band houdt de begeleiding teder, altijd gecentreerd rond Williams’ gigantische, spookachtig vibrerende stem en soulvolle, melancholische gitaar. Het best komt haar stem tot zijn recht in de laatste twee tracks.

Ik verwacht dat ze live ook alleen gewapend met een gitaar volledig in staat is luisteraars te boeien. Begin volgende maand krijg ze als voorprogramma van Strand of Oaks de gelegenheid dat te bewijzen.

Squirrel Flower live, support act van Strand of Oaks:

04-02 DIKSMUIDE: Muziekclub 4AD (Uitverkocht)
05-02 NIJMEGEN: Doornroosje
06-02 BRUSSEL: AB
08-02 AMSTERDAM: Bitterzoet (Uitverkocht)

Vorig jaar werd haar uitstekende debuutalbum I Was Born Swimming live in een New Yorkse studio opgenomen, nagenoeg zonder overdubs. Een grote vinger in de pap had toen producer Gabe Wax (Adrienne Lenker, Palehound, Cass McCombs). Hij koos de begeleiders van Williams en liet die volkomen in dienst van de liedjes spelen. Deze keer had Ella Williams een duidelijker uitgestippeld plan en thema. Afgelopen herfst vloog ze met een grote hoeveelheid demo’s naar Londen met deze keer Ali Chant (PJ Harvey, Perfume Genius) als producer. Het dozijn nummers dat het nieuwe album Planet (i) haalde zijn minutieus laag voor laag opgebouwd. Tekstueel gezien kan het zowel gezien worden als een brandbrief voor een planeet in verval, maar ook als een weerspiegeling van Ella’s gemoedstoestand. Met name als een poging om haar angst voor rampen te overwinnen. Ook deze keer is een belangrijke rol weggelegd voor de producer, die maar liefst een dertiental instrumenten bespeelt en de achtergrondzang verzorgt. Het album werd nagenoeg in zijn geheel in de Playpen studio in Bristol opgenomen. Altijd goed voor een avontuurlijk tintje is Adrian Utley (Portishead) die gitaren, sitar en moog speelt op opener I‘ll Go Running en To Be Forgotten. Ella zelf zingt, speelt gitaar en piano. Ook deed ze onder andere een succesvol beroep op familieleden Jameson en Nate Williams. Overigens viel me in Deluge in the South een opvallende gelijkenis met de stem van Aimee Mann op. Vorig jaar wist Ella als support act van Strand of Oaks in Nederland en België haar naamsbekendheid te vergroten ook haar nieuwe album Planet (i) zal daar zeker aan gaan bijdragen.

The Guardian, Folkradio UK en FATEA staken al terecht de loftrompet over Staran, het fraaie debuutalbum van een Schots vijftal. Het bestaat uit Kim Carnie (zang), John Lowrie (piano, rhodes, harmonium en percussie), Jack Smedley (viool), Innes White (diverse gitaren en mandoline) en James Lindsay (contrabas). Alle vijf reeds met de nodige muzikale bagage, vooral John Lowrie, een veelgevraagd, klassiek geschoold sessiemuzikant. Hij bracht het vijftal samen. Kim Carnie behoort tot de beste jonge Schotse zangeressen. Hun groepsnaam is Gaelic voor pad of spoor. Het repertoire op Staran bestaat uit traditionele Schotse folk en eigen composities. Carnie zingt zowel in het Gaelic als in het Engels. Ondanks dat ik het Gaelic niet machtig ben komen schitterende songs als Horò gun Togainn air Hùgan Fhathast Thu en Gaol a’ Chruidh heel erg bij mij binnen en bezorgen de nodige kippenvel. Ook enige instrumentale composities, waarvan een Casino getiteld is. Wellicht zo genoemd omdat men financieel gesteund is door de National Lottery. Het meest hedendaags is afsluiter en hoogtepunt Settle, Honey. Hopelijk krijgt dit album snel een vervolg. Benieuwd naar hoe de groep zich verder zal ontwikkelen, blijft men redelijk traditioneel of gaat men toch op zoek naar een moderner geluid.

Starcrawler is een uit piepjonge muzikanten bestaande rockband uit Los Angeles, die een contract in de wacht sleepte bij het vermaarde Rough Trade label.

Al spoedig brachten ze de single Ants uit, dat opgepikt werd door Sir Elton John in zijn Beats 1 radio show. Kort erop sierden ze de voorpagina van LA Weekly, met als kop “With fake blood and frenetic Songs, Starcrawler make rock feel dangerous again".

De groep werd overigens al in 2015 opgericht door de nu achttienjarige zangeres Arrow de Wilde, nadat ze gitarist Henri Cash ontmoette op Echo Park High School.

De single Ants bleef ook niet onopgemerkt voor Ryan Adams. Hij bood aan om hun debuutalbum Starcrawler te produceren in zijn Pax-Am Studio. Enthousiast twitterde Adams regelmatig tijdens de opnames, dat hij behoorlijk onder de indruk was van deze jonge glamrockers.

Uiteraard zijn er de nodige invloeden te horen, zo is de hoes bijvoorbeeld een vette knipoog naar The Cramps. Ook muzikaal gezien. Verder hoor je invloeden variërend van the Yeah Yeah Yeahs, Alice Cooper, Ozzy Osbourne tot aan The Runaways.

Veelal zijn de nummers van dicht hout zaagt men planken, maar een fraai ingetogen nummer als Tears laat horen dat ze meer in hun mars hebben.

In oktober zetten ze op London Calling al de boel op stelten, iets wat ze ongetwijfeld binnenkort weer zullen doen in Paradiso en Botanique. We gaan volgens mij nog veel horen van dit verfrissende rockbandje.

Starcrawler live:

22-01 AMSTERDAM: Paradiso (kleine zaal)
26-01 BRUSSEL: Botanique, Witloof Bar

Gisteren verscheen zowel op vinyl als in hoge digitale kwaliteit de jubileumeditie van het klassiek geworden debuutalbum Can’t Buy a Thrill van Steely Dan. Het album behoort tot mijn muzikale DNA en is altijd mijn favoriete album van de groep gebleven, waarvan Donald Fagen en Walter Becker de frontmannen waren. Ze schreven samen ook alle muziek voor de groep.

Ze slaagden met Do It Again meteen een top tien hit te scoren. Eigenlijk wel verbazingwekkend, een zes minuten durende shuffle gebaseerd op een slaperig bossa nova-ritme, met latin-percussie van de Britse jazz muzikant Victor Feldman, zonder maar ook enig kenmerk van een klassieke popsong.

Dat de tweede single, het catchy Reelin’ in the Years, een hit werd lag meer voor de hand. Het eveneens van een shuffle-beat voorziene nummer bevat een van de meest onderscheidende sets gitaarsolo’s in de rockmuziek uit de jaren zeventig (door de New Yorkse sessiemuzikant Elliott Randall). Volgens overlevering zouden alle solo’s in één take opgenomen zijn.

