En daar is 'ie dan: de jubileumeditie van de mooie reeks Grand 12-Inches van Ben Liebrand. Dit keer maar liefst 6 (!) schijfjes vol met van die fraaie extended versions en ook nu weer in een erg goede geluidskwaliteit. Er staat een enkele doublure op, eerder aanwezig in deze reeks, maar het zij 'm vergeven met zoveel nummers.

De eerste cd is een geweldige discoplaat met daarop de heerlijke 12-inches van Chic & Donna Summer, maar ook de gospel van the New York Community Choir. Tot nu toe alleen beschikbaar op bijzonder lastig te krijgen verzamelalbums. Ook de tweede cd is een discoplaat, goed maar net iets minder, hoewel opener Gary Bird natuurlijk wel weer een pareltje is!

De derde cd staat vol met hele aardige euro-disco, waarbij vooral Ian Dury en Valerie Dore positief opvallen. Op de vierde cd staan een aantal jaren '80 soul toppers, met die briljante Chic remix van Lost in Music als opener. George Benson & Jocelyn Brown natuurlijk zijn top, maar ijzersterk en lastig te vinden is the USA Remix van Sharon Redd. En op de vijfde cd een aantal jaren '80 dance nummers, waarbij alweer de opener sterk is: Visage met Fade to Grey.
Tot slot van alles in the mix (typisch Ben Liebrand ). Met prachtige nummers als Love Hangover, You'll Never Know & Hit and Run.

Kortom: een afwisselende verzameling met flink wat (erg) goede nummers en ook een paar bijzondere songs en/of mixes. Een pracht van een jubileumeditie dit Grand 12-Inches 10.

Na de sterke jubileumbox Grand 12-Inches 10 was het een stapje terug met dit deel 11 uit deze fijne serie vol originele 12-inches van Ben Liebrand. Op deze 4 CD's staan helaas wat teveel fillers. Wel kan je 2 prima CD's vullen met (erg) goede mixen. Wat te denken van de volgende lekkere nummers: People's Choice met klassieker Do It Anyway You Wanna, Donna Summer met de complete MacArthur Park Suite, uit de club: René & Angela met Save Your Love (For #1), Italo Disco van Esavu: Sia-Sioù (Breakin' Up), de fraaie remix van Rock the Boat van Forrest, de geweldige Dance Mix van Street Player van Chicago, Jazz-funk van Al Jarreau met zijn nummer 1 Roof Garden, de Full Length Album Version van Street Life door Randy Crawford & the Crusaders, de net zo lange 12" versie van Don't Leave Me This Way van Harold Melvin & The Blue Notes en Life on Mars van Dexter Wansel. Genoeg moois om ook dit volume 11 interessant te maken dus.

Na de uitstekende 10e jubileum editie, kwam er een lichte dip in deze leuke serie van Ben Liebrand. Meestal 4 CD's gevuld met de lange, extended, 12-inch versie of (club-) remix van met name (tweede helft) jaren '70 en '80 nummers. In die tijd kocht ik er zelf heel wat en danste ik erop in de discotheken van Utrecht. Het was een wereld op zich.

Ben Liebrand spant zich in om de beste master te gebruiken en zo het beste geluid op cd te krijgen. Dat lukt 'm toch heel aardig. Nog belangrijker: de songselectie. En die is op dit Grand 12-Inches 14 weer heel aardig tot echt goed te noemen. Ik vond het dan ook lastig om 'maar' 8 vinkjes bij de beste nummers te zetten. Zeker de helft is (steen-)goed en de rest mag er vaak ook nog wezen.

Om een paar hoogtepunten te noemen: een disco klassieker uit het New York van de jaren '70: Ashford & Simpson met Bourgie Bourgie, de geweldige remix van The Breaks van Kurtis Blow, Sister Sledge met het oh zo lekkere All American Girls, de uitstekende maxi-single van I Shoulda Loved Ya van Narada Michael Walden, nog een jaren '70 disco klassieker: Cher met Take Me Home, Love Train van the O'Jays in een Tom Moulton Mix, maar liefst 12 minuten Duel van Propaganda, het geweldige My Forbidden Lover van Chic niet te vergeten Just Be Good To Me van the S.O.S. Band in zijn volle glorie en tot slot the Queen of Disco herself: Donna Summer met Walk Away. Prima editie deze 14e!

