Duikend in de diepten van de muzikale geschiedenis, ontdekken we "Anyone Who Had a Heart" van Dionne Warwick, een album dat resoneert met echos van verloren liefdes en onuitgesproken verlangens. Warwick's stem, een amalgaam van melancholie en kracht, leidt de luisteraar door een labyrint van emotionele vertellingen, elk nummer een draad in het weefsel van haar artistieke expressie.

De titeltrack, "Anyone Who Had a Heart", onderscheidt zich door zijn hartverscheurende pleidooi, versterkt door de resonante harmonieën en het ingetogen maar doordringende arrangement. Warwick's interpretatie is niet minder dan een meesterwerk, een studie in hoe subtiele nuance een lied kan transformeren van eenvoudige noten op papier tot een aangrijpende odyssee van de ziel.

Bij nadere inspectie van het album wordt duidelijk dat de kracht van Warwick niet alleen ligt in haar vocale capaciteiten, maar ook in haar vermogen om de luisteraar te betrekken en te ontroeren. Een liedje zoals "Don't Make Me Over" spreekt tot de complexiteit van menselijke relaties, met een eigen verhaal, maar universeel in het thema van liefde, verlies en zelfontdekking.

Wat dit album onderscheidt, is niet alleen de tijdloze kwaliteit van de muziek, maar ook de manier waarop Warwick's vertolkingen de luisteraar meenemen op een reis. Het is alsof elk nummer een eigen leven leidt, vol met eigen emoties en verhalen, klaar om ontdekt te worden door wie maar bereid is te luisteren.

Afsluitend, "Anyone Who Had a Heart" is meer dan een album; het is een artefact van emotionele expressie, een getuigenis van Warwick's ongeëvenaarde talent en een onmisbaar stuk in de annalen van de muziekgeschiedenis. Voor degenen die verdieping zoeken in de echte essentie van hartstochtelijke muzikale vertelling, biedt dit album een onvergetelijke odyssee.

eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

De EP R Abacus Lndr van de Belgische formatie Distant Fires Burning/Pulse Mandala, uitgebracht in 2023, is een fascinerende reis door sonische landschappen die variëren van ambient tot experimentele elektronische muziek. Distant Fires Burning, een project van Gert Van Hoof, staat bekend om zijn diepe, atmosferische composities, terwijl Pulse Mandala een meer ritmisch en elektronisch georiënteerde benadering toevoegt. Samen creëren ze een sound die zowel hypnotiserend als meeslepend is, waarbij elke track een unieke sfeer en emotie oproept.

Stijl en Genres

De algemene stijl van de EP is een mix van ambient, drone, en experimentele elektronica. De muziek is meditatief en introspectief, met een sterke nadruk op textuur en sfeer. Elk nummer op de EP lijkt zorgvuldig opgebouwd om de luisteraar mee te nemen op een reis door verschillende emotionele en mentale landschappen. De combinatie van subtiele geluidsgolven, diepe baslijnen en etherische melodieën zorgt voor een meeslepende luisterervaring die zowel rustgevend als prikkelend is.

Productie en Geluidskwaliteit

De productie van R Abacus Lndr is van hoge kwaliteit, met een duidelijke focus op het creëren van een ruimtelijke en immersieve klankwereld. De mix is zorgvuldig uitgebalanceerd, waardoor elk element van de muziek zijn eigen ruimte krijgt om te ademen. De geluidskwaliteit is helder en gelaagd, wat bijdraagt aan de hypnotiserende werking van de muziek. De subtiele nuances in de productie maken de EP geschikt voor zowel diepgaande luisterbeurten met een hoofdtelefoon als voor meer achtergrondgericht luisteren.

Track-voor-Track Analyse

R Abacus Lndr (5:52) - Het openingsnummer is een hypnotiserend stuk dat zich langzaam ontvouwt in subtiele golven van geluid. De ambient klanken bouwen een gevoel van rust op, terwijl de delicate lagen van geluid in elkaar overlopen. Het nummer creëert een sfeer van introspectie en nodigt de luisteraar uit om zich volledig onder te dompelen in de muziek.

Spectroscopycon (4:48) - Dit nummer is bedwelmend en roept gevoelens van eenzaamheid en verlatenheid op. Het klinkt alsof het zich afspeelt op een verlaten planeet, waar de echo's van het verleden rondzweven in een uitgestrekte, lege ruimte. De melodieën zijn spaarzaam en delicaat, wat bijdraagt aan de desolate sfeer.

Oblivion in Qbit (4:55) - Dit is een robuuster en meeslepender nummer in vergelijking met de eerdere tracks. De ritmische elementen en diepe baslijnen geven het een steviger fundament, terwijl de melodieën langzaam opbouwen naar een climax. Het is een track die de luisteraar blijft boeien met zijn complexe lagen en dynamiek.