Becker en Fagen waren trouwens meesters in het creëren van cryptische teksten. Een vreemde eend in de bijt is Dirty Work, misschien wel het meest commerciële nummer op het album. Het is een ongewoon emotionele kijk op ontrouw binnen het huwelijk gezien vanuit het standpunt van de man. Dit nummer werd origineel gezongen door David Palmer en nadat die in 1973 de band verliet, werd het nummer uit het live-repertoire geschrapt. Het nummer beleefde een remonte doordat het in 2001 aan het begin van het derde seizoen van The Sopranos werd gebruikt.

Can’t Buy a Thrill bevat geen enkel minder nummer, Only a Fool Would Say That is mijn persoonlijke favoriet. Overigens doen de volgende vier albums; Countdown to Ecstasy, Pretzel Logic, Katy Lied en The Royal Scam nauwelijks onder voor het debuut. Hierna werd de muziek van Steely Dan door hun streven naar perfectie helaas veel te gelikt voor mij.

Na de eerste keer de schitterend opgebouwde opener The Future gehoord te hebben was ik al om. Het is een cover van een nummer wat Prince schreef voor de score van Tim Burton's eigenzinnige versie van Batman uit 1989. Prince is de artiest die Stef sinds hij begin jaren tachtig in een hoekje van een klein winkeltje in de Antwerpse Kammenstraat Controversy uit een platenbak trok, met stijgende bewondering is beginnen volgen.

Stefs cover doet hier de versie van de meester echter geheel verbleken. Het aanstekelijke, funky ritme brengt de luisteraar meteen in de juiste vibe. De gelaagdheid van het nummer is geniaal, met ook nog eens een inventief koortje van Nel Ponsaers en Rahmat Emonds waarvoor Lovely Rita van The Beatles model lijkt te hebben gestaan. Ook is hier de heerlijke solo van Jonas Meersmans op Fender niet te versmaden.

Suspicion is eveneens een cover, afkomstig van A Gentleman’s Agreement van Dez Mona, een album waaraan Stef destijds meewerkte. Het nummer werd mede gecomponeerd door muzikant en producer Nicolas Rombouts (o.a. Mercelis) die ook meewerkte aan Be Who You Wanna Be, zowel als muzikant en als arrangeur. Het zijn die door Stef, Rombouts, Alban Sarens, Maarten Moesen, Nel Ponsaers, Rahmat Emonds, Jonas Meersmans & Mirko Banovic gemaakte arrangementen die de composities naar een nog hoger niveau tillen.

Ook C'est Comment Qu'on Freine is een aanstekelijke cover en wel van Alain Bashung & Serge Gainsbourg. De overige, uitstekende songs zijn van Stef zelf, waaronder het reeds vrijgegeven Walk on Red, Stop on Green waarbij het moeilijk stilzitten is. Het verslavende Be Who You Wanna Be is de afgelopen weken uitgegroeid tot een van mijn favoriete albums van 2024 tot nu toe. Gelukkig wordt de release binnenkort ondersteund met liveoptredens in de Lage Landen, net als het album een absolute aanrader!

Stef Kamil Carlens & band live :

10-04 RIJKEVORSEL : De Singer
12-04 BRUGGE : Cactus Club
13-04 GENT : Ha Concerts
02-05 UTRECHT : TivoliVredenburg
04-05 HERENTHOUT : De Lux
10-05 KORTRIJK : Wilde Westen
11-05 LEUVEN : Het Depot
15-05 SINT NIKLAAS : De Casino
18-05 MAASTRICHT : Muziekgieterij
19-05 BREDA : MEZZ
08-07 GENT : Gent Jazz

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

In de opener en gloednieuwe single Back on the Road van Making Sense of ∞ zingt Carlens toepasselijk en vol overgave “I’m back on the road, ain’t nobody gonna tell me what to do”. Na het succesvolle avontuur in “Liefde Voor Muziek”, met geslaagde covers van o.a. Kommil Foo, Bart Kaël en Ilse DeLange, is het terug tijd voor eigen nummers. Vorige maand was Carlens al te zien op Once in a Blue Moon Festival om zijn tweede solo album voor te stellen.

Een bijzonder geslaagd en gelaagd album. In de eerste twee nummers valt dat misschien niet direct op, omdat die meteen bij de luisteraar op een prettige manier blijven hangen, vooral Painted Glass. Veel spannender van opbouw vind ik het meer uitgesponnen The Government Is No Game, vooral door de heerlijke toetsenpartij en soulvolle koortje.

Hetzelfde geldt voor het wat mysterieus aandoende J'Suis Dans le Vent, waarin vooral de zang opvalt. Lament on General Smedley D. Butler heeft een heel hoog Bowie gehalte door de manier van zingen. Het is een klaagzang voor de beroemde Generaal Smedley D. Butler, die op het einde van z'n carrière een vurig anti-oorlogsmanifest schreef. De saxofoon is hier trouwens de kers op de reeds mooie taart.

Een liedje wat heel dicht bij hemzelf staat is het ritmische Making Butter, Baking Bread, geschreven voor zijn zoon. In andere songs liet hij zich inspireren door documentaires of boeken. Zo is er bijvoorbeeld een ode aan de futurist Jacque Fresco, die zijn hele leven werkte aan een gedetailleerd plan voor een betere wereld.

Het geluid van het nieuwe album ligt in het verlengde van de voorganger, zij het ritmischer met af en toe funky elementen. Karlens werkte de afgelopen twee jaar keihard aan het door hemzelf geproduceerde en gemixte album in zijn eigen Rabbit Field Studio. Voor zijn komende liveoptredens in Nederland en België bezoek dan zijn website, die overigens erg in trek zijn, enkele zijn reeds uitverkocht.

Zoals ik al aangaf is Making Sense of ∞, alternatieve titel Making Sense of Infinity, een geslaagd en gelaagd album, met een lange houdbaarheidsdatum.

Het was een jongensdroom van Carlens om ooit te toeren met het oeuvre van Bob Dylan. Ooit begon zijn voorliefde voor Dylan, net als bij mij, met de albums Desire en Blood on the Tracks. Hij ging zo intens op in deze albums, het leek alsof de songs erop zijn eigen herinneringen waren. Vooral een complexe song als Isis is hem heel dierbaar. Door de meeste critici destijds gezien als verwijzend naar het uiteenvallen van de relatie tussen Dylan en zijn toenmalige vrouw, Sara. Vaak zijn songs van Dylan op meerdere manieren te interpreteren. Overigens schreef Dylan bijna alle teksten op Desire samen met Jacques Levy.

