Toch zonde, staan best een paar geslaagde duetten op, maar het merendeel is toch te simpel en te makkelijk. Mijn favorieten zijn nummers 6, 7, 11 en 14.

In de muziek bestaan ze nog: levende legendes. En als we het in de soulmuziek dan toch over een levende legende hebben dan hebben we het wel over Aretha Franklin. Één van de weinige overgebleven écht grote namen die de soulgeschiedenis rijk is. Op een paar kleine projectjes na hebben we op muzikaal vlak weinig meer van deze Queen of Soul gehoord. Tot dit jaar dus. Want er kwam een nieuwe plaat aan. In samenwerking met good old Clive Davis en producers als Babyface en Andre3000. Een album vol covers van grote diva’s. Dat zal wat worden denk je dan. Ik ben benieuwd.

Het album opent met de Etta James cover At Last. Moet zeggen dat de versie van Franklin weinig toevoegt aan het geheel. Het qua basis natuurlijk al een nummer dat al jarenlang als een huis staat. Daarnaast moet ik zeggen dat ik Aretha hier te kelerig vindt zingen. Wat ietwat op mijn gemoedsrust werkt.
Rolling in the Deep, origineel van Adele, kennen de meesten al zijnde de eerste single van dit album. Op één af andere manier hebben de producers besloten met dit nummer een mashup te maken met Ain’t No Mountain High Enough. Aparte keuze die niet heel florissant uitpakt, maar al met al is dit een prima versie geworden. Dat kan ook gezegd worden van Midnight Train to Georgia. Al stoort hier wellicht de overproductie. Deze versie mist wat van de subtiliteit die het origineel van Gladys Knight & the Pips wel kenmerkte.
Een stuk minder wordt het als Gloria Gaynor’s I Will Survive aan de beurt is. Ook hierin hebben ze besloten een mashup te maken. Een hele slechte welteverstaan. Ze hebben er Survivor van Destiny’s Child tegenover gezet. Slechte keuze, matig gezongen en slecht geproduceerd. Gelukkig komt de kwaliteit weer wat terug met People (Barbra Streisand).
Enige verbazing is op z’n plaat bij No One. Alicia Keys maakte hier een kneiterhit van, maar wat ze hier mee gedaan hebben! Een reggaeversie? Seriously? Niet serieus te nemen eigenlijk en jammer dat een grote naam als Aretha Franklin hier zich voor leent. Dat kan ook gezegd worden van de mix van I’m Every Woman (Whitney Houston) met Respect (Otis Redding, maar vast haar eigen versie als uitgangspunt).
Voor het eerst pas echt mooi wordt het met het jazzy Teach Me Tonight. Het origineel is van Dinah Washington, dus de jazz heeft er altijd al in gezeten.Dat een grote naam niet voor grote kwaliteit staat is allang duidelijk dus. Want een dancehit proberen te maken van Supremes You Keep Me Hanging On? Je verzint het niet, maar het gebeurd toch echt op dit album. Het album sluit eindelijk af met Nothing Compares 2 U. Is Prince ook een diva? Ze zullen wel de versie van Sinead O’Connor als basis hebben genomen. Waar ze mee komen is een leuk uitgedachte swingversie.

Concluderend valt dus te zeggen dat het niet zo’n al te beste plaat is geworden. De producers hebben té duidelijk een dikke vinger in de pap gehad en Aretha zingt daar gerust allemaal overheen. Haar stem is vaak nog prima, maar de nummers zijn vaak gewoon te slecht. Vooral die mashups, geen idee wie dat verzonnen heeft?

(bron: Opus de Soul)

Dit coveralbum is misschien wel Aretha’s meest jazzy werk.

