191
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Anathema - Regret [7:58]



Alternative 4 | 1998 | Verenigd Koninkrijk

2023: 166
2022: 126
2021: 157
2018: 98
2017: 59
2016: 97
2015: ---
Genomineerd door: Casartelli

Dat dit nummer een diepe emotionele lading draagt, blijkt al uit de eerste tonen. Het akoestische gitaarspel geeft al een bepaalde triestheid aan het nummer. En dat wordt tijdens de rest van het nummer niet beter.
Nee, dit is weer eens geen vrolijke muziek. Zowel qua sfeer als tekst niet. Daar kan het sprankje hoop wat doorklinkt niets meer aan doen.
Maar als het leidt tot dergelijke prachtige doorleefde intense nummers, hoop ik dat Anathema nog heel vaak spijt krijgt. (Bonk)

190
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
The Gathering - Travel [9:06]



How to Measure a Planet? | 1998 | Nederland

2023: ---
2022: ---
2021: 173
2018: 263
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Outlaw104

In eerste instantie dacht ik dat 'Travel' ging over het afscheid nemen na het overlijden van geliefde en/of toegewijde personen. Dit werd nog eens versterkt door een bij dit nummer gemaakte videoclip over de tragiek van de ontploffende Challenger en de tekst "your music was to stay forever". Pas later kwam ik erachter dat het een prachtig eerbetoon van Anneke van Giersbergen aan Mozart bleek te zijn, waarvan de oorsprong lag in het zien van de film ‘Amadeus’ als 12-jarig meisje .
De muzikale begeleiding van gitaar en keyboard in het symfonisch tussenstuk naar de finale toe, en de finale zelf, zijn in één woord adembenemend. En de stem van Anneke vind ik simpelweg de mooiste van Nederland. Alhoewel bevooroordeeld, omdat deze vakvrouw altijd al een ontzettend sterke aantrekkingskracht op mij heeft uitgeoefend. (Outlaw104)

189
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
IQ - Common Ground [7:00]



Nomzamo | 1987 | Verenigd Koninkrijk

2023: 32
2022: 57
2021: 53
2018: 62
2017: 83
2016: 209
2015: ---
Genomineerd door: meesterdch

Voor Nederlanders een reality check: de grote oorlog, dat was in de ons omringende landen toch echt de Eerste Wereldoorlog. De Britse prog uit de jaren '80 schonk ons rond dit thema al Sequences (Twelfth Night) en Les Morts Dansant (Magnum) en IQ (tijdelijk met Paul Menel achter de microfoon) verlegt de al vrij hoog liggende lat nog eens met Common Ground. Tekstueel laat het nummer weinig aan de verbeelding over, om daarna nog even hun vakmanschap in het instrumentale sfeer schetsen te bewijzen. (Casartelli)

188
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
The Moody Blues - Nights in White Satin [7:24]



Days of Future Passed | 1967 | Verenigd Koninkrijk

2023: 227
2022: 220
2021: 150
2018: 174
2017: ---
2016: ---
2015: 158
Genomineerd door: chevy93

De bekendste hit van The Moody Blues en misschien wel de officieuze start van het symfonische rock-genre. Moody Blues kregen de mogelijkheid met een orkest op te nemen om namens het label het Deramic Sound System te promoten. Ingewikkelde verhaal, maar The Moodies gingen ermee aan de slag. Kersverse Moodies Justin Hayward en John Lodge bleken prima songwriters te zijn en de sound van de band verschoof ook van de oorspronkelijke rhythm & blues van de eerste plaat naar een meer dromerige, sferische rock, wat (zoals gezegd) bekend zal komen te staan als symfonische rock.

Op deze afsluiter van de lp Days of Future Passed hoor je alle elementen terug, die The Moody Blues zo beroemd en geliefd maakten: de emotionele teksten en vocalen van Justin Hayward, de zangharmoniëen, de fluitsolo, de mellotron en de enorme bombast. You love it or hate it. Maar met Days of Future Passed en Nights in White Satin was de symfonische rock geboren. (Mssr Renard)

187
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Renaissance - Ashes Are Burning [11:21]



Ashes Are Burning | 1973 | Verenigd Koninkrijk

2023: ---
2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Floydje

186
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Riverside - Escalator Shrine [12:41]



Shrine of New Generation Slaves | 2013 | Polen

2023: 94
2022: 132
2021: 197
2018: 211
2017: 166
2016: 111
2015: 152
Genomineerd door: Dieter

Het nummer begint met wat gitaargetokkel, wat een soort Oosterse klank heeft. En nou heeft deze band een Poolse oorsprong, maar ik bedoel eigenlijk nog wat verder in Oosterse richting. Door een lekker terugkerend basloopje word je rustig het nummer ingezogen.
Nu is de opbouw van dit nummer sowieso buitengewoon geweldig, vind ik. Er zit eerst een soort ingetogenheid in, waarbij je merkt dat het tempo en de intensiteit steeds wat toeneemt en je bijna zit te wachten op de uitbarsting. Na zo’n vier minuten komt er dan ook een tempoversnelling en volgt er een heerlijk instrumentaal stuk, waarbij ook het geweldige toetsenwerk opvalt. Daarna keert de rust wel terug, maar de spanning blijft.