“Ik hou ervan deze songs te zingen. Ze zijn zo goed geschreven. Zinnen komen vol en rijp uit zijn pen. Ze zijn zintuiglijk, je voelt ze en je ziet ze. Maar ze hebben ook die krachtige muzikale cadans, waardoor ze zich zo mooi op de melodie laten draperen.”, aldus Carlens. Al sinds 2006 speelt hij af en toe songs van Dylan. Ter ere van Bob zijn tachtigste verjaardag streamde Carlens op 24 mei 2021 een vooraf opgenomen concert met zijn fantastische band The Gates of Eden met een eigenzinnige selectie uit Bobs oeuvre. Het spelplezier spatte van het scherm en de virtuele aanwezigen prezen de verrassende arrangementen en de zeer bezielde performance. Die sessie deed verlangen naar meer! Het enthousiasme was zo groot dat al snel een tournee door België en Nederland volgde en nu is daar het dubbele livealbum Play Bob Dylan.

Kant één en twee van de LP, of CD 1 zijn opgenomen in The Rabbit Field, Carlens eigen studio in Hoboken, vlak bij Antwerpen. De tweede LP of CD bevat live-opnames gemaakt in de Mezz, TivoliVredenburg en De Roma. Gelukkig heeft Stef niet gekozen voor te veel bekende nummers. Opener All Along the Watchtower kende ik eerder in de versie van Jimi Hendrix dan van Dylan. Hier bijzonder intens gebracht door Stef en band. Nog bekender is de klassieker Like a Rolling Stone. Tot Dylans populairste songs behoort ook Forever Young, een ode aan zijn kinderen.

Ingetogen en bijzonder fraai vind ik de uitvoering van Not Dark Yet van het album Time Out of Mind. Soms zijn de arrangementen verrassend, zo krijgt Shelter from the Storm een vrolijk, Caribisch tintje. Dead Man, Dead Man wordt omgetoverd tot reggae van de bovenste plank. Zeventien nummers lang weten Stef en zijn begeleiders moeiteloos de aandacht vast te houden. De wat hese stem van Carlens is uitermate geschikt voor het repertoire van Dylan. Play Bob Dylan is bijna anderhalf uur spelvreugde. Gelukkig gaat men weer op tournee. Eerst België, hopelijk volgt Nederland snel!

Stef Kamil Carlens & The Gates of Eden live :

01-03 AARSCHOT : CC Het Gasthuis
02-03 LIER : Liers Cultuurcentrum
05-03 BRUSSEL : AB
09-03 KORTRIJK : Schouwburg
11-03 OOSTENDE : De Grote Post
15-03 SINT-NIKLAAS : Stadsschouwburg
17-03 MOL : Cultuurcentrum
21-03 HASSELT : CCHA/cultuurcentrum
30-03 LEUVEN : Het Depot
31-03 GENT : De Vooruit

Haar debuutalbum Sad-Eyed Lonesome Lady leerde ik eind 2014 kennen dankzij het populaire muziekblog Krenten uit de pop. Erwin Zijleman kwam het album zelf weer op het spoor dankzij Pop Matters, die het koos tot Canadees album van het jaar.

Op Sad-Eyed Lonesome Lady hoor je invloeden van de folkmuziek van Greenwich Village rond 1963. Net als Bob Dylan in die tijd bespeelt Cameron ook heel af en toe de mondharmonica.

Haar tweede schijf Daybreak Over Jackson Street werd wederom in Revolution Recording in Toronto opgenomen en opnieuw was Joe Dunphy producer van dienst. Slechts met gebruikmaking van zang, akoestische gitaar en in twee nummers een mondharmonica weet ze andermaal ruimschoots te overtuigen.

In de opener en titelsong Daybreak Over Jackson Street weet ze direct je volledige aandacht te trekken. Op fraaie wijze schets ze het ontwaken van een straat ’s morgenvroeg. Ze is een uitstekende verhalenverteller.

Een aantal liedjes gaan over de liefde, maar er is ook een liedje met een boodschap te vinden zoals afsluiter Peace Is Hard to Find. Ook haar gitaarspel is bovengemiddeld goed. Liefhebbers die, net als ik haar debuutalbum omarmden, weten volgens mij nu genoeg.

Zijn grootste bekendheid vergaarde Stephen Fearing in Nederland met de groep Blackie & The Rodeo Kings. Maar daarnaast heeft hij, net als zijn collega’s Tom Wilson en Colin Linden, een succesvolle solocarrière.

Met name in thuisland Canada is hij behoorlijk populair en sleepte hij de nodige prijzen in de wacht, waaronder de Juno Award. Het grootste deel van zijn jeugd groeide hij trouwens op in Dublin, waar enkele toekomstige U2-leden schoolvrienden van hem waren.

Every Soul’s a Sailor is intussen Stephen’s negende soloalbum. Voorganger Between the Hurricanes is me erg dierbaar. Helaas kreeg het in Nederland niet zoveel aandacht. Dat is jammer, want hij is een geweldige zanger en een geboren verhalenverteller.

Hij beschikt over net zo’n warme stem, waarover bijvoorbeeld Elvis Presley ook ooit beschikte. De vooruitgesnelde video’s van het titelnummer en het politiek getinte Blowhard Nation gaven reden om met veel vertrouwen het album tegemoet te zien.

Opener Put Your Money Where Your Mouth Is bevestigt dat direct. Een song die gekenmerkt wordt door relaxt gitaarspel. Hij zingt het iets hoger dan zijn normale spreekstem. Zelf hoor ik hem liever iets lager zingen, zoals in het bijzonder fraaie Red Lights in the Rain.

The Things We Did is een nostalgisch liedje waar Gregory Page patent op lijkt te hebben, sterker nog, ik had er helemaal niet vreemd van opgekeken als hij het geschreven zou hebben. Sommige songs, waaronder Gone But Not Forgotten hebben lekkere koortjes, die verzorgd worden door Rose Cousins.

Van haar verschijnt op 3 februari haar nieuwe album Natural Conclusion, waarvan ik erg hoge verwachtingen heb. Het mooiste refrein vinden we in Carousel. Ter afwisseling komt er ook een wat steviger nummer voorbij als het heerlijke Love Like Water. Persoonlijke favoriet is Better Than Good.

Gelukkig hebben Sandra Zuidema en Luciano Mulder ervoor gezorgd dat Fearing binnenkort weer live te bewonderen is in Nederland. Ook is het ijzersterke Every Soul’s a Sailor reeds via hun website Lucky Dice te koop.