Ben Liebrand is in 2005 begonnen met deze geweldige serie, waarin het symbool van de dance muziek uit die tijd centraal staat: de 12 inch. Die lange versies werden gedraaid in de dansclubs en vaak was het ook nog eens zo dat singles in de hitparade verkorte versies waren van die lange 12 inch versies.

Dit deel 2 is één van de mindere delen in de reeks. Hier helaas ook flink wat minder goede tracks. Daarnaast staan er een flink aantal nummers op, die al (soms meerdere malen) op andere 12 inch verzamelaars waren verschenen. Desondanks staat er vanwege de hoeveelheid 12 inches die je krijgt, natuurlijk nog steeds heel wat interessants op, zoals Axel F, Let It All Blow, She Can't Love You, If You Feel the Funk, Love is Just the Game, Don't Go Lose It Baby, On the Beat & Don't Go van Yazoo.

Ben Liebrand is in 2005 begonnen met deze geweldige serie, waarin het symbool van de dance muziek uit die tijd centraal staat: de 12 inch. Die lange versies werden gedraaid in de dansclubs en vaak was het ook nog eens zo dat singles in de hitparade verkorte versies waren van die lange 12 inch versies

Dit deel 3 vind ik één van de beste delen. Het is vol afwisseling: je krijgt de betere disco, synthesize dance, techno, dancepop, italo & new wave. En dan ook nog eens hebben de meeste nummers echt fraaie 12 inch mixen. Vele favorieten hier, om er maar een paar te noemen: Anita Ward, Lakeside, Rose Royce, Earth Wind & Fire (2x), Shalamar, Third World, David Bowie, Fun Fun & Talk Talk (wat hadden die een mooie 12 inches!).

Ben Liebrand is in 2005 begonnen met deze geweldige serie, waarin het symbool van de dance muziek uit die tijd centraal staat: de 12 inch. Die lange versies werden gedraaid in de dansclubs en vaak was het ook nog eens zo dat singles in de hitparade verkorte versies waren van die lange 12 inch versies.

Ben Liebrand bereikte met dit vierde deel bijna de 12 inch perfectie. Want wat is dit goed zeg! De eerste twee cd's zijn briljant en staan vol met dance- & 12-inch klassiekers. En ook op cd 3 & 4 zijn heel wat geweldige nummers te vinden. Het zijn er kortom te veel om op te noemen. Als je maar een beetje van goede dance muziek houdt of van jaren '80 muziek, dan moet je dit Grand 12-Inches 4 hebben!

Ben Liebrand is in 2005 begonnen met deze geweldige serie, waarin het symbool van de dance muziek uit die tijd centraal staat: de 12 inch. Dit vijfde deel is een beetje een mixed bag en valt wat tegen na het geweldige deel vier. Er staan toch behoorlijk wat fillers op: wel aardige liedjes met een wel aardige 12-inch mix. Gelukkig staan er op de 4 cd's altijd genoeg (echt) goede tracks op met fraaie mix. Hier zijn dat bijvoorbeeld Michael Jackson, the Brothers Johnson, Cameo, Diana Ross, the Rah Band, Starguard, McFadden & Whitehead, Soul II Soul, Peaches & Herb, Cerrone, The Three Degrees en the Human League (the extended mix dan natuurlijk).

Ben Liebrand is in 2005 begonnen met deze geweldige serie, waarin het symbool van de dance muziek uit die tijd centraal staat: de 12 inch. Op dit zesde deel staan wel weer heel veel erg goede 12-inch versies. 80's man heeft echter helemaal gelijk over cd 3: die is juist gevuld met vooral mindere nummers. Die dus gauw vergeten en dan cd 1, 2 & 4 erbij pakken.

Dan moet je eigenlijk beginnen met het allerlaatste nummer: Rage Hard [Young Person's Guide to the 12'' Mix] van Frankie, waarin eerst perfect wordt uitgelegd wat een 12-inch mix is. En dan door naar het eerste nummer, want alle 12-inch mixen van Frankie waren goed, zeker ook de Two Tribes Annihilation mix.
Om niet compleet nog wat favorieten te noemen: Propaganda (natuurlijk!), Depeche Mode, the Art of Noise (ook 2x), Peter Brown, Dan Harman & Flash and the Pan (ook 2x). Zeer de moeite waard, dit zesde deel.