Overigens vind ik Mariusz Duda een hele fijne zanger, die zowel ingetogen als krachtig goed kan zingen (en daar zijn er naar mijn opinie niet zo veel van). Hij zingt hier over het thema van het album; de nieuwe generatie slaven, te weten ‘Google Boys and Wiki Girls’

Er wordt hier één van de hoogtepunten uit het toch al niet misselijke oeuvre van Riverside afgeleverd. En dat maakt dat als Mariusz ‘We Can’t Stop’ zingt, je ook denkt, dat het van jou nog wel lang zo door mag gaan. Maar uiteraard komt er ook een eind aan dit prachtnummer, met een bijna kerkelijk aandoend slotstuk. (Bonk)

185
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - The New Kings [16:43]



F.E.A.R. | 2016 | Verenigd Koninkrijk

2023: 53
2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: musicborst

Stel je voor... dat je als band nadat je al zo'n 35 jaar bestaat, het toch voor elkaar weet te krijgen om toch nog weer een 5*-album weet te produceren. En dat is dan zeker niet je eerste. Stel je dan ook nog eens voor dat in de speciale editie van dit album je eigen naam kan staan, alsof je zelf ook iets hebt bijgedragen aan de totstandkoming van dat fantastische album.

Maar stel je dan ook nog eens voor dat het hele album al bijzonder mooi is (duuh, het is een 5*-album immers), maar dat dan ook nog eens afgesloten wordt (we vergeten voor het gemak nog even Tomorrow's New Country, want die stelt met nog geen twee minuten natuurlijk niet zo veel voor) met één van de beste epossen uit de hele toch al niet misselijke carrière van deze band. Alsof het hele album toewerkt naar deze heerlijke eruptie van ruim een kwartier lang met ook nog eens een scherpe bijtende tekst die ook weet te raken. Dat je denkt; fuck everyone and listen!

Dat valt toch bijna niet voor te stellen! Maar gelukkig hebben we Marillion! (Bonk)

Grappig. Soms kom je er achter dat je onbewust blijkbaar een eigen stijl qua recensie gekopieerd hebt. En ik vond nog wel best origineel hoe ik die recensie van Peter Gabriel dit jaar gedaan had

184
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Yes - Yours is No Disgrace [9:41]



The Yes Album | 1971 | Verenigd Koninkrijk

2023: 177
2022: 107
2021: 155
2018: 160
2017: 140
2016: 86
2015: 85
Genomineerd door: ranboy

Het nummer dat Yes-nieuwe stijl aankondigde, met de karakteristieke "klap"-slaggitaarpatronen van Steve Howe en de even karakteristieke zware wandelende bas van Chris Squire daaronder. Hiervóór was dit nog een band die op inventieve wijze eigen composities combineerde met Byrds- en Beatles-covers in een stevige en fris klinkende maar nog altijd redelijk klassieke sound, maar vanaf hier werd Yes het boegbeeld van de symfonische of prog-rock die gedurende een paar jaar de albumlijsten domineerde. Na "The Yes album" kwam Rick Wakeman de groep versterken en was de klassieke line-up van "Fragile" en "Close to the edge" een feit, maar bijna alle kenmerken waren al op "Yours is no disgrace" aanwezig: verrassende tempowisselingen, virtuoze solo's, een even strakke als swingende ritmesectie, en kosmische teksten van een leadzanger met wie je vooral een of twee octaven láger moest meezingen. Het werd later allemaal zelfs nog iets beter dan dit, maar vermoedelijk nooit meer zó overdonderend. (BoyOnHeavenHill)

183
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Karnivool - New Day [8:21]



Sound Awake | 2009 | Australië

2023: 123
2022: 180
2021: 249
2018: 222
2017: 287
2016: 195
2015: ---
Genomineerd door: Finidi

Een band die wat mij betreft te weinig waardering krijgt in (het Noorden van) Nederland. Ik heb in 2014 een geweldig concert van deze band in de Oosterpoort mogen bijwonen. Het trieste was echter dat het wel verplaatst was naar de Binnenzaal, vanwege het gebrek aan belangstelling. Toch knalden ze er een geweldig optreden uit, waarbij geen moment te merken was dat ze teleurgesteld waren dat ze hiervoor helemaal de reis vanuit Australië gemaakt hadden.