Antikythera Rddl (7:12) - Het afsluitende nummer van de EP is een etherisch en zwevend stuk dat de luisteraar meeneemt op een reis tussen de sterren. De muziek balanceert tussen fragiliteit en grootsheid, met zwevende melodieën en subtiele ritmes die een gevoel van ruimte en oneindigheid oproepen. Het is een prachtige afsluiter die de thema's van de EP samenvat en de luisteraar in een meditatieve staat achterlaat.

Conclusie

R Abacus Lndr is een zorgvuldig samengestelde EP die de luisteraar meeneemt op een introspectieve en atmosferische reis. De combinatie van ambient en experimentele elektronica maakt het een ideaal album voor liefhebbers van diepe, meditatieve muziek die zowel rustgevend als prikkelend is. De productie is helder en meeslepend, en de muzikale composities zijn zowel subtiel als complex. Deze EP is een aanrader voor iedereen die houdt van elektronische muziek die verder gaat dan de oppervlakte en diepere lagen van emotie en sfeer verkent. Pak de relaxfauteuil en kom even helemaal tot jezelf in slechts 23 minuten.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Een album met beslist prettige symfonische metal die kan wedijveren met Within Temptation ook al is hier sprake van een frontman (dr. Dead) en geen frontvrouw. De dubbelaar met de live setlist van Graspop erbij is absoluut de moeite waard omdat er geen doublures op voorkomen. De setlist is deels gebaseerd op het debuutalbum Hey Living People uit 2023.

Veel van de nummers werken zeer aanstekelijk en opzwepend. Het livealbum is daarvan het bewijs. Het publiek wordt veelvuldig betrokken en de muziek nodigt absoluut uit om hierin mee te gaan. Het is zeer toegankelijke metal. Ik houd daar wel van.

Misschien niet zwaar genoeg voor de echte metalfans, maar ik kan hier wel wat mee.

Donovan (1946), een iconische Britse zanger en songwriter, staat bekend om zijn kenmerkende folk- en psychedelische rockgeluiden. Donovan is vooral bekend van de hits Mellow Yellow en Atlantis. Vooral dat laatste nummer spreekt me erg aan. Zijn album uit 1967, "A Gift from a Flower to a Garden," is een prachtig voorbeeld van zijn muzikale vakmanschap en veelzijdigheid.

Verwacht geen wilde uitspattingen. Het blijft allemaal netjes binnen de akoestische lijntjes.Dit dubbele album, verdeeld in twee delen, belicht verschillende thema's en muzikale stijlen, variërend van liefde en natuur tot fantasie en introspectie. Het is een werk dat zowel tijdloos als verfrissend aanvoelt, zelfs decennia na de oorspronkelijke release

Op dit album is de gitaar van Donovan zelf het belangrijkste instrument. Hij bespeelt ook de mondharmonica. In Little Boy in Corduroy doet hij ook aan kunstfluiten. De overige instrumentatie op dit album is zowel rijk als gevarieerd. Donovan maakt gebruik van een breed scala aan instrumenten, van sitars en fluiten tot meer traditionele gitaren en percussie.

Deze muzikale diversiteit draagt bij aan de complexiteit en de diepte van het album, waardoor het steeds weer nieuwe ontdekkingen biedt bij elke luisterbeurt. Donovan's stem, zacht en betoverend, leidt de luisteraar door een caleidoscoop van emoties en beelden. Zijn vermogen om verhalen te vertellen door middel van muziek is ongeëvenaard.

Een ander aspect van "A Gift from a Flower to a Garden" dat opvalt, is de balans tussen eenvoud en complexiteit. Terwijl sommige nummers eenvoudig en bijna kinderliedjesachtig zijn, hebben andere nummers gelaagde arrangementen en diepzinnige teksten. Deze balans maakt het album toegankelijk voor een breed publiek, terwijl het ook diepgang biedt voor degenen die bereid zijn om dieper in de muziek te duiken.

Het eerste nummer, "Wear Your Love Like Heaven," opent het album met een betoverende mix van melodie en poëtische teksten. Donovan's zachte stem en de rijke instrumentatie creëren een dromerige sfeer die onmiddellijk betovert. Een nummer dat erg goed past in de opkomende hippie cultuur van toen. Het daaropvolgende nummer, "Mad John's Escape," vertelt het verhaal van een excentrieke figuur, waarbij de muzikale arrangementen een gevoel van avontuur en ontsnapping oproepen. Het nummer heeft een wat minder serieuze ondertoon

"Skip-A-Long Sam" brengt ondanks het strakke ritme een speelse en luchtige toon met zich mee, terwijl "Sun" een ode aan de zon is, met warme, stralende melodieën die een gevoel van vreugde en vernieuwing overbrengen. "There Was a Time" is een nostalgisch en melancholisch nummer, dat reflecteert op vergane tijden en verloren liefdes. "Oh Gosh" verrast met zijn humoristische en ietwat onbezonnen benadering, terwijl "Little Boy in Corduroy" een vertederende beschrijving biedt van een jonge jongen in een wereld van verwondering.

