Ik beluisterde dit album n.a.v. dit topic.

Vroeger, toen ik nog veel naar hiphop luisterde was ATCQ al één van mijn favorieten. Dat is niet verandert en bij de weinige hiphop die ik nog beluister zijn de nummers van ATCQ standaard vertegenwoordigd. Vanaf het eerste nummer zit ik er eigenlijk meteen alweer lekker in door die fijne producties. Relaxed, boom-bap, jazzy en vooral met een enorme groove erin. De raps wentelen zich heerlijk over die producties heen. Zo wil ik m’n hiphop heel graag horen. Stuk voor stuk heel steady nummers met die heerlijke vibe, de jazzy beats en daarbij vormt het ook nog eens één geheel. De raps kloppen en passen goed bij de algehele vibe. Voor mij één van de beste hiphopalbums ooit.

Ten eerste wil ik zeggen dat ik de hoes erg mooi vind. Over de muziek dat op het schijfje staat ben ik wat minder te spreken. Het komt mij iets te ongeïnspireerd over. Maar het is een debuut, dus ze kunnen dan alleen maar groeien voor mij. (wat ze dan ook met Midnight Marauders deden).

3 sterren.,

Sterke compilatie van de baanbrekende en grondleggende hiphoppers van ATCQ. Heerlijk relaxte hiphop. En ja inderdaad, wat moet je voor een GH geven. Ik hou het op:

4 sterren.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Een hiphopalbum dat ik al heel vaak gehoord heb, maar dan wel vroeger. Heb het al een aantal jaren niet meer op gehad.
Dit is duidelijk de hiphop waar ik zelf erg van kan genieten. De relaxte, jazzy producties voeren daar de hoofdrol in, maar ook de fijne raps brengen fijne bijrollen met zich mee. Geen nummer is echt mis op dit album eigenlijk. Jazz (We’ve Got) is natuurlijk niet voor niks zo befaamd. Verder sowieso een plaat die je even doet relaxen. Dat is de gehele vibe die zo goed past.

Van Durand Jones & the Indications naar soloprojecten. Aaron Frazer had eerder een eigen plaat uit dan Durand Jones en daar is dus nu deze tweede bij gekomen. Bij Aaron Frazer kan je meteen denken aan zijn falsetto. Ook die kleurt dit album weer vol. Opener Thinking of You is dromerig en relaxed. De titeltrack is een mooi ontspannen song en heeft wat weg van het werk van Frankie Valli. Fly Away zorgt er voor dat je een beetje meedijnt, wederom een prima song. Payback heeft dan weer een fijne groove, waar je bij Dime kan wegdromen. Een fijne song waarop Aaron Frazer bijgestaan wordt door Cancamusa. Een mindere song op het album is Perfect Strangers, gelukkig is Time Will Tell wel weer lekker rustig. Het gospelesque I Don’t Wanna Say is ook erg fijn, waar Play On prima weg luistert. De onderliggende groove op Easy to Love voegt echt wat extra’s toe en afsluiter The Fool is een lijzig nummer. Aaron Frazer heeft weer een fijne, ontspannen plaat gemaakt.

Aaron Frazer ken ik via Durand Jones & the Indications. Daar is hij niet alleen actief als drummer, maar zingt hij ook soms een nootje mee. Nu is het dus tijd voor een soloplaat van zijn hand. Wat meteen opvalt bij openingstrack You Don't Wanna Be My Baby is de hoge stem van Aaron Frazer. Deze stem wordt omsloten door een verder ontspannen instrumentatie. Erg vrolijk word ik dan van If I Got It. Leuke song met een vrolijke vibe. Waar Can't Leave It Alone het juist van z'n aanstekelijk moet hebben (meeknikken gegarandeerd). Bad News laat zich horen met een fluit, een goed ritme en alle andere juist ingrediënten. Have Mercy is dan juist weer wat dromerig en zoetjes. Done Lyin' weer uiterst rustig en Lover Girl een frivool, ontspannen maar ook wat zoet nummer. Ride With Me werkt dan weer iets meer met ritme waar Girl on the Phone mooi en dromerig is. Love Is is zoetjes en relaxed, met een prima ritmiek op Over You. Leanin' On Your Everlastig Love sluit dit afwisselende en prettige album rustig af.

Soms heb ik echt het gevoel dat de artiesten zich moeten schamen voor hetgene wat ze afleveren, voor hetgeen ze willen dat hun fans kopen. Ze nemen gewoon hun fans in de maling door slechte cd's te maken. Zo is het ook het geval met deze cd van Aaron Hall.
De titel alleen al: nou stoer hoor. En dan de muziek: de beats zijn elke keer gelijk aan elkaar en het is allemaal veel te standaard 13 in een dozijn R&B. Zijn stem: hij vind het nodig om alles wat hij zingt met een vibrerend stemmetje te zingen, daar irriteer je je op gegeven moment mateloos aan.
Het enige positieve van deze cd is het nummer 'Bout That' en lekker reggae-achtig nummertje.