Ramblin’ – jazzy zeggen ze, maar het klinkt ook heel bluesy
Today I Sing the Blues – uitgestrekte noten in dit bekende nummer
River’s Invitation – lekker bluesy song, heerlijk ontspannen gezongen
Pitiful – heeft eigenlijk wel een wat andere sfeer, wat duisterder ofzo.
Crazy He Calls Me – sluit naadloos aan op haar stem
Bring it on Home to Me – bekend nummer met een aardige swing in deze versie.
Tracks of my Tears – nog een covertje natuurlijk, maar mist toch wel wat van het origineel
If you Gotta Make a Fool of Somebody – vooral heel krachtig zingen
Gentle on My Mind – gewoon wederom een fijne song.
So Long – pffff, wat een kracht in haar stem zeg. Prachtig kaal gehouden ook
I’ll Never Be Free – zo draagt een stem een nummer
Elusive Butterfly – prima en niet al te opvallende afsluiter

Ja, welke zichzelf respecterende muziekliefhebber kent Aretha Franklin niet bij naam en/of muziek? Ik denk dat iedereen in ieder geval wel bekend is met haar naam, en daaraan toevoegend haar wereldfaam.
De beste soulzangeres allertijden? Ik vind van niet, maar ze hoort zeker in het toprijtje thuis en vele andere vinden van wel.

Maar dan even over het album. Simpel, het is een bonte verzameling van ijzersterke soulsongs waar Aretha Frankin haar goede, maar ietwat schreeuwerige stem weet te etaleren. Persoonlijk heb ik na een nummer over 5 a 6 snel genoeg van de stem van Aretha. En dat komt dan vooral door het schreeuwerige.
Maar dit is gewoon een goede verzamelaar voor iedereen die eens een plaatje van Aretha wilt horen met een aantal superhits van deze dame.
Voor mij is Spanish Harlem het hoogtepunt op deze cd, en voor de rest zit het allemaal ook goed in elkaar.

Met een bekende naam als die J. Cole als kruiwagen kan soms wonderen doen. Een korte EP van deze nieuwe zangeres en een EP die het vooral ontbeerd aan originaliteit. Na een nummer of drie had ik echt het gevoel dat ik mij er door heen moest ploegen.

De nieuw-Zeelandse Arjuna Oakes werd mij ooit aangeraden, waarbij andere artiesten als José James als kader werden genoemd. We gaan het zien. Het start allemaal met een intro en dan horen we Nothing’s Gonna Fill You Up. Het is een sfeervol nummer, je hoort ook dat er goed over nagedacht is. Maar ergens beklijft het mij toch ook niet écht. No Joke had inderdaad zo van José James kunnen zijn. Had bijvoorbeeld op zijn album Blackmagic gepast. Catche Me is een rustige, sfeervolle song en heeft een loom karakter. Pocketful of Paranoia is een sterk opgebouwde song. Sfeervol en werkt echt ergens naartoe. Lay Low is weer een klein, gevoelig liedje. Before It’s All Over is experimenteler van aard en heeft hints van de muziek van Jamie Lidell. Dan duiken we even meer de jazz in op zowel The Love That I Feel als Motel. Via een interlude worden we naar het prima Get Me Some Grief geleid en via het toch wel wat saaie (duurt lang) I Am Alive naar het korte Caught. Maar de kwaliteit van de nummers van voor die interlude raakt Arjuna Oakes niet meer aan. Ook de laatste drie nummers vallen niet op in kwaliteit. Potentie? Zeker, maar de uitvoering is het nog niet helemaal voor mij.

Wat vanaf de eerste noten van dit album opvalt is het bijzonder fijne stemgeluid van Arlo Parks. Een prettige stem omlijst door fijne muziek. Ik wil ook graag het woord sympathiek in de mond nemen. Sfeer is goed en ook met de nodige afwisseling hier en daar. Soms dromerig (Black Dog), soms kaler (For Violet), soms een blijven-hanger (Caroline). Over de gemene deler gewoon erg fijne muziek. Niet direct het meest origineel maar de stem en de muzikale omlijsting zijn zo goed op elkaar afgestemd, vullen elkaar zo prettig aan, dat je ook geen enkele buil aan deze plaat kan vallen.