"Under the Greenwood Tree" en "The Land of Doesn't Have to Be" nemen de luisteraar mee naar magische plekken, waar fantasie en werkelijkheid samenkomen in betoverende harmonieën. "Someone Singing" sluit het eerste deel van het album af met een serene en meditatieve toon, waarbij Donovan's stem een gevoel van vrede en introspectie overbrengt.

Het tweede deel van het album begint met "Song of the Naturalist's Wife," een nummer dat de luisteraar onderdompelt in de schoonheid van de natuur. "The Enchanted Gypsy" volgt met zijn mysterieuze en exotische geluiden, terwijl "Voyage into the Golden Screen" een muzikale reis biedt naar een andere dimensie.

"Isle of Islay" is een serene en idyllische ode aan een afgelegen eiland, terwijl "The Mandolin Man and His Secret" een intrigerend verhaal vertelt over een geheimzinnige muzikant. "Lay of the Last Tinker" en "The Tinker and the Crab" voegen een sprookjesachtige kwaliteit toe aan het album, met hun fantasierijke verhaallijnen en melodieën.

"Widow with Shawl (A Portrait)" schildert een levendig portret van een eenzame weduwe, terwijl "The Lullaby of Spring" een zacht en geruststellend slaapliedje biedt. "The Magpie" brengt een speelse noot met zijn levendige ritmes, en "Starfish-On-The-Toast" is een surrealistisch en fascinerend nummer dat de luisteraar meeneemt naar onbekende wateren.

Het album eindigt met "Epistle to Derroll," een ontroerende brief in liedvorm aan Donovan's goede vriend en mentor, Derroll Adams. Dit slotstuk benadrukt de diepgaande vriendschap en het respect tussen de twee muzikanten, en vormt een emotioneel en passend einde aan dit meesterwerk.

De productie van het album is helder en warm, wat bijdraagt aan de tijdloze kwaliteit ervan. Ondanks dat het album meer dan vijftig jaar oud is, klinkt het nog steeds fris en relevant. Dit is een bewijs van Donovan's vakmanschap als muzikant en songwriter.

In conclusie, "A Gift from a Flower to a Garden" is een album dat zowel de tijdgeest van de jaren '60 vastlegt als een eigen, unieke stem heeft. Het is een must voor elke muziekliefhebber die de schoonheid van poëtische teksten en diverse muzikale invloeden weet te waarderen. Donovan heeft met dit album een blijvende indruk achtergelaten in de wereld van de muziek, en het blijft een plezier om zo nu en dan naar te luisteren.

Eerder gepubliceerd op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album Be Seeing You van Dr. Feelgood uit 1977, een exemplaar vol onversneden rock en roll, biedt een levendig beeld van de band’s karakteristieke geluid.

Het openingsnummer, Ninety-Nine and a Half (Won't Do), zet een energieke toon, maar mist net dat beetje extra scherpte. Maar toch laat het een verlangen naar meer bij mij achter. Vervolgens komt She's a Windup, dat hetzelfde probleem ondervindt: het mist net die stevigheid die het een echt memorabel nummer zou maken.

Bij I Thought I Had It Made komt er wat meer vuur in het spel. Dit nummer springt er echt uit met zijn levendige ritme en pakkende melodie. Het is een verfrissende wending na de wat mindere start. Maar dan komt I Don't Wanna Know, een pareltje op dit album. Het gitaarwerk in dit nummer is geslaagd en geeft het diepte en emotie die de voorgaande nummers ontbeerden.

That's It, I Quit brengt stevige rock & roll naar voren en is zonder twijfel een van de toppers van het album. De energie spat ervan af, en het nummer is een pure adrenalinerush. As Long as the Price Is Right doet wat denken aan een milde Status Quo track, met zijn relaxte sfeer en soepele uitvoering. Hoewel het nummer fijn is om naar te luisteren, mist het de scherpte van de beste tracks van het album.

Hi-Rise, een instrumentale track, voelt geheel overbodig aan. Het draagt weinig bij aan de algehele ervaring en lijkt meer op een opvullertje. Gelukkig herpakt het album zich met My Buddy Buddy Friends, een track die wat meer spirit en levendigheid heeft. Het is een aardige toevoeging, maar ook niet baanbrekend.

Baby Jane daarentegen is een van de meer aansprekende nummers op het album. Het heeft de bite die eerder ontbrak en trekt je aandacht met zijn krachtige uitvoering. The Blues Had a Baby (And They Named It Rock N'Roll) is ook een lichte favoriet. De titel alleen al belooft veel, en het nummer stelt niet teleur met zijn bluesy sfeer en rockende energie.

De tweede helft van het album scoort aanzienlijk beter. Looking Back is hier een goed voorbeeld van, met een frisse, energieke aanpak die je terugneemt naar de roots van rock 'n' roll. Helaas mist de afsluiter, 60 Minutes of Your Love, net dat beetje extra om het album grandioos af te sluiten. Het is een degelijk nummer, maar niet de knaller die je aan het einde verwacht.

