Lost Highway schreef:
Ik heb de indruk dat Kilbey vaak gebruik maakt van natuurelementen als metaforen voor onze moderne maatschappij. De teksten worden op ontspannen manier voorgedragen maar bevatten vaak verborgen kritiek op het mensdom.

Destination voelt aan als sloffen door de woestijn waarna rond +/- 4 minuten een onweer losbarst. Sfeervol gitaarwerk, de delays, de tekst, de piano aan het einde, je kan een album niet beter beginnen.

Under The Milky Way laat duidelijk horen waar de band zijn inspiratie haalt, nl in de golden sixties. Gouden melodie, dromerig refrein, zowaar een doedelzak, dit soort mooie popsongs hoor je opvallend weinig dit decenium; al hebben we met oa Fleet Foxes terug bands die licht psychedelische popsongs schrijven (en gelukkig maar!)

Zo kan ik over elke track wel iets lovends zeggen, de met het scheppingsverhaal flirtende rocker Reptile, de moderne wals Antenna (misschien wel het allermooiste nummer op Strafish) of het idealistische New Season. Welkom in de wondere wereld van The Church.

Cor schreef:
Het blijft een bijzondere plaat. Bezwerend, opzwepend met liefde gemaakt. Je voelt bijna fysiek aan dat Gabriel zijn bestemming had gevonden. Prachtige ritmes en warme klanken met die Afrikaanse feel. 'Wallflower' gaat door merg en been als Gabriel smeekt: "Hold on...."

brandos schreef:
Dit was een van de weinige albums waar ik het mijn symfo-vrienden volledig over eens kon zijn. Zij waardeerden het muzikale vakmanschap en ik het expressieve en compacte. Alles klopt op deze plaat, het heeft immers een hart. De beste liedjes uit hun hele oeuvre. Ongelooflijk dat dit dezelfde band is die later het gemakzuchtige "everybody wants to rule the world" zou opnemen. Maar ja een plaat als deze kun je ook maar 1 keer maken; een meesterwerk!

stans schreef:
Sinds LOG uitkwam is hij deel gaan uitmaken van mijn dna zou ik haast willen zeggen. Ik ken iedere noot van deze prachtplaat bijna uit mijn hoofd. Ik ben redelijk spaarzaam met de term 'meesterwerk' maar dit is er eentje. Wat een sfeer wordt hier neergelegd, tekstueel heel sterk en instrumentaal al even goed. Prijsnummer is natuurlijk It Never Rains, met name het instrumentale outtro vind ik subliem. Zelf Industrial Disease past om reden die chevy93 hierboven al schreef. Kom aub niet aanzetten met loze kreten als 'saai' en 'slaapverwekkend', dit rockt hard waar het kan en zacht waar het moet, alles klopt, alles past en geen noot is teveel.

BoyOnHeavenHill schreef:
Als ik met "verse" oren naar dit album luister heeft het nog altijd hetzelfde ademstokkende effect als de eerste keer dat ik het hoorde. Nog altijd lijkt Brilliant trees de standaard te zijn waarmee mensen hier Sylvians solowerk beoordelen (hoewel toch ook wel veel mensen Secrets of the beehive noemen). Het gebruik van de trompet die als een synthesizer klinkt (en vroeger dacht ik dat het ook echt een synth wàs, bijvoorbeeld tijdens de eerste maten van het titelnummer) is in ieder geval een soort handelsmerk voor deze plaat geworden: als ik nu ergens zo'n geluidje hoor denk ik meteen aan Brilliant trees. (Of zijn er doorgewinterde jazzluisteraars die onmiddellijk wijzen op trompetsolo's op platen die ver buiten mijn aandachtsgebied liggen?)

Thomzic schreef:
Met Nebraska heeft Bruce Springsteen een meesterwerk afgeleverd. Ik kan het me voorstellen dat het op een eerste gehoor niet erg interessant is en zelfs saai kan overkomen. Voor degenen die dit hebben, zet deze plaat eens op in een rustige omgeving, verdiep in je de teksten en probeer je te verplaatsen in de personen. Dan blijkt dat het een ongekende schoonheid kent in intieme liedjes met een boodschap voor iedereen.