Stephen Fearing live:
24-1 DEN BOSCH: Verkadefabriek
26-1 BREE (B): Cultureel Centrum de Breughel
27-1 DEN HAAG: Acoustic Valley
28-1 LAGE VUURSCHE: In the Woods
29-1 NIJMEGEN: Mariënburg
2-2 EPPSTEIN (D): Wunderbar weite Welt
3-2 GROOTSCHERMER: Museum Nic Jonk
4-2 BAKKEVEEN: De Slotplaats
6-2 EINDHOVEN: Meneer Frits

Eyes Closed, Dreaming, het nieuwste album van Steve Dawson is zonder enig voorbehoud een hoogtepunt in de carrière van de in Nashville gevestigde Canadese muzikant. Met zijn prachtige melodieën, geïnspireerde instrumentatie en soulvolle vocale uitvoeringen, stijgt Dawsons nieuwste muziek moeiteloos over de zeer hoge lat die hij zichzelf de afgelopen drie decennia heeft opgelegd. En als je bedenkt dat Eyes Closed, Dreaming de derde plaat is - na Gone, Long Gone en Phantom Threshold - die binnen een jaar onder zijn naam wordt uitgebracht, mag dat een prestatie van groot formaat worden genoemd. Zeker als je bedenkt dat alles tijdens de Coronapandemie werd vastgelegd.

Uiteraard maakt Dawson vooral gebruik van uiteenlopende gitaren, maar daarnaast ook van een marxofoon, mellotrons en een ukelele. Vier tracks schreef hij samen met Matt Patershuk. Waikiki Stonewall Rag schreef hij alleen. De overigen zijn covers en traditionals. Hieronder bevinden zich de Ian Tyson klassieker Long Time to Get Old en het Johnny Cash pareltje Guess Things Happen That Way (geschreven door Jack Clement). En een vertolking van Bobby Charles’ bekendste liedje Small Town Talk, wat Charles samen schreef met Rick Danko van The Band. Het debuutalbum waarvan het afkomstig is, zou wel wat meer bekendheid mogen genieten. Dawson werd geruggensteund door bekende namen als Alison Russell, Tim O’Brien, Jeremy Holmes en zijn dochter Casey.

bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Steve Earle had al op jonge leeftijd problemen met alle vormen van gezag, zowel met de autoriteiten, op school en thuis. Hij verliet het ouderlijk huis op zijn zestiende om samen met zijn oom Nick Fain zijn geluk te gaan beproeven in de muziek. Daarnaast voorzag hij zich in zijn onderhoud met allerhande baantjes. Hij trouwde op zijn achttiende voor de eerste keer. Dat huwelijk strandde zeer snel, net als zijn tweede huwelijk. Intussen had hij Townes van Zandt leren kennen, die niet alleen muzikaal invloed op hem had, maar ook op het gebied van overvloedig drank- en drugsgebruik. Dankzij zijn derde vrouw Carol, belandde zijn leven kortstondig in een rustiger vaarwater en was hij enige jaren clean. Zij schonk hem na een zware bevalling van 36 uur zijn eerste zoon Justin Townes Earle. Eigenlijk wilde Steve zijn zoon de roepnaam Townes geven, maar daar wilde zijn vrouw niks van weten. In het meegeleverde boekje wordt door Steve liefdevol de geboorte beschreven. Nadat zijn vrouw meteen na de bevalling in een diepe slaap viel, mocht hij zelf Justin naar de kraamafdeling brengen. Hij besefte toen hoe bijzonder het is om vader te worden. Meteen hierna belde hij zijn vader om verslag te doen van de geboorte, maar meer nog om te zeggen over dat het hem erg speet, het vele leed dat hij zijn vader in het verleden had aangedaan. Na drie jaar scheidde Steve wederom. De rest van zijn jeugd verbleef Justin afwisselend bij zijn moeder en vader. Dat zorgde regelmatig voor de nodige problemen en recalcitrant gedrag. Getuige de foto in het boekje beleefden vader en zoon zichtbaar ook hele gelukkige periodes. Vol trots vermeldt Steve in de liner notes dat Justin een betere gitarist was dan hijzelf en dat zijn songs “really fucking good” zijn. Het uitbundige en nostalgische artwork is, net als op de nodige andere albums van Earle, van de hand van de veelzijdige en kleurrijke Tony Fitzpatrick (was onder andere ook acteur, bouwvakker en bokser) . Bij het zien van het artwork viel me meteen de met accordeon afgebeelde Claudette Colbert op. Colbert behoorde tot de eerste lichting van grote filmsterren van de sprekende film. Earle selecteerde een tiental songs van zijn overleden zoon, welke met grote passie gebracht worden. Het album wordt afgesloten met het hartverscheurende, door Steve geschreven Last Words. J.T. verscheen 4 januari reeds digitaal en nu dus fysiek. De opbrengsten van dit indrukwekkende album gaan naar Justin Townes Earle's enige kind, de driejarige Etta.

Steven Troch is een gepokt en gemazelde bluesmuzikant van 41 jaar afkomstig uit Mechelen, die al geregeld in de prijzen viel. Sinds 1994 bouwt hij gestaag aan zijn carrière. Hij was de frontman van Fried Bourbon, die in België grote bekendheid vergaarde.

Hij werkt regelmatig samen met andere Belgische bluestoppers als Guy Verlinde en Tiny Legs Tim. Vorig jaar speelde hij nog mee op Better days ahead en Stepping Up, die ik overigens beiden recenseerde. En onlangs toerde hij nog met het aanstormende Finse bluestalent Ina Forsman.

Zijn solodebuut verschijnt overigens op het label van Tim de Graeve (aka Tiny Legs Tim). Voor de opname van Nice ‘n’ Greasy trok hij naar de vermaarde Greaseland Studios in California, waar een grootheid als Charlie Musselwhite al opnam.

De eigenaar van de studio is de nog jonge, oorspronkelijk uit Noorwegen afkomstige, Kid Andersen. Naast een geweldig gitarist wordt hij gezien als de beste producer in het bluesgenre. Hij speelde onder anderen in de bands van Charlie Musselwhite en Elvin Bishop.

Het eerste wat opvalt bij beluistering is de gedrevenheid en het spelplezier van de muzikanten. Het lijkt wel of alles in een keer live is opgenomen. Het repertoire is zeer gevarieerd. Zo is The Jinx Is on Me een reggaenummer. Niet zo heel verwonderlijk, want hij speelde al op reggaeplaten mee en deelde het podium met de New Yorkse ska/rocksteady band The Slackers.

La Perla is voorzien van een mamboritme. Het heerlijke Footsteps Of My Dad herinnert aan het beste wat Creedence Clearwater Revival voortbracht. Of de lekkere groove van Slow. En in de instrumental Alligator Fryolator wordt helemaal losgegaan. En zo staat het hele album voornamelijk vol met nummers, waarbij het moeilijk stilzitten is.

Steven is niet alleen een uitstekend mondharmonicaspeler, maar beschikt ook nog eens over het nodige schrijverstalent en is een goede zanger. Het luisteren naar Nice ‘n’ Greasy is een zeer aangename bezigheid, die ik U zeer kan aanbevelen!