Ze sloten dat optreden af met dit heerlijke nummer. Dit komt van het oersterke album Sound Awake. In dit nummer laten ze horen zowel sterk te zijn in de meer ingetogen stukken, als in de hardere stukken. Want Ian Kenny kan erg krachtig zingen en de gitaren en drums knallen op hun best in deze harde stukken, maar ook in de rustige stukken weet het de spanning en aandacht heel goed vast te houden. Ook qua structuur, opbouw en tekst zit dit nummer gewoon erg goed in elkaar.

Een heerlijke afsluiter van een geweldig concert, waardoor ik het nummer nog meer ben gaan waarderen. Want goede herinneringen, maken een nummer soms nog wat fijner dan het al is. (Bonk)

182
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Eloy - Poseidon's Creation [11:44]



Ocean | 1977 | Duitsland

2023: 218
2022: 144
2021: 191
2018: 190
2017: 100
2016: 138
2015: 71
Genomineerd door: Brunniepoo

Poseidon's Creation is een van de ultieme klassiekers van zanger/gitarist Frank Bornemann en... wel, kan er iemand nog een bandlid van Eloy opnoemen? Voor de bekendheid van de collega's helpen de vele bezettingswisselingen (Bornemann verving enkele keren zijn complete 'begeleidingsband) natuurlijk niet mee, maar de openingstrack van Ocean had zonder bassist Klaus-Peter Matziol toch beslist anders geklonken. Detlev Schmidtchen tekent voor het rijke toetsenarsenaal, dat doorheen de Eloy-discografie de gitaar toch wel als zichtbaarste melodiemaker verdringt. En dan zullen we drummer Jürgen Rosenthal ook nog maar even noemen.

De instrumentale opening van Poseidon's Creation is gelijktijdig generiek en uiterst herkenbaar. Dat laatste geldt natuurlijk nog meer voor Bornemanns zang en dictie die, tegen de vijf minuten, dan eindelijk inzetten. Als dan rond de acht minuten het wederom o zo herkenbare gitaar/toetsenduel inzet, weet je dat het gebabbel over Poseidon, Atlantis en Kleito eigenlijk maar een korte onderbreking van het instrumentale extravaganza was. Een nummer met drie zulke verschillende delen dat ondanks het ontbreken van zelfs maar een spoor van refrein minstens het herkenbaarste Eloy-nummer sinds Land of No Body is en misschien wel hun herkenbaarste ooit... dat is toch een hele prestatie. (Casartelli)

181
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
Black Mountain - Space to Bakersfield [9:04]



IV | 2016 | Canada

2023: ---
2022: ---
2021: 201
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Outlaw104

Het album ‘IV’ uit 2016 van de Canadese band Black Mountain had voor mij best wel een aantal luisterbeurten nodig voordat het zijn geheimen prijs gaf. Doordat het al een tijdje op mijn ouwe Mp3-speler stond kreeg het de luisterbeurten vanzelf tijdens mijn lange wandelingen als ik die speler weer eens meenam.
De heerlijke muzikale trip die ik erbij ervoer, waarin space-rock met symfonische synthesizers een zweverig sfeertje creëerden deed me regelmatig in de waan belanden in een groot universum rond te lopen. Wat muziek al niet aan verbeelding kan bijdragen!
Doordat Space to Bakersfield een vrij lange slottrack is van IV en mijn wandelrondje vaak al voordien ten einde was, liep ik meestal nog een paar straten verder wat net voldoende was om het laatste nummer in zijn geheel af te kunnen luisteren om dan in ‘hogere sferen’ thuis te komen.
Het moge duidelijk zijn dat Space to Bakersfield mij net dié momenten gaf, waarin soms woorden tekort schieten maar het onzegbare hoorbaar is. (Jacoto)

180
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Phil Collins - In The Air Tonight [5:32]



Face Value | 1981 | Verenigd Koninkrijk

2023: 203
2022: 241
2021: 133
2018: 127
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Bravejester

