Eigenlijk na het overlijden van Paul Gray vind ik Slipknot persoonlijk niet meer zoals het was, de oudere albums zijn in mijn ogen tien keer beter en vooral wat veller, de pit zat er altijd erg goed in en dat is wel iets wat ik erg mis. Zo af en toe komt Slipknot vrij hard weer binnen, maar ik heb over het algemeen vrij saaie stukken mee gekregen waar het te rustig werd. Voor de rest ben ik het vrijwel eens met de Don boven mij, veel monotoon geluid, en My Pain is misschien inderdaad wel één van de nummers die het beste is op de plaat. Ik kon er weinig mee, het is leuk maar ik had wat meer verwacht onder de naam 'Slipknot'.

Slowthai is één van die artiesten die mij vorige jaar vrolijk heeft verrast. Met het album Tyron sloeg hij mijn deur echt keihard in en heb ik heerlijk kunnen genieten. Zijn eerste zeven tracks, die met hoofdletters geschreven, zijn al erg leuk met goeie fts erop waaronder 'Rocky' en 'Stromzy' alleen vond ik dat zeker echt niet het boeiendste van dit album. Ik draai hem vaker op CD2 , en dat zijn de nummers die volledig zijn geschreven in kleine letters, de nummers die gaan over het leven; depressie; verdriet en zware onderwerpen, songs die mij raakten en die ik nu nog steeds vaak opzet, dan begin ik gewoon bij 'i tried' en eindig ik met 'ADHD' omdat ik eigenlijk heerlijk in zijn flow zit. Fantastisch stukje, en hij mag wel eens een heel album uitbrengen gebaseerd op deze thema's.

Lol, zurigheid is hier weer maximaal zo te zien. Ik kan me niks vinden in al het negatieve wat hier wordt geschreven, en al helemaal niet in dat lage gemiddelde. Maar ik snap het misschien ook wel, het is natuurlijk nergens meer het werk wat we van vroeger kennen, het tegengestelde zelfs; ik vond het ook allemaal best vlak. De beats zijn zeker niet meer Dre waardig maar, ik vond ze wel gewoon leuk. En het belangrijkste van alles, ik vermaakte mij heel erg met dit album. Ik vond hem tevens ook gewoon lekker om tijdens het wandelen te luisteren en verveelde in mijn ogen nergens.

Toch blijft het jammer dat als je namen als Snoop, Dre, 50 en Eminem op één track zien staan, het nummer er eigenlijk helemaal niet uit springt. Sterker nog, ik vond het zelfs allemaal helemaal niet zo heel bijzonder. Toch wel een matig nummer in mijn ogen, en daar baal ik dan ook wel behoorlijk van. Dit zijn van die tracks waar je vroeger je vingers bij af kon likken, en dat is helaas nu niet het geval.

Maar, Dogg doet gewoon wat hij wil en het klinkt alsof hij er zin in had. Toch gewoon een leuk album, en zelfs nog beter dan ik had verwacht. Maar dan vond ik die van Cube toch een tikkeltje beter.

Dit is mijn eerste ontmoeting met deze melodieuze-deathmetal band uit Zweden waar ik zelf echt helemaal verzot van ben. Bands als In Flames, At the Gates, Dark Tranquillity hebben voor mij al heel wat betekent in de muziekwereld en mijn muziek smaak maar nu ik ook Soilwork heb ontdekt (mede dankzij Facebook) heb ik weer een topper aan mijn lijst toe weten te voegen en ik heb genoten. Heerlijke zang, prima riffs en vette platen maken deze band toch tot een waarde waarvan ik wel kan houden en dit eerste album is een mooi begin, op naar de volgende!

Onwijs dikke klapper voor de nieuwe generatie black metal. Je hoort vooral de oudere sound toch wel gemend met de nieuwe black metal wensen van het publiek. Vaak klinkt het allemaal het zelfde, en de stijl is ook het zelfde dat word onveranderd en is moeilijk vervangbaar in de echte black metal sound maar, toch heeft 'Spectral Wound' iets over zich heen hangen wat ik erg gaaf vind en eindigt dit album zeker in mijn top 10 van dit jaar, het is niet hoog maar hij zit er wel in.