Dit is een wat minder deel uit de geweldige Grand 12 Inches reeks van Ben Liebrand. Het album is gevuld met van alles: van matige cheesy disco, mindere 80's synth tot goede en erg goede dance nummers uit eind jaren '70 en de jaren '80. En dat allemaal wel weer in die oh zo mooie extended versions en in prima geluidskwaliteit. Gemiddeld genomen ligt de kwaliteit lager dan bij andere delen, maar dan nog staat er genoeg op wat de moeite waard is. Zoals Michael Jackson, Imagination, Silver Connection, Grace Jones, Drum Theatre, Dan Hartman, Leon Haywod, Sheila + the Black Devotion, Instant Funk & Cerrone. En zelfs als de helft maar de moeite waard is, dan nog kan je overwegen 'm aan te schaffen.

Volledig terug in vorm is Ben Liebrand op deze ijzersterke Grand 12 Inches 8. Het album staat vol met goede tot erg goede dance nummers uit eind jaren '70 en de jaren '80. En dat allemaal in die oh zo mooie extended versions en in prima geluidskwaliteit. Natuurlijk staan er wel een paar mindere en/of cheesy nummers op, maar gemiddeld genomen ligt de kwaliteit van dit deel hoog. Om maar een paar toppers te noemen: EW&F, The Fatback Band, Sheila E., Loose Ends, Frankie, Rose Royce & Marvin Gaye. Een aanrader!

Heerlijke groovy verzamelaar is dit For the Funk of It van Grant Green. Het is het tweede swingende deel uit de fijne 3 CD serie The Original Jam Master met eind jaren '60 / begin jaren '70 funky soul-jazz van Grant Green. Green speelt weer geweldig gitaar hierop.

Upshot komt van het uitstekende album Carryin' On en is in 1969 opgenomen. De fijne song The Final Comedown komt van het gelijknamige album (1972). De sterke remake van Cantaloupe Woman komt van Visions (1971). Dracula komt van Green Is Beautiful (1970). Het mooie en lekkere (tegelijk) California komt van Shades of Green (1972). Tot slot een hoogtepunt met Flood in Franklin Park van maar liefst een kwartier. Dat is te vinden op Live at the Lighthouse (1972).

Dit is een mooi samengestelde CD vol met swingende Grant Green muziek, een aanrader.

Het langste nummer van ruim een kwartiert Blues in Maude's Flat is hier het absolute prijsnummer. Wat een geweldige song is dat met uitstekende solo's, zoals van Yusef Lateef maar vooral van Grant Green himself. Beste nummer daarna is de (cd) bonustrack Green's Greenery, ook erg fijn om te horen. Ook Old Folks is heel aardig.

Kant 1 van de LP is ietsje minder, vooral titelsong Grantstand. My Funny Valentine met gitaar is weer eens wat anders. Al met al heb ik een gemiddelde waardering voor de CD-versie van 4*.

Dit I Want to Hold Your Hand van Grant Green kabbelt soms wat teveel door, zeker op de opener en titelsong. Slecht is deze niet, maar je mist een beetje de spirit die Grant Green zeker ook heeft. Dat is bijvoorbeeld gelijk te horen op Speak Low, één van de beste nummers van dit album. Daarna is het heel aardig wat Hank Mobley op tenor saxofoon, Larry Young op orgel, Grant Green op gitaar en Elvin Jones op drums laten horen. Tot slotnummer At Long Last Love komt, want dat is wat je op een goede Grant Green plaat wilt horen: een mooi nummer met een beetje pit, een vleugje soul en Green & Mobley die uitstekend spelen.

Een meesterwerk gaat misschien wat ver, maar voor mij is dit Iron City van Grant Green wel één van zijn betere platen. De uitstekende songs en spel van Green komen in de buurt van Feelin' The Spirit, zeker het mooie gospel-jazz nummer Old Man Moses. Titelsong Iron City is sterk, net als het fraaie Motherless Child. Maar ook de andere drie nummers zijn goed.

Grant Green speelt hier slechts met een trio, waardoor zijn prima spel nog beter naar voren komt. Waarschijnlijk Larry Young speelt heerlijk op het orgel en Ben Dixon strak op de drums. De plaat werd opgenomen in 1967 en uitgebracht in 1972 (gelukkig maar!). Een absolute aanrader dit Iron City!