Dit is het nummer dat het begin van mijn liefde voor Genesis was. Een liefde die weer het begin was van mijn liefde voor prog in het algemeen. Alleen om die reden past dit nummer voor mij in deze progladder. In 1985 kreeg ik van mijn ouders voor mijn 13e verjaardag een platenspeler met ingebouwd cassettedeck. Niet dat ik nou zoveel van muziek hield, want ik groeide op in een redelijk muziekloos huishouden (BZN, Operette, niet echt mijn dingen). Maar op school ging het vaak over muziek, mijn zus draaide veel muziek en rond die tijd was op TV 'The Music Box' begonnen, waar je clips kon zien. Mijn eerste platen die ik draaide, waren de platen van mijn oudere zus. Zij was fan van 'Het Goede Doel' (lid van de doelgroep) en ook van 'Bucks Fizz' en 'The Human League'. Die platen mocht ik dus soms lenen om te draaien. Maar, behalve 'Het Goede Doel' was het geen muziek die bij mij bleef hangen. Op één singletje na, dat ze ook had liggen. En dat was 'In the air tonight' van Phil Collins. Dit nummer bleef ik maar draaien. Omdat het al een oude single was (immers al vier jaar oud) miste mijn zus hem niet echt, dus bleef hij op mijn kamer. En draaide ik hem grijs. Intussen kocht ik ook mijn eerste eigen singles (Billy Ocean, The Miami Sound Machine ), maar toen ik genoeg gespaard had voor de aankoop van een LP, was dat het net uitgekomen 'No Jacket Required'. Ik was verkocht en al snel waren ook de andere dan beschikbare solo-platen van Phil in mijn bezit. Dat waren er twee, dus daarna moest ik verder kijken. Ik doodde de tijd met nog wat vergeten singles en 12 inches met mooie B-kanten (The man with the horn!!) tot ik in 1986 ontdekte dat mijn bewonderde Phil Collins ook zanger van een band was. Op vakantie in Frankrijk kocht ik de cassette (en LP kon ik in mijn tentje niet draaien en ging niet twee weken wachten met een LP in mijn tent, tot ik deze muziek tot mij kon nemen) van 'Invisible Touch' en de rest is geschiedenis. Ik was verkocht in het kwadraat en binnen een paar jaar had ik de hele backcatalogus van Genesis onder Phil in bezit. En toen ik 'Seconds Out' hoorde, was mijn conclusie dat ook in de jaren voor 1976 ze geweldige muziek hadden gemaakt. De eerste keer dat ik 'Supper's Ready' hoorde!! Magie. Ook alles van Genesis onder Gabriel, Gabriel solo, Rutherford en Banks solo vond zijn weg naar mijn platenkast. En daarna ging mijn ontdekkingstocht via Mariliion en Rush verder. Een ontdekkingstocht die mede dankzij deze progladder, na 33 jaar nog steeds voortduurt. En wat vind ik anno 2019 van dit nummer? Ik draai het eigenlijk zelden meer. Maar als ik het hoor, vind ik het nog steeds een geweldig nummer. Een iconisch nummer dat staat voor de tijd die mijn muzieksmaak gevormd heeft en dat de tand des tijds prima heeft doorstaan. En voor mij dus ook een waardige toevoeging aan deze ladder. (meesterdch)

179
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Steven Wilson - Ancestral [13:30]



Hand. Cannot. Erase. | 2015 | Verenigd Koninkrijk

2023: 157
2022: 112
2021: 101
2018: 35
2017: 56
2016: 24
2015: 60
Genomineerd door: Dieter

Bij het beluisteren van het inmiddels alweer één na laatste Steven Wilson album Hand. Cannot. Erase. was de kwaliteit van de muziek weer vertrouwd hoog. Erg hoog. Maar naast de parels die je op dit album veelvuldig tegenkomt, is er eentje van de buitencategorie die wat mij betreft zo tussen het allerbeste past wat de man ooit heeft geproduceerd (en dat is me nogal wat). De tekst, zoals ik die interpreteer, gaat over een verdorven samenleving waarin mensen zich proberen af te sluiten van hun emoties, en hoe dit uiteindelijk resulteert in nog meer drama. Wat me het meest greep waren de regels:

When the world doesn’t want you
It will never tell you why.
You can shut the door, but you can’t ignore
The crawl of your decline.

Hoe heeft het zover kunnen komen na die jeugd met zijn vertrouwde elementen, waar je nooit meer naar terug kunt grijpen? Deze thematiek wordt schitterend neergezet met de voor Wilson zo typische geniale muzikaliteit: virtuoos maar toch ook absoluut in dienst van het nummer. Een absoluut meesterwerk! (El Stepperiño)

178
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Pain of Salvation - Sisters [6:15]