Jeetje, wat had Arlo Parks met Collapsed in Sunbeams een enorm overtuigend debuut. Een debuut met een fijne eigen stijl en sterk geschreven songs. Dus de verwachtingen voor dit My Soft Machine waren hooggespannen. En eerlijkheid laat mij zeggen dat ik wel een aantal luisterbeurten nodig had voor dit nieuwe album. Arlo Parks heeft namelijk voor een andere stijl gekozen die wat gewenning nodig had. Hoe zijn de nummers dan? Na fluisterintro Bruiseless komen bij het persoonlijke Impurities. Een uiterst relaxte song waar je rustig op meeknikt. Gevolgd door het opvallende stevige geluid (gitaar) van Devotion. Het past haar wel, deze stijl, moet ik zeggen. De balans is namelijk goed bewaard. Blades is dan weer een door synths gedreven nummer. Zeer aanstekelijk en superfijn. Misschien wel het meest herkenbare nummer van deze plaat. Purple Phase is mooi melodieus. Het nummer heeft iets fijns subtiel en is gewoon mooie muziek. Het refrein van Weightless zit geheid zo in je hoofd, een tof nummer en wederom erg fijne muziek. Pegasus kent een relaxte, bijna dromerige vibe. Je zou het ook intiem kunnen noemen. Daar waar Dog Rose juist een wat vollere productie kent. Ook weer een prima song. Puppy kenmerkt zich dan weer door de elektronische beats. Pompend en wat zwaarder. I’m Sorry dan juist wat frivoler en een fijne ritmiek. De dromerige zang past er goed bij. Het lieve Room en het fijne Ghost zijn de laatste twee nummers van dit wederom sterke album. Duidelijk een album dat wat tijd nodig heeft, maar gaandeweg die tijd zich steeds meer en meer open voor je stelt.

Als er één soulartiest is die soul en country op een juiste manier wist te mengen dan was het Arthur Alexander wel. Niet alleen deed hij dat, ook is hij nog steeds een groot voorbeeld voor artiesten. Dat hij dat toen ook al was bewijzen covers van onder andere The Beatles en the Rolling Stones van Alexander’s You Better Move On.

You Better Move On (2:32) - sfeervolle hit, laidback van karakter. Alexander heeft een prachtige stem.
Love Letters (2:27) - prachtige slowsong. Prachtig gezongen.
Hey! Baby (2:11) - tegenwoordig een feestnummer, maar geef mij maar deze subtielere versie
Funny How Times Slips Away (2:46) - mooie ballad, met veel gevoel gebracht.
Young World (2:12) - met dit ritme kan je natuurlijk heerlijk meewiegen
A Thousand Stars (2:56) - hint een beetje naar de rock n roll.
A Hunderd Pounds of Clay (2:23) - lekker nummertje, hier wordt je geheid vrolijk van
Lover Please Come Back (1:57) - klap en dans je mee? Lekker energiek nummertje
Love Me Warm and Tender (2:02) - lekker nummertje
The Wanderer (2:27) - lekker potje dansen hoor. Vrolijkmakend
Don't Break the Heart That Loves You (2:40) - slow naar het einde

Werd gezien als de gedroomde opvolger voor Sam Cooke. Men zal hem vooral blijven herinneren van deze titeltrack.
1. Sweet Soul Music – een absolute showstopper. Swingend, energieker en van alles meer
2. Take Me – een echte soulballad met dito sfeer, teksten en vocalen
3. Who’s Foolin’ Who – brengt er juist weer wat meer groove in
4. There’s a Place for Us – mooi ingetogen en gevoelig nummer met fijne saxsolo
5. I Can’t Stop – swingt daadwerkelijk de pan uit, stop niet met dansen
6. Wholesale Love – een erg vrolijk nummer
7. I’m A Lonely Stranger – en juist weer gevoelig en intiem
8. I’m Gonna Forget About You – ene prima song die niet direct zo opvalt
9. Let Nothing Seperate Us – het meer gevoelige werk
10. Where You Lead Me – geen keiharde swing, wel fijn lichtjes.

Asa, dat was toch die leuke zangeres uit Nigeria met de vrolijke blik, vlechtjes en olijke bril? Jazeker, dat was Asa tijdens haar zelfgenoemde debuut uit 2007. Een overtuigend debuut moet gezegd worden. Echt mooi werd het met opvolger Beautiful Imperfection uit 2010. Haar nieuwe plaat is al een tijdje uit en eigenlijk wat aan mijn aandacht ontsnapt. Die aandacht kreeg het toch en daarom nu deze recensie.