Conclusie
Be Seeing You is een aardig album van Dr. Feelgood met enkele uitstekende nummers en enkele gemiste kansen. De rauwe energie van de band komt goed naar voren, hoewel sommige tracks net dat beetje extra missen om echt onvergetelijk te zijn.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Een EP van Drab Majesty met een viertal wat verrassende nummers. Het lijkt of de band wat zoekende is naar een ander geluid. Was de muziek eerder doorspekt met Dark Wave geluid, op deze EP is de muziek eerder dromerig te noemen. Voor de die hard fans misschien een tegenvaller, maar ik heb er wel wat mee.

Mijn review:
Drab Majesty, het project van de in Los Angeles gevestigde muzikant Andrew Clinco (ook bekend als Deb Demure), heeft sinds zijn oprichting in 2012 een unieke plek veroverd in de post-punk en darkwave-scene. Met een geluid dat wordt gekenmerkt door melancholische melodieën, etherische soundscapes en een uitgesproken gevoel voor theatrale presentatie, heeft Drab Majesty een trouwe aanhang opgebouwd. In 2023 bracht de formatie de EP An Object in Motion uit, een kort maar indrukwekkend werk dat hun sound verder verfijnt en verdiept. Deze EP bevat vier nummers die elk op hun eigen manier bijdragen aan de hypnotiserende sfeer die Drab Majesty zo meesterlijk weet te creëren.

Algemene Stijl en Muzikale Genres
An Object in Motion is een perfecte samensmelting van darkwave, post-punk, en ambient invloeden. De EP hult de luisteraar in een donkere, maar toch betoverende sfeer, met echoënde gitaarlijnen, dreunende baslijnen en etherische synths die samen een bijna hypnotiserende klank creëren. De productie is strak en helder, maar behoudt toch een zekere rauwheid die het geheel een organische, bijna tastbare kwaliteit geeft. De sfeer is consistent somber, maar de melodieën zijn pakkend en verleidelijk, wat zorgt voor een mooie balans tussen introspectie en toegankelijkheid.

Productie en Geluidskwaliteit
De productie van An Object in Motion is subliem en past perfect bij de thematische en muzikale inhoud van de EP. Elk element in de mix krijgt de ruimte om te ademen, terwijl de geluidseffecten en synths bijdragen aan een rijke, gelaagde luisterervaring. De helderheid van de akoestische gitaar op Cape Perpetua staat in contrast met de diepere, donkere tonen van nummers als The Skin and the Glove, wat de veelzijdigheid van de productie laat zien.

Nummers
1. Vanity (5:53) met Rachel Goswell
De EP opent sterk met Vanity, een samenwerking met Rachel Goswell van Slowdive. De combinatie van Goswell's etherische stem en Drab Majesty's melancholische melodieën resulteert in een bedwelmend nummer dat zowel overtuigend als emotioneel geladen is. De fantastische melodie en dromerige sfeer maken dit een van de meest memorabele nummers op de EP.

2. Cape Perpetua (5:28)
Cape Perpetua begint met een ‘klassieke’ start, waarin de helderheid van een fantastische akoestische gitaar direct opvalt. Het nummer bouwt langzaam op met een steeds complexer wordende structuur, waarin verschillende lagen van geluid harmonieus worden gecombineerd. De melancholische toon blijft overheersen, maar de lichte en melodische gitaarpartijen geven het een verheffend gevoel.

3. The Skin and the Glove (6:02)
Dit nummer duikt dieper in de donkere kant van Drab Majesty’s sound. The Skin and the Glove heeft een bezwerende kwaliteit, met dreigende synths en een hypnotiserende baslijn die samen een onheilspellende sfeer creëren. De tekstuele thema’s van vervreemding en zelfreflectie passen perfect bij de muzikale onderstroom, wat het tot een van de donkerste en meest intrigerende nummers van de EP maakt.

4. Yield to Force (15:14)
Yield to Force is het magnum opus van de EP, een uitgestrekt en episch nummer dat meer dan vijftien minuten duurt. De waanzinnig mooie melodie houdt de luisteraar van begin tot eind in zijn greep, met een hypnotiserend ritme en atmosferische lagen die langzaam opbouwen tot een indrukwekkende climax. Dit nummer is een meesterwerk binnen het genre van atmosferische muziek en benadrukt de kracht van Drab Majesty om diepe emotionele resonantie te combineren met muzikaal vakmanschap.

Conclusie
An Object in Motion is een indrukwekkende toevoeging aan de discografie van Drab Majesty en een must-listen voor fans van darkwave, post-punk en atmosferische muziek. De EP biedt een naadloze mix van melancholie en schoonheid, waarbij elk nummer bijdraagt aan een rijk en gelaagd geluidspalet. Voor liefhebbers van bands zoals Slowdive, The Cure, en Cocteau Twins zal deze EP zeker in de smaak vallen. Het is een meeslepende luisterervaring die zowel introspectief als sonisch boeiend is, en het laat zien dat Drab Majesty nog steeds aan de top van hun spel staat.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Deze in 1995 uitgebrachte EP markeert een belangrijk punt in de muzikale richting van Dream Theater. Het titelnummer, "A Change of Seasons", is het meest opvallende stuk op het album. Dit nummer duurt ongeveer 23 minuten en staat bekend om zijn complexiteit en dynamische bereik. Het vertelt een verhaal over de verschillende fasen van het leven en bevat verschillende stemmingen en tempo's, wat kenmerkend is voor de progressieve rockstijl.