Sir Spamalot schreef:
Hun geweldig debuutalbum Iron Maiden uit 1980 was veelbelovend, de fantastische opvolger Killers uit 1981 liet een verfijnder klinkende groep horen, deze The Number of the Beast met nieuwe zanger Bruce Dickinson voel ik nog steeds aan als dé aanval naar de absolute top van Metal. Na 31 jaren heeft dit album, nog steeds een belangrijke impact op mij. Mijn definitie van een zuivere klassieker.

Die impact is nog dusdanig dat ik me zelfs herinner, zoals bij Kill ‘Em All van Metallica, waar ik dit album in 1982 op vinyl heb gekocht, in een platenwinkel in de Kapellestraat in Oostende, nabij het Wapenplein. De prijs hangt nog binnenin de hoes: 275 BEF! Zoals zovele platenwinkels is deze ook al lang uit ons straatbeeld verdwenen, nu bevindt zich daar een krantenwinkel. Ik denk er nog vaak aan als ik dat gebouw passeer. Best raar wat een mens zich nog herinnert.
(...)
Slotwoord: voor mij persoonlijk en voor het genre (dat lelijk woord) één van de absolute klassiekers en topplaten uit de muziekgeschiedenis en moet je nog het beste van al weten? Dankzij hun verenigde talenten slaagden ze later erin dit album nog te overtreffen. Straffe mannen, die ijzeren maagden.

Morinfen schreef:
Ik treed Morrissey volmondig bij wanneer hij deze aanduidt als zijn beste CD met The Smiths. Het is moeilijk een passender orgelpunt van een groep in te denken als het magistrale 'I won't share you'.

cosmic kid schreef:
Wat me destijds gelijk opviel was de luchtigheid, de vrolijkheid van de eerste paar nummers. Wie The river opzet ziet gelijk de zon door de wolken breken, het wordt spontaan zomer. Pas heel veel jaren later zou ik ontdekken dat vooral The ties that bind en Jackson Cage een diepere, serieuze tekstuele laag. Dat maakt mijn waardering voor deze nummers alleen nog maar groter.
Vooral rondom The River box van iets meer dan een jaar geleden is er heel veel gezegd en geschreven: Bruce wilde zowel de donkere als de luchtige kant van zijn concerten overbrengen en gaf de relatie en het wel en wee van de "gewone" man en vrouw een nog nadrukkelijker stem dan in eerder werk.

Lexcoaster schreef:
Magistrale plaat van een geweldige artiest. So is enorm gevarieerd, van lekker dansbare funky nummers naar pratige ballads. De kracht van deze plaat zit 'em ongetwijfeld in z'n tijdloosheid, het klinkt niet echt als een typisch jaren '80 album, maar dat is iets dat je wel van PG kan verwachten, de man leverd een constante kwaliteit af, al zit er soms jaren tussen verschillende albums. Hij neemt de tijd om zijn muziek te schrijven, en dat hoor je er vanaf.

Franck Maudit schreef:
Verder lig ik al een hele dag schuimbekkend op de grond omdat ik moet wennen aan het feit dat chevy93 een nieuwe avatar heeft - maar dat geheel terzijde.

Dwejkk_ schreef:
Spek en bonen:
3. Lloyd Cole & The Commotions - Rattlesnakes (1984)

nightcrawler schreef:
Een klassiek jaren 80 pop album waar ik mee ben opgegroeid. Alles valt hier op zijn plek; de baslijnen van John, de synth partijen en arpeggiator van Nick, de rock-achtige gitaar van Andy en de zang en tweede stem van Simon. Niet voor niets dat dit album nog steeds een inspiratie vormt voor bands. De band was hier op haar hoogtepunt qua creativiteit.

sebas schreef:
Dikwijls verkeerd geïnterpreteerd album (en hoes) maar wel de Grote Doorbraak van The Boss in 1984, toen ook Europa massaal voor de uitstraling van deze working class hero viel.

Een imposante bundeling van ’s mans kunnen: een ongekende serie hits, gespierde rocksongs, weemoedige ballades en vooral fantastische verhalen. Met in de hoofdrol het gewone leven op het Amerikaanse platteland.

wibro schreef:
Deze LP van dit fabuleuze album had ik nog steeds onder het stof in mijn kast staan. Vandaag maar weer eens beluisterd en oh mensen dit album klinkt nog steeds geweldig, misschien nog mooier als toen ik het ruim 25 jaar geleden voor het eerst beluisterd heb. De muziek op dit album is puur klasse. Ik kan geen enkel zwak moment ontdekken. Wat valt er verder eigenlijk nog over te zeggen. Eigenlijk niets. Ja, toch wel. Dat het gemiddelde hier op Music Meter voor dit schitterende album eigenlijk nog te laag is.
Script of the Bridge behoort voor mij tot de beste albums die de jaren tachtig heeft voortgebracht en die van mij daarom ook de maximale waardering krijgt.