Het nieuwe album A Thousand Pokes van Nicola Kearey en Ian Carter is vernoemd naar het Middeleeuwse verhaal van Tittivilus. Volgens Wikipedia zou Titivillus de beschermheilige van schrijvers geweest zijn, een subversief personage dat fouten in teksten, verkeerd uitgesproken, gesyncopeerde of weggelaten lettergrepen verzamelt in een zak, om voor te lezen op de dag des oordeels, voorafgaand aan iemands intrede in de hel.

A Thousand Pokes is een satirisch werk over onze fouten in het leven. Het is vooral een tirade tegen alles wat er mis in de wereld, tegen de achtergrond van wereldwijde onzekerheid, corruptie en politieke onrust. Veelal zijn de songs behoorlijk stevig en uptempo, zoals bijvoorbeeld het reeds vrijgegeven titelnummer. Maar daarnaast is er ook plaats voor een aanstekelijk, van een walstempo voorzien nummer als What Can the Matter Be?, met begeleiding van een Spaanse gitaar en percussie. Het experiment is zoals altijd nooit ver weg bij het duo. Slechts op een aantal nummers kreeg men hulp van drummer Sian Monaghan. A Thousand Pokes is het meest intense en indringende album uit hun oeuvre.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

De afgelopen jaren werd de Londense folkgroep Stick in the Wheel overladen met positieve kritieken. Zo werden hun studioalbums From Here en Follow Them True respectievelijk album van het jaar van MOJO en The Guardian.

Intussen is Stick in the Wheel gereduceerd tot kernleden Nicola Kearey en Ian Carter. Dit tweetal kun je zien als de hoeders van de traditionele folkmuziek. Ze bestieren een eigen platenlabel en trekken er daarnaast regelmatig op uit om veldopnames te maken van andere folkartiesten. Eerder dit verscheen hiervan het fraaie tweede deel, From Here: English Folk Field Recordings Volume 2.

Daarnaast brengen ze mixtapes uit, eind vorig jaar verscheen het eerste deel, This and The Memory of This. Het afgelopen jaar bracht het duo veel tijd door in de studio en struinde het internet af op zoek naar geschikt repertoire, veelal stokoud.

Zo is de titel van het album Against the Loathsome Beyond ontleend aan een uit het Oud Engels vertaalde toverspreuk uit de tiende eeuw, getiteld Nine Herbs Charm. Wat hier gebracht wordt op een gedeclameerde, stompende, onheilspellende wijze.

Uiteraard gaan ook nu de liedjes vaak over de gewone man in moeilijke tijden, ze noemen hun muziek niet voor niets left-field folk. De keuze voor Swarte Smiths, Smayterd Wyth Smoke was snel gemaakt door Nicola, want ze heeft net als ik, de nodige smeden onder haar directe voorouders. De titel is ontleend aan het vijftiende-eeuwse gedicht “The Blacksmiths”:

Swarte-smeked smethes, smattered with smoke,
Drive me to deth with den of here dintes:
Swich nois on nightes ne herd men never,
What knavene cry and clattering of knockes!
The cammede kongons cryen after 'Col! Col!'
And blowen here bellewes that all here brain brestes.
'Huf, puf,' saith that on, 'Haf, paf,' that other.
They spitten and sprawlen and spellen many spelles,
They gnawen and gnacchen, they groan togedire,
And holden hem hote with here hard hamers.
Of a bole hide ben here barm-felles,
Here shankes ben shackeled for the fere-flunderes.
Hevy hameres they han that hard ben handled,
Stark strokes they striken on a steled stock.
'Lus, bus, las, das,' rowten by rowe.
Swiche dolful a dreme the Devil it todrive!
The maistre longeth a litil and lasheth a lesse,
Twineth hem twein and toucheth a treble.
'Tik, tak, hic, hac, tiket, taket, tik, tak,
Lus, bus, las, das.' Swich lif they leden,
Alle clothemeres, Christ hem give sorwe!
May no man for brenwateres on night han his rest.

Meestal werden de composities door Nicola en Ian ingespeeld.
Soms kreeg men hulp, zoals van de experimentele folkgitarist C Joynes en The Furlong Bray, in Sang Kancil. Afkomstig van het eerder dit jaar verschenen album The Borametz Tree van C Joynes en The Furlong Bray. Het klinkt voor mij als een opgevoerde versie van hypnotiserende Indonesische Gamelan muziek.

Net als Lankum op The Livelong Day is hun muziek compromisloos en experimenteel. Ze blazen andermaal op avontuurlijke wijze vaak stokoude traditionals nieuw leven in. Op zo’n voortreffelijke wijze, dat Against the Loathsome Beyond nu al uitgegroeid is tot mijn favoriete Stick in the Wheel album. Het zal beschikbaar komen op cassette, cd en daarnaast ook digitaal.

Hun debuutalbum From Here kreeg in 2015 veel lovende kritieken, fRoots koos het zelfs tot hun album van het jaar. In de songs op dat album stond de werkende klasse uit heden én verleden centraal.

Vorig jaar namen Ian Carter en Nicola Kearey het enigszins verwarrend getitelde From Here: English Folk Field Recordings op met de crème de la crème van de Engelse folk. De werkwijze was steeds dezelfde, bekende en minder bekende folkartiesten werden steeds in vertrouwde omgeving met behulp van twee microfoons live opgenomen. Het leverde een bijzonder fraai album op, wat zeker een vervolg verdient.

FollowThem True is weer een echt groepsalbum geworden, alhoewel Ian en Nicola samen zeven nummers schreven en de overige van arrangementen hebben voorzien. De thema’s op het album zijn rituelen en cycli.

Het repertoire is minstens zo radicaal en urgent als op het debuut, het niveau van de songs is echter hoger. De liedjes worden uiteraard op authentieke wijze gezongen door Nicola met haar vette Cockney accent, Unquiet Grave zelfs a capella.

Daarnaast is er ook een fraaie instrumentale uitvoering te vinden van de bekende traditional Abbots Bromley Horn Dance, genoemd naar de gelijknamige stad én de oudst bekende dans van Engeland. Net als op hun debuut weten ze de soms stokoude muziek urgent en vitaal te laten klinken.

Uncut noemde ze niet voor niets “Britain’s most exciting new folk band”. Met Follow Them True bewijzen ze dat andermaal te zijn.

De titel is wat verwarrend. Het debuutalbum van Stick in the Wheel heette namelijk From Here. Het bevatte bewust ongepolijste folk. De groep bestaat uit muzikanten die geen achtergrond in de traditionele folk hebben en dat maakte dat album zo verfrissend.

From Here: English Folk Field Recordings is opgenomen met zeventien bekende en minder bekende muzikanten uit de traditionele folk. De hoes laat zien welke weg Ian Carter en Nicola Kearey aflegden voor hun veldopnames. De opnameprocedure was telkens dezelfde, twee microfoons en geen overdubs.