Wat mij altijd bij is gebleven aan Asa is haar warme stemgeluid, kristalhelder met een warm heesje. Die horen we meteen terug op opener Dead Again. Muzikaal is Asa een combinatie van funk, soul en wereldmuziek. Daarin gaat in de opener wel een andere kant op. Dit is namelijk meer een popliedje, met hitpotentie. Want het zit zeker goed in elkaar. Een stuk herkenbaarder, naar ouder werk, wordt het met Eyo. Dit nummer zorgt instant voor gezelligheid. Een bijzonder sfeervol nummer.
De eerder genoemde wereldmuziekinvloeden horen we duidelijk terug op Satan Be Gone. Ondanks dat valt me nu al drie nummers op dat de muziek over het algemeen een stuk toegankelijker is dan gewend. Asa gaat duidelijk een stuk meer de popkant op met deze nieuwe plaat.
Titeltrack Bed of Stone wekt bij mij andere associaties op. Namelijk die met zangeres Laura Mvula. De zanglijnen, de muzikale omlijsting, het is er allemaal in terug te horen. Leuk, maar wellicht niet al te origineel. Dat kan ook gezegd worden over de popballad Moving On. Een stuk interessanter en veel meer Asa wordt het door Afrikaanse invloeden gedreven Grateful. Sterk nummer is dit.
Een stuk minder is dan weer het saaie Society. Zo wisselt het van nummer tot nummer hoeveel kwaliteit we te horen krijgen. Dat is ook zo omdat How Did Love Find Me weer erg mooi is, net als Ife trouwens. Daarentegen is Situation weer veel te standaard, te simpel. Dan pakt ze het wel weer goed op door de muzikale omlijsting van New Year. The One That Never Comes is dan helaas weer wat saaitjes. Net als het wel wat meer uptempo Sometimes I Wonder.
Het album sluit uiteindelijk af met Shine Your Light. Bij dit nummer is de productie wat meer aanwezig en horen vooral meer soul in de stem van Asa. Maar dat kan toch allemaal het album niet meer redden. We zitten met de plaat echt in een achtbaan. Nummer voor nummer gaat het af en aan. Dan weer leuk, mooi, origineel om vervolgens wat saaitjes en te simpel over te komen. Het lijkt wel of Asa wat inspiratie mistte. Ik mis deze op Bed of Stone in ieder geval wel bij haar.

(bron: Opus de Soul)

Daar waar het album erg fijn begint met de eerste 3 a 4 songs, is het jammer dat het daarna zo inzakt. Bij Jericho en Planet 58 wordt het dan weer wat interessanter, maar ook richting het einde is het weer minder boeiend.

Kijk naar de cover van het album en je weet genoeg. Veel te slicke en veel te slechte standaard R&B van vier jochies met stemmen die me helemaal niks doen. Laat aub links liggen zal mijn tip zijn.

Als soulliefhebber luister ik zo nu en dan ook weleens een hiphopplaat. Ik probeer daarin zoveel mogelijk de soulvolle hiphop te vinden. Artiesten als the Roots, A Tribe Called Quest en Foreign Exchange zijn daarin favorieten. Zij gebruiken zeker de soulmuziek in hun werk. In 2008 kwam daar in eens Atmosphere bij. Dit kwam door het album When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold. Nog steeds is dit één van de beste hiphopalbums die ik ooit gehoord heb. Slug en Ant komen nu met Southsiders, een nieuwe plaat. Een plaat die opent met het sterke Camera Thief. Erg leuk gebruik van het sampletje hier. Productie komt goed binnen. Arthurs Song is dan een stuk relaxter. Een nummer dat tot mijn favorieten behoort is The World Might Not Live Through the Night. Zo van consistente hoge kwaliteit als eerder genoemde plaat uit 2008 is dit niet. Star Shaped Heart vind ik niet al te bijzonder en ook I Love You Like a Brother is niet meer dan aardig. Absolute prijsnummer is dan weer de titeltrack. Alles klopt aan die track.
Moet zeggen dat de kwaliteit dus wat wisselt. Bitter is prima, Mrs Interpet is wel leuk en Fortunate staat me zelfs wat tegen. Kanye West is dan weer wat energieker, fijn. We Ain’t Gonna Die Today is niet meer dan aardig. Gelukkig zijn er My Lady Got Two Men en Flicker. Die eerste is lekker relaxed, waar die tweede gewoon een hele sterke track is. Daar hebben we dus persoonlijk favoriet nummer drie te pakken.Ook January on Lake Street is goed om dan af te sluiten met het prima Let Me Know That You Know What You Want Now.

