Een paar dagen terug zag ik de drummer Ian Chang in de begeleidingsband van Joan as Police Woman & Benjamin Lazar Davis waar mijn interesse gewekt werd voor zijn 'andere' projecten. Dit is één van die bands, de andere zijn / waren People Get Ready en Son Lux

Dit album wordt op Discogs als volgt aangemerkt Genre: Electronic, Funk / Soul, Pop en Style: Dance-pop, Funk, Electro, House, Disco. Afwisselend zang door een heer en een dame die verder niet heel veel indruk maken met hun teksten of uitvoeringen. Het is relaxed, mellow, bijna geschikt als Lounge muziek. Desondanks klinkt dit prima door de fijn muziek, ook dat maakt niet enorme indruk maar de twee samen zijn wel een lekker om te horen zo later op de avond, om in de stemming te komen voor als je later gaat stappen. Enigszins vergelijkbaar met het latere werk van Kosheen

De singles zijn Addicted en Free

In 2015 kwam het vrolijk dansbare originele album uit Amanecer (2015) en anderhalf jaar later volgde deze even zo fijne album met remixes uit.

En daarop ook een remix van onze eigen Skip&Die maar ook wat andere bekende namen uit de Latin scene zoals Toy Selectah.En ook Will Smith (The Fresh Prince) is hierop te horen op de remix van Fiesta in het Spaans rappend.

De originelen waren al heel fijn om naar te luisteren, goed voor zomerse dagen, maar deze remixen doen daar niet voor onder en een enkel nummer wordt er zelfs ook nog beter van.

Plus een nieuw nummer, afsluiter Corazón

Interessant om een keer te horen.

Maar er zit weinig focus in en eigenlijk zijn alleen de nummers op de bonussingle goed waarvan ik dan Wie Kan Me Nog Vertellen de beste vind. Zonder zijn kompaan Nijgh zit er ook veel minder humor in de teksten. Het is somberder en ik hoor ook wel verwantschap met de nummers die veel later zonder Lennaert heeft gemaakt. Hier zit er een hoop studio-spielerei in, als dat dan voor experimenteel moet doorgaan is het wel erg mager bedeeld.

Psychedelic, Lo-Fi, Indie Rock, Indie Pop van Nederlandse bodem aldus Discogs en de instrumentale opener inclusief subtiele saxofoon Galapagos is zeer goed te pruimen. Ook heldere open akkoorden op de gitaar in het lang uitgesponnen tweede nummer Avocado Girl en weer die saxofoon. Het populairste nummer op Spotify gevolgd door het nummer dat hierna komt.

The Joy of Misery en Atlantis klinken als iets wat DJ Shadow zou kunnen gebruiken. Ocarina of Time is wel heel erg lang uitgesponnen en dreigt tegen het eind de luisteraar in slaap te sukkelen maar dan komt de opening van The Peacock Bar om weer wat leven in de brouwerij te brengen.

Het tempo ligt laag, een album voor de avond of voor relaxte zomerse dagen. Af een toe een zangeres die bij springt maar ook de zanger heeft niet al te veel te doen. De heren laten hun instrumenten vooral spreken.

Favorieten: afsluiter Gun Shy waar alles samenkomt, naast Avocado Girl

Hun eigen Bandcamp tags: Coldwave, Drone, EBM, Electronic, Minimal, Spoken Word

Het klinkt alsof ze analoge synths en oude drumcomputer (geluiden) gebruiken. Ze zouden het goed doen op alternatieve / Gothic feesten. Jae Matthews is de zangeres en Augustus Muller creëert de muziek.

Meest favoriete nummer aldus Spotify en Last.fm is Pain

Wie de hoes bekijkt ziet meteen de overeenkomsten met de hoezen en videos van zijn reguliere band. BPF staat voor Big Paul Ferguson oftewel de drummer die naast Jaz, Youth en Geordie de oorspronkelijk line-up van Killing Joke vormde.

Jaz is druk bezig om een album vol KJ klassiekers door een symfonisch orkest gespeeld te krijgen, met hulp van een crowdfunder en Russische fans. De rest van de band heeft dus tijd voor andere zaken en Paul Ferguson heeft dus aan eigen werk gesleuteld.

Paul heeft een tijdje geen deel uit gemaakt van KJ en heeft zich toen op andere gebieden ontwikkelt en maakt tegenwoordig handgemaakte zilveren juwelen. Paul drumde in de 90s nog in andere bands zoals Murder Inc. eigenlijk Killing Joke minus Jaz maar met Paul Raven (RIP) en Martin Atkins, die later weer in Killing Joke zouden opduiken. Zingen doet Paul zelden in KJ maar op dit album dus wel. Helaas is hij vocaal niet zo getalenteerd en ook de teksten maken niet heel veel indruk, nergens pakkend. Maar af en toe zoals op X-Box kotst hij wel de nodige gal uit. Inhoudelijk hebben de teksten dus wel verwantschap met het werk van KJ, maar muzikaal weer minder. Vooral de ingetogen elektronische afsluiter Zarzal wijkt af en doet meer denken aan de poëtische Avant-garde van Tuxedomoon.

De eerste beluisteringen maken niet heel veel indruk, kort door de bocht: Electronic, Alternative Rock met Tribal invloeden. Het is meer dansbaar dan KJ en veel minder bombast, Paul zou eigenlijk in staat moeten zijn om Dance-remixes te kunnen maken van het werk van KJ. Paul's zang zit dieper in de mix, minder goed verstaanbaar dus. Maar wanneer hij goed verstaanbaar is, dan is te horen dat hij jaren in de Verenigde Staten heeft gewoond (en nog woont?). Het Britse Engels is meer een licht accent op een licht Amerikaans klinkend Engels.

Het openingsnummer Hungry Ghosts klinkt nog het meest op het werk van KJ, neigt naar hun werk ttv Pandemonium. Het is dan ook mijn favoriet van dit album. Reboot klinkt als een Tribal House mix met Alternative Rock en krijgt binnenkort een video. The Great Motivator is één van meerder nummers waarvan ik vind dat ze eigenlijk goed uitgewerkte demo's zijn die eigenlijk met hulp van een producer verder uitgewerkt hadden moeten worden. Met name de galm / effecten op de stem en de plek daarvan in de mix had beter gekund.

Een leuk tussendoortje voor Killing Joke fans.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, voor de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Ken de beste man niet, en op last.fm is hij ook nog vrij onbekend, maar ik waag me wel aan een luisterbeurt aan.

Het wordt bij NPR vergeleken met het werk op Fennesz - Endless Summer (2001) en James Ferraro - Far Side Virtual (2011), albums die ik niet of nauwelijks ken. Doet mij voorlopig herinneren aan Dntel - Life Is Full of Possibilities (2001)

Instrumentale nummers, licht experimenteel, met wat glitch, goed toegankelijk, soms wat dromerige Ethereal tekstloze vocalen, mooie heldere synth klanken. Album voor later op de avond.

Albums zoals deze (zonder zang) luister ik meestal maar een paar keer en dan pik ik er een favoriet nummer uit die ik aan mijn afspeellijst van het jaar voeg en daar blijft het dan bij. Het is een prima album alleen niet echt aan mij besteed.

Favoriete nummers: A Mirror in the Mansion en het iets donkerdere No Ceiling in the Mansion dat wat bombastisch afsluit.

Ben geen Beach Boy noch Brian Wilson fan maar 'Surf's Up' kreeg wel 5* voor het enige vinyl album dat ik van BB heb, naast een CD met de hits. Toch kreeg ik erg zin in dit album na het horen van de single The Right Time. Ook de andere 2 singles zijn goed maar voor mij is die single machtig mooi. In alle stilte heeft Spotify zoals wel vaker al dagen voor de officiële release het album al beschikbaar gemaakt in de nacht van 2 op 3 april. Niet alleen de reguliere versie maar ook de Deluxe versie met 3 bonustracks.

Alhoewel het een solo album betref, heeft Brian wel veel vocale hulp ingeroepen waardoor het voor mij meer als een Beach Boys album klinkt dan een solo album. Maar het is al vaker opgemerkt: "waar houden The Beach Boys op en begint Brian Wilson". Na het 4x beluisteren van het album durf ik te stellen, met de beperkte kennis die ik heb van de gehele oeuvres van beiden , dat dit album zich kan meten met het beste van The Beach Boys.

Maar ik wil beginnen met de min punten. Ik krijg het gevoel dat de autotune in sommige nummers te duidelijk te horen is. Ook de bibberende stem van Brian in het openingsnummer is gewaagd. Verder vormen de stemmen van sommige gastvocalen geen goede combinatie met de BB harmonieën, vooral het in & out fading van Peter Hollens in Our Special Love vind ik niet mooi. Iets wat in Sail Away nog eens gebeurd met een andere gastvocalist. Dit laatste nummer klinkt bovendien als een rip-off van een BB klassieker. Ook de afsluiter, de enigszins dramatisch getitelde The Last Song is ook niet echt een geweldig nummer om mee te eindigen. Persoonlijk zou ik daar liever het melancholische Whatever Happened hebben gehoord. De bonustracks zijn bovendien midden in het album geplaatst, wat begrijpelijk is gezien de titel van het laatste nummer maar geeft een andere ervaring of je de standaard of Deluxe versie luistert. De tweede helft vind ik überhaupt minder sterk en dat gevoel wordt, voor mij, op Deluxe versie eigenlijk versterkt. De nummers die Brian zonder vocale hulp doet klinken klinken iets minder sterk en neigen naar Chicago uit de de late 70s en vroege 80s.

Toch is dit een prachtig album, vanaf het openingsnummer wordt meteen de sfeer bepaald en de UP stemming benadrukt. Die sfeer zou ik beschrijven als een moderne versie van de late 60s met een bepaalde onschuld en naïviteit die doorklinkt in de teksten. Dat wordt versterkt doordat de nummers lekker kort zijn, gemiddeld 3m:20s doet je denken dat je via een tijdmachine in een andere tijdperk terecht bent gekomen. Het album vliegt daarom voorbij, 13 nummers in 43 minuten (of 16 in een uur, Deluxe). De sterkste nummers vind ik The Right Time, Whatever Happened en Runaway Dancer, ook On The Island en Guess You Had To Be There zijn goed maar vallen door de vrouwelijke gastvocalen iets uit de toom. Misschien dat andere nummers me meer gaan bevallen als ik ze vaker heb gehoord maar ik denk niet dat ik ooit een echte BB of Brian Wilson fan zal worden. Toch is er veel te genieten aan dit album en daarom mij zeker de 4* waard misschien nog wel iets meer later. Het album zal zeker een plek krijgen in mijn definitieve Top 25 van 2015 albums, maar mogelijk geen Top 10.

Ben nooit echt een Britney fan geweest eigenlijk is Toxic het enige nummer dat ik goed kan waarderen alsmede de cover daarvan door Metronomy die er een geweldig originele Balkan versie van maakte. Eén van de weinige nummers waarvan ik het origineel en één cover even hoog waardeer. Ik kan me niet herinneren ooit een compleet album van Spears geluisterd te hebben, zelfs niet een verzamelaar. Maar de afgelopen 3 jaar hebben diverse pulp-pop prinsessen die ik links heb laten liggen redelijk goed enigszins serieuze albums afgeleverd of in elke geval ontdaan van de bulk aan pulp. Dat er mensen zijn die dit nu met 5* waarderen en anderen weer met 0,5* is ook een beetje extreem. De singles vond ik niet echt opwindend maar ik waag me toch aan tenminste 1 luisterbeurt als ik dat red.

Wat vanaf second 1 meteen opvalt is het intensief gebruik van geluidsprocessoren / effecten op de vocalen. Dat is meestal een slecht teken want daarmee kan je gemakkelijk de auto-tune verbergen maar suggereert ook dat het album misschien toch niet zo serieus is als werd geroepen. Als je echt een serieus album wilt maken dan stop je minimaal een paar intieme / persoonlijke / reflecterende nummers aan het begin van je album of maakt dat tot hoofdmoot van je nummers. Dat is hier niet het geval. Daar waar de stem is ontdaan van effecten klinkt ze ergens tussen Christina Aguilera en Gwen Stefani, producer Mischke werkte ook voor Gwen en M.Jackson. Ze klinkt hier en daar iets ouder maar door effecten wordt juist een piepstem in sommige nummers gebruikt, terug naar Disneyland! Niet cool, niet okay. Ik denk dat de hype eigenlijk meer een tongue-in-cheek opmerking is over een 'serieus / volwassen' album van La Britney. Dat is dit niet, het is misschien iets trager dan vorige albums, hier en daar een akoestische gitaar en een gemutileerde Fender Rhodes. Het is redelijk goede pulp (ai ai ai).

Clumsy zou een guilty pleasure kunnen worden. Oeps I did it again humor met lelijk tapeloop effect.

Slumber Party is het beste nummer wat ik hoor, meer ingetogen, iets minder effecten, relaxeter en enigszins (pretend) reflecterend.

Love Me Down en Hard To Forget Ya klinken heel erg als nummers die ook door Gwen Stefani gedaan hadden kunnen zijn, compleet haar stijl of moet ik zeggen die van producer Mischke? Omdat ik Gwen solo wel leuk vind is het moeilijk om te zeggen dat ik dat juist leuk vind of tegen staat.

Ik heb de Deluxe versie opgezet omdat mijn ervaring is dat sommige bonustracks vaak beter zijn dan welk nummer op de basis versie, omdat ze vaak wel van de geijkte paadjes afwijken. Ik heb het gered tot het einde en dus zo slecht is het niet maar erg aantrekkelijk is het niet maar het heeft een amusementswaarde. Gevoelsmatig is het is iets minder pulp dan vorige albums maar dit is gewoon niet bedoelt als kandidaat voor album van het jaar bij de Grammy's.

Britney doet hardnekkig haar best om jong te zijn en jong te klinken ook al is ze nog niet zo oud met 34. Ik denk dat we pas een echt volwassen album van haar kunnen verwachten zo over 6 a 10 jaar. Voor wie 14 was 20 jaar geleden zal dit misschien suggereren volwassen te zijn maar dat is het niet. Het is pop en pulp in een iets ingetogener en iets trager tempo maar iemand die langzamer loop wordt ook niet plotseling bevangen door reflectie of gezien als een teken van een midlife crisis. De meeste nummer gaan het ene oor in en het andere uit. En inderdaad bonustrack "Change Your Mind (No Seas Cortés)" springt er positief iets uit. Liar (bonustrack zonder productie van Mischke) klinkt iets meer R&B maar met nog steeds te veel effecten op de stem, gemiste kans. If I'm Dancing is grappig door de Electro invloeden maar niet meer dan dat, zou het wel eerder opzetten dan andere pulp nummers. Coupure Électrique is een poging tot een trage Franse Electro Pop, wederom te veel effect op de stem zonder dat zou het nog een leuk nummer zijn geweest, misschien beste van het album maar nu slechts bovengemiddeld.

Ik heb het gered tot het einde van de bonussen, zou ik het nog eens kunnen horen? jawel! zou ik dat moeten doen? nee eigenlijk niet. Denk wel dat er gewenning ontstaat waardoor sommige lelijke effecten op de vocalen minder irritant klinken maar niet op mijn stereo met deze boxen en deze versterker en deze geluidprocessor op de PC. Misschien als het vanaf een CD afgespeeld wordt op een koptelefoon dat het beter zal klinken.

Het is vergelijkbaar met Gwen Stefanis laatste album, als je het vaker hoort ga je het wel hoger waarderen maar het is gewoon een album van de week of hoogstens album van de maand. "Next Please"

Instrumentaal, Latin Funk met blazers dus en een dotje Jazz en Latin Rock. Zit ook niet heel ver van de Bluesy Latin Rock van Santana alleen zonder zanger en zonder Carlos althans zonder een gitarist met diens kwaliteiten. Een hedendaags Herb Alpert on Funk

Goed toegankelijk en zeker als ik maar een zestal nummers luister dan mis ik de zang niet eens echt zo veel. Bekwame musici waaronder een prima percussionist.

De eerste beluistering bevalt prima. Het album heeft voor mij weinig met Avant-garde te doen, misschien omdat de teksten iets te donker zijn voor Pop? Synths voeren de boventoon en raken vele elektronische stijlen en genres maar het is redelijk goed toegankelijk, niet al te experimenteel. De heldere stem van Claudia Brücken klinkt nog prima ook als het mooiste er wel af is en zijn hier en daar de (ouderdoms?)beperkingen te horen zijn.

The Last Dance, dromerige galmende gitaren in het openingsnummer.

Wounded hint wat naar dromerige Trip Hop.

Whispers of Immortality klinkt als een soort sprookje met veel vertellende zang / spoken word.

Sweet Sense of Liberation doet sterk denken aan Kosheen, hoger tempo en beats die niet ver van Drum & Bass / Trip Hop / House zitten. Door de spoken word passages van Susanne Freytag wordt de link naar Propaganda ook weer duidelijk. Mijn favoriet van het album, samen met Cards.

Als Propaganda nog zou bestaan dan zou dit een redelijk logisch gevolg kunnen zijn op hun eerst album. Minder scherpe teksten, meer dromerig en het tempo omlaag. De single Cards lijkt dan nog het meeste op het oude werk van dat prachtige album A Secret Wish (1985). Dat album heeft een hoger energie-niveau / urgentie dan deze. Maar diverse synth klanken klinken vertrouwd misschien dat ze de synths van toen hier opnieuw voor hebben gebruikt?

Door het grotendeels lagere tempo / energie-niveau en wat dromerig karakter meer een album voor de ochtend of de late avond. Alleen door die paar uptempo nummers wordt voorkomen dat je indommelt.

Industrial, Electronic + Rock, van dit duo uit California met een zangeres die ook achter de keyboards staat bij live optreden van van Chris Corner's IAMX. Ze is meer dan een aantrekkelijke keyboardspeler die achtergrondzang mocht doen voor Chris.

De nummer op dit album zijn heel wat pittige dan wat ze bij Chris mag spelen en neigt naar een kruizing tussen Nine Inch Nails, Gary Numan's (recente albums) en een synthpop act a la Client alleen dan zonder zoet zingende zangeres.

De single's waren: Bastion en Hold Together, maar Fight Song is ook een lekker stevig nummer om mee te openen.

Voor de fans van Filter, Zeromancer, Kidneythieves, Nine Inch Nails aldus Last.fm

Vandaag weer een hele rits releases.. dit is de eerst van vandaag.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Als ik hierboven lees dat dit een bozer versie van Speedy Ortiz is, dan ga deze zeker een paar keer luisteren.

Wat ik hoor bij de eerste beluistering is Alternative Rock / Post-Punk van een band met een zangeres die óók schattig kan zingen en regelmatig hard haar best doet om die zang er schreeuwend uit te krijgen. Haar stem klinkt erg jonge en doet denken aan de zangeres van Charly Bliss - Guppy (2017). Het muzikale geweld klinkt wat ingehouden waardoor ik ook meen dat dit live waarschijnlijk een stuk agressiever zal klinken. Misschien dat de compressie naar MP3(?) op NPR het geluid wat erg knijpt en dat het later op Spotify wel meer energie heeft?

Het is een leuke kennismaking maar de impact van Speedy Ortiz en Charly Bliss bij de eerste beluistering van hun werk was een stuk groter.