Ongehoorde talenten had Otis Redding en dat was wat die Europeanen toen toch maar mooi konden horen die avond en Paris. Zijn briljante fraaie stem blijkt live haast nog krachtiger te zijn: echt geweldig! De begeleiding is van Booker T and the MG's met de uitstekende gitaar van Steve Cropper. Er werd toen gesproken over: 'the greatest ever Soul show', en weet je: misschien was het dat ook wel...
Tot slot over de cd Live! in London and Paris (2008): die is werkelijk uitstekend geremastered, wat een kraakhelder geluid oplevert. Beter dan dit originele album en je krijgt dus ook het concert in London erbij.

Ongehoorde talenten had Otis Redding en dat was wat die Europeanen toen toch maar mooi konden horen die avonden in London en Paris. Zijn briljante fraaie stem blijkt live haast nog krachtiger te zijn: echt geweldig! De begeleiding is van Booker T and the MG's met de uitstekende gitaar van Steve Cropper. Zeker in London is het contact met het publiek geweldig. Er werd toen gesproken over: 'the greatest ever Soul show', en weet je: misschien was het dat ook wel...
Tot slot over de cd uit 2008: die is werkelijk uitstekend geremastered, wat een kraakhelder geluid oplevert.

Voor het eerst een verzamelplaat vol met schitterende southern soul ballads van Otis Redding. Naast een paar bekendere prachtige songs staan er ook een aantal minder bekende juweeltjes op. De stem van Otis is daarbij uniek intens en mooi en dat levert fantastische muziek op. Ook als compilatie is deze plaat ijzersterk: het vormt een prachtig geheel. De mastering van de letterlijk blauwe LP is subliem gedaan: wat een geluid! En ook het artwork is fraai, net alsof de plaat direct uit eind jaren '60 komt. En dat is eigenlijk ook zo... absolute aanrader!

Het meest opvallende aan de (postume) muziek op Love Man is dat het tempo een stukje hoger ligt dan op eerdere albums. Er is heel wat funk in the air! Voorbeeld is natuurlijk de swingende niet te weerstane funky titelsong met opvallend sterke drums. Otis is klaar voor de liefde. Maar zo staan er nog veel meer van dit soort lekkere up-tempo songs op deze plaat. Een belangrijke rol daarbij spelen Booker T & the M.G.'s die een perfecte partij weg blazen.

Opvallend is dat werkelijk alle nummers minimaal echt goed zijn, zoals deze prachtnummers: opener I'm A Changed Man, Jackie Wilson's cover (Your Love Has Lifted Me) Higher and Higher, gospelachtig Direct Me, ballad Free Me, single A Lover's Question & het slotnummer met het heerlijke koortje: Look At That Girl. Otis heeft deze nummers in 1967 opgenomen, maar ze zijn uitstekend door producer Steve Cropper als één album aaneen gesmeed. Sterker nog: dit hoort tot het beste wat Redding gemaakt heeft en dat wil wat zeggen.

Otis Redding heeft zo'n mooie stem en zingt met zoveel dynamiek en kracht, dat (zowat) alles wat hij zingt in goud verandert. Eén van de mooiste voorbeelden is dit schitterende album. Er staan flink wat covers op, maar voor mij hebben ze allemaal een meerwaarde. Otis overtreft op elke cover het origineel. Voornamelijk ligt dat aan zijn zang en de intensiteit waarmee hij zingt, maar ook de begeleidingsband en de productie is top. Absoluut hoogtepunt is Satisfaction: echt fantastisch! The Black Keys gebruikten op de laatste tour Otis versie om de zaal op te warmen, zij begonnen gelijk daarna. Een juweel van album, om te koesteren: ik zet 't maar eens in mijn top 10.

Ik ben een groot fan van Otis Redding en zijn prachtige stem. En ook van zijn eigen vaak prachtige nummers en sommige van zijn covers. Op dit debuutalbum staan gelijk twee prachtige eigen songs: Pain in My Heart & These Arms of Mine. That's What My Heart Needs is ook erg mooi. Maar verder? Aardig zijn bijvoorbeeld You Send Me & Security en nog wat nummers. Een paar covers zijn minder bijzonder en soms niet zo passend bij Otis, zoals bijvoorbeeld het wat afgezaagde Stand by Me van Ben E. King. En zo kreeg zijn platenmaatschappij het in 1964 voor elkaar dat het debuut van Otis deels fantastisch & deels wel goed is. En dat is te weinig voor een supertalent als Otis Redding.

De 5CD 100 Hits is ook interessant, maar dit is een uitstekende selectie uit al het werk dat Otis Redding heeft gemaakt, ondanks de jonge leeftijd waarop hij helaas overleed. Je vindt op deze Definitive Collection de crème de la crème en ook nog eens prima geremastered. Wat een talenten had deze man, niet alleen als zanger maar ook bijvoorbeeld als liedjesschrijver. En als live entertainer, want vergeet niet naast deze dubbelaar ook het Live in Europe te beluisteren. Zijn stem en zijn songs raken je: superlatieven schieten mij tekort.

Als je dit waardeert dan is mogelijk ook 5 classic albums van Otis interessant. De eerste 5 studioalbums bij elkaar.

Echt geweldig intense bluesmuziek krijg je van Otis Rush. Zijn prachtige stem samen met die rauwe scherpe gitaar en echte bluesy teksten: veel beter en echter wordt de blues niet. Als je dan zoals hier een essential collection hebt, dan kan het niet mis gaan.
Soms klinkt het wat positiever, meer rock 'n roll, zoals op Keep On Loving Me Baby en op het intense My Love Will Never Die. Dat zorgt ook voor voldoende afwisseling. Zeer aan te raden dit album!

Een album vol met ... tearjerkers. Our Turn To Cry staat er vol mee. En dat is nou net het probleempje, je krijgt er een overdosis van. Southern Soul gaat over alle zaken waarmee je te maken krijgt in de liefde en niet alleen het verdriet. Het is op zich wel leuk om dat als thema te nemen voor een cd, maar nadeel blijkt dat dit toch een iets te eenzijdige verzamelaar oplevert.
Maar goed, ondanks dat staat hier natuurlijk ook weer genoeg moois op, zoals de songs van Soul Brothers Six, Doris Troy, Bettye Swann, Dee Dee Warwick, James Carr & Lou Johnson. Als je into de tearjerkers bent, dan is dit echt wat voor jou.

Ik ben gecharmeerd van de debuutplaat Southernplayalisticadillacmuzik van OutKast en zeker ook van het vervolg hierop Aquemini. Heerlijke samples en beats, een nog lekkerder flow en veel goede nummers.
Als ATLiens begint dan lijkt het ook weer die kant op te gaan. Het is meestal wat rustiger, maar goed is het zeker. Het gaat dan om de eerste vijf nummers na het intro, hoewel ik de remix van Elevators eigenlijk beter vind. Maar daarna zakt de plaat wat mij betreft toch behoorlijk in. Ik vind wat volgt echt een stuk minder. Pas als we aanbelanden op het einde bij 13th Floor / Growing Old vinden we weer een echt sterke track.
Dit is voor mij dus een album met 2 gezichten. De bekende echt goede songs van Outkast, gevolgd door een minder deel. Gemiddeld kom ik dan op 3,5* uit.