Wederom best een fijn album van Atmosphere. Dat ze beter kunnen lijkt me duidelijk, maar deze plaat stoort me nergens.

(bron: Opus de Soul)

Zo! Viel dit album even zwaar tegen na het zeer vermakelijke Ego War. De Audio Bullyz zijn kwalitatief erg gezakt met deze cd. Er zijn wel een paar leuke nummers, maar 90% doet me helemaal niks.

1,5 ster.

Def Jam is een label dat al jaren hard aan de weg timmert. Een label dat erg bekend is. Een label dat zich wellicht wat meer richt op de hiphop, maar zo af en toe ook met een R&B-zanger komt. Die R&B-zanger is dit keer August Alsina en hij komt nu met zijn debuutalbum.

Met R&B bedoel ik hetgeen wat ze tegenwoordig R&B noemen. Vaak wordt die muziek gekscherend arrenbie genoemd, maar ligt vooral ergens tus pop en hiphop in. August Alsina lijkt een stoere kerel te zijn want in Testify bezingt hij zijn o zo zware leven. Beetje jammer dat je er dan zo’n matig nummer van maakt. Met Make it Home wordt het daarop niet beter. Right There, You Deserve en No Love vice versa. Het lijkt er duidelijk op dat Def Jam met de productie van deze plaat ervoor gekozen heeft om alles wat standaard en gemeengoed is in de R&B van tegenwoordig ook nog maar eens in deze plaat te stoppen. Alle platgereden platen worden nog eens extra aangedrukt zeg maar. Dat bewijst Porn Star nog maar eens. De standaard seks-song zoals deze is op elke R&B-plaat terug te vinden. De zangers zijn vaak heel stoer, maar o zo sweet. Bij Alsina wordt dit nog eens bekrachtigd doordat hij zingt en rapt. Het plaatje past niet en de we hebben het allemaal al eens eerder gehoord. Heb deze plaat verder heus wel afgeluisterd, maar er kwam niet echt meer een nummer voorbij dat mij wel wist te boeien. Er volgen na Porn Star nog acht nummers die je in hetzelfde hokje kan plaatsen en ik zeg: laat die lekker opgesloten zitten, want dit is wel erg makkelijk.

(bron: Opus de Soul)

Album nummer vier alweer van deze stoere Portugeze dame. Verwacht niet per sé soul of R&B, maar bovenal pop. En dan het liefst pop met de nodige bombast. Aurea profileert zichzelf vooral als zo’n schreeuwerige zangeres die meedoet aan the Voice. Dat schijnen ze belten te noemen, maar waarom? Het is zo’n overdaad en vooral bij matige producties als we hier horen.

Avant is een zanger die toch nog toe erg slechte (Ecstasy) tot er middelmatige (My Thoughts en Private Room) albums heeft uigebracht. En nu komt hij dan met een nieuw album. Eenmaal in mijn bezit toch maar eens luisteren.
Zijn probleem tot voor dit album was dat alle nummers slecht tot middelmatig waren en daar nooit overheen kwamen. Met deze nieuwe cd schiet dat niet echt op.
De remix van PCD's 'Stickwitu' is weinig origineel en de teksten zijn allemaal al eens gebruikt in andere R&B-nummers. Avant kan mij wederom niet overtuigen, maar wel zijn beste tot nog toe. 3 sterren.

Wederom weet Avant niet te overtuigen. Jammer, want heb bij deze man steeds het gevoel dat er meer in zit. Maar hij bewijst ook hier dat hij het album niet geheel kan dragen.

Het blijft toch altijd maar jammer om te zien dat deze dame zo weinig aandacht krijgt. Nu is er dan een nieuwe plaat, maar haar zelfbenaamde debuutalbum was al een schot in de roos. Naast een kraakhelder stem is deze dame ook nog eens muzikaal, ze schrijft niet voor niks alles zelf. Ik moet zeggen dat het met dit album ook vaak weer erg raak is. Avery Sunshine maakt vooral hele sympathieke muziek, zo nu en dan met een vrolijke of juist serieuze ondertoon. Een plaat die je vooral als een geheel moet beleven, dan van je de schoonheid van haar muziek pas echt. Leuke vermelding is er mijn betreft voor Won’t You Try die een dikke knipoog geeft aan de Hi-sound.