Soulcrusher 2022 is misschien één van de leukste feesten (festivals) waar ik ooit ben geweest. Het was dat jaar niet alleen de introductie voor mij van het festival (het stond al langer op ons verlanglijstje maarja, COVID). Ook was het dat jaar in mijn ogen één van de betere line-ups van dit festival, dit jaar en vorig jaar vallen namelijk voor mij toch wel iets tegen. Met namen als Amenra, Hellripper, Ultha, Dödsrit en ook deze Spectral Wound hadden we twee volle dagen (niet te vergeten dat mijn maat die zou rijden zijn auto die vrij de sloot in reedt waardoor we dus vertraging hadden de vrijdag).

Spectral Wound was door mij toch omcirkelt, en ik moest de groep waar ik mee ging nog overtuigen naar Spectral Wound te gaan, waardoor ik achteraf te horen kreeg dat niemand daar spijt van had. Hun plaat A Diabolic Thirst kwam het jaar daarvoor uit, in corona tijd en die heb ik destijds al helemaal grijs gedraaid. Ik zei altijd al dat ik deze gasten wou zien, en direct wanneer we weer konden stonden ze op een festival: win/win.

Ik snakte langzamerhand wel naar een nieuwe plaat, tot ik er eerder dit jaar achter kwam dat deze nieuwe plaat zou komen. Door het dollen heen, ik had er echt veel zin in. Nu lijkt het alsof ik wat ergs ga zeggen, dat is niet zo: ik heb echt genoten. Ik luister hem eigenlijk al sinds zijn release vrijdag best veel, en begin het steeds te waarderen. Dit is echt mijn black metal waar ik van kan houden. De zang is onwijs schel, en vel waardoor je eigenlijk toch wel naar de oldskool black metal gaat, terwijl het technisch gelukkig een stuk moderner klinkt. De riffs zijn heel cool, de muziek swingt aardig goed en snel door, waardoor je dus echt veel had aan deze plaat!

Deze gaat de aankomende tijd nog vaak op, en ik denk wel dat het een top 10 plekje gaat krijgen, al is het daar nog te vroeg voor. Zeker het luisteren waard, die zanger is echt knotsgek en beukt er op los, ik hou er van!

Ik heb een collega die helemaal fan van Stone Sour is. Ik was er zelf eerst niet over te spreken omdat ik alleen het nummer "Through Glass" kende en ik dat gewoon niet tof vond. Op aandringen van mijn collega heb ik toch 'Come What(ever) May' op gezet en klinkt gewoon niet verkeerd. De eerste paar nummers zoals "30/30-150" en hun main nummer "Come What(ever) May" klinken kei-hard en daar laten de boys van Stone Sour toch wel even weten dat we gestart zijn, langzamerhand zakt het album wat in maar het blijft keihard tot dat het nummer "Through Glass" is geweest en dan heb ik het album wel weer gezien, de overige vier nummer brengen weinig waarde.

Ik ben nooit fan geweest van de Engelse rap scene, wellicht omdat ik teveel in de oldskool Amerikaanse hip-hop hang kon ik nooit wennen aan dat accentje in de songs. Eigenlijk na het luisteren van TYRON door de rapper 'slowthai' die ik erg vet vond is dit eigenlijk een beetje veranderd. Na het luisteren van Dave mag ook Stormzy niet missen, dit album vind ik toch wel erg leuk. Vossi Bop, toch wel zijn trademark maar ook 'Crown' is echt een vette track. Gewoon checken, genieten.

Inderdaad opzich wel een leuke plaat maar, ga hem denk ik meer waarderen als ik hem vaker luister, en heb eigenlijk nou ook niet echt bepaald het gevoel in me om hem vaker op te zetten. Wellicht wat later in het jaar, voor nu vind ik het wel prima. Wel een hele toffe cover trouwens.