Road Salt One | 2010 | Zweden

2023: ---
2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Etiul

Een muzikaal vervreemdend nummer, deze 'Sisters' van Pain of Salvation. Van een album dat al heel anders was dan de progmetal waar ze ooit mee begonnen. Maar is dat niet juist de reden dat er prog in onze progladder staat? Progressief en vernieuwend? Dat leidt op dat album (Road Salt One) ook wel tot wat missers. Maar dit nummer is voor mij echt raak. Heel minimaal beginnend, met een pakkend maar eenvoudig pianomotief. Dat zich theatraal maar toch ingetogen opbouwt, terwijl Daniël Gildenlow met zijn pakkende en emotievolle stem het verhaal vertelt van een man die, waarschijnlijk met wat wijn achter de kiezen, valt voor de zus van zijn partner. Het beschrijft voor mij de worsteling van een man die beseft dat hij niet verder moet gaan in zijn gedachten bij deze zus. Maar niet voor zichzelf instaat, of hij daar in gaat slagen. Het nummer eindigt in die zin ook met een open einde..... Maar gezien het feit dat Daniël Gildenlow wel meer nummers in zijn oeuvre heeft, waarin het helder is dat hij niet slaagt in het trouw zijn aan zijn partner, bekruipt mij tegen het einde toch het gevoel dat deze man en zuster niet alleen van de wijn zijn blijven nippen. En intussen zwelt de muziek aan, terwijl het toch heel basaal en repeterend blijft en zonder echt tot climax te komen. Net wel, net niet. Ook muzikaal een open einde. Het kenmerk van goede nummers voor mij: als tekst en muziek elkaar aanvullen en ondersteunen en daarmee de emotie van tekst en muziek samen meer zijn dan de som der delen. (meesterdch)

177
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
IQ - Sacred Sound [11:40]



Dark Matter | 2004 | Verenigd Koninkrijk

2023: 87
2022: 116
2021: 77
2018: 109
2017: 64
2016: 74
2015: 70
Genomineerd door: Status Seeker

Waar in eerste instantie Harvest of Souls naast Red Dust Shadow mijn favoriete nummer van Dark Matter was, is dat langzaam maar zeker Sacred Sound geworden. Volgens de inmiddels gekende opbouw naar een instrumentale climax waar IQ inmiddels patent op heeft, en die ik zo waardeer aan onze vrienden uit Southampton. De laatste drie minuten zijn adembenemend, met hoofdrollen voor Mike Holmes en Martin Orford. Dit is de IQ die ik het liefst hoor. (Jester)

176
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Gazpacho - Splendid Isolation [8:33]



Missa Atropos | 2010 | Noorwegen

2023: 193
2022: 193
2021: 261
2018: 159
2017: 68
2016: 56
2015: ---
Genomineerd door: Finidi

Splendid Isolation behaalde een 10e plaats in de Greatest Hits of Gazpacho die ik een half jaar geleden organiseerde. Daarmee was het de hoogste notering van maar liefst vier nummers van Missa Atropos die de eindlijst haalden. Dit conceptalbum draait om een man die zich terugtrekt in een verlaten vuurtoren om een mis te schrijven voor Atropos, de Griekse godin die de levensdraad doorknipt. Hij zoekt zowel rust als de confrontatie met zichzelf. In het verhaal dat het album vertelt, vormt Splendid Isolation het moment dat de hoofdpersoon zijn zelfverkozen afzondering niet langer als straf ziet, maar als noodzakelijke stap in zijn spirituele reis. De songtekst draait vooral om het conflict tussen innerlijke vrijheid en maatschappelijke verwachtingen. Ik kan zelf vooral genieten van dit nummer als ik het beluister als onderdeel van het complete album, dan komt het nog beter tot zijn recht dan als losstaande song. Gezien de middenmoot posities in zowel de GH als vorige Prog Ladders, ben ik niet de enige die er zo over denkt. (All Day Watcher)

175
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
The Pineapple Thief - Vapour Trails [8:32]



Variations on a Dream | 2003 | Verenigd Koninkrijk

2023: 91
2022: 122
2021: 73
2018: 66
2017: 230
2016: 157
2015: ---
Genomineerd door: Casartelli

The Pineapple Thief heeft ook nog een tijdje tot mijn knuffelbandjes behoord. Hun meer doorsnee prog(metal)benadering van de laatste albums, heeft de liefde wat doen bekoelen en in retrospectief beklijft ook van het oudere werk de indruk dat de redundantie in de albums wel wat aan de hoge kant is. Toch heeft de atmosferische rock van Bruce Soord en co, mits met mate geconsumeerd, nog voldoende moois en bij vlagen zelfs adembenemends te bieden. De slepende ballad Vapour Trails, die met veel herhaling en elektronische effecten meer richting postrock-territorium geblazen wordt, is daar een fraai voorbeeld. Het onderliggende album behoort overigens ook tot hun frissere en gevarieerdere. (Casartelli)

174
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Gentle Giant - Peel The Paint [7:32]



Three Friends | 1972 | Verenigd Koninkrijk

2023: ---
2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: ABDrums

173
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
The Pineapple Thief - The Final Thing on My Mind [9:52]



Your Wilderness | 2016 | Verenigd Koninkrijk

2023: 251
2022: 94
2021: 132
2018: 194
2017: 268
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Finidi

Bruce Soord en kompanen staan mijn inziens, met de recentere albums in gedachten, toch wat meer aan de toegankelijke kant van de progressieve rock, maar is toch net te tegendraads om een groot publiek te bereiken.