De hedendaagse soulwereld kent grote sterren die allemaal in hun eigen stijl hangen. Zo hebben we Erykah Badu die richitng de hiphop hangt, Jill Scott is dan weer een girl-next-door met wat funky elementen, Alicia Keys is een R&B-georiënteerde powervocaliste. En dan nu de nog onbekende Ayo. Een dame die soul vooral mengt met reggae, maar zo af en toe ook wat blues gebruikt.
'Gravity at Last' is de opvolger van het uitstekende debuut van Ayo, 'Joyful' genaamd.
Even allesomvattend staat deze dame, uit Nigeria en woonachtig in Duitsland, voor een prachtige mix van soul, reggae en uitstekende lyrics.
Het album staat boordevol met up-tempo songs en prachtige ballads. Allemaal bezongen met de kleine, maar o zo gevoelige stem van Ayo.
Het album heeft een bijzonder positieve vibe die je doet verlangen naar witte stranden en lekkere cocktails in een zonovergoten land. Maar ondanks deze positieve vibe is het tekstueel een niet al te positief album. De nummers van Ayo gaan echt ergens over. Serieuze teksten in een positief muzikaal jasje dus.

Het begin van het album is vooral wat up-tempo. 'I Am Not Afraid' is een aanstekelijke song die vooral door de blazers kracht bij wordt gezet.
'Maybe (Ayo Blues)' doet vooral een beetje buurtje-leen bij de blues, zoals de titel eigenlijk al aangeeft. In deze song is een prachtig plaatsje weggelegd voor de steal-gitaar. Ook de mooie aanzwingende bridge is er eentje om de aandacht op te leggen.
'Slow Slow' is de eerste single van dit album. Een ietwat nerveus nummer, maar die stijl past helemaal bij de tekst. Muzikaal funky, ruimte weggelegd voor een gitaar.
'Love and Hale' is een wat rustiger nummer na het uptempo geweld van de eerste drie nummers. Een stemmig gitaartje zorgt voor de perfecte riedel. De productie is verder, zoals eigenlijk op het hele album, klein gelaten.
'Get Out of my Way' is echt een reggae-georiënteerde song. In dit nummer laat Ayo haar stem volledig gelden.
En dan het klapper van het album. 'Better Days' is een prachtige akoestische ballad die je kippenvel doet bezorgen. Alleen maar de stem van Ayo en een piano, kan het mooier? Nee, dit jaar heb ik geen mooiere song gehoord.
'Change' knalt er meteen lekker in. Funky gitaarpartijen en drumwerk. Een voorstuwend nummer, ook door het gebruik van de vocalen van Ayo. Erg interessant vocale schema's in dit nummer.
Hierna volgt het prachtige 'Piece of Joy'. Wederom een ballad die klein is gehouden en prachtig bij de gevoelvolle stem van Ayo past.
'Lonely' is nog een nummer dat tot de top van dit topalbum behoord. Soul en reggae worden hier perfect gecombineerd. En dat refrein, dat krijg je levensdagen nooit meer uit je hoofd.
'Sometimes' is weer een ballad. Steal gitaartje daar, stemmig akoestisch gitaartje hier en dan die prachtstem van Ayo wederom. Bijzonder gevoelig nummer.
Het album is nu meer van de ballads. Ook 'What's This All About?' valt daar onder. Al is het misschien meer mid-tempo. Een nummer waar je vanzelf lekker op mee gaat deinen.
'Mother' is wederom een prachtballad is volledig gedragen wordt door Ayo herself. Vocaal perfect uitgevoerd, tekstueel uiterst origineel.
'Thank You' is de afsluiter van het album. En een betere had ik me niet in kunnen denken. Helemaal in de lijn van het album verzorgt Ayo hier een stemmige powerballad met een voorstuwende productie. Ook het gospel-achtergrondkoortje zorgt voor de juist sfeer-setting.

Dus hou je van een mix van soul en reggae. Daarnaast ook nog van kleine liedjes met voortstuwende producties en ijzersterke teksten. Dan moet je simpelweg eens op zoek naar deze topplaat van Ayo. Want een muziekbeleving zou nooit meer hetzelfde zijn.