Veelal vonden de opnames bij de muzikanten thuis plaats en anders in een andere vertrouwde omgeving. Een groot aantal van die artiesten kenden Ian en Nicola nog niet voor de opname. Dat verhinderde echter niet dat de meewerkende artiesten zonder uitzondering alle vertrouwen hadden in de integere bedoelingen van het duo.

Het resultaat is een unieke verzameling, van praktisch alleen traditionele songs, die voor de artiesten in kwestie een bijzondere betekenis hebben. Het enorme tekstvel bevat hierover uitvoerige informatie. Grappig is dat Lisa Knapp haar inspiratie vond bij Martin Carthy en Rob Harbron bij John Kirkpatrick. Laatstgenoemde oudgediende schittert in de bekende traditional Here’s Adieu to Old England en Martin Carthy in The Bedmaking, een song die hij vroeger vaak zong in de jaren zeventig.

Ook dochterlief Eliza verrast hier aangenaam met The Sea. Deze song staat ook op haar nieuwe intrigerende album Big Machine. De sobere versie heeft duidelijk mijn voorkeur, omdat haar indringende zang en kenmerkende vioolspel hier veel beter tot zijn recht komt. Less is hier duidelijk more.

Een aantal van de gebrachte werkstukken zijn a capella. Bijzonder fraai is Georgie van Nicola zelf, gezongen met haar vette cockney accent. Net als The Irish Girl van Stick in the Wheel collega Fran Foote. Maar zeker zo mooi is ook de uitvoering van Sam Lee van de overbekende traditional The Wild Rover. Hij zingt dit lied al vijfentwintig jaar en dat is te horen.

Ook de a capella gezongen traditionals van de voor mij onbekende Stew Simpson en Men Diamler zijn indrukwekkend. Voor instrumentale intermezzo’s zorgen Spiro en Sam Sweeney. Ook de overige stukken zijn meer dan de moeite waard. Dit alles levert een essentieel traditioneel folkalbum op. Het zou me niet verbazen als deze manier van werken een vervolg gaat krijgen, want er zijn nog genoeg bekende en minder bekende artiesten te vinden om nogmaals een dergelijk album te maken.

Stick In The Wheel - From Here: English Folk Field Recordings ELIZA CARTHY The Sea - YouTube

Een toevallige ontmoeting in een Londense trein stond aan de wieg van het ontstaan van Still Corners. Het is een muzikaal project van zangeres Tessa Murray en gitarist Greg Hughes. Hun talent werd al spoedig opgemerkt door het label Sub Pop, dat hen stante pede onder contract nam na hun in eigen beheer uitgebrachte ep Remember Pepper? gehoord te hebben. Ook bleef de aandacht in Nederland voor hun dreampop niet achterwege, zo stak collega Erwin Zijleman van Krenten uit de pop terecht al diverse keren de loftrompet over hun albums.

The Last Exit is in intussen hun vijfde reguliere album. Het vormt samen met voorgangers Dead Blue en Slow Air een trilogie, allemaal uitgebracht in eigen beheer. Inspiratie werd wederom gevonden in eindeloze autotrips door verlaten landschappen en heeft zoals altijd een filmisch karakter. Zo werd de video voor de titelsong geïnspireerd door de film “Picnic at Hanging Rock” en opgenomen in het desolate landschap van Joshua Tree.

De tweede single is Crying, een recent geschreven song. Het gaat niet alleen over een op de klippen gelopen relatie, maar tevens over de problemen waar we met zijn allen mee te maken hebben gekregen tijdens de Coronapandemie. Zoals altijd vormt avontuurlijke, dromerige popmuziek het hoofdbestanddeel en lome zang en inventief gitaarspel de kersen op de taart.

De teksten zijn af en toe behoorlijk suggestief. Naast langzaam meanderende songs, ook een door de ritmesectie heerlijk opgestuwde songs als White Sands en It’s Voodoo. Een van mijn favoriete tracks is Till We Meet Again, waarin door de gitaar naar een stevige climax wordt toegewerkt. Maar die gitaar kan ook op een relaxte wijze ingezet worden, zoals in het mysterieuze A Kiss Before Dying.

Met The Last Exit voegt het duo wederom een elftal excellente songs toe aan hun reeds fraaie oeuvre.

Op het album Zeppelin! neemt de Brabantse band Straf je mee naar het leven op de gesloten afdeling. Op dit conceptalbum komen de bewoners voorbij. De zonderlingen. De onaangepasten. De alcoholisten. De psychopaten. Stap voor stap leert de luisteraar ze kennen en vertellen ze wat hen beweegt. Met als rode draad dat het verhaal aan elkaar rijgt ; Het Ontsnappingsplan! Want laten we eerlijk zijn : in zijn eigen wereld kan zelfs de grootste gek prima uitleggen dat de rest van de wereld volslagen krankjorum is. En eerlijk gezegd, daar heeft ie vaak best een punt… .

Dit zevenkoppige gezelschap met een groot arsenaal aan instrumenten komt vooral live het best tot zijn recht. Gelukkig weet de ervaren producer BJ Baartmans, dat livegeluid goed te vangen op Zeppelin!. Het album werd in drie sessies al in 2018 en 2019 opgenomen. Geen idee waarom de release zo lang op zich liet wachten, de coronapandemie wellicht?!

Muzikaal schiet het alle kanten uit, van blues tot big band, van beat-bandjes tot balkan invloeden. Maar altijd met een geheel eigen sound, dat klinkt als de Bremer stadsmuzikanten die van de keldertrap lazeren. In de arrangementen klinken invloeden door van Tom Waits (Swordfishtrombones), Duke Ellington en Bertold Brecht.

Maar ook hoor je Stones invloeden, Het Beest zou niet hebben misstaan op het iconische Exile on Main St. Een van de hoogtepunten vanwege het heerlijke saxspel en het niet uit je hoofd te branden refrein. Absolute hoogtepunt vormt voor mij het prachtig opgebouwde Marie-Louise. Producer Baartmans speelt trouwens bouzouki op Parels en zingt mee op Willem.

Zeppelin! is opgedragen aan bandlid Jeffrey Willems, die in de ontstaansperiode “de dood in ogen keek, maar hem het nakijken gaf. Zonder Jeffrey was de voorstelling Zeppelin! er niet geweest!”. De releaseparty zal zijn op 7 april in de W2 in Den Bosch.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Yann Tambour maakt al sinds 2001 platen, maar ik had nog nooit van hem gehoord. Nu is dat niet zo vreemd, omdat ik de Franse muziek niet bepaald op de voet volg. De eerste albums bracht hij uit onder de naam Encre. Die bevatten experimentele muziek, waarbij hij geregeld gebruik maakt van samples.