1 ster.

Een echte soulreus is Aaron Neville toch zeker te noemen. Met zijn bijzondere en zeer herkenbare vibrato weet hij als decennia lang souliefhebbers aan zich te verbinden, of dit nu alleen of met zijn Neville Brothers is. De beste man blijft dan ook rustig platen maken. De vorige stamt nog uit 2013 en daarvoor was het weer 2010. Je kan er dus elke drie jaar op prat gaan dat je naar een nieuwe Aaron Neville mag luisteren. En dat altijd in een combinatie van nieuwe songs en covers. Voeg daaraan toe dat de vintage soulsound helemaal hip is en je weet ook in welke hoek je het muzikaal kan zoeken.

Het begint allemaal met Be Your Man waarin Neville ons een vrolijke en swingende opener laat horen die muzikaal erg sterk staat. Van zijn stem moet je houden, maar dat is al jaren zo. All of the Above is een nummer waarin de blazers hun werk doeltreffend doen. Een fijn nummer dat wat meer naar de blueskant hangt. Orchid in the Storm is dan weer wat rustiger. Het nummer zit nog steeds heel goed in elkaar, maar boeit als geheel wat minder dan voorgaanden. Stompin Ground biedt een lichte swing en die goede blazers doen daarna al een hoop. Een fijn nummertje. Heaven is precies het soort soulballad wat we van Aaron Neville kennen. Hard to Believe is dan juist weer wat swingender, met meer tempo en grijpt terug naar de ideeën van het begin. Ain’t Gonna Judge You laat horen dat de swing en de blazers overeind blijven staan. I Wanna Love You is dan weer meer midtempo, tegen slow aan. Sarah Ann laat je heupwiegen en is lekker ontspannen van sfeer. Make Your Momma Cry houdt het rustig en kalm en uiteindelijk biedt afsluiter Fragile World juist ruimte voor het muzikale gedeelte van deze plaat.

Vind dit een vrij onzinnig en nutteloos album. Aaron Neville kan het beter bij zijn eigen werk houden en van het werk van andere legendes afblijven. Voor mij een mislukt project.

Zoals veel soulzangers en soulzangeressen is Aaron Neville ook ooit begonnen in de gospel. In deze telg wil hij graag terug naar deze roots en de fijnbesnaarde zanger neemt je mee in een mooie reis door gospelsongs, al is het tekstueel soms wat eentonig.

Een aardige EP met wat RnB en hiphop invloeden. We horen af en toe een rapper voorbij komen en de algemene sfeer is redelijk ontspannen. Het nummer Breakfast (Dwele iemand?) verdient mijn inziens wat extra aandacht. Verder is het allemaal vooral erg prettig om naar te luisteren.

ABRA? Geen idee. Wat ik wel weet is dat er een EP is met 6 nummers en de duur van 22 minuten. Het begint met Come 4 Me. De zang is vals, maar de beat ‘knod’ wel lekker. Vegas heeft een 80’s vibe met veel synths. Verder niet al te bijzonder. De 80’s synths komen terug op Crybaby. Het nummer doet wat amateuristisch aan.
Big Boi is wat stoerder, wat het niet per se beter maakt. Wat ze zeggen van het saaie en emotieloze Pull Up. Afsluiter Thing of U redt nog wat. Er lijkt eindelijk wat te gebeuren.

(bron: Opus de Soul)

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

AC/DC, dat is voor mij die band die ik tijdens de jaarlijkse Top2000 weleens voorbij hoor komen en waar ik dan meestal weinig tot niks mee kan. Voor het eerst dat ik een heel album hoorde. Oké, hier hebben we album nummer 2 waar ik niet doorheen ben gekomen (dat betekent eigenlijk dat ik tijdens het luisteren nummers skip met hoop op iets anders). Hier is één duidelijke reden voor aan te wijzen en dat is de ‘zang’. Die werkt heel erg op mijn zenuwen. Het is waarschijnlijk één van de herkenpunten van AC/DC, maar met dat geknepen en schreeuwerige gedoe kan ik helemaal niks. Snel uit en door met het volgende album.