Ik volg ze al een aantal jaren en nadat Steven Wilson zijn Porcupine Tree op een wel heel laag pitje had gezet, besloot hun zeer veelzijdige drummer Gavin Harrison zich omstreeks 2016 aan te sluiten bij Bruce Soord en kompanen. In maart 2019 maakte ik hem live mee tijdens een concert in De Boerderij en hij sloeg (met ogenschijnlijk gemak) onbedaarlijk hard en bedreven op de vellen, en tilde zo de band (zeker tijdens dit nummer) naar een nog hoger niveau. De opbouw naar het eind van het nummer is meer dan het wachten waard. Een zeer noemenswaardige uitschieter tussen het soms net iets teveel voortkabbelende materiaal, wat met name de laatste jaren is uitgebracht. (Outlaw104)

172
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Supertramp - A Soapbox Opera [4:54]



Crisis? What Crisis? | 1975 | Verenigd Koninkrijk

2023: 234
2022: 172
2021: 129
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Gebruiker43757

Crisis? What Crisis? is het Supertramp album uit de glorietijd van de band dat ik het minst draai. De nummers spreken me gewoon niet zo aan. Uitzondering is het wonderschone 'A Soapbox Opera' wat een ongekende sfeer uitstraalt. Hodgson's emotionele voordracht, Davies' subtiele pianospel, en Dougie Thomson's op- en af lopende baslijnen, maar vooral het kinderkoorgedeelte na drie minuten zorgen voor kippenvel op de armen. Een topstuk uit de Supertramp catalogus. (uffing)

171
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Änglagård - Jordrök [11:09]



Hybris | 1992 | Zweden

2023: 121
2022: 123
2021: 196
2018: 142
2017: 55
2016: 98
2015: 133
Genomineerd door: MunzW

Dat moet een sensatie geweest zijn... begin jaren '90 al progliefhebber, al dan niet enigszins verzuurd over het progaanbod uit de jaren '80 en dan is daar ineens uit het niets het debuutalbum van die Zweedse band met die moeilijke naam met die liedjes met die... enfin. Ook voor wie met de kennis van nu Hybris voor het eerst hoort, kan het album en in het bijzonder openingsnummer Jordrök moeilijk anders dan als een bom inslaan. Dit grootse, meeslepende, duistere, folky en heftige nummer wekt ergens de indruk een verloren nummer uit de hoogtijdagen van King Crimson, Van Der Graaf Generator en Yes te zijn, maar de helft van de band moest toen nog geboren worden. Änglagård maakte in één klap duidelijk dat de tijd stilgestaan had, maar dat zij de klok weer opgewonden had. (Casartelli)

170
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Sigur Rós - Untitled #8 [11:45]



( ) | 2002 | IJsland

2023: 165
2022: 135
2021: 235
2018: 257
2017: 285
2016: 125
2015: 237
Genomineerd door: chevy93

Ik heb altijd een beeld van IJsland als een donker land, wat naast het vele natuurschoon dat het herbergt ook een bepaalde triestheid en leegheid uitstraalt. Dat komt gedeeltelijk bijvoorbeeld ook door de thrillers van Arnaldur Indriðason die ik lees, die wat mij betreft die sfeer heel goed kan neerzetten.

En wat ik dan zie als de ideale soundtrack bij die verhalen, komt de muziek van Sigur Rós heel dicht in de buurt. Natuurlijk ook niet geheel toevallig een IJslandse band. Want als er een band is die sfeer kan neerzetten! Er gaat bijna een hypnotiserend effect uit van hun muziek, want heel veel gebeurt er nu ook weer niet op het eerste gehoor, maar wat is de muziek toch intens!