Vervolgens verscheen in 2007 Churning Strides onder de naam Thee, Stranded Horse en vanaf de release van Humbling Tides in 2010 werd de naam veranderd in Stranded Horse. Zijn laatste wapenfeit was in 2013 de cd-single A Faint Light - Transmission, laatstgenoemde track is een opvallende cover van de bekende Joy Division klassieker. Deze single werd opgenomen in L’institute Francais du Sénégal in Dakar.

Ook Luxe werd daar vastgelegd. De titel had overigens net zo goed Luxury kunnen zijn, want vijf van de negen songs worden in het Engels gezongen, de overige vier in het Frans. Dat hij ook in het Engels zingt is niet zo heel verwonderlijk, omdat hij een tijdlang in Bristol en Brighton gewoond heeft.

Oorspronkelijk bespeelde Tambour alleen piano en klassiek gitaar, maar hij bekwaamde zich later ook op de kora, welk instrument zijn oorsprong heeft in West-Afrika. Hij ontwikkelde er een geheel eigen stijl op, mede door het feit dat hij zijn eigen compactere versie ervan bouwde. Tambour omschrijft de muziek op Luxe als Kora-folk, een naam die de lading aardig dekt.

Op Monde en Refondre Les Hémispheres zingt hij beurtelings in het Frans met Eloise Decazes. Meer naar het Franse chanson neigt A Qui Dois-Tu Montrer Les Dents?, waar vooral de zang duidelijk beïnvloed is door Benjamin Biolay, een zanger die in Nederland helaas weinig bekendheid geniet. Uiteraard is een belangrijke rol weggelegd voor de kora, die in een aantal stukken een hypnotiserend effect op de luisteraar heeft, vooral in prijsnummer Dakar.

Naast eigen werk is er ook een opvallende cover te vinden van Jackson C. Franck’s My Name Is Carnival. Met Luxe heeft Tambour een geslaagd werkstuk met een eigen signatuur afgeleverd.

Van de week merkte Rein van den Berg bij het zien van mijn lijstje voor de EuroAmericana Chart op dat er nogal obscure namen op voorkwamen. Dat klopte volgens mij maar ten dele, want Resolute van Stu Larsen kan daar zeker niet toe gerekend worden.

Drie jaar geleden werd zijn debuut, met de toepasselijke titel Vagabond, in een groot aantal landen met open armen ontvangen. Het leverde hem een grote schare fans op, ook in Nederland. Stu groeide op in het kleine plaatsje Bowenville, Queensland, Australië.

Het is verrassend te noemen, dat hij uiteindelijk zanger is geworden, want in zijn jeugd was hij behoorlijk verlegen, een kind dat met niemand wilde praten. Zo’n zeven jaar geleden leerde hij Mike Rosenberg, beter bekend onder zijn artiestennaam Passenger, kennen en samen begonnen ze over de hele wereld op te treden. Sindsdien leeft hij praktisch vanuit de koffer.

De ideeën voor zijn nieuwe album legde hij terloops de afgelopen drie jaar vast op zijn Iphone. Er volgde een zestal korte periodes, waarin hij in alle rust die ideeën ging uitwerken. De opnames liepen trouwens een korte vertraging op , omdat hij tijdens een bruiloft in Indonesië een acute blindedarmontsteking kreeg en daar geopereerd moest worden.

Reeds vorig jaar werd op Spotify een fraaie demo vrijgegeven van By the River, wat in de tussentijd al ruim een half miljoen keer gestreamd werd.

De zeer prettige stem van Stu zal volgens mij veel luisteraars aanspreken. Maar ook zijn rustige en ingetogen liedjes, die bijzonder goed in het gehoor liggen. Soms komt er een iets meer ritmisch aanstekelijk liedje voorbij als Chicago. Het repertoire is zeer consistent en kent geen zwakke momenten.

Stu staat op dit moment aan de vooravond van een uitgebreide tournee, die hem ook voor een paar concerten naar Nederland zal brengen en ongetwijfeld zijn populariteit nog groter zal maken.

05-11 AMSTERDAM: Paradiso Noord, Tolhuistuin
07-11 GRONINGEN: Lutherse Kerk
08-11 EINDHOVEN: De Effenaar, kleine zaal
09-11 ROTTERDAM: Rotown

Stu Larsen - By the River (Demo) - YouTube

Een van de meest populaire singer-songwriters is Sufjan Stevens, bijna alles wat hij aanraakt verandert in goud. Soms zijn zijn albums aan de experimentele kant, zoals bijvoorbeeld zijn onlangs in mei verschenen album Convocations. Zelf ben ik meer fan van de wat meer conventionelere albums als Carrie & Lowell. Zijn grote handelsmerk is natuurlijk zijn fluwelen fluisterzang. Angelo De Augustine is een muzikant die beïnvloed is door Stevens, niet zo vreemd dus dat hij deel uitmaakt van Stevens’ muzieklabel Asthmatic Kitty. A Beginner's Mind begon toen de twee naar de hut van een vriend in de staat New York vertrokken voor een songwriting-sabbatical van een maand. Terwijl ze naar een film keken om te ontspannen na elke dag werken, ontdekten ze al snel dat hun liedjes de films weerspiegelden en begonnen ze dit verband serieus te onderzoeken. De songs kwamen organisch tot stand zonder een vaste werkwijze, beide leverden willekeurige bijdrages aan de meestal op films gebaseerde songs. Daaronder bekende klassiekers als “Night of the Living Dead”, “Silence of the Lambs”, “All About Eve” en “The Thing”. In slechts twee nummers kregen ze slechts minimale hulp, de overige instrumenten werd door hun zelf ingespeeld. Ook namen ze zelf alles op en arrangeerde, mixte en produceerde ze het album. Twee songs werden reeds vrijgegeven, Olympus en Reach Out. In laatstgenoemde spelen hun honden Joku en Charlie de hoofdrol. Liefhebbers van de meer conventionelere Sufjan Stevens zullen ongetwijfeld A Beginner’s Mind stevig gaan omarmen.

Sydney Ward’s jeugd was niet bepaald florissant. Haar vader Rod was lang niet in beeld en werd ze opgevoed door haar verslaafde moeder Nicki, die pas afkickte toen Sidney een jaar of twaalf was. Sydney (32) verhuisde naar Californië, was jarenlang dakloos, trad op als straatmuzikant en raakte verslaafd aan drank en drugs. Gelukkig werd muziek haar reddingsboei en overwon ze haar verslavingen.

Sindsdien gaat het alleen maar crescendo met Sydney. Ze deed wat terug voor de gemeenschap door drie jaar lang op LA’s Skid Row maaltijden te bereiden, kleding, dekens en toiletartikelen aan daklozen uit te delen. Haar albums werden intussen steeds beter ontvangen en werd ze ook omarmd door collega muzikanten. Zo stond ze vorig jaar juni als support act van George Benson op het podium van de beroemde Royal Albert Hall.