Heerlijke groovy verzamelaar is dit Mellow Madness van Grant Green. Het is het derde en relatief rustige deel uit de fijne 3 CD serie The Original Jam Master met eind jaren '60 / begin jaren '70 funky soul-jazz van Grant Green.

Cease the Bombing komt van het uitstekende album Carryin' On en is in 1969 opgenomen. Maiden Voyage & Down Hear on the Ground komen van Alive (1970). Beatles song A Day in the Life komt van Green Is Beautiful (1970) en is het enige iets mindere nummer. Tot slot een hoogtepunt met Fancy Free van maar liefst een kwartier. Dat is te vinden op Live at the Lighthouse (1972).

Dit is een mooi samengestelde CD vol met relaxte Grant Green muziek.

De opnamesessie voor dit album was op 13 Januari 1962. Grant Green speelt hier fantastisch gitaar, Sonny Clark uitstekend piano en hij schreef het openingsnummer. Op bas Sam Jones en op drums niemand minder dan Art Blakey.

Het sterke Airegin is een geweldige start van deze plaat en wordt direct gevolgd door het absolute hoogtepunt en één van de beste Grant Green nummers: het lange It Ain't Necessarily So. I Concentrate You is ook al zo'n fijn nummer, met fraai gitaar- en pianospel. Die lijn wordt doorgetrokken op de laatste twee nummers.

Het is (alweer) onbegrijpelijk dat Blue Note dit album pas in 1980 uitbracht. Zelf heb ik hier de in 2021 uitgebrachte geremasterde Japanse CD van: die klinkt werkelijk geweldig. Een aanrader!

Dit is een concert van Grant Green laat in zijn carrière in 1975. Het is een jazz- en funk concert waar hij ook weer zijn klasse laat horen.
Van mij 5* voor Grant Green's versie van Charlie Parker's Now's the Time, maar vooral voor het werkelijk fantastische How Insensitive (Insensatez) van 26 minuten lang. Met de voortreffelijk spelende toetsenist Emmanuel Riggins en een uitblinkende Grant Green. De lange funk medley vind ik iets minder geslaagd, omdat Green hier iets teveel ondersneeuwd in het geweld. Door How Insensitive is dit een niet te missen CD/2LP.

Het allermooiste aan deze Grant Green LP vind ik de fenomenale hoes. Ook de achterkant mag er trouwens wezen. De muziek is van echt goed tot heel aardig, op één nummer na (van Mozart). Er wordt met name soul-jazz gespeeld, maar wel met een elektrische bas (Chuck Rainey) en piano (Emanuel Riggins), waardoor je echt een early 70's sound hebt. Grant Green speelt geweldig gitaar, Idris Muhammad drumt uitstekend, fijn zijn de congas van Ray Armando en de vibrafoon van Billy Wooten.

Het openingsnummer Does Anybody Really Know What Time It Is? is echt geweldig. Maybe Tomorrow en Love on a Two Way Street zijn heel aardig, maar de eerste twee minuten van Mozart in jazz vorm zijn mij te cheesy. De improvisatie die daarna volgt in het nummer is wel weer geslaagd. Cantaloupe Woman is een volgend uitstekend en erg lekker nummer.

We've Only Just Begun is een song van de Carpenters en dit is echt een fijne versie daarvan. Slotnummer Blues for Abraham is een lekkere afsluiting van de plaat. Daarvoor staat Never Can Say Goodbye, waar ik ook voor vreesde, maar dat klinkt helemaal niet verkeerd op de jazz gitaar van Grant Green. Net als het geluid trouwens: dit album heeft een uitstekende productie. En de Blue Note Classic Vinyl moet één van de beste zijn die uitgebracht is in deze toch al fijne serie. Geweldig werk hier van Kevin Gray

Een heel fijn soul-jazz album van drummer Grassella Oliphant, de man met de bijzondere en mooie naam. Hij speelt zelf een hoofdrol samen met gitarist Grant Green, die erg lekker speelt op deze plaat. Ook organist John Patton doet een stevige duit in het zakje. Verder zijn er regelmatig ook bijdragen van Clark Terry op trompet en Harold Ousley op tenor saxofoon, wat voor flink wat afwisseling zorgt.

Er staan veel goede songs op dit album. Mijn favoriete nummer Soul Woman is geschreven door Grant Green en John Patton, net als The Yodel. Openingsnummer Get Out of My Life Woman van Allen Toussaint klinkt ook erg lekker, net als Peaches Are Better Down the Road van Clark Terry en Cantaloupe Woman. Een aanrader dit album!