5,0*.

Misterfool schreef:
ik kan alleen maar zuchten. hoeveel progressieve meesterwerken komen nog op mijn pad. want zeg nou eerlijk na het beluisteren van dit album wil je toch het liefst het album gelijk in huis halen. Maar ja zoveel albums moet ik nog eens kopen. frank zappa is al besteld. van supertramp,porcupine tree,tool,anekdoten,uriah heep moet ik ook nog eens iets kopen. tsja prog is net een oneidig bron denk je net dat er geen klassieke band in het genre meer is dan vind je er weer een. Rush staat in ieder geval op mijn verlanglijste. Ooit moet het er van komen. ach ja klasse verouderd niet.

Sanvean schreef:
Magnifiek album van Dead Can Dance.

Misschien wel het beste dat deze band te bieden had. Dit album is zo goed opgebouwd, en de sfeer is zo groots. Vooral het tweede deel kan me bekoren. Als dat deel aanvangt met Dawn of the Iconoclast begint de kippenvel alweer aan te vangen bij mij. Cantara is een avn hun bekendste songs, en terecht.

Summoning of the Muse is voor mij ábsoluut het hoogtepunt van deze plaat. Misschien wel het allermooiste stuk van Dead Can Dance, nu ik er zo over nadenk (of in ieder geval met The Host of Seraphim en De Profundis (Out of the Depths of Sorrow) in de absolute top). Dat nummer kan ik gerust tien keer achter elkaar draaien. Zó verschrikkelijk mooi, levenslustig, perfect.

Within the Realm of a Dying Sun is een perfecte sfeerplaat. Aanrader voor de liefhebber van donkere klanken!

mat schreef:
Ik heb het altijd jammer gevonden dat Faith en Seventeen Seconds niet te samen in één dubbel album zaten. Er ontbreekt me altijd iets als ik luister naar Faith en dan moet ik 17 opleggen of vice-versa. Ze liggen totaal in elkaars verlengde...vind ik.
Onlangs John Frusciante van de RHCP op TV lovende woorden horen zeggen over deze twee meesterwerkjes. Gelijk had ie en ik geef ze elk 4,5.

Liefhebber schreef:
En ineens zat ik onder het ijs. Ik voelde mezelf wegglijden op de klanken en ik probeerde uit alle machten mezelf boven te worstelen. De helikopter kwam over en verdween weer uit zicht, mij achterlatend met hoop dat ik gevonden zou worden. Met The Jig Of life werd de hoop versterkt en op de ijle klanken van Hello Earth zweefde ik boven mezelf. De Morning Glory zette me weer terug op vaste grond en het album was voorbij.

Mahler symfonieën, of de passies van Bach, of de herhaalde ritmes van Steve Reich kunnen op de luisteraars een bezwerend effect hebben. The Hounds of Love heeft dezelfde kwaliteiten. Luisteren op een moment dat je helemaal open staat om de muziek te beleven en er gebeurt iets magisch..

orbit schreef:
Ik heb toch al heel wat platen uit de globe afgeluisterd om deze energie, duisternis en gekte terug te vinden, maar deze plaat blijft fier op kop wat dat betreft. Het lijkt wel een sardonisch plezier wat Smith erin schept om met zoveel overtuiging zijn zwartgalligheid en mispogen de microfoon in te spugen. De composities van de nummers zijn daar allemaal perfect op toegesneden. De ultieme soundtrack voor een apocalyps!
Het titelnummer is inderdaad een ontbranding van alle opgekropte misantropie die zich inmiddels binnen de band had verzameld (de ultieme afsluiter van het tijdperk 17 seconds, faith en deze). Het luistert als een mix van industrial, darkwave en een klassieke horrorsoundtrack. Niet meer overtroffen wat betreft allesoverheersende inktzwarte heftigheid, alsof er een kudde bizons over je schedel heen dendert!