Want als je je laat hypnotiseren door dit prachtige nummer (wat mij betreft nog steeds hun mooiste), nemen ze je mee op een prachtige trip (al dan niet door het desolate IJslandse landschap, afhankelijk van je fantasie en voorstellingsvermogen )! (Bonk)

169
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
IQ - The Wrong Side of Weird [12:24]



The Seventh House | 2000 | Verenigd Koninkrijk

2023: 162
2022: 257
2021: 227
2018: 125
2017: 157
2016: 174
2015: 134
Genomineerd door: Jester

Gedurende de jaren '90 nam Peter Nicholls zanglessen en dat resulteerde gaandeweg dat decennium in een zuiverder en zelfverzekerder zang. Op die punten was dan ook nog wel wat ruimte voor verbetering. Op het uit 2000 stammende The Seventh House plukken we de vruchten van deze lessen maximaal. Combineer dat met een andere kwaliteit van IQ die onderhand tot het vaste repertoire begint: een album krachtig openen met een 10+minuten nummer dat voelt als een rocknummer van reguliere lengte en opbouw en we hebben met The Wrong Side of Weird een van hun toch wel tamelijk talrijke klassiekers te pakken. (Casartelli)

168
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Dream Theater - Pull Me Under [8:14]



Images and Words | 1992 | Verenigde Staten

2023: 215
2022: 119
2021: ---
2018: ---
2017: 103
2016: 81
2015: 229
Genomineerd door: marsupilami

Clicktrack en andere plastic elementen maken dat het Images and Words-album, hoe historisch belangrijk ook, inmiddels wat gedateerd aandoet. Op het tamelijk fantastische openingsnummer Pull Me Under heeft de tijd dan weer betrekkelijk weinig vat gehad. Yes en vooral Metallica zijn nooit echt ver weg (Mike Portnoy moest hier orenschijnlijk zijn bewondering voor Neil Peart nog een beetje een plek geven), James LaBrie was hier, wat we later ook van hem vonden, toch echt een heel welkome vervanging van Charlie Dominici, John Petrucci doet zijn ding, maar de grootste smaakmaker lijkt hier andermaal Kevin Moore. Wat een spanningsboog, daar op de 5:30-mark! (Casartelli)

167
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
Jethro Tull - Aqualung [6:31]



Aqualung | 1971 | Verenigd Koninkrijk

2023: ---
2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: 290
Genomineerd door: laxus11

Aqualung vertelt het verhaal van een oude man (een zwerver), die niet begrepen wordt. In de tekst wordt hij als viezerik en pedofiel afgeschilderd. Dit zodat de mensen makkelijker hem kunnen omzeilen. Eigenlijk gaat de song er dus over, dat mensen liever niet iets willen kennen, wat ze eng vinden, maar ook over de romantiek van het zijn van een outsider.
Aqualung is zo’n nummer dat wereldberoemd is, maar geen single-release kende. Het nummer was te lang voor een single. Desondanks toch het bekendste nummer van de band, en zelfs één van die essentiele classic rock songs. De band mengt zwaar riffwerk ala Zep en Sabbath met de typische minstreel/folk gitaar en zang van leider Ian Anderson. Het nummer heeft geen dwarsfluit (erg bijzonder voor een Tull-song), maar wel een lange gitaarsolo van Martin Barre. Eén van de vetste gitaarsolo’s uit die tijd en door velen aangehaald. Minder progrock dan veel andere songs van Tull, maar desondanks een essentiele song voor classic rock-liefhebbers. (Ozric Spacefolk)

166
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Riverside - Wasteland [8:25]



Wasteland | 2018 | Polen

2023: 141
2022: 271
2021: 223
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: musicborst

Wasteland was het eerste album van Riverside na het overlijden van gitarist Piotr Grudziński. Deze tragische gebeurtenis is voelbaar in het hele album en zeker ook in het titelnummer, dat gaat over het overleven in een wereld die is verwoest, zowel letterlijk als figuurlijk. Dit is een metafoor voor het omgaan met verlies en het zoeken naar betekenis in een veranderde werkelijkheid. De muzikale reis bevat subtiele toetsenpartijen, ingetogen zang door Mariusz Duda en zware gitaar riffs. Sfeerbepalende elementen zijn een gevoelige vioolsolo (aan het einde) en het gebruik van verrassende instrumenten als de theremin en de banjo. Wat betreft die viool: nadat ik ergens had gelezen dat die solo erin zat, heb ik het nummer vele malen moeten draaien voordat ik hem had gevonden. Bizar hoe het instrument hier bijna klinkt als een elektrische gitaar. Voor mij is Wasteland in ieder geval een absolute topper binnen het oeuvre van Riverside. (All Day Watcher)

165
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Opeth - Ghost of Perdition [10:29]



Ghost Reveries | 2005 | Zweden

2023: 167
2022: 173
2021: 145
2018: 189
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Cikx

Zo'n lekker typisch Progladdernummer.

Nee, dit is zo'n nummer wat de afwisseling in onze lijst wel typeert. Want zoveel nummers staan er niet in, waarin je ook nog iets anders hoort dan 'cleane' zang. Maar ik vind het heel mooi en terecht dat we dit nummer ook de Prog top 300 ingestemd hebben.