Wat een fijne en bijzondere 12-inch is dit. Allereerst omdat de wat langere versie van het geweldige Eisbär hierop staat natuurlijk. Maar bijzonder wordt het op kant 2 waar je Film 2 eerst op 33 toeren kan afspelen en daarna op 45 toeren (net als bij de twee andere songs moet). Mijn voorkeur gaat uit naar de 33 toeren versie. Lengte is 4:52 op 33 en 3:35 op 45 toeren. Deze 12-inch is weer verkrijgbaar in een uitstekende Zwitserse re-issue.

Ik heb die recensie van de Volkskrant hierop gezet en zelfs dat stukje over die boosheid blijkt dus niet te kloppen. Tja...
Wat nog meer niet klopt is dat er niet genoeg goede songs op staan. Bovendien zei iemand hier eerder: hoezo moet de muziek boos zijn? Goed punt.

Kortom, ik kan mij helemaal niet vinden in de recensie van de Volkskrant, die dus ook nog eens feitelijk onjuist blijkt te zijn.

Ik vind de heldere en krachtige sound op dit album juist heel sterk. Er staat flink wat goede muziek op, bovendien vol afwisseling. Via rock gaan we naar pop en punk. De muziek is meestal geslaagd, vaker goed dan minder. Over het geheel klinkt dit album strak en lekker.
Er staan ook een paar echt sterke tracks op. Voorbeelden zijn: Know Your Enemy, Viva La Gloria! Before the Lobotomy, East Jesus Nowhere, Peacemaker, Last of the American Girls, Viva la Gloria? Restless Heart Syndrome (briljant!) & Horseshoes and Handgrenades. Juist een hele rits dus, waarbij Act II helemaal top is!

Kortom, wat een bullsh*t is er over dit album geschreven. Hou je van lekkere rock, punk of goede gitaren voor in de zon: ik beveel je dit album van harte aan, 4.0*!

Ik las her en der wat wisselende recensies over dit live album van Green Day. Dat verbaasde mij, want het is toch een erg goede live band met aanstekelijke live songs. Ik kan alleen maar zeggen dat je dit ook terug hoort op de live cd. Een afwisselende tracklist, lekker strak gespeeld. Dat is Green Day toch? Het geluid is ook prima. Je hoort de band goed op de voorgrond en ook duidelijk het publiek, maar weer niet hinderlijk. Prima voor mij.

Ik heb via (legale) download nog vier dvd audio-nummers aan de tracklist toegevoegd, die echt de moeite waard zijn: Static Age, Welcome To Paradise, My Generation (sterke Who-cover!) en American Eulogy. Het mindere Good Riddance, akoestisch meegezongen, heb ik eraf gegooid. Zo heb je 20 aardige tot echt goede punk/rock nummers door een prima live-band. Static Age is zelfs ronduit briljant te noemen, met een geweldige saxofoon solo. Het is weer wel verbazingwekkend dat dit nummer dan weer niet op de cd staat. Net als Welcome To Paradise trouwens: wat een bas alleen al zeg!

Wat er wel op staat en echt goed is zijn bijvoorbeeld Who Wrote Holden Caulfield, Holiday, Geek Stink Breath & American Idiot. Ondanks dat dit album in steden over de hele wereld is opgenomen zit er toch een lekker sfeertje in. Het is dan ook alles bij elkaar de moeite waard dit live album. Met de bonus dvd audio-tracks zou ik het nog wat hoger waarderen dan de 4,0* nu.

Ja, laten we eerlijk zijn: Green Day ging natuurlijk behoorlijk de mist in met Uno, Dos and Tre. Drie matige albums hadden één goede moeten zijn. Maar hé: dat wordt hier op deze Record Store Exclusive release alsnog gedaan. En niet alleen dat: de nummers worden rauwer en puurder neergezet. Dit klinkt weer als de rock 'n roll vanuit de Dookie tijd, soms heeft het zelfs een garage sound. Doffe drums, snerpende gitaren en een diepe bas. Dat kan verklaart worden doordat voor de nummers gebruik gemaakt is van de demo's.
16 betere tracks van de drie platen zijn geselecteerd, wat de overall kwaliteit natuurlijk ten goede komt. Ook staat er een unreleased nummer op: State of Shock, wat zeker de moeite waard is. Dan is het ook nog eens uitgegeven op Red/Clear Vinyl en is het artwork veel mooier dan dat van die drie platen.