lennert schreef:
Clutching At Straws is een album waar ik met geen mogelijkheid kritiek op zou kunnen leveren. Ja, Just For The Record en Incommunicado zijn duidelijk de mindere broers op dit album, maar beide nummers brengen me nog steeds veel plezier. Waar ik bij de recensie van Misplaced Childhood aankaartte dat ik het jammer vind dat het album zo clean klinkt, heeft Rothery hier het roer wat omgegooid qua solo's en klinkt zijn sound veel rauwer. Daarnaast wordt er zo ineens gespeeld, dat het bij vlagen klinkt alsof er een heavy metal gitarist aan de gang is, topwerk!

Fish is hier op zijn meest emotioneel qua zang en teksten. Helemaal de lyrics van The Last Straw: Happy Ending raken me iedere keer op de juiste wijze. Alles bij elkaar doet het concept me hier ook een stuk meer dan bij Misplaced Childhood het geval is. Ik moet mijn top 10 nog laten aanpassen, maar er is een grote kans dat deze Misplaced Childhood komt te vervangen.

dazzler schreef:
Ocean Rain en The Unforgettable Fire. De grot en het kasteel.
De Schotse regen versus het Ierse vuur. Beide groepen worden volwassen
in het jaar 1984 en slagen erin om hun songs rijker te arrangeren en hun boodschap
op die manier bij een breder publiek te brengen. Echo & The Bunnymen en U2.

Het is wachten tot 1987 voor beide groepen met nieuw werk komen.
U2 zal de wereld veroveren met The Joshua Tree. Echo & The Bunnymen
zet zichzelf op een zijspoor met een veel te radiozoet, titelloos album.
Maar in 1984 brachten beide bands de hemel een beetje dichterbij.

Telamon schreef:
Mooi decennium toch die jaren '80!

BoyOnHeavenHill schreef:
Wat deze muziek echter ook kenmerkt is de manier waarop Steve Rothery en Mark Kelly met hun smaakvolle arrangementen de lange nummers zodanig inkleuren dat ze de perfecte achtergrond vormen voor de lange lappen tekst die Fish zingt, met zijn karakteristieke stem die misschien niet technisch perfect is maar wel zo uitdrukkingsvol dat ze die teksten een extra emotionele dimensie geven. En daardoor worden zelfs de nummers die misschien compositorisch niet uitblinken toch meegezogen in het geheel, als één lange trip waarvan je eigenlijk geen stukje zou willen missen. Alles hoort bij elkaar op deze plaat, alles vormt één gemoedstoestand.

Wellicht gooide Fish hier in één keer alle opgespaarde woede, rancune en gekwetstheid eruit, zodat je je zou kunnen afvragen wat hij voor toekomstige platen nog in petto zou kunnen hebben. Meer dan genoeg, naar zou blijken, maar dit debuutalbum is in ieder geval een linkse directe die voor mij inmiddels totaal los is komen te staan van elke (positieve dan wel negatieve) Genesis-associatie.

The Scientist schreef:
Hetgeen me nog het meest vastpakt hieraan is de onvoorspelbaarheid. Bij sommige albums weet ik van tevoren precies waar ik aan begin, hier totaal niet... Ik weet wel globaal hoe elk nummer gaat, maar toch verrast het me weer. Dat is voor een groot deel ook de kracht van dit album. Hoewel ook Swordfishtrombones hier niet bij achterblijft.

Een waardig top10-album.. echt heel mooi

Chameleon Day schreef:
In het minimalisme ligt juist de grote kracht en pracht van deze plaat. De sfeer wordt meesterlijk neergezet. Elk nummer staat op precies de juiste plaats en is raak. Geen noot te veel of te weinig.

Voor het optimale effect moet je het album in zijn geheel beluisteren. Nummers als 'A Reflection', 'Secrets', 'Three' en 'The Final Sound' zullen door sommigen als vullertjes worden gezien en mss zelfs als inferieur, maar niets is minder waar. Deze nummers vormen een onmisbaar onderdeel van de ijzersterke spanningsboog die The Cure met dit album weet te creëren. In mijn oren fabuleus. Dit album heeft mij in de 25 jaar dat ik hem ken, nog geen (17) seconde(s) verveeld.

Waarvan akte!