De EP bevat ook live-opnames van covers van verschillende klassieke rocknummers, een weerspiegeling van de brede muzikale invloeden van de band. Deze nummers omvatten covers van bands als Pink Floyd, Queen, en Led Zeppelin, wat laat zien hoe Dream Theater elementen van klassieke rock in hun eigen muziek verwerkt.

De bandleden die aan dit album hebben gewerkt, waren onder andere James LaBrie (zang), John Petrucci (gitaar), John Myung (basgitaar), Derek Sherinian (toetsen) en Mike Portnoy (drums). Mike Portnoy, een van de oprichters van de band, heeft aangegeven dat "A Change of Seasons" oorspronkelijk geschreven werd in de tijd van hun tweede album, "Images and Words", maar niet werd opgenomen vanwege de lengte.

"A Change of Seasons" wordt vaak geprezen om zijn technische vaardigheid en emotionele diepte, en blijft een favoriet onder fans van Dream Theater en liefhebbers van progressieve metal in het algemeen. Het album toont de unieke vaardigheden van de bandleden en hun vermogen om complexe muzikale structuren te combineren met diepgaande lyrische thema's.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Dream Theater, de legendarische Amerikaanse rock- en metalband, is beroemd om hun technische virtuositeit en complexe composities. Sinds hun oprichting in 1985 hebben ze talloze fans betoverd met een unieke mix van progressieve rock en heavy metal. Met een indrukwekkende discografie en intense liveoptredens hebben ze een blijvende invloed op het muzieklandschap.

Hun album A View from the Top of the World uit 2021 verdient zonder twijfel een zeer positieve recensie. Als liefhebber van progressieve rock/metal was ik enorm onder de indruk van dit album. Het staat vol met nummers die zowel technisch briljant als emotioneel meeslepend zijn. Elk nummer op het album vertelt zijn eigen verhaal, en de muzikale vaardigheden van de bandleden worden in elk stuk duidelijk tentoongesteld.

Het openingsnummer, The Alien, begint met een adembenemende gitaarriff van John Petrucci die direct je aandacht grijpt. De complexe ritmes en wisselende tempo's brengen je meteen in de juiste stemming.

James LaBrie's krachtige vocalen vullen de ruimte terwijl de tekst de luisteraar meeneemt op een reis door de onbekende uithoeken van het universum. De gitaar schreeuwt om aandacht met ingewikkelde melodieën en ritmes, terwijl de band zoekt naar een ontsnappingsplaneet. Dit nummer is een perfecte balans tussen agressie en melodie, wat kenmerkend is voor de stijl van Dream Theater.

Answering the Call raakt je recht in het hart met zijn prachtige riff en sterke melodie. Het nummer toont perfect hoe de band complexe muzikale structuren combineert met pakkende melodieën. Mike Mangini's drumpartijen zijn indrukwekkend, en John Myung's baslijnen vormen een stevige basis. LaBrie's zanglijnen zijn emotioneel geladen, wat het geheel een extra laag diepte geeft. De tekst spreekt over een zoektocht naar liefde en vertrouwen in de medemens.

Invisible Monster verkent de innerlijke angsten die iedereen wel eens ervaart. Het nummer begint met een donkere, onheilspellende sfeer, gecreëerd door het toetsenwerk van Jordan Rudess. Met een fijne riff en een pakkende melodie is dit nummer iets ingetogener dan de vorige tracks. De thematiek van het denkbeeldige monster geeft het een introspectief karakter, wat bijdraagt aan de veelzijdigheid van het album.

Het spannende intro van Sleeping Giant trekt je direct in het verhaal. De fraaie riff en de songtekst over menselijk gedrag maken dit nummer tot een boeiende track met een aanstekelijke melodie. Het is een perfecte balans tussen spanning en sereniteit, waardoor het een rustpunt vormt in het album. Dit nummer laat zien hoe goed de band erin slaagt om techniciteit en emotie te balanceren, zonder dat het geforceerd aanvoelt.

Transcending Time verkent het concept van transcendentie, het overstijgen van tijd en ruimte. De tekst reflecteert op het verstrijken van de tijd en de vluchtigheid van het leven, wat het nummer een melancholische ondertoon geeft. Het roept een gevoel van verhevenheid en reflectie op, en nodigt de luisteraar uit om voorbij de grenzen van het alledaagse te kijken. Het heeft een meer traditionele rockstructuur, maar met de onmiskenbare Dream Theater twist. De relaxte sfeer van dit nummer biedt een moment van contemplatie binnen het album.