Bij de vorige plaat Veckatimest vond ik dat er een vijftal echte uitschieters op stonden. Sterke nummers, waarbij de rest wat verbleekte. Dat is op Shields niet het geval. Hier vind ik een groter deel van de songs van boeiend tot erg fraai.
Het album ligt dan ook wat gemakkelijker in het gehoor dan Veckatimest. Wel logisch, omdat ze verrassenderwijs de aandacht getrokken hebben met dat vorige album. Door dit Shields zo aan te pakken, heb je natuurlijk meer kans op commercieel succes. En daar is niks mis mee, ze mogen ook wat met hun muziek verdienen natuurlijk.
Overigens voor de duidelijkheid: ze verloochenen zichzelf bepaald niet. Dit Shields heeft nog steeds de typische fraaie soms dromerige soms gelaagde Grizzly Bear sound, met die typisch mooie zang.

Sleeping Ute is een sterke opener met fraaie - eerst licht psychedelische - gitaren. Speak in Rounds is echt een heerlijk nummer. Het neemt je mee op een aangename muziektrip door Grizzly Bear county. Op het einde doet het me aan Arcade Fire denken, bepaald niet verkeerd. Die hoor ik trouwens op meer nummers terug.
Yet Again is dan zo'n erg mooi intens Grizzly Bear liedje. En dat gaat zo door met The Hunt, weer een mooi nummer. Dan volgt er een lekker drumloopje op A Simple Answer, even een prettige en goed getimede versnelling. En wat een mooi refrein heeft dit nummer zeg. Ook de vertraging op het einde van het nummer is mooi.

Strijkers openen What's Wrong fraai. Wat volgt is net te vaag. Er zitten wel leuke stukjes tussen, maar toch. Gelukkig volgt het geweldige Gun-Shy. Een heerlijk ritme vormt de basis van een mooi lied gelardeerd met allerlei geluiden en fraai gezongen. Half Gate opent ook mooi met strijkers, alleen hier volgt dan een fraai gedragen nummer. Ook dit is weer vol met allerlei geluiden, maar ze vormen samen wel een mooi geheel. Slotnummer Sun In Your Eyes is een wat langer complexer nummer, wat mij niet altijd weet te boeien. Het tweede deel van dat nummer is wel weer heel aardig.

Alles bij elkaar genoeg dus om Shields verder te gaan verkennen. Weer mooi in elkaar gestoken door Grizzly Bear.

Na alle kritieken ook hier te hebben gelezen en de hoge notering op Musicmeter, dacht ik hier toch eens naar te luisteren. Frisse muziek schrijft Barrett. Ik deed dat daarom eerst tijdens de hittegolf in augustus, maar toen zette ik 'm vrij snel uit. Dit is meer muziek voor de herfst en de winter (is mijn mening). Inmiddels heb ik dit album - het is immers september - goed kunnen beluisteren.

Wat mij opvalt is dat er behoorlijk wat kwaliteitsverschil tussen de nummers is. Dat had ik niet verwacht, ik dacht meer aan één sterk geheel. Er steken volgens mij 5 nummers bovenuit en jawel, die staan ook overduidelijk bij de favoriete tracks hier op Musicmeter:
•Two Weeks
•While You Wait for the Others
•Southern Point
•Ready, Able
•Cheerleader

Deze nummers vallen bij mij onder de categorie 'droomrock'. Mooie liedjes met een pop/rock basis. Een lekkere drum, een goede gitaar etc. Echt de moeite waard. De andere nummers op de plaat vind ik van heel aardige folk tot wel heel soft 'gepringel' (zoals Dory & Hold Still). Niet echt mijn ding. Wat trouwens wel fraai klinkt, zijn de regelmatig opduikende strijkers en het koor.