Nog steeds een erg sfeervolle cd die voor mij persoonlijk alleen maar gegroeid is. Ayo heeft een totaal eigen geluid en heeft hiermee een zeer muzikaal sterke cd gemaakt. Soul met wat reggae-invloeden op vooral een akoestische gitaar.

4,5 ster.

Er waren tijden dat ik reikhalzend uitkeek naar een nieuwe release van Ayo. Dit heeft ze 2 albums volgehouden. De meeste albums na die twee eerste albums waren van een dusdanig matig niveau dat mijn aandacht verdween. Op dit album maakt ze wederom weinig verrassende keuzes, al is het als geheel wel beter dan ze hiervoor uitbracht. De opener is bijvoorbeeld precies zo'n nummer waar ze goed in is. Verder de bekende reggae invloeden of wat meer bombast, maar meestal rustig en hierdoor wat repetitief. Toch wil ik graag wat extra aandacht aan het nummer Ocean geven, wat echt een ijzersterke song is.

Een fan van Ayo kan ik me wel noemen. Of is dan eerder een liefhebber in vergevorderde staat? Debuut Joyful was erg goed en Gravity at Last nog beter. Vooral na die tweede plaat was ik helemaal om bij deze dame, met Better Days als favoriete song. Het derde album, Billie-Eve, ging eigenlijk vrij geruisloos voorbij en zo gebeurde dat ook met haar laatste werkje. Het stamt nog uit 2013, maar ik heb het eigenlijk pas nu ontdekt. Zal Ayo het bekende recept brengen of is er meer bij deze dame?

Er zijn zeker dingen anders bij deze dame op deze plaat. Natuurlijk mag je de reggae invloeden verwachten. Niet te vergeten haar kraakheldere stem en haar songteksten die een boodschap willen uitdragen. Maar dit keer is er meer. Ayo rapt namelijk ook op dit album. Opener Fire laat dat meteen horen en ondanks het ietwat houtje-touwtje verander de wereld-begin bij jezelf songtekst kan deze dame dat rappen zeker. Nummer is ook energiek. Een versie met rapper Youssoupha is tevens de afsluiter van dit album. Ook op de titeltrack rapt Ayo er op los, hier prachtig samengebracht met zang. Mooie combi bij dit serieuze nummer. Die serieuze sfeer proef je ook meteen, al luisterend. Het laatste “rapnummer” is Complain.
De prachtige ballads ontbreken wederom niet, al is de kwaliteit wat wisselend (zonder slecht te zijn). I’m Walking en Milky Way zijn gewoon prima ballads, beter wordt het echt met Teach Love(dat orgeltje), Fallin’(intiem), Sister (albumtopper!) en het goede Wouldn’t it be Better.
Reggae, de echte Ayo songs, hoor je in Who, I Wonder en Hullabaloo (sfeervol!). Opvallend zijn dan nog de Bobby Hebb cover(Sunny), het country-achtige Justice en de absolute toptrack van dit album: I Need You.
Met recht een bijzonder afwisselende plaat dus van Ayo. Alles wat je van deze dame verwacht hoor je ook terug, en meer. Wederom een album waarvan je zeker kan genieten.

Naar aanleiding van dit topic heb ik dit album beluisterd.

Bij de opener van dit album dacht ik vooral: “In wat voor een muzikaal theater ga ik nu belanden?”. Opvallend gaandeweg het album is het folkloristische wat ze aan de muziek toevoegen. Theatraal blijft het alleszins. Gitaren gaan ze bij Ayreon ook duidelijk niet uit de weg. Soms voor mijn smaak iets te veel zoals bv op Across the Rainbow Bridge en het verschrikkelijke The Garden of Emotions. Pompeus en bombastisch als ze dit alles aanpakken. Verder een opvallende rol van synthesizers.
Heel vervelend om naar te luisteren vind ik het trouwens allemaal niet, maar het is mij vaak wel allemaal wat teveel. Ze lijken ook van alles te proberen qua stijlen en of ik het allemaal wel begrijp vraag ik me ook sterk af. Het laat me in vertwijfeling achter.