Met Awaken the Master laat Dream Theater weer hun rauwere kant zien. De luid binnenkomende riff en de heftige gitaarsolo maken dit nummer opzwepend en agressief. Het is misschien wel een van de meest complexe nummers op het album. De instrumentale secties zijn ronduit verbluffend, en de band toont hier hun virtuositeit. Het thema van het vinden van balans in het leven wordt krachtig overgebracht door de intense muzikale uitvoering.

Het titelnummer, A View from the Top of the World, is een epische afsluiter van maar liefst twintig minuten. Dit nummer vat alles samen wat Dream Theater zo bijzonder maakt: virtuoze instrumentatie, complexe structuren en emotioneel geladen teksten. Het nummer gaat over het bereiken van nieuwe hoogten, zowel fysiek als mentaal. Het is een magnum opus dat de luisteraar meeneemt op een muzikale reis vol hoogtepunten en dieptepunten, eindigend in een majestueuze climax.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album "Awake" van Dream Theater, uitgebracht in 1994, start enigszins teleurstellend. Ondanks de aanzienlijke vaardigheden van de bandleden, struikelt dit album in de eerste twee nummers al een beetje over zijn eigen complexiteit en verliest het de essentiële vonk die de luisteraar zou moeten boeien. De productie van die start voelt wat overladen, waardoor subtiele nuances die Dream Theater normaal zo goed beheerst, verloren gaan in een zee van geluid.

Maar ook in de nummers hierna, bijvoorbeeld Lie en The Mirror, lijkt er soms een wedstrijd te bestaan om het meest gecompliceerd te zijn, met wisselende tijdssignaturen en een overdaad aan melodische lagen die soms meer vermoeiend dan verrijkend zijn. Dit leidt tot een verminderde coherentie in het algemene geluid van het album, waarbij de luisteraar zich afvraagt of de band misschien hun technische bekwaamheid boven de muzikale expressie heeft gesteld.

Een ander kritiekpunt is dat, ondanks de indrukwekkende technische prestaties, de emotionele verbinding soms ontbreekt. De zang van James LaBrie, hoewel krachtig en helder, mist op sommige momenten de emotionele diepte die nodig is om echt resonantie te vinden bij de luisteraar. Dit kan deels te wijten zijn aan de productie, die soms de neiging heeft om de vocale lijnen te overstemmen met de complexe arrangementen.

Desalniettemin, kan de band beter. Het nummer "Space-Dye Vest", dat het album afsluit, is een opvallende afwijking van de rest van het werk. Met zijn ingetogen pianospel en introspectieve teksten biedt het een blik op wat Dream Theater ook kan zijn: reflectief en emotioneel meeslepend. Dit nummer is een juweel dat laat zien dat de band ook in staat is om subtiliteit en diepte te bereiken.

In conclusie, 'Awake' van Dream Theater is een album dat de luisteraar uitdaagt en beloont, maar ook vraagt om geduld en een bereidheid om door de technische complexiteit heen te luisteren. Voor de liefhebbers van progressieve metal is dit ongetwijfeld een waardevolle toevoeging aan hun collectie. Echter, voor diegenen die zoeken naar muziek die onmiddellijk toegankelijk en emotioneel verbindend is, kan dit album soms als een ietwat koude, zij het bewonderenswaardige, demonstratie van muzikale bekwaamheid overkomen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

De ontdekkingstocht door 'Autumn Aurora', het meesterwerk van Drudkh dat uitkwam in 2004, begint met een samensmelting van atmosferische klanken die je meenemen op een auditieve reis door de herfst. Elk nummer op het album is een uniek verhaal dat bijdraagt aan de algehele ervaring en sfeer die de band wil overbrengen.

Het openingsnummer 'Fading' trekt je onmiddellijk de diepten van de herfst in. De subtiele introductie van gitaren vermengd met de zachte ruis van de wind en het gefluit van de vogels roept een gevoel van nostalgie en verandering op. Het is alsof je getuige bent van het langzaam afsterven van de natuur, klaar om herboren te worden.

'Summoning the Rain' volgt, waar de melodieën rijk en vol zijn. De gelaagdheid van instrumenten simuleert het neerdalen van regendruppels op een bladerdek. Het is een muzikale expressie van een regenachtige herfstdag, waar elke noot voelt als een druppel die bijdraagt aan een grotere stroom.

'Glare of Autumn' is een nummer dat de schittering van het seizoen weerspiegelt. De klanken zijn helder en het ritme is doordringend, alsof het zonlicht zelf door de vallende bladeren heen breekt. Het nummer vangt de dualiteit van herfst: de warmte van de zon en de kille wind die eraan herinnert dat de winter nadert.

Vervolgens 'Sunwheel', een nummer dat de cyclus van de natuur symboliseert. Het is een opbeurend en krachtig stuk dat herinnert aan de eeuwige cyclus van afsterven en vernieuwen. Het gebruik van traditionele folk-elementen verrijkt de connectie met de natuur en de wedergeboorte die elk seizoen met zich meebrengt.

'Wind of the Night Forest' staat model voor de nachtelijke stormen die door de inmiddels kale bomen gieren. Voor sommige bomen is die wind te krachtig. Ook dat hoort tot de natuurlijke cyclus. De kracht van de natuur verbeeld in een muur van geluid.

