Dit album is voor mij jeugdsentiment. Niet dat ik erbij was toen Boudewijn de Groot z’n klassiekers schreef, maar tijdens het spelen met Lego het ik dit verzamelalbum erg veel gehoord. Als ik het album nu opzet, kan ik zo’n beetje alle teksten wel weer meezingen. Die teksten zijn nu trouwens beter te snappen dan toen ik tien jaar was.

Als ik kijk van welke albums de nummers op dit album afkomstig zijn, vermoed ik dat de eerste drie albums van De Groot mij het beste zullen bevallen: na Als de Rook Om Je Hoofd Is Verdwenen komt er nog slechts sporadisch een nummer voorbij dat ik aardig vind, daarvoor vind ik zo’n beetje elk nummer goed. De uitzondering hier zijn Mensen Om Me Heen, dat een beetje op m’n zenuwen werkt, en Het Land van Maas en Waal. Vroeger vond ik dat een erg leuk nummer, volgens mij hebben we het ook nog eens met muziekles op de basisschool behandeld, nu vind ik het een beetje kolderiek overkomen. Los daarvan staat zo’n beetje elk nummer, ook na ruim 45 jaar, nog steeds overeind. Zelfs Welterusten Meneer de President klinkt nog steeds urgent en relevant.
Tijdens de eerste vijftien nummers op dit album buitelen de hoogtepunten over elkaar heen, maar Strand, Vrijgezel, Testament, Verdronken Vlinder, Eva en Prikkebeen springen er voor mij bovenuit.
Vanaf Jimmy worden de nummers stukken minder. Of Niet Soms en Een Tip Van de Sluier zijn aardig, hoewel dat laatste nummer me te lang opgerekt is, en alleen De Kinderballade vind ik écht sterk.

Misschien dat ik me over een tijdje maar eens aan Voor de Overlevenden of Picknick moet wagen.

4.0*

Imagination was een van de eerste cd’s die ik zelf kocht, en dat is ook de reden dat het album nog steeds in mijn platenkast staat. Anders had ik hem ongetwijfeld ergens verkocht of ingeruild.
De muziek is in een totaal andere stijl dan wat ik normaal luister. Erger is dat ik de meeste nummers gewoon niet goed vind. Het titelnummer is heel aardig (hoewel dat trucje van elk couplet een beetje omhoog gaan wat mij betreft niet had gehoeven, vind het een ergerlijke manier om tijd te rekken). Cry vind ik ook de moeite wel waard, maar dat is het dan ook wel zo’n beetje. Ik herinnerde me ten slotte Happy Days als een opgewekt en uptempo nummer, maar nu ik het zo terugluister, kom ik eigenlijk nauwelijks doorheen. Het tweede deel van het nummer is inderdaad een beetje uptempo, maar de vrolijkheid die de tekst uit moet stralen mist in de muziek.
De stem van Brian Wilson vind ik ook niet echt overtuigend klinken. Soms doet hij me zelfs aan de (digitaal bewerkte) stem van Ozzy Osbourne klinken, soms lijkt het alsof de achtergrondkoortjes zijn stemgeluid wat moeten verhullen. Op andere nummers is het dan wel weer in orde.

Kortom, dit album heb ik meer voor de herinnering dan voor de muziek.

2.0*

Lange tijd heb ik gedacht dat het titelnummer van dit album een kritiekloze lofzang op Springsteens geboorteland was. Pas toen ik erachter kwam dat dat niet het geval was (op zich niet veel moeite, de tekst een keer doorlezen moet in principe genoeg zijn) kreeg ik zin om het hele album Born in the USA te luisteren.
Veel van de nummers kende ik trouwens al. Op een best-of gehoord, of op de radio. Twee van de nummers die ik nog niet kende, Cover Me en Downbound Train, zijn echter de nummers die ik tot de beste op dit album reken. Samen met Glory Days, Dancing in the Dark en My Hometown…het lijkt erop dat ik een voorkeur heb voor de wat meer melancholische, sombere kant van dit album.
Zwakke nummers kan ik op Born in the USA niet bekennen, hoewel Darlington County, Working on the Highway en Bobby Jean niet superveel indruk op me gemaakt hebben.

Dankzij de synths, en vooral vanwege het grootse en galmende drumgeluid is dit album voor mij het schoolvoorbeeld van hoe een album uit de jaren ’80 klinkt. Een groot fan van dat geluid ben ik niet overigens, maar op de een of andere manier past zo’n geluid wel bij de meer popgeorienteerde koers die Bruce Springsteen op dit album uitzette. Een groot contrast met hoe Nebraska, mijn favoriete Springsteenalbum, klonk.
Tekstueel is er niet veel veranderd in vergelijking met eerdere albums: verhalen over fabrieksarbeiders, auto’s, dromen over betere (vroegere) tijden en een betere toekomst. Hoewel ik mezelf , autoloze kantoormuis die ik ben, niet meteen in de teksten herken, weet Bruce Springsteen ze altijd zo te brengen dat ik me er goed ik kan verplaatsen en meeleven. Wellicht is dat ook een van de redenen dat ik ’s mans muziek kan waarderen.

Op mij maakt Nebraska meer indruk, maar dit Born in the USA is ook erg sterk.

4.0*

Tussen alle vier en vijf sterren die hier voor Born to Run uitgedeeld zijn, lijkt mijn drie en een halve ster bijna een onvoldoende...
Maar goed, ik kan niet echt enthousiast worden over deze plaat.
Hoewel het een groots opgezet rockalbum is, begint Born to Run nooit echt te leven voor me. Jungleland is eigenlijk het enige nummer op dit album dat ik echt sterk vind. Met de overige nummers is weinig mis, maar als ik Thunder Road, Thenth Avenue Freeze Out of Born to Run hoor zoals ze gespeeld worden op Hammersmith Odeon, Londen ’75, dan vonkt en vlamt en bruist het veel meer dan op dit album. Dan klinkt het alsof Bruce Springsteen echt opgaat in het verhaal dat hij probeert te vertellen.
Bovendien vind ik Meeting Across the River een vreemde eend in de bijt op dit album: qua geluid vind ik het eigenlijk niet tussen de overige nummers passen.

Born to Run is voor mij bovenal een degelijk rockalbum, maar Springsteen weet me pas echt te overtuigen met Darkness on the Edge of Town, of Nebraska.

3.5*

Qua opzet en teksten is dit album wat mij betreft de opvolger van Nebraska: een ingetogen album met veelal trieste teksten (hier en daar glimt een sprankje hoop) over mensen aan de onderkant van de maatschappij, als ze al deel (kunnen) nemen in de maatschappij ten minste.

Toch maakt dit album lang niet zoveel indruk als Nebraska. Waar dat album even rauw (Springsteen met alleen gitaar en mondharmonica) klonk als de verhalen die Springsteen vertelde in de teksten, klinkt The Ghost of Tom Joad veel gladder. De muziek is verzorgd, synths zorgen ervoor dat alles makkelijk in het gehoor ligt. Daardoor komt de boodschap nauwelijks over. Zit je op Nebraska midden in de ellende, hier bekijk je het door de opgepoetste lens van de National Geographic.
Dit is niet een slecht album, écht slechte nummers staan hier niet op en nummers als The Ghost of Tom Joad, Youngstown en Galveston Bay vind ik zeker de moeite waard. Toch weet dit album me als geheel niet te overtuigen.

3.0*