Angelo schreef:
Ik geloof dat het niet mogelijk is om een bepaald nummer te betitelen tot 'hoogtepunt' aangezien dit album een en al hoogtepunt is. Inmiddels is dit album 28 jaar oud en het klinkt nog moderner dan een groot gedeelte van de albums die nu worden uitgebracht.

Ik heb één woord voor dit meesterwerk: tijdloos.

Waarschijnlijk klinkt dit album over 28 jaar nog steeds even goed als nu en toen. Echt een bijzonder album dat nooit, maar dan ook nooit zal beginnen te vervelen.

nico1616 schreef:
Het is fantastisch om een elke noot van een plaat te kennen, elk woord te kunnen meezingen en er nog steeds door opgezweept te worden. Elke keer opnieuw die energie, vanaf de openingswoorden 'dearly beloved ...', het eerste gekrijs uit zijn ziel in The Beautiful Ones, het intermezzo dat het tweede deel van Computer Blue lijkt te zijn maar dan toch uitmondt in energieke hysterie, het opzwepend vulgaire Darling Nikki waarbij Prince heel zijn ziel blootlegt: 'COME BACK NIKKI COME BACK' en dan dat psychedelische einde. En dan die kant 2: When Doves Cry zonder bas wat nog steeds heel bevreemdend is, het feestje I Would Die 4 U dat overloopt in Baby I'm a star - ja, daar is dat zalige gekrijs weer - en tenslotte de afsluiter der afsluiters in de lange versie ...

Bruce Almighty schreef:
Toen ik voor het eerst A Sort of Homecoming hoorde... écht een nummer dat iets met me deed. Een rocknummer van het kaliber waar ik van houd. Bono's vocals zijn behoorlijk aangrijpend. Alsof hij alles geeft dat hij in huis heeft. Gitaarwerk en drums vallen ook behoorlijk op. Maar naast dit sterke openingsnummer heeft het album nog meer te bieden: Pride (In The Name of Love) (het nummer dat ervoor zorgde dat ik U2 ging opzoeken), Wire, The Unforgettable Fire, Bad, Indian Summer Sky en MLK. Stuk voor stuk geweldige nummers. Toegegeven, Promenade, 4th of July en Elvis Presley and America heb ik vaker moeten beluisteren voordat ze goed wilden binnendringen Inmiddels zijn die in niveau aanzienlijk gestegen bij me en heb ik ze hoog zitten. Ze komen wat experimenteler over, maar des te intrigerender is het om naar te luisteren.

BoyOnHeavenHill schreef:
Sommige bands hebben één plaat die algemeen wordt gezien als het hoogtepunt in hun oeuvre, waarbij de meeste mensen het er wel over eens zijn dat ze nooit beter zijn geweest, een plaat waarop ze tot volle wasdom kwamen en waarop ze al hun kwaliteiten maximaal ten toon konden spreiden. This is the sea is niet mijn favoriete Waterboys-plaat, maar als dit de enige CD is die van hen naar het spreekwoordelijke onbewoonde eiland mee zou gaan zou ik daar geen problemen mee hebben. "Surrender, surrender, surrender..."

El Ninjo schreef:
Net weer eens beluisterd en het blijft voor mij nog steeds de allerbeste van de Talking Heads.

Wat op Fear of Music nog slechts mondjesmaat werd toegepast komt hier tot volle bloei - een soort van nerveuse opgejaagde grotestads pop/funk naadloos gekoppeld aan Afrikaanse percussiepatronen en een bijna gospelachtige samenzang.

En natuurlijk mag de rol van Brian Eno als producer hier niet onderschat worden. Hij voegt op subtiele wijze dingen toe, herhaalt passages, trekt geluiden uit elkaar en frommelt ze weer terug en is zo nadrukkelijk (mede)verantwoordelijk voor het unieke geluid dat het album, ruim 25 jaar na dato, nog steeds zo bijzonder maakt.

lebowski schreef:
In het jaar 1987 draaide ik bijna alleen deze plaat en liep ik op een avond verdwaasd en verdoofd door Utrecht, op zoek naar een vervolg aan mijn leven. Want ik had zojuist een concert gezien dat alle muziekervaringen had overtroffen (en die pas vorige week werd benaderd bij Porcupine Tree).