Tenslotte loopt de herfst teneinde. 'The First Snow valt'. De winden worden guurder en de nachten kouder. Alleen de sterksten overleven en komen weer tot bloei na de strenge winter.

'Autumn Aurora' van Drudkh is meer dan een muzikaal album; het is een artistieke verkenning van de veranderende seizoenen. Elk nummer draagt bij aan een groter geheel, waardoor een samenhangende en boeiende luisterervaring ontstaat. Dit album nodigt je uit om te reflecteren op de vergankelijkheid en de schoonheid van de natuur, en biedt een muzikaal toevluchtsoord voor degenen die zich willen verdiepen in de diepere tonen van het herfstseizoen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Opener Mad Care is een energiek nummer met krachtige zang. De tekst gaat over thema's als ontevredenheid en roekeloos gedrag, en de gevolgen daarvan in relaties. Muzikaal combineert het de rauwe energie van hardcore met grunge- en punkinvloeden. (7,5)
Myopic gaat over over het herkennen van misleiding in het leven en het leren omgaan met teleurstellingen. Muzikaal heeft het nummer agressieve hardcore-elementen met melodieuze gitaarpartijen. (7,5)

Hey Listen behandelt het thema van maatschappelijke onverschilligheid tegenover vermiste jongeren. Het is wat minder agressief en daardoor wat melodieuzer. Het wel stevige refrein is pakkend (8)
Demolition Man vergelijkt het instinctieve leven van dieren met het vaak doelloze bestaan van mensen. Het tempo ligt wat lager, maar de zang is zeer agressief (7)

Business Ethics vertelt het verhaal van iemand die zijn eigen ontvoering in scène zet om aan geld voor drugs te komen. De tekst benadrukt de morele dilemma's en de gevolgen van dergelijke keuzes. Een nummer met energie (7,5)
Slide 2 Me gaat over roekeloosheid zoals het overvallen van een drankenwinkel die mislukt. Een nummer met rauwe energie, maar een meer poppy melodie (7,5)

Chow gaat over het ouder worden, met een humoristische ondertoon. Een nummer dat iets toegankelijker klinkt door de mix van hardcore met pop (8)
Vervolgens The Bitters. De tekst bekritiseert hoe mensen elkaar afbreken en jaloers zijn, wat leidt tot een giftige sfeer. Muzikaal is het nummer energiek, met krachtige zang, gitaren en een hoog tempo (8)

Yankee Trails vertelt het verhaal van iemand die door de Verenigde Staten reist in een poging zijn drugsverslaving te overwinnen. Een stevig nummer met veel melodie (7,5)
Afsluiter Peer Review behandelt het thema van persoonlijke vooroordelen en het gevoel van superioriteit. Door mensen later opnieuw te treffen komt er inkeer. Een intense track met een aanstekelijke melodie (7,5)

PRUDE is een krachtig en veelzijdig album dat de kenmerkende mix van hardcore en melodie van Drug Church verder verfijnt. Het album biedt zowel energieke nummers als meer rustige momenten, met pakkende teksten en een rauw geluid. Vooral tracks als Hey Listen en The Bitters springen eruit. Een aanrader voor fans van post-hardcore en alternatieve rock. Dit album bevestigt Drug Church’s sterke positie in de scene en maakt nieuwsgierig naar hun toekomst. 

Waardering: 7,6

Over de band
Duran Duran is een Britse band die in de jaren '80 wereldberoemd werd. De band werd in 1978 opgericht in Birmingham en staat bekend om hun mix van rock, pop en elektronische muziek. Hun hits, zoals Hungry Like the Wolf en Rio, maakten hen tot iconen van de New Wave-beweging. Met opvallende videoclips op MTV en een herkenbare stijl veroverden ze wereldwijd fans. De groep bestaat uit zanger Simon Le Bon, toetsenist Nick Rhodes, en de Taylors (geen familie) op bas, gitaar en drums, die door de jaren heen vaak wisselden.

Over het album:
Danse Macabre is het nieuwste album van Duran Duran uit 2023. Het album markeert een donkere, mystieke wending voor de band, geïnspireerd door Halloween en de macabere kant van het leven. Met invloeden van gothic rock en elektronische muziek creëert het album een sfeer die doet denken aan een sinistere dans met de dood, zoals de titel suggereert. Naast originele nummers bevat Danse Macabre ook covers en herinterpretaties van klassiekers, waarbij Duran Duran's herkenbare stijl samenkomt met duistere, theatrale elementen. Het album toont de experimentele kant van de band, terwijl ze enigszins trouw blijven aan hun eigen unieke geluid.