Inmiddels is ze terug verhuisd naar haar geboortegrond Nashville. In de loop der jaren was de band met haar ouders weer beter geworden. Helaas kreeg Sydney tijdens het opnameproces het schokkende nieuws te horen dat haar vader Rod was overleden.

Haar nieuwste album Anarchist Gospel verschijnt op het kwaliteitslabel New West. Dat opent meteen nieuwe deuren, want van de week was Sidney voor het eerst op de nationale Amerikaanse tv te zien. Anarchist Gospel is Sydney’s meest toegankelijke en gevarieerde album geworden, van extatische gospel, stoffige countryblues, folk, stevige rock-'n-roll tot aan avant-garde studio-experimenten (zoals de collage van stemmen in Shelter and Storm).

Sommige nummers staan meteen in het geheugen gebrand, zoals de oorwurm van jewelste, No Reason. Altijd al werd Sydney omringd door geweldige muzikanten. Deze keer echter ook door grote namen, Jim James van My Morning Jacket, Allison Russell (Po’Girl, Birds of Chicago, Our Native Daughters), David Rawlings, Jack Lawrence van the Raconteurs, Micah Nelson, John James Tourville van The Deslondes, Kyshona Armstrong en Dennis Crouch.

Twee van de veertien songs zijn covers. Baby Bitch is van Ween en Hopeless is geschreven door Van Hunt. Doordat Anarchist Gospel toegankelijker en gevarieerder is dan de voorgangers, verwacht ik dat het Sydney’s doorbraak naar het grote publiek gaat worden. Hopelijk komt ze snel eens naar Nederland voor concerten!

Vorig jaar behoorde het album With the Sun van Sidney Ward tot de fraaiste releases. Hierop vermengde ze op eigen wijze folk met blues. Ward is een jongedame met reeds een veel bewogen leven, was jarenlang dakloos en leefde enigszins doelloos op Venice Beach. Veel vrienden uit die periode overleefden niet, Ward gelukkig wel, vooral dankzij haar muziek.

Op haar debuut Worthless hoor je nog een onzekere Ward, die erg wankel in het leven staat. Intussen is ze veranderd in een meer zelfverzekerde jongedame, meer in balans en met meer rust in haar leven. Op Shell of a Girl zijn wat nieuwe, Caribische invloeden te horen.

Het album werd wederom in de Hen House Studios opgenomen met uitstekende muzikanten, waaronder Micah Nelson (Particle Kid). Intussen heeft ze een volledig eigen stijl ontwikkeld, met als belangrijke ingrediënten haar aparte, wat hese stem en haar unieke, zelfontwikkelde finger picking stijl. In haar teksten blijft ze altijd dicht bij zichzelf.

Intussen lijkt ze alles op de rails te hebben en weet ze dat Drugs Are Bad, een van de elf wonderschone liedjes. Shell of a Girl heb ik nu zo’n twee maanden in huis en durf te stellen, dat het album niet onderdoet voor zijn fantastische voorganger. Vooralsnog binnenkort in Nederland alleen verkrijgbaar op vinyl.

Met haar vorige albums With the Sun en Shell of a Girl wist Sidney Ward veel indruk op mij te maken. Mijn verwachtingen voor Simple Syrup waren dus torenhoog. Met vlag en wimpel weet ze deze volledig in te lossen, sterker nog, te overtreffen. Hetgeen mij eerlijk gezegd verbaasd heeft, omdat ze naast haar muziek veel tijd spendeerde aan het oprichten van de non-profit organisatie Food Not Bombs. Een instantie van vrijwilligers die voedsel distribueren onder de daklozen van Los Angeles. Het album heeft een relaxte vibe, de synergie tussen de muzikanten is groot. De onderwerpen zijn divers. Like Nina gaat over belangrijke zwarte vrouwen in de kunst, waaronder Nina Simone. Of bijvoorbeeld het aangrijpende Deployed and Destroyed wat gaat over een vriend, die een posttraumatische stressstoornis overhield aan de oorlog in Irak en nu dakloos is. Ook spaart ze zichzelf niet, in Kiss a Loser houdt zichzelf keihard een spiegel voor over het feit dat ze regelmatig over de schreef gaat in haar drankgebruik in relaties. Simple Syrup laat een muzikante horen die steeds zelfbewuster wordt, zowel in het dagelijkse leven, maar ook als artieste. Zonder meer een van de belangrijkste artiesten van haar generatie.

Halverwege de twintig is ze nu, singer-songwriter Sydney Lyndella Ward, woonachtig in Los Angeles. Ze heeft ondanks haar jonge leeftijd al een bewogen leven achter de rug. Opgevoed door een alleenstaande moeder, die heel vaak verhuisde. De vriend van haar moeder bracht haar in aanraking met bluesmuziek.

Op haar dertiende werd ze dakloos en was jarenlang straatzangeres op Venice Beach en ontwikkelde tijdens die periode haar unieke fingerpicking stijl, gebaseerd op een banjotechniek, vaak gebruikt door akoestische bluesartiesten.

Na haar zwerversbestaan zocht ze haar heil in de punkscene van de westkust en speelde een tijdje bij de bekende band FIDLAR. In die tijd stal ze regelmatig DVD’s bij winkelketens en ruilde die bij Amoeba Records tegen albums met tachtiger jaren punk.

Uiteindelijk koos ze voor een solocarrière en debuteerde in 2015 met Worthless, waarvan de hoes uit het begin van de twintigste eeuw lijkt te dateren. In tegenstelling tot Worthless focust ze op With the Sun vooral op de zeer persoonlijke teksten.

Zo opent Gotta Live It met de regel : “I’m a drunk and a dreamer / I’m a punk closet screamer.”. Het nummer gaat over haar strijd met de alcohol, haar belabberde liefdesleven en het functioneren in de huidige, snelle maatschappij.

Haar vaak schrijnende teksten vormen een groot contrast met haar fluisterzachte zang. Haar stem lijkt enigszins op die van Joan Armatrading, vandaar ze vaak met haar vergeleken wordt. Maar ik lees ook vergelijkingen met Valerie June, Gillian Welch en Rhiannon Giddens. Haar muziek zweeft ergens tussen blues en folk in.

Sunny beschikt over uitstekende begeleiders afkomstig uit Venice Beach. Een drietal ervan spelen in de psychedelische folkband Insects vs Robot ; percussionist Micha Nelson (zoon van Willie), violist Nikita Sorokin en gitarist Milo Gonzaloz. Vooral het vioolspel van Sorokin is wonderschoon.

Gelukkig wordt dit essentiële album 16 maart in Nederland op vinyl uitgebracht. Het is te hopen, dat Sunny heel snel naar Nederland komt voor concerten, want talenten zoals zij zijn heel dun gezaaid.

Sunny War - If It Wasn't Broken (Official Music Video) - YouTube
Amazing Venice Beach Homeless Girl on Guitar "Voices in the Sand" - YouTube