De muziek roept associaties op met mistige Amerikaanse kusten en Sequoia bossen, the Beach Boys, Supertramp en Fleet Foxes. Ik ben dus wel degelijk blij dat ik dit album heb leren kennen, maar ik skip soms wel. Gemiddeld toch nog net 4,0*

Bij mijn beoordeling ben ik uitgegaan van de muziek van de Deluxe 2LP, met the Awesome Mix Vol.1 en hoogtepunten van de Original Score van Tyler Bates:
Various - Guardians Of The Galaxy Deluxe Vinyl Edition (Vinyl, LP, LP) at Discogs

De Mix staat vol met heerlijke met name jaren '70 nummers, met van alles wat. Van giganten als Bowie & the Jackson 5 tot 1 hit wonders. Mijn favorieten zijn: Blue Swede, Norman Greenbaum, Bowie, Redbone & Rupert Holmes.
Het voordeel van de vinylversie is dat de beste stukken uit de soundtrack van Tyler Bates, goed geselecteerd en in een mooie volgorde op de LP staan. Juist het nadeel van het brede middenstuk, zoals tbouwh hierboven beschrijft verdwijnt hierdoor en maakt het een pakkend geheel. Een score met een aantal mooie rustige momenten, maar vaker enigszins pompeus en dat mooi in de afwisseling. Deze zeer geslaagde combi van mixtape en score, draai ik daarom erg graag.

En daar was in 1987 ineens een hele echte rauwe gore hardrockband. Heel wat anders dan de gladdere meer commerciële rockmuziek uit the USA die toen hoog scoorde. Ik zag ze voor het eerst met de videoclip van Paradise City, die ze gelukkig bleven uitzenden op MTV. Wat een fans, wat een energie en wat een steengoed nummer zeg. En dat vind ik 25 jaar later nog steeds.
Als je dan het album koopt en dat blijkt ook vol met dit soort fantastische rockmuziek te staan, dan weet je niet wat je hoort. Natuurlijk allereerst Sweet Child O' Mine, wat ik ook nog steeds briljant vind. Vrij recent speelde Slash deze nummers nog in Paradiso, wat gelijk werd afgebroken: stunning goed!

Het hele album loopt als een (Night-)train. Welcome to the Jungle van Guns 'N Roses. Er staat geen misser op, Axl gilt, zingt en krijst geweldig en Slash zijn gitaar is onovertroffen. Ik moet zeggen dat zijn gitaarsolo's wel heel erg prettig zijn om naar te luisteren en (ook) een basis vormen voor de hoge kwaliteit van Appetite for Destruction.

Hoe goed is het? Het album staat niet voor niets hoog in de top 250 van Musicmeter en ik heb 'm in mijn top 10. En ook ik hoorde in 1992 tot die fans bij een werkelijk fantastisch concert in De Kuip, waar ze lieten horen dat ze live ook zo goed waren. Uiteindelijk werden ze door de politie van het podium verwijderd, ze wilden niet stoppen met spelen.

Deze cd heb ik in 1989 veel gedraaid. Lekkere rock van de heren, soms (zelfs) mooi, zoals op het beste nummer Patience. Dat akoestische tweede gedeelte is ook het beste stuk, waarbij ik Used To Love Her & One in a Million ook erg goed vind. Maar met het eerste gedeelte van de plaat, het live stuk, is ook niet veel mis. Zeker Mama Kin & opener Reckless Live zijn ook prima. Het is alles bij elkaar heel anders dan Appetite For Destruction, maar het is wel een goede plaat.

Ja, dit is nou echt een Greatest Hits album. Zoals al eerder opgemerkt ontbreekt Estranged, maar verder staan alle grootste successen van de verschillende albums er wel op. En ook nog eens enigszins (net niet / min of meer) in de goede volgorde. Zelfs van het minste album, die met Spaghetti, staan er twee goede nummers op.
En wat heb je dan: praktisch 80 minuten aan (steen-)goede (hard-)rock muziek van één van de populairste bands eind jaren '80 / begin jaren '90. En dat die muziek tijdloos is, ervaar ik nog steeds als ik het aanzet of live hoor. Zoals van Slash en Miles Kennedy in Paradiso even geleden. Voor mensen die maar 1 schijfje willen hebben van Guns N' Roses is dit toch wel een hele aardige.

Naar aanleiding van Slash Live op 3x groen vinyl pakte ik deze plaat er nog eens bij. Als we Lies (wat deels live was) overslaan, dan waren de twee Use Your Illusion albums prima opvolgers van het monumentale Appetite For Destruction. Deel II vind ik net wat beter dan deel I, daar staan een aantal memorabele nummers op, waaronder het briljante Civil War. Maar ook dit deel I mag er wezen, uitgezonderd November Rain wat ik echt niet meer kan aanhoren.

Ik noem even de geweldige rocksongs Right Next door to Hell, Dust N' Bones, You Ain't the First, Bad Obsession, Back Off Bitch, Double Talkin' Jive & The Garden. Deels vuige rock, waarbij je ook aan de titels kan zien dat dit het wat steviger broertje is van de twee Use Your Illusions LP's. Sommige nummers zouden niet misstaan op Appetite. Daarom alleen al is dit album erg sterk.

Maak maar eens een echt goede opvolger (niet Lies) van Appetite for Destruction. Nou ja, ze maakten er gelijk maar twee. En ook die waren weer erg goed tot geweldig. Vooral dit tweede deel van Use Your Illusion staat vol met steengoede songs, zoals gewoonlijk ook weer uitstekend uitgevoerd door Axl, Slash en consorten. Dit keer - en vooral op dit deel II - soms wat minder hard rock en wat meer blues. Het levert ook een wat andere sfeer op.

Het begint gelijk fantastisch met Civil War, voor mij nog steeds één van de betere rocksongs ooit. Knockin' on Heaven's Door is een cover die precies goed wordt neergezet. Get in the Ring & Shotgun Blues is een heerlijk duo. Verderop vallen Locomotive, Estranged & You Could Be Mine nogal positief op. De rest van de plaat mag er trouwens ook wezen. Mooie herinneren levert deze muziek op, maar ook nu staat 'ie nog als een huis.

Gwen McCrae had begin jaren '80 een enorm succes met het funky Keep the Fire Burnning. Een nummer dat heel populair was (is?) in de clubs. Daardoor kwam er ook weer belangstelling voor eerder werk van haar en sprong het nummer All This Love That I'm Givin' eruit. Dat is later daarom nog meermaals op 12-inch uitgegeven. Dat ook omdat het erg lastig was om aan dit album Melody of Life te komen. Dit is namelijk uitgegeven door het kleine Cat label, daarom zijn er maar 5 LP en 5 CD versies van. En dat terwijl dit echt een voortreffelijk album is, vol met lekkere funk en mooie soul.

Ik had op Discogs een re-issue in iets mindere staat besteld, dan was het nog een beetje betaalbaar. Gelukkig viel niet alleen de conditie van de plaat mee, maar bleek het ook nog eens een zeldzame originele 1979 US LP te zijn. Dat is natuurlijk leuk, maar nog leuker zijn de fraaie songs op de plaat gezongen door de mooie stem van Gwen McCrae.

GZA zegt in het boekje van de Chess edition van Liquid Swords dat er nog een naam op de cover had moeten staan, die van RZA. Dit Liquid Swords was echt een co-productie van hen samen. RZA verzorgde de misschien wel beste beats en muziek en GZA zorgde voor de sterke teksten en een geweldige flow. De fantastische productie van RZA draagt nog meer bij aan die fraaie donkere sfeer van het album. Overigens las ik ook dat RZA die beats in zijn kelder bewaarde en dat er bij een overstroming 300 verloren zijn gegaan. Gelukkig had hij er nog meer dan genoeg, zegt GZA.

Als je ervoor gaat zitten en je begint aan dit album, dan word je na het intro gelijk de donkere sfeer van dit album ingezogen door die fantastische heavy beats en bijpassende teksten en flow. De sfeer is haast filmisch, film noir. Daarom past het fraaie artwork van de Japanse film Shogun Assassin er ook mooi bij. Grappig is dat het niet, zoals je zou denken, al eerder in het productieproces erbij betrokken was, maar er pas op letterlijk de laatste mix dag erbij werd gehaald door RZA.

Er staan letterlijk alleen maar erg goede tot fantastische tracks op dit Liquid Swords. De eerste vier nummers vind ik briljant. Je zal je album maar openen met zo'n fantastische titelsong & het Duel Of The Iron Mic. Op Gold klopt ook alles: beats, muziek, flow: fantastisch, wat een ijzersterke zeer donkere eenheid hebben ze hier gesmeed.
Eigenlijk moet ik verder maar geen favorieten noemen, dat is hier te moeilijk, zo goed is alles. Maar 4th Chamber ('You don't understand my words, but you must choose...' creepy), Shadowboxin', Investigative Reports & I Gotcha Back vind ik echt briljant.

Dit is niet alleen één van de beste, misschien wel de beste, hip hop plaat ooit. Het was hoog tijd om 'm in mijn top 10 te zetten.