Opener Nightboat, oorspronkelijk op het debuutalbum Duran Duran uit 1981, gaat over een mysterieuze en angstaanjagende reis, waarbij de nachtelijke zee symbool staat voor onzekerheid en het onbekende. De sfeer is donker, onheilspellend en gespannen, met een gevoel van naderend gevaar en isolatie. Inderdaad is de ‘oude’ Duran Duran goed hoorbaar (7)

Black Moonlight is een nieuwe song en lijkt te gaan over de verleiding en mystiek van de nacht, waarbij duisternis en licht samensmelten. De sfeer is sensueel en mysterieus, met een hypnotiserende ondertoon die spanning en aantrekkingskracht moet uitstralen maar daar niet echt in slaagt (5)

Vervolgens Love Voudou. Een nummer dat in 1993 nog Love Voodoo heette. Het gaat over de kracht van verleiding en obsessie, waarbij liefde wordt vergeleken met een voodoo-betovering. De sfeer is exotisch en mysterieus, met een ondertoon van mystiek en onweerstaanbare aantrekkingskracht. Eerder verschenen op het album Duran Duran uit 1993 en niet echt spannend (6)

Bury a Friend is een cover van Billie Ellish en beschrijft een donkere en verontrustende reflectie op angst, innerlijke demonen en destructieve relaties. De tekst lijkt te gaan over het loslaten van iemand of iets gevaarlijks. De sfeer zou beklemmend, duister en ongemakkelijk moeten zijn maar ik vind het een vrij slap popliedje (4)

Ook een cover, maar dan van Cerrone is het nummer Supernature. Het gaat over de kracht van de natuur en de gevaren van het manipuleren van natuurlijke krachten. De tekst raakt thema's aan van wraak en een opstand van de natuur. De sfeer is tekstueel onheilspellend en futuristisch. maar ook niet echt overtuigend (6)

Het titelnummer van het album, gaat over de dans met de dood, een thema dat draait om vergankelijkheid en de onafwendbare dood. De sfeer is heel licht duister, gotisch en dramatisch, met een licht gevoel van mysterie en onheil. Maar echt overtuigend? De Danse Macabre klinkt beslist niet donker (5)

Vervolgens Secret Oktober 31st dat lijkt te gaan over geheimen en verborgen gevoelens, verbonden met de mystiek van Halloween. De tekst suggereert een sfeer van onthullingen en mysterie. De sfeer is melancholisch, mysterieus en omhuld in duisternis. In 1983 eerder verschenen zonder de toevoeging 31st. Een fijn ingetogen track (7)

Dan opnieuw een cover, Ghost Town van The Specials. Het nummer gaat over verlatenheid en verval, zowel fysiek als emotioneel. De tekst beschrijft een plek waar alles stil en leeg is. De sfeer is somber en melancholisch, met een gevoel van verlies en isolatie. Redelijk geslaagd (7)

Dat Paint it Black een cover is van The Rolling Stones weet denk ik iedereen. Het gaat over diep verdriet en de wens om de wereld zwart te maken om het innerlijke lijden te weerspiegelen. De sfeer is donker, emotioneel en intens. Een tegenvaller deze cover (5)

Super Lonely Freak handelt over vervreemding en het gevoel niet in de maatschappij te passen. De tekst verkent thema's van eenzaamheid en anders-zijn. De sfeer is uitdagend, met een mix van melancholie en zelfacceptatie. Geschreven door Duran Duran en Rick James in 1982 en destijds door Rick James als Super Freak op de plaat gezet. Valt wat buiten de sfeer van het album en valt niet mee (5)

De kracht van verleiding en de betovering van iemand door mysterie en aantrekkingskracht is de boodschap van Spellbound dat is geleend van Siouxsie and the Banshees. De tekst beschrijft een bijna magische, hypnotiserende invloed. De sfeer is meeslepend en mysterieus, maar mist een toon van duistere verleiding.(6)

The Talkingheads werden beroemd met Psycho Killer, In samenwerking met Victoria De Angelis maakt Duran Duran deze cover. Het nummer gaat over de innerlijke strijd en de verwarring van een gestoorde geest. De sfeer op het origineel is zenuwachtig, intens en onheilspellend, met een gevoel van dreiging. Dat ontbreekt hier grotendeels (5)

Afsluiter is Confession in the Afterlife dat lijkt te gaan over reflectie en eerlijkheid na de dood, waar geheimen en zonden worden onthuld. De tekst roept vragen op over verlossing en wat er na het leven komt. De sfeer is introspectief, mysterieus en spiritueel. Een aardige ingetogen track (7)

Conclusie:
Danse Macabre van Duran Duran laat zien dat de band, zelfs na decennia in de muziekwereld, nog steeds durft te experimenteren. Dit album voegt een nieuwe, dimensie toe aan hun kenmerkende geluid, waarbij gotische invloeden en mystiek centraal staan. Helaas is het experiment niet echt gelukt naar mijn mening. Voor fans van de band is dit misschien een spannende en intrigerende luisterervaring. maar voor liefhebbers van gothic rock en elektronische muziek toch redelijk teleurstellend. Hoewel de covers een gewaagde draai geven aan bekende klassiekers, is het toch de originele muziek die het meest indruk maakt. Aanbevolen voor wie openstaat voor een theatrale en duistere muzikale reis.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl