heerlijk album dit daterend uit 2004 al weer 19 jaar geleden. deze mag ik ook graag anno 2023 in de cd-lade stoppen, zeker bij de huidige, tropische temperaturen. een weergaloos album, dat de tand des tijds goed heeft doorstaan. de samenwerking met de producer Manu Chao pakt hier zeer goed uit. de opvolger "Welcome to Mali" mocht er ook zijn, maar vond ik qua productie iets te gelikt. de 2 albums die daarna volgden ken ik niet. zie dat hun laatste album uit 2017 dateert. geen idee of dit duo (the blind couple from Mali) nog actief is.

fraai debuutalbum van de Senegalese singer/songwriter, van huis uit percussionist Amadou Diagne met 11 eigen nummers en 2 door hem bewerkte traditionals "Senegal" en "Suma Dom".

akoestische Afrikaanse folk begeleid door bescheiden percussie met een enkele keer de schitterende klanken van de kora (West-Afrikaans snaarinstrument), dat helaas slechts 2 keer te horen valt op de nummers "Kharit" en "Beaguele".

verrassend zijn de bijdragen op saxofoon van George Chilcott op "Diamano" en "Yonbi" die deze nummers van lichte jazz invloeden voorzien en de bijdragen van celliste Beth Porter op "Talibe" en "Jigeen". op "Yaro" zijn bescheiden bluesy accenten te horen.

Amadou Diagne beschikt over een prettig in het gehoor liggende stem en dat geldt ook voor zijn meeste liedjes, waarbij zijn muziek soms doet denken aan die van Habib Koite en Ismael Lo, die beide echter betere liedjes schrijven met name Habib Koite.

gebrek aan variatie en ook de iets te lange speelduur speelt dit nogal monotone album parten. iets meer afwisseling in de instrumentatie, maar vooral wat meer memorabele liedjes hadden dit album goed gedaan. nummers als "Africa Stop War" en "Mam" hadden achterwege mogen blijven.

Album werd geproduceerd door Josh Clark
Recorded at Get Real Audio, Bath, UK

Amadou Diagne: vocals, guitar, djembe, calabash, tama (talking drum), darabuka, cajon & shaker
Miranda Sykes: double bass (tracks 3,6,8 & 10)
Sura Susso: kora (tracks 4,11), backing vocal (track 4)

citaat uit de liner notes:

"Hailing from Senegal, Amadou Diagne is a griot, who played percussion with the country's esteemed National Band for many years. His exquisite song writing is delivered with a distinctive voice accompanied by his buesy acoustic guitar, traditional drumming and the occasional glittering kora"

de uit Guinee afkomstige Amadou Sodia (echte naam Amadou Doumbouya) is al 40 jaar actief in de muziek. officieel begon hij zijn carrière in 1987 met het Guineese Horoya orkest, maar hij was daarvoor zanger in de groep "Les Leaders de la Guinee". hij wordt gezien als een ambassadeur van de Guineese cultuur en vertegenwoordiger van de traditionele Mandinka muziek, een West-Afrikaanse bevolkingsgroep, werkte samen met Salif Keita en Ousmane Kouyate en ondernam tournees in o.a. Afrika, Amerika en Europa. hij vierde zijn 40-jarige loopbaan in de muziek in 2023 met een concert in "Palais Du Peuple" in Conakry, de hoofdstad van Guinee.

op dit album staat een fusie van traditionele Afrikaanse muziek vermengd met Westerse invloeden, die gelukkig niet teveel overheersen. Amadou Sodia is een meester op de bolon (een 4-snarig snaarinstrument) en beschikt over een expressieve, krachtige stem die aan Salif Keita doet denken.

de klanken van de traditionele instrumenten, zoals balafon, bolon, djembe en kora worden aangevuld met fraaie Afrikaanse gitaarklanken, bescheiden percussie en verder ingekleurd met Westerse instrumenten als cello, keyboards, saxofoon en zelfs fluit op het merendeels akoestische "Fanta Keita", waar op dit album met vrijwel uitsluitend up-tempo nummers, wat gas terug wordt genomen. ook de prachtige meerstemmige Afrikaanse zang ontbreekt niet op dit sprankelende "Ca Va Se Sevoir" (literally: that will be known).

citaat uit de liner notes:

"With its rolling rhythms and alluring, hypnotic harmonies, music from Guinee is a powerful and infuential force. It reaches back through the centuries while continually reinventing itself to remain as relevant today as it was in the past.

Son of a poet, Amadou was born in the town of Fadama close to the geographical centre of present-day Guinea. He is a central figure in the vibrant music scene of today's Guinea. While in demand as a bolon (the 4-string instrument pictured on the cover) player, it is as a singer and composer that he's really made his mark"

mijn eerste kennismaking met de wat zompige, "swampy", "roots/americana" van de uit Houston, Texas afkomstige singer/songwriter Amanda Pearcy. viel mij in 1e instantie tegen, maar na meerdere luisterbeurten begonnen haar songs in te dalen en raakte ik overtuigd van de kwaliteit van dit album.
haar stem doet wel denken aan die van Lucinda Williams en de muziek heeft er ook wel raakvlakken mee. qua composities haalt zij niet dat niveau, maar LW is dan ook een songwriter van de buitencategorie. zij wordt ook wel vergeleken met artiesten als Mary Gauthier, echter de muziek van Amanda Pearcy is een stuk broeieriger en rauwer.

de broeierige opener "Ribbons and Bows" zet meteen de toon van dit album, prachtig gezongen met de van haar kenmerkende, doorleefde stem. de dampende roots/blues rock van tracks als "Pawn Shop Gun" met een fraaie pedal steel partij van Mike Daly, "Pallet on the Floor" en "Mellow Joy" worden afgewisseld met "rootsy" ballads als "An Offering", "Teach Me to Be" en "A Little Bit More".

prijsnummers zijn haar intense uitvoering van de Bobbie Gentry klassieker "Ode to Billie Joe" en de sfeervolle, ingetogen, instrumentale versie van de titeltrack "An Offering Reprise" met een weemoedig makende prachtige cello/viool partij van Tim Lorsch.

mindere tracks als "Comfort the Soul of a Man" en "Selfish Lover", weerhouden mij ervan om dit album hoger dan met een 4 te waarderen.

vermoed dat haar live optredens met band een sensatie zijn. aangezien dit (laatste) album uit 2015 dateert, en hierboven een bericht van WoNa staat dat zij niet opnieuw een "crowdfunding" wilde doen, weet ik niet of de getalenteerde Amanda Pearcy anno 2024 nog actief is in de muziek.

Album werd geproduceerd door Tim Lorsch
Recorded at Relac Soundfactory, Austin, Texas
All music and lyrics by Amanda Pearcy, except
"Ode to Billie Joe" (Bobbie Gentry)

The Band:
George Bradflute: acoustic, electric & baritone guitars, mandocello
Ron de la Vega: acoustic & electric bass
MIckey Grimm: drums, percussion
Tim Lorsch: baritone violin, cello
Amanda Pearcy: vocals

Additional musicians:
Ray Bonneville: harmonica
Vickie Carrico: voice (tracks 5,8,12)
Mike Daly: pedal steel guitar, resophonic guitar
Matt Giles: electric & rhythm guitar
Stefano Intelisano: Hammond B3, rhodes, farfisa
Jimmy LaFave: voice (tracks 4,11)
Britt Savage: voice (track 9)

Amar Sundy van Algerijnse afkomst met Touareg wortels emigreerde als kind naar Frankrijk en trad daar in zijn jonge jaren op als straatmuzikant in en rond de metrostations van Parijs. als teenager verhuisde hij naar de U.S.A. waar hij de blues leerde kennen en samenwerkte met grootheden als Albert Collins, B.B. King, James Cotton en Albert King met de laatste ging hij 2 keer op tournee. daarna keerde hij terug naar Frankrijk en begon daar aan een solo carrière.

Amar Sundy wordt liefkozend "bluesman of the desert" genoemd, maar verwacht geen authentieke Afrikaanse blues a la Ali Farka Toure of hypnotiserende, opzwepende desert blues a la Tinariwen. dit album laat eerder een soort van weliswaar knap gespeelde mainstream desert blues horen.

de nummers luisteren lekker weg zoals de melodieuze opener "L'Halem" met een fraai koortje, waarbij zijn zang en met name zijn gitaarspel indruk maken, maar het ontbreekt de nogal braaf en gepolijst klinkende muziek aan een ruw randje en zeggingskracht.

er zijn gastrollen weggelegd voor de Amerikaanse blues/folk muzikant Eric Bibb (lead vocal & 2nd guitar) op "Sahraoui", bluesman Joe Louis Walker (lead vocal & 2nd guitar) op "Prisoner of Misery", de Amerikaans/Indiaanse zangeres/songwriter Pura Fe zong en speelde lap steel gitaar op de nummers "El Hathab" en Men' Na" en soulzangeres Lisa Doby zingt op "Lina" en "El Hamama" (lead vocal).

ben niet bekend met zijn 4 voorgaande albums maar ik vermoed dat de getalenteerde Amar Sundy betere albums heeft gemaakt dan deze "Sadaka" betekenis "Hold out your hand and share with others under the steady gaze of generosity".

Album werd geproduceerd door Amar Sundy & Jeff Grimont
Recorded at D.E.S. Studios, Aubervilliers, France

het vierde solo album van de 45-jarige uit St. John's, staat Newfoundland & Labrador, afkomstige Canadese singer/songwriter Amelia Curran. de opvolger van het meer ingetogen "War Brides".

dit album is wat voller geïnstrumenteerd dan de voorganger en zij won hiermee een Juno Award (Canadese equivalent van de Amerikaanse Grammy Award) in het genre roots/traditional, waarmee haar talent in ieder geval in thuisland Canada werd erkend.

fraaie folky/roots muziek waarbij prachtige accenten worden gelegd door de ene keer dobro/accordeon in de heerlijke opener "Bye Bye Montreal", de andere keer banjo/dobro in "Hands on A Grain of Sand" of de achtergrond klanken van een French horn zoals in "Mad World, Outlive Me".

zij schittert met haar zang en akoestische gitaar overigens ook in klein gehouden ballads als "Julia", "Love's Lost Regard" aangevuld met een prachtige accordeon en "Last Call", love songs over verloren liefde.

een 2-tal mindere tracks zijn het jazzy "The Company Store" en de zwakke melodie van "The Dozens", maar daar staan 10 sterke, melodieuze songs waaronder een flink aantal pareltjes, tegenover.

ken van haar 7 albums behalve "War Brides" alleen dit "Hunter, Hunter" dat weleens haar beste album zou kunnen zijn, hoewel dat een voorbarige conclusie zou kunnen zijn.

Album werd geproduceerd door Don Ellis, Andrew Dale & Amelia Curran
Recorded at St. John's, Newfoundland, Canada
All songs written by Amelia Curran

Andrew Dale: bouzouki, banjo, accordion (1,5), piano, vocals
Sandy Morris: dobro
Geoff Panting: accordion (tracks 9,10)
Geoff Morgan: drums, percussion
Matthew Hender: bass
Phil Churchill, Geraldine Hollett, Kathleen Allan: vocals
Mikaela Etchegary: french horn
Stephen Ivany: trombone

het vierde album van de uit St. John's (hoofdstad van de Canadese provincie Newfoundland & Labrador), afkomstige Canadese singer/songwriter Amelia Curran, die in de loop van de jaren vele nominaties heeft gehad en diverse "awards" heeft gewonnen voor haar albums.

Amelia Curran heeft eerder in haar leven geworsteld met problemen van depressie en was mede oprichter van een organisatie genaamd "It's Mental" die zich actief inzet voor mensen met mentale problemen.

op dit album staan 10 eigen nummers, voornamelijk "folky" songs met een vleugje country, waarbij de teksten voornamelijk over liefdes perikelen gaan, zoals verloren liefde, etc. nummers met titels als "Everything I've Got to Give" en "Love's Grave" en de titel van dit album "War Brides"spreken voor zich.

de muziek op dit album is spaarzaam geïnstrumenteerd, waarbij alle instrumenten voor rekening werden genomen door de producer Phil Sedore.

de song pareltjes op dit album zijn de opener "Scattered & Small" en de prachtige melodie van "You Won't Find Me", nummers die meteen "binnen" komen. de overige 8 nummers zijn fraai luistervoer, maar blijven niet echt hangen.

haar laatste album "Watershed" dateert uit 2017. heb geen idee of Amelia Curran nog professioneel actief is in de muziekwereld.

Amelia Curran: vocals, guitar
Phil Sedore: guitar, cello, mandolin, keyboards, harmonica, accordion, trombone, clarinet, harmony vocals
Lukas Pearse: upright bass (track 4)

de Amerikaan/Canadees Amos Garrett is een "musician's musician". hij staat bekend als een prima gitarist, o.a. Jimmy Page en Richard Thompson zijn fan, speelde als sessiemuzikant op een oneindig aantal albums mee, was bandleider van de band van Maria Muldaur, was samen met Geoff Muldaur eveneens een aantal jaren bandlid van Paul Butterfield's Better Days en was ooit lid van het Canadese country rock gezelschap Great Speckled Bird, een band die hij samen met het Canadese folk duo Ian & Sylvia Tyson oprichtte.

een alom gerespecteerd muzikant die zijn sporen ruimschoots verdiende, vele artiesten op tournees begeleidde en een aantal verdienstelijke solo albums maakte, waaronder dit "Acoustic Album" (ondertitel Michigan Water Blues).

op dit laid-back album met blues, folk, r&b, jazz en Western swing invloeden horen we Amos Garrett op zang en 6 & 12 string gitaar. veel "old time music" met o.a. "Sam's Song" (Lew Quadling/Jack Elliott) een nummer waarmee Bing Crosby en zijn zoon Gary in 1950 een grote hit scoorden, 2 minder bekende liedjes "Hong Kong Blues" en "Small Fry" van de Amerikaanse bandleider, pianist, songwriter Hoagy Carmichael, een aantal traditionals "Grasshoppers in My Pillow" (Huddie Ledbetter aka Leadbelly) plus een aantal songs van "hedendaagse" songwriters, waaronder 3 nummers van de Whiteley Brothers (Chris en Ken) beide multi-instrumentalisten die op dit album meespelen. de fraaie instrumental "Bailey Hill Requiem" met prachtige trompet klanken is het enige nummer dat Amos Garrett zelf schreef. op "Judgement Day" (Jim Condie) en "I Hate Myself" (Jeff Gutcheon) is de koorzang een toegevoegde waarde.

Album werd geproduceerd door Ken Whiteley
Recorded at Casa Wroxton, Toronto, Canada

Amos Garrett: vocals, 6 & 12 string guitars
Ken Whiteley: 6 & 12 string guitars, tenor & longneck banjo, mandolin, percussion, accordion
David Wilkie: mandolin, mandola, mandocello, duet vocalist on "Sam's Song"
Victor Bateman, John Hyde: string bass
Chris Whiteley: trumpet on "Bailey Hill Requiem"

de inmiddels 83-jarige Amos Garrett die al sinds 1963 actief is in de muziek, heeft een enorme staat van dienst. hij speelde als sessiemuzikant op meer dan 150 albums mee o.a. op die van Bobby Charles, Emmylou Harris, Bonnie Raitt en Jesse Winchester. de man staat bekend als een geweldig gitarist (master of the telecaster), maakte een aantal verdienstelijke solo albums en verdiende tevens als producer zijn sporen.

op dit album is een mix van blues, jazz, rock en r&b te horen met veelal up-tempo gespeelde nummers, afgewisseld met het instrumentale "Sleepwalk", een klassieker van het illustere instrumentale rock n' roll duo Santo en Johnny Farina, dat o.a. gecoverd werd door de Shadows, de Ventures, Larry Carlton en Joe Satriani en een enkele blues ballad "I Want a Little Girl" (Murray Mencher & Billy Moll).

"Buried Alive in the Blues" is een nummer van 60's/70's legende wijlen Nick Gravenites, bekend van zijn werk met bands als The Electric Flag, Big Brother & The Holding Company en artiesten als Janis Joplin, Mike Bloomfield en Paul Butterfield.

Amos Garrett die over een prettig in het gehoor liggende "bluesy" stem beschikt, excelleert op dit solo album met zijn elektrische gitaarspel, ondersteund door een strakke ritme sectie, een blazerssectie en een af en toe opduikende harmonica.

de muziek op dit album doet bij tijd en wijle aan die van Delbert McClinton denken. bluesmuzikant Jim Byrnes die in hetzelfde genre opereert verzorgde op een aantal nummers de "backing vocals".

Album werd geproduceerd door Tom Lavin
Recorded at Blue Wave Studio, Vancouver, Canada

citaat uit de liner notes:

"One of the most lyrical, original guitarists playing today. Perhaps the most extraordinary aspect of Amos' style is his unusual melodic conception. His single note solos and melodic figures are so distinctive that it is virtually impossible to mistake them for anyone else's"
(Guitar Player Magazine)

eens met vinylbeleving dat dit nieuwste album tot zijn betere behoort. Amos Lee is het zeker nog niet verleerd om prachtige liedjes te maken, want die staan er vooral in de vorm van ballads volop op dit album.

de intieme piano ballad "Carry You On" is 1 van de mooiste liedjes die ik dit jaar heb gehoord. een song met een hoog kippenvel gehalte van het kaliber "Arms of a Woman" van zijn gelijknamige debuutalbum. de andere ballads o.a. "Night Light", "Lucky Ones" en met name de titelsong "Transmissions" met prachtige pedal steel klanken van Greg Leisz en fraaie harmoniezang doen er nauwelijks voor onder. een enkele keer wordt het iets te glad en te zoetsappig zoals in "Baby Pictures".

af en toe gaat het tempo iets omhoog in mid-tempo nummers als "Madison" met halverwege muzikale bombast die minder bij de flow van dit album past, en "Darkest Place".

een fraai, veelal ingetogen "roots" (folk, pop, soul) album met over de hele linie meeslepende, melodieuze liedjes. fans van het eerste uur van Amos Lee zullen niet teleur gesteld worden met deze laatste worp van de man.

Album werd geproduceerd door Amos Lee
Recorded at The Building, Marlboro, New York

Amos Lee: lead vocals, acoustic & electric guitars, keyboards
Jaron Olevsky: piano, bass, organ, synthesizers, keyboards, percussion, background vocals
Zach Djanikian: electric guitar, bass, piano, mandolin, saxophone, banjo, b.v.
Greg Leisz: pedal steel guitar, lap steel guitar
Connor Kennedy: electric guitars, acoustic guitar, b.v.
Rob Moose: violin, viola, cello
Mikaela Davis: harp
Lee Falco: drums, percussion, b.v.

heb dit album met origineel 12 nummers. de laatste 5 nummers zijn mij dus onbekend. aangezien ik een groot fan ben van Martin Simpson's solo werk, was ik nieuwsgierig naar zijn samenwerking (1 van zijn vele) in dit geval met de in folkkringen bekende zangeres/violiste Nancy Kerr en accordionist Andy Cutting. beiden spelen regelmatig als gastmuzikant mee op zijn solo albums (o.a. Rooted). zoals gebruikelijk worden alle tracks op dit album uitvoerig toegelicht. er staan 2 Martin Simpson originals (1 en 6) op, 6 traditionals bewerkt door het trio, 1 nummer (3) van Nancy Kerr, 1 nummer (8) van Andy Cutting, 1 nummer van hen beiden (11) en 12) "Some Old Salty" is geschreven door Lal Waterson en Oliver Knight. dit laatste nummer is 1 van de hoogtepunten op dit album, samen met de door Martin Simpson geschreven nummers "Dark Swift & Bright Swallow" en "Toy Soldiers", beide met lead vocals van Martin Simpson. de wonderschone melodie van de traditional "Plains of Waterloo" met wederom lead vocals van Martin en het van hem bekende "fingerpickin" gitaarspel, steekt er eveneens boven uit.
ben minder gecharmeerd van de 3 instrumentale nummers (2, 5 en 10). Nancy Kerr is behalve violiste ook een prima zangeres en verzorgt de leadzang op 3, 7 en 11. alle 3 de muzikanten zijn meesters op hun instrumenten, maar persoonlijk gaat mijn voorkeur uit naar de solo albums van Martin Simpson.
dit album werd geproduceerd door Andy Bell en opgenomen "at Red Kite Studios".

Martin Simpson: guitars, 5-string banjo, vocals
Andy Cutting: diatonic accordions
Nancy Kerr: fiddle, viola, vocals

in de liner notes merkt Martin Simpson het volgende op over de track "Some Old Salty"
quote
"During my five years as a resident at Scunthorpe Folk club I learned from an amazing procession of guests and floor singers, and I count it as a major apprenticeship. The Watersons were among the visitors, and they were always very supportive of me when I was little, and I fell in love with Lal in my teens. She was so quietly charismatic and fascinating. I loved the sound of her voice, and later I loved her writing. Lal wrote "Some Old Salty" with her son Oliver Knight, with whom I've had the pleasure of recording many times"
unquote

waar ik hierboven lees dat Teacher deze LP ooit kocht voor 1 euro, schafte ik onlangs dit album op cd aan voor 25 euro (tegenwoordig de prijs van 1 1/2 pakje shag). een re-issue uit 2022 op het label Mulligan, een keurig verzorgde uitgave vergezeld van een 22 pagina's tellend boekwerkje over 1) the Making of Andy Irvine & Paul Brady, 2) the Tracks, 3) the Release en 4) the Legacy geschreven door Gareth Murphy.
er staan 9 traditionals op en 1 "original" van Andy Irvine, de prachtige door hem gezongen ballad "Autumn Gold". de ritmische invloeden op dit album pikte Andy Irvine op tijdens zijn rondreizen eind jaren 60 door de Balkan landen, waar hij tevens het instrument bouzouki leerde kennen. zowel hij als Donal Lunny droegen bij aan de opkomst van dit instrument in de Ierse muziek.

Andy Irvine, geboren in Londen (vader Schot, moeder Iers) is een absolute grootheid en bekend van zijn werk met de groepen Sweeney's Men, Planxty en Patrick Street en maakte later nog 6 solo albums. Paul Brady uit Noord-Ierland was lid van de Ierse folkgroep the Johnstons en maakte een 20 tal solo albums.

in retrospectie een "landmark" album, waar zeer veel Ierse artiesten (o.a. Liam O'Maonlai/ Hothouse Flowers, Glen Hansard, Daragh Lynch/Lankum, Ye Vagabonds, Varo etc.) zich schatplichtig aan verklaren. een hoogtepunt uit de Ierse "folk music".

album werd geproduceerd door Donal Lunny, eveneens een grootheid van de Ierse volksmuziek; oprichter van de befaamde Bothy Band en later groepslid van Planxty en Moving Hearts (met o.a. Christy Moore) tegenwoordig opererend met zijn band Coolfin. de opnames vonden plaats in de destijds vermaarde Rockfield Studios in Wales

de muzikanten op dit album:
Andy Irvine: vocal, bouzouki, mandolin, hurdy gurdy, harmonica
Paul Brady: vocal, guitar, bouzouki, harmonium, whistle, mandolin, backing vocals
Donal Lunny: bouzouki, bodhran, guitar, backing vocals
Kevin Burke: fiddle

citaat uit de liner notes van dit album:

"Ask a hundred different musicians what's so good about "Andy Irvine and Paul Brady", and you'll get a hundred different stories, all of them true from the teller's own perspective. And that's the point. Although there are other must-have classics from the period, this album is both a signpost and a landmark, standing right at the crossroads between Planxty and the solo futures of two major figures in Irish folk, both of whom represent so much to so many"

wijlen Andy M. Stewart (1952-2015) geboren in Alyth, Perthshire, Schotland was een Schotse muzikant en singer/songwriter. vrijwel iedere Schot kent de man. hij was de leadzanger en speelde tin whistle, mandoline en banjo in de vermaarde Schotse folkband Silly Wizard en speelde mee op 8 albums van de band, die in 1972 werd opgericht en in 1988 stopte. daarnaast maakte hij 4 solo albums, waarvan dit er 1 is en 3 albums met Manus Lunny. de man stond bekend om zijn fraaie interpretaties van traditionele liederen uit Schotland en Ierland en werd beschouwd "among the finest singers in the Scots/Irish tradition". een aantal van zijn eigen songs "The Ramblin' Rover", "Golden, Golden" en "The Queen of Argyll" werden gecoverd door o.a. June Tabor, The Dubliners en de Ierse folkband Deanta.

dit album is gewijd aan songs van de Schotse volksdichter en liedjesschrijver/componist Robert Burns (1759-1796). Robert Burns is een nationaal symbool van Schotland. zijn verjaardag wordt nog steeds jaarlijks door Schotten over de hele wereld gevierd. de songs dateren uit de 18e eeuw en zijn dus met recht traditionals te noemen en krijgen op dit album mooie, traditionele uitvoeringen.

een 2-tal songs van dit album "Ae Fond Kiss" en "A Red, Red Rose" werden later eveneens vertolkt door Eddi Reader op haar geweldige album "Sings the Songs of Robert Burns uit 2003.

zoals gezegd was Andy M. Stewart van grote betekenis voor de Schotse volksmuziek. mooi dat zijn zoon Donald Alan Stewart hem in ere houdt op de site andymstewart.org "To Andy M. I love you and miss you. To all his friends, fans and family - May there be love and laughter in the heart of your home".

Album werd geproduceerd door Manus Lunny en Andy M. Stewart
Recorded at Palladium Studios, Edinburgh, September 1989
All titles arranged by Manus Lunny & Andy M. Stewart

de muzikanten op dit album:
Andy M. Stewart: lead vocalist
Manus Lunny: guitar and bouzouki
Donald Shaw: accordion and keyboard
Charlie McKetton: fiddle

viel mij bij eerste beluistering ook tegen deze nieuwe worp van Angus en Julia Stone, maar na meerdere luisterbeurten ben ik toch om.

voornamelijk goede songs, sterke melodieën, fraai uitgevoerd zonder gekke escapades in de van hen bekende folky, country pop stijl met instrumentatie die nergens "over the top" gaat en fraaie harmoniezang. niet alle nummers overtuigen, zoals de door Julia gezongen tracks "City of Lights" en "Wedding Song" waar ik haar vocalen minder goed trek, de zwakke melodie van "No Boat, No Aeroplane" en het op zich van een fraaie melodie voorziene, maar mierzoete "Sitting In Seoul".

ervaar vanaf track 6) "City of Lights" wel een groot verschil in de kwaliteit met het sterke kwintet aan songs (tracks 1 t/m 5) op de eerste helft, een niveau dat zij op het tweede helft van dit album meestal niet halen, waar bij mij de aanstekelijke cover van het Dylan nummer "I Want You" er bovenuit steekt.

een stuk beter dan zijn voorgangers "Snow" en "Life is Strange" waarna ik de neiging had af te haken bij de muziek van dit Australische duo, maar het gaat mij te ver om te stellen dat de kwaliteit van dit album kan tippen aan hun debuut "A Book Like This" en het 5-sterren album "Down The Way".

al met al toch wel een soort "return to form" dit zesde album van dit niet al te productieve duo (6 albums in 17 jaar tijd), maar het is tevergeefs zoeken naar pareltjes als "Santa Monica Dream", "Draw Your Swords" of "The Devil's Tears" van het DTW album, maar zo'n album zullen ze ook maar 1 keer in hun leven maken. overigens herken ik geen folk (rock) in hun muziek, ook niet op hun eerste 2 albums.

nu maar hopen dat er ook bij het Nederlands voetbalelftal een "return to form" zal plaats vinden , maar dat terzijde.

was destijds helemaal verkocht met dit tweede album van Angus & Julia Stone, maar 15 jaar later blijkt deze toch wat moeilijk de tand des tijds te doorstaan en ervaar ik niet meer dezelfde kwaliteit. de luistersensatie van toen maakt plaats voor lichte teleurstelling. moeilijk om de vinger op de zere plek te leggen, maar vermoedelijk ligt dat ook aan de bij nader inziens wisselende kwaliteit van hun liedjes. bij nummers als "And the Boys", "Walk It Off" en "I'm Not Yours" krijg ik zelfs de neiging om deze te "skippen".

de sterkhouders zijn "Santa Monica Dream", "Yellow Brick Road", "Hush" en de prachtige, intense ballads "Draw Your Swords" en "The Devil's Tears" de meeste met zang van Angus Stone, wiens stem mij iets beter ligt dan die van Julia. ook de breekbare, intieme "hidden" track "Old Friend" van het originele album valt in die categorie.

niet de houdbaarheid die ik ervan had verwacht, want de magie die ik destijds ervoer bij het verschijnen van dit album is er niet meer, maar dat is uiteraard een persoonlijke beleving. overigens blijft "Down the Way" voor mij wel het beste album dat dit duo heeft gemaakt.

alle liedjes werden door Angus en Julia Stone geschreven.

het 2e solo album van de Schotse folkartieste/actrice Annie Grace. zij groeide op in de Schotse Hooglanden en bekwaamde zich reeds op 10-jarige leeftijd in het bespelen van de "bagpipes" en groeide uit tot een specialist op dit instrument en "whistles". zij was vanaf 1990 t/m 2001 1 van de belangrijkste leden van de "new wave" Schotse Celtic folkgroep "The Iron Horse" die een 6-tal albums maakten. daarnaast is Annie Grace een uitstekende zangeres, gezegend met een doorleefde, fraaie stem, waarmee zij emoties kan overbrengen, zeg maar een stem die "binnen" komt. zij is ook lange tijd lid geweest van de Schotse big band "The Unusual Suspects".

op dit album staat een mix van songs van hedendaagse songwriters, eigen nummers, traditionals en een op muziek gezet gedicht "The Exiles Song" van de Schotse dichter/songwriter Robert Gilifillan (1798-1850).

de album opener "Solo", een cover van de Sandy Denny klassieker biedt fraaie meerstemmige zang. "Sandman" is een nummer van haar Engelse folkcollega Kirsty McGee, die zelf ook meerdere, mooie albums op haar naam heeft staan. op deze versie horen we een heerlijke sax solo. de titeltrack "The Bell" wordt opgesierd met een fraaie viool partij. "High the Laverock Sings" van mede muzikant Aly Macrae is een door piano gedragen ballad met wederom mooie harmoniezang en voorzien van een prachtige melodie.
een hoogtepunt op dit album samen met "Show Me the Road", een fijn melodieus nummer van de Amerikaanse folksinger Harvey Reid.

haar zelf geschreven "Little Bird" is eveneens een fraaie piano ballad, opgedragen aan haar dochter KIrsty, waarbij zij het volgende van Kahlil Gibran citeert:

"Your children are not your children
They are the sons and daughters of Life's longing for itself
They come through you but not from you
And they are with you, yet they belong not to you"

"One Morning in May" is een fraai bewerkte Engelse traditional, waarvan deze versie in 1941 werd verzameld door Alan en Elizabeth Lomax.

"Tunes" is het enige instrumentale nummer met zoals de titel al aangeeft, voorzien is van een aantal traditionele tunes.

al met al is "The Bell" een zeer aangename verrassing, dat vrolijk wordt afgesloten met de "cheerio" song "Don't Go" een nummer dat zij samen met Stevie Palmer en Tim London schreef.
Annie Grace maakte in 2011 eveneens een kerstalbum "Northern Lights" samen met de Nederlandse Leoni Jansen, bekend van het t.v. programma jeugdjournaal.

Album werd geproduceerd door Annie Grace & Aly Macrae (with Mattie Foulds)
Recorded at Mobile With A Home in House of Newe and Heriot Toun

The Musicians:
Annie Grace: lead vocal, pipes, whistle
Jonny Hardie: guitar, fiddle, viola, vocals
Aaron Jones: guizouki, guitar, vocals
Aly Macrae: guitar, ukulele, harmonium, banjax, euphonium, saw, fiddle, vocals

With Special Guests:
Nigel Hitchcock: alto sax
Kevin McGuire: double bass

uit de liner notes:

This album was made with love, with good friends. We gathered at Jonny Hardie's ancestral home, the House of New Strathdon, Aberdeenshire. In an inspiring setting, as ancestors smiled down on us from their gilded frames, we played music, rejoiced in good company, enjoying a warm welcoming hearth and created "The Bell"

zo dan! dacht ik toen ik de prachtige melodie van de opener van dit album "All My Friends" voor het eerst hoorde met de engelachtige zang van Aiofe (spreek uit Iefaa) ondersteund door de hemelse zang van een meisjeskoor uit San Francisco. dit betoverende nummer deed me denken aan de muziek en stemmen van het Engelse neo-folk gezelschap The Unthanks (Rachel & Becky Unthank). die geweldige zang met koor kleurt ook het nummer "America, Come" prachtig in.

een ander hoogtepunt op dit zoals hierboven reeds door Lura jubelend gerecenseerde album, is "Someone to Follow", dat vreemd genoeg bij mij associaties opriep met de muziek van Rickie Lee Jones, ook zo'n eigenzinnige dame die altijd haar eigen muzikale pad bleef volgen.

waar sommige nummers wat rijker maar niet te overdadig georkestreerd zijn, bevallen mij de meer akoestische, folky tracks als "The Right Time" en de cover van het Dylan nummer "The Lonesome Death of Hattie Carroll" ook zeer.

dit is het vierde solo album van Aoife O'Donovan en is mijn eerste kennismaking met haar muziek.
heb haar ontwikkeling sinds haar solo debuut album "Fossils" (2013) niet gevolgd, maar ik vind dit "All My Friends" een verbluffend goed album. wat mij betreft is dit album in het folk/roots genre serieus eindlijstjes materiaal. bovendien kun je de thematisch onderliggende boodschap van dit album alleen maar ondersteunen.

Album werd geproduceerd door Aoife O'Donovan, Darren Schneider & Eric Jacobsen
Recorded at the Audio Temple at Full Sail in Winter Park, Florida

Time flies! het debuutalbum van de destijds 20-jarige Arlo Guthrie, zoon van de legendarische Woody Guthrie, 1 van de belangrijkste inspiratiebronnen van Bob Dylan. de man was 19 toen hij tijdens het Woodstock festival in 1969 optrad en daar o.a. het bekende "Coming Into Los Angeles" speelde, bekend van de gelijknamige film. zijn setlist van dat optreden bevat overigens geen nummers van "Alice's Restaurant".

was zelf rond de 15 jaar oud toen ik kennis maakte met dit album met daarop de klassieker "Alice's Restaurant". een lang nummer dat je op een zeker moment wel heb gehoord en niet uitnodigt om vaak te beluisteren.

de overige 6 eveneens door hemzelf geschreven liedjes zijn het beluisteren waard, maar niet echt bijzonder.
"Chilling of the Evening", "I'm Going Home" en "Highway in the Wind" zijn fraaie folkliedjes die lekker weg luisteren.

de rags "Ring-Around-A-Rosy-Rag" en "The Motorcycle Song" bekoren eveneens. enige minpuntje is het wat dreinerige "Now and Then" dat uit de toon valt van de rest van dit album, waarvan in 1997 een re-make volgde "The Massacree Revisited".

de inmiddels 77-jarige Arlo Guthrie liet in 2020 via zijn Facebook pagina weten vanwege meerdere beroertes niet meer te kunnen optreden en moeite te hebben met lopen. zijn n.m.m. beste album "Hobo's Lullaby" dateert uit 1972. jammer dat zijn albums zo moeilijk verkrijgbaar zijn.

Album werd geproduceerd door Fred Hellerman

uit de liner notes:
"First performed at the Newport Folk Festival, "Alice's Restaurant Massacree", the centerpiece to Arlo Guthrie's debut album, is the most famous talking song-story in the annals of popular music. Funny, touching and true, the rambling saga of the wages of littering became a huge underground hit, then went on to be a major motion picture and, finally, even a cookbook.

The son of legendary folk singer Woody Guthrie, Arlo grew up around music and musicians. At age three he danced and played harmonica with bluesman Leadbelly and three years later he was strumming an undersized guitar. He attended private school in Stockbridge, Mass., the setting for "Alice's Restaurant", later enrolling in college in Billings, Montana, before dropping out to play music on the Greenwich Village folk scene.

By late 1965, Arlo Guthrie was a staple on the East Coast folk circuit and two years later toured Japan with Judy Collins. He became an overnight sensation at the Newport Folk Festival with "Alice's Restaurant Massacree", a composition he first performed in a topical song workshop. So popular was the songs's gentle irony and deadpan delivery (detailing how it's hero was kept out of the Army by a littering violation) that Guthrie was signed to a recording contract shortly after the festival"

inderdaad een prachtig folk/country album van Arlo Guthrie (zoon van Woody Guthrie). verschenen in 1972 op het label Warner Bros. een klassieker in dit genre. geproduceerd door de befaamde Lenny Waronker (wat produceerde deze man veel in die tijd) en John Pilla. een tijdloos album en mijns inziens zijn beste werk. alles klopt aan dit album en de (slide-) gitaarpartijen van Ry Cooder zijn geweldig, zoals we van de man gewend zijn. Het nummer The City of New Orleans werd geschreven door singer/songwriter Steve Goodman. hier bekend in de versie Het is weer voorbij die mooie zomer van Gerard Cox. Arlo Guthrie scoorde hier in de States een top 40 hit mee. het begrip Roots/Americana bestond bij mijn weten in 1972 nog niet. als een dergelijk album nu in 2023 zou verschijnen, zou het hoge ogen gooien in de top 5 van roots albums. kocht de LP al in 1972. dit album (digitally remastered) kwam in 2004 op cd uit op Rising Son Records. het was en is moeilijk verkrijgbaar. kocht hem ooit voor een redelijke prijs via het inmiddels failliete Dodax. is nu bij Bol.com te koop voor 48 euro.

de inmiddels 72-jarige in Mumbai (voorheen Bombay) geboren Aruna Sairam, afkomstig uit een Tamil familie heeft meer dan 50 albums op haar naam staan, waaronder vele samenwerkingen. zij maakt o.a. zogenaamde carnatische muziek, een oude, traditionele vorm van Zuid-Indiase klassieke muziek uit de Indiase staten Tamil Nadu, Karnataka en Kerala. zij zet op haar albums de traditie voort van zangeressen als Vennai Dhanam en het door 2 zussen gevormde vocale duo Brinda en Mukt(h)a. de basis van deze muziek wordt gevormd door "raga" (het melodische raamwerk van improvisatie) en "tala" (de repeterende, ritmische begeleiding), die zij voorziet van haar zang. Aruna Sairam beschikt over een prettig in het gehoor liggende stem, maar daar zullen de meningen verdeeld over zijn.

deze "meditatieve" muziek zal niet ieders "cup of tea" zijn. de percussie instrumenten mridangam (een twee vellige trommel) en kanjira (een Zuid-Indiase frame trommel) bepalen samen met de virtuoos bespeelde tabla de ritmes. "Kai Vidamattan" en "Kaaranam Kettu" zijn nummers uit haar rijke Tamil repertoire. "Abhang" is een werk afkomstig van de hindoeïstische Bhakti beweging uit de deelstaat Maharashtra.

de gevierde en veel bekroonde zangeres Aruna Sairam ontving vele nationale en internationale prijzen voor haar werk. wellicht dat degenen die bekend zijn met dit genre haar kennen.

Album werd geproduceerd door Suresh Gopalan

B.V. Ragavendra Rao: violin
J. Vaidyanathan, Madurai T. Srinivasan: mridangam
Sai: tabla
B.S. Purushotham: kanjira

na het album "Aster" (1989) werd dit het tweede Amerikaanse album van de Ethiopische singer/songwriter Aster Aweke, geboren in 1961 in Gondar, Ethiopië, opgegroeid in Addis Ababa en sinds 1981 woonachtig in de Amerikaanse staat Washington D.C.

op "Kabu" staan 5 door haarzelf geschreven nummers plus 3 traditionals "Bati", "Eyoha" en "Bitchengna". een merkwaardige mix/fusie van Ethiopische muziek met westerse jazz, pop en soul invloeden die op dit album wonderwel goed uitpakt en waarop Aster Aweke haar niet geringe zangkunsten etaleert en muzikaal begeleid wordt door Britse en Ethiopische muzikanten.

4 mid/up-tempo nummers "Yedi Gosh", "Yaz-Oh", "Kezira" en "Eyoha" met een funky swingende groove met o.a. een fraaie blazerssectie en al dan niet uitbundige percussie plus 4 ballads "Kabu", "Bati" met prachtige accenten van flugelhorn en trompet, het intense Tchewata" met de schitterende klanken van de krar (een Ethiopisch 5- of 6 snareninstrument) en "Bitchengna" dat enigszins afwijkt van de andere ballads en meer als een westerse piano soul ballad klinkt.

Aster Aweke zingt alle liedjes in de inheemse Amharic taal, waarvan de Engelse vertaling in het boekwerkje is bijgevoegd en dan blijkt dat veel liedjes over verloren of onbereikbare liefdes gaan, hoewel de Ethiopische traditional "Eyoha" als volgt wordt verklaard "traditionally sung by young girls on the Ethiopian New Year in September, the time of year when everything turns green and the flowers bloom. Children pick daisies then go door-to-door, singing and giving out the flowers and in return receive money and bread".

4 sterren voor dit fraaie cross-over album aangezien de nummers "Bati" en "Eyoha" wat minder beklijven.

Album werd geproduceerd door Iain Scott & Bunt Stafford Clark
Recorded at Townhouse Three, Battersea, London, U.K.
( additional recording at Omega Studios, Rockville, Maryland, U.S.A.

1 van de vele reggae klassiekers uit de seventies, die met name in de zomer altijd weer in de speler beland.

zoals hierboven genoemd een "meesterlijke dubplaat" en "zwaar briljante shit", waar ik weinig aan toe te voegen heb. een volledig instrumentaal album, dus wellicht minder aan te raden voor degenen die moeite hebben met muziek zonder vocalen.

het geluid van het door Augustus Pablo bespeelde instrument melodica (een polyfoon blaasinstrument ofwel pianofluit) is qua sfeer bepalend voor dit meesterlijke album. 1 van de sound engineers was de befaamde Lee Perry.

Album werd geproduceerd door Augustus Pablo (Horace Swaby)
Recorded at Harry J's, Channel One, King Tubby's & Black Ark Studio

Augustus Pablo: melodica, clavinet, piano, organ, strings
Carlton Barrett, Benbow, Max Edwards, Noel Alphonso: drums
Robert Shakespeare, Clayton Downie, Earl "Bagga" Walker: bass
Earl "Chinna" Smith: lead guitar

een pareltje dit eerbetoon aan Mississippi John Hurt dat hier op de MuMe site kennelijk door velen over het hoofd wordt gezien. zonde, want dit album staat vol met geweldige vertolkingen van 's mans werk. stuk voor stuk fraaie bijdragen van uiteenlopende artiesten. en ja, het slotnummer I'm Satisfied met John Hiatt (guitar & vocals) is wellicht het mooiste nummer, en naast de door heartofsoul genoemde bijdragen, behoren ook Angels Laid Him Away met Lucinda Williams, Beulah Land met Gillian Welch en Pay Day van de mij onbekende Bill Morrissey tot de vele hoogtepunten. zelfs de wat uitzinnig gezongen bijdrage Since I've Laid My Burden Down van Victoria Williams kan mij wel bekoren. Bill Morrissey staat hier overigens op de site met 8 albums, waaronder een cover plaat uit 1999 "Songs Of Mississippi John Hurt". dit album werd geproduceerd door Peter Case, die hier samen met Dave Alvin een prima vertolking neerzet van Monday Morning Blues. MJH schijnt bij leven een uiterst beminnelijke, bescheiden en sympathieke man te zijn geweest met "witty" (slim, grappig) humor. uit de liner notes: "So how do you tell someone who never knew John Hurt just what kind of person he was? Well, suppose you were a kid again and your friends in school told you that your grandfather was the coolest guy in all the world? That's how knowing John Hurt made you feel".

het nummer Salimie afkomstig van het album Tanguru is overigens wel van ongekende schoonheid en had zeker niet misstaan op dit album. een prachtig, ingetogen nummer te beluisteren op YouTube. voor de meer uitbundige, feestelijke "African swing" muziek gelardeerd met elementen uit o.a. rumba en soukous kun je mijns inziens goed terecht bij o.a. Franco et le TPOK Jazz (de grootmeester van Congolese muziek, de (Super) Rail Band (Mali), Orchestra Baobab (Senegal), Thomas Mapfumo, Oliver Tuku Mtukuzdzi (Zimbabwe) of Remmy Ongala (Tanzania). ook de muziek op het album Boulevard De L'Independance van Toumani Diabate's Symmetric Orchestra staat garant voor een feestje met zomerse klanken.