Prince was zo'n unieke verschijning in die tijd, met zijn Droger dan Droog-funk die zelfs dwarsleasies de dansvloer op stuwde. Ook in mijn vriendenkring verstomden alle muzikale verschillen, want over Sign ''o' the Times waren we zeldzaam unaniem. Net als over het feit dat de volumeknop onterecht bij 10 ophield.

Ronald5150 schreef:
Ik kende Talk Talk eigenlijk alleen maar van de poppy jaren 80 singles als ”Such a Shame”. Toen ik voor de eerste keer ”Spirit of Eden” hoorde, was dat dus wel even hele andere koek. Maar wel koek die er bij mij heel goed ingaat. ”Spirit of Eden” gooit het over een hele andere boeg en is een intrigerende en hemels mooie luisterervaring. Openingsnummer ”The Rainbow” zet direct de toon en ik ben gelijk geboeid. De mooie opbouw van het intro en dan die warme cleane gitaartonen, aangevuld met de dreigende harmonica. Talk Talk zorgt op alle liedjes van ”Spirit of Eden” voor een spannende opbouw. De zang van Mark Hollis is hypnotiserend en dromerig tegelijk. Je wordt als het ware in de composities gezogen en de melodieën voeren je mee naar een droomwereld om jezelf in te verliezen. Hollis en de zijnen creëren een breed pallet aan geluidskleuren die ontspannend werken, maar je toch ook scherp houd. Iedere keer hoor ik wel iets nieuws op ”Spirit of Eden”. Het zijn kleine dingetjes, nuances die me toch telkens weer weten te verrassen. Als ik ”Spirit of Eden” draai is het dan ook zelden maar een keer, hij gaat toch nog minstens een keer op de repeat. Hoorde ik dat nou net goed? Knap als een album na zoveel jaar je toch nog weet te verbazen, verrassen of je nieuwe dingen doet ontdekken. ”Spirit of Eden” ligt eigenlijk best ver van mijn primaire muzieksmaak (blues, jazz, rock), maar als muziekliefhebber in het algemeen is dit toch een album dat zorgt voor een adembenemende luistertrip vol prachtige klanken en melodieën.

deric raven schreef:
Adrian Borland had zijn testament al 18 jaar voor zijn dood geschreven.
Het doembeeld van de jaren 80 bleef in zijn geest.
Niet klaar voor een nieuw millennium.
Een generatie zien opgroeien.
Zelfs na die jaren hield hij vast aan dat standpunt.
Zijn gedachtes stagneerden.
Geen ontplooiing.
Het was zinloos.
Waarom een poging tot vooruitgang ondernemen.
Het leven was al lang geleefd.

Adrian Borland overleed eigenlijk al een jaar na Ian Curtis.
Het lege omhulsel bleef echter achter.
En zou pas later vervagen.

Co Jackso schreef:
Marillion heeft zijn best gedaan om dit te laten klinken als een geheel, daarom is het ook moeilijk om nummers aan te wijzen die beter zijn dan de rest. Het is eigenlijk alleen mogelijk om bepaalde momenten aan te wijzen die ervoor zorgen dat dit een meesterwerk is. De uitbarstingen in Blind Curve, de opener en de overgang naar Kayleigh, het middenstuk van Heart of Lothian, de woede in Waterhole en natuurlijk Lavender, het is allemaal schitterend. Natuurlijk zullen veel mensen dit album afdoen als onnodig bombastisch en theatraal, en hoewel ik mij daar weleens aan kan storen, gebeurt dat ditmaal niet. Dit album verdient zonder twijfel de hoogste waardering en krijgt van mij een plaats in mijn top 10.

Johnny Marr schreef:
Doolittle, what can I say... wat een album! Zal waarschijnlijk nooit meer uit mijn top 10 verdwijnen. Voor mij een stuk toegankelijker en toch wel beter dan zijn voorganger Surfer Rosa. De nummers zijn gewoon veel aanstekelijker en blijven makkelijker in mijn hoofd nazinderen.

Hier hebben ze gewoon de explosieve, schreeuwerige nummers waar de Pixies om bekend staan weten te combineren met leuke popnummers (Here Comes Your Man, Monkey Gone To Heaven, La La Love You). Het album gaat m.a.w. nooit vervelen. Net als je denkt dat het album wat gaat afzwakken op het einde komen ze nog met een diamant van een nummer als 'Gouge Away' op de proppen.