Deze komt van het zeer sterke album Ghost Reversies. En hoewel het nummer alle kanten uitvliegt en zelfs liefelijke stukken kent (en alleen al door die afwisseling op-en-top prog is), is het ook duidelijk dat dit van voor de tijd is dat ze 'soft' begonnen te worden.
Eén van de hardere nummers uit onze prachtige lijst. Ja. er wordt gegrunt en het is geen muziek voor tere zieltjes. Maar die hebben pech, want als je het kan verdragen is het een nummer waar je echt van kunt genieten omdat het zo geweldig in elkaar zit en je heerlijk op uit kan leven. (Bonk)

164
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Beardfish - Sleeping in Traffic [35:44]



Sleeping in Traffic: Part Two | 2008 | Zweden

2023: 126
2022: 219
2021: 106
2018: 133
2017: 112
2016: 50
2015: 108
Genomineerd door: Casartelli

De muziek van Beardfish is duidelijk geïnspireerd door de grote namen van weleer, maar in tegenstelling tot iets te veel vakgenoten (zelfs in tegenstelling tot iets te veel collega-Zweden) hebben ze niet alleen de ingrediënten uit de jaren '70 onder de knie, maar ook de geest. En dat is nogal wat... ELP, Genesis, Gentle Giant, King Crimson, 10cc, Yes en Frank Zappa zijn maar een greep uit de mogelijke referenties die in de niet zelden hyperactieve potpourri te vinden zijn. Soms bezwijkt een en ander wat onder het eigen gewicht, maar Sleeping in Traffic is een epic volgens het boekje, met kop en staart, een fraai terugkerend thema en nog een ferme dosis humor ook. En dat alles in een luizige 35 minuten… (Casartelli)

163
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Dream Theater - Space-Dye Vest [7:29]



Awake | 1994 | Verenigde Staten

2023: 140
2022: 196
2021: 80
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: meneer

Een eenling in het gehele oeuvre van Dream Theater. Het zwarte schaap. De anomalie. Een lied waar de kwetsbaarheid vanaf straalt, en ja, ik kan het hebben over de toetsenist Kevin Moore die dit nummer componeerde als afscheid en hoe de band op het nummer reageerde maar dat is bekend, al eerder beschreven.

Nee, laat ik eens ingaan op het nummer zelf. De structuur, de tekst, de kwetsbaarheid, de muziek.

De intro op de piano geeft al aan dat het geen structureel kenmerkend nummer is van de band die algemeen bekend staat om hun ingewikkelde (solo) composities. Het wordt opgebouwd als een soort op gang komende trein die rustig het station uitrijdt. LaBrie zingt over een vrouw waar hij naar verlangt maar die niet de zijne is en waar de allermooiste zin Love is an act of blood and I am bleeding (literair gezien werkelijk hoogstaand) is. Er zit jaloezie in de tekst want hij biedt de vrouw die hij liefheeft de waarheid ipv de bezitterigheid van de andere man. Maar er is afwijzing, boosheid omdat hij haar niet kan 'hebben'. En uiteindelijk valt hij stil, sluit zich af en zal niet meer open staan.

Zou het om een werkelijke vrouw zijn gegaan die Moore liefhad of ging het om zijn relatie (met de band) en genomen beslissing om de band te gaan verlaten. Afgewezen door zijn bandleden. Liefde voor zijn Dream Theater ? Hij kon 'haar' niet hebben, beïnvloeden ?

De band zelf speelt ondersteunend, de zang is gemeend en ergens voelt het ook wat spacey aan met een vleug Victoriaanse romantiek. En het nummer wordt steeds heftiger, afwijzender, een band als geheel zonder de ego solo's. Fragmenten van gesproken poëzie waarin de vertwijfeling van een verliefde man hopeloos wegsijpelt.

Op zich lijkt de muziek wat simpel maar is juist in haar eenvoud zo krachtig. Een spiegel nummer van wat de band gewoonlijk uit hun instrumenten tevoorschijn tovert. Als de band dan toch wat los gaat hoor je een andere Dream Theater dan wat ze werkelijk waren en zijn. Het outro van het nummer is weemoedig en duidelijk de laatste noten van een man die niet meer verder wilde in deze band. Een waardig afscheid van een fenomenaal album die de band een weinig meer zou evenaren.

Maar ergens zijn Petrucci, Labrie, Portnoy en Myung in de val van Kevin Moore getrapt door precies eens dat te spelen wat hij eigenlijk, misschien, met de band in de toekomst had willen spelen. Het is geen natrap van Moore maar een liefdevol doch uiteindelijk bitter afscheidscadeau. Moore valt stil, sluit zich af en zal niet meer open staan voor Dream Theater. (meneer)