Inderdaad, bevalt goed. Vanuit het forum gevonden, en doet me erg denken aan het fantastische Myrkur. Ik hou hier wel van, dit soort folky black metal waarin een dame prachtige halen uit haar strot weet te werken, En het wist me eigenlijk aardig goed te pakken, dus dat vond ik best wel lekker tijdens het wandelen vanmiddag.

De diepere grunts afwisselend met de cleane vocalen was echt prachtig gedaan. Er zit best een duistere sfeer aan de diepere grunts en het hardere werk, waar de vrij rustigere momenten en clean vocals je toch weer wat zweverig mee nemen, het folk stijl van zang, de best leuke teksten zorgen voor een vrij goed algeheel.

Ik zal deze zeker nog vaker aan zetten dit jaar en in de nabije toekomst, leuk!

De eerste plaat die ik in dit kalenderjaar heb geluisterd. Een soort autistisch trekje dat ik het jaar graag wil beginnen met een goed aangeschreven plaat, en vaak belandt ik dan toch gewoon weer bij dit soort "oudere" werkjes. Nu moet ik eigenlijk ook wel toegeven dat dit een nastoot is van de prachtige TOP2000 die gisteren is afgesloten, en dan zit ik altijd nog in een bepaalde roes dat ik een maand lang dit soort muziek blijf luisteren, een bekend probleem hier, die elk jaar ook weer rustig terug kruipt.

Prachtige plaat overigens, ik wil Supertramp nog eens in het geheel luisteren (dus alle reguliere albums afgaan), al heb ik hun bekendere werkjes al wel gehoord. Ook deze plaat is echt prachtig. Toch mocht het van mij misschien soms iets sneller, iets meer pit. Het album is vrij rustig. Op zich ook niet erg na zo'n oudejaarsavond maar toch. Dan vind ik dit ook wel de mindere van wat ik tot dusverre heb gehoord van ze.

Desalniettemin zorgt Fool's Overture er voor dat ik overstag ga en toch mijn cijfer met een half puntje omhoog gooi. Dat nummer an sich is gewoon echt een meesterwerk. Later dit jaar de draad met deze band maar eens echt oppakken, en dan komt deze plaat vast nog wel een keer voorbij!

Voor mij één van de must-sees op het afgelopen Soulcrusher festival, en dat lieten ze ook merken. Godsamme wat heeft Serena Cherry een strot. En een prachtige dame om zo te zien op het podium ook nog. Al ga je daar natuurlijk niet voor, het was echt goed en ik heb toch mooi drie nummers mee kunnen pikken, en daarna moest ik noodgedwongen de zaal verlaten.

Dat resulteerde er in dat we gisteren onderweg naar een ander concert deze plaat op hebben gezet, en ik kende hem al deels aangezien ik tijdens de release heb geluisterd maar, gisteren en vandaag in de gym ben ik er weer eens achter gekomen dat dit gewoon een heel fijn, tof hardcore-ish album is die je echt recht op je bek ramt. Alleen is het wel doorsnee, en buiten Faking It had ik ook niet echt een andere track die er zo nu boven uit sprong, wellicht komt dat later nog. Het is gewoon een prima album, ik kan er niet meer van maken.

System of a Down - Mezmerize

Als Metal fan ben ik continu bezig mijn Spotify lijst aan te kunnen vullen met nieuwe vette albums en nummers uit de gehele genre! Hierbij staat System Of a Down erg hoog, een van mijn favoriete bands om wel te verstaan. Kan uren genieten van de o zo gekke muziek die de heren eigenlijk maken maar, ook weer zo vet klinkt. Ook mezmerize is een album waarvan ik echt geniet en zeker hoog staat in mijn top 10!

4.0*

Mijn introductie met SOAD was snel gemaakt, hun liedje Chop Suey! bracht een nieuwe wereld in mijn leven en ook hun hebben gezorgd voor mijn omtovering naar een Metalhead. Het klinkt niet, SOAD zit maar wat te pingelen en je weet nooit wat Serj loopt uit te kramen maar wat blijft het toch goeie muziek in mijn ogen en zeker een band waarvan ik kan zeggen dat ik ze leuk vind.