Mijn eerste associatie bij het beluisteren van dit van Acantha Lang is die van Beverley Knight's Music City Soul. Dat is een uitstekende plaat van Knight en dit van Lang ligt qua aanpak in dat verlengde. Noem het soort van meer gelikte aanpak van de vintage soul onder aanvoering van uitstekende vocalen. Acantha Lang beschikt over een volwassen, buigbare stem die met gemakt demeer bluesy evenals de meer poppy kant van de soulmuziek met gemak aan kan. Qua stijlen is dit album zeer afwisselend te noemen. De ene keer rustig, dan juist weer wat meer energie. Muzikaal dus gestoeld in de vintage soul, maar wel op een moderne manier aangemaakt. Dat zorgt een paar geliktheid die past bij de stem en de aanpak van de songs. Een soort van niet té gelikte geliktheid. Oké, misschien mag er soms wat meer een randje op zitten. En dat randje is er soms ook wel, maar kijkend naar het album als geheel wellicht net wat te weinig.

Ten eerste: Wat heeft Chasing Pavements een geweldig originele clip, fantastisch gedaan. Nou vind het ook één van de betere nummers op het album.
Het album op zich was wel een groeiertje voor mij, mijn stem stond namelijk eerst nog op een kleine 3 sterren en nu is het een dikke 3,5.
Adele heeft een mooie stem die voor het merendeel voor de mooie sfeer van het album zorgt. Tekstueel zit het allemaal goed in elkaar en ook muzikaal is het dik in orde.

We schrijven het jaar 2008. Een dikkige Britse zangeres met een dijk van een stem komt met haar eerste album. Jong als ze is vernoemd ze dat album dan ook naar haar leeftijd bij het maken van de cd. Het was even wennen, maar Nederland ging uiteindelijk plat voor haar muziek. We hebben het natuurlijk over Adele.
Nu is het 2011 en is haar langverwachte opvolger uitgekomen. Wederom met een leeftijd als titel: ‘21′.

Het album opent met de single die al een tijdje op de radio horen. En niet zo maar een single, maar eentje waar iedereen sinds de eerste nooit over rept en roert. Want als het gehele album het niveau zou hebben van dit fantastische ‘Rolling in the Deep’, dan zou het om een instant classic gaan. De gospel, de ritmiek, de blues, het nummer klopt simpelweg van top tot teen.
De herkenbare ritmiek komt ook weer terug in ‘Rumour Has It’, het tweede nummer van het album. Wat dit nummer in ieder geval erg sterk maakt is hoe Adele als het ware met haar stem en zangstijl in het nummer hangt. Ze volgt op een mooie manier de ritmiek die met zeer diverse instrumentatie aangegeven wordt. Eerlijk gezegd vind ik dan het refrein wat simpel, wat olijk.
‘Turning Tables’ is voor mij een typisch Adele nummer. In een nummer als dit kan ze perfect haar vocalistische kwaliteiten uitspreiden. Ondersteund door een introverte instrumentatie, mooi gevoelig, kan Adele helemaal los gaan met haar zang. Iets wat ze dan ook met verve doet.
In de lijn van het vorige nummer ligt zekers het prachtige ‘Don’t You Remember’. Dit nummer is wel wat voller qua instrumentatie, maar wederom kan Adele vol overtuiging laten horen wat een bijzonder goede zangeres ze eigenlijk is. En ook al is het tekstueel erg herhalend, vervelen doet het nooit.
Een bijzonder nummer vind ik ‘Set Fire to the Rain’. Mooie tekst en door de combinatie van zang, ritme, opbouw en sfeer een erg meeslepend nummer. Je wordt als het ware meegezogen in de dramatiek die dit nummer uitstraalt.
Één van de gladste nummers van dit album is zonder twijfel ‘He Won’t Go’. De hele ritmiek, het vlakke karakter. Natuurlijk zingt Adele weer erg goed, maar het nummer kakt met de seconde meer en meer in. En als er tegen het eind van een nummer een break komt verwacht ik dat het toch nog los gaat, maar het mocht niet zo zijn. Het minste nummer van het album naar mijn mening.
Gelukkig worden we weer teruggegooid naar een glimlach met ‘Take It All’. Wat heeft Adele ten eerste een prachtige stem. Er is misschien wel geen ander nummer op dit album waar je het zo goed als op ‘Take It All’. Een gospel-achtig nummer, fantastisch ook hoe dat achtergrondkoortje gebruikt wordt. Zonder twijfel één van de allerbeste nummers van dit album. En anders een groot favoriet van mij.
‘I’ll Be Waiting’ is een nummer waarbij ik het eigenlijk nog steeds niet echt weet. Mooie blazers, ritmisch pianowerk, maar het klinkt allemaal iets te makkelijk. Dat zelfde gevoel bekruipt me ook wel een beetje bij ‘One and Only’. Teren op het bekende Adele-succes heet dit dan. Zolang er niet teveel van dit soort nummer op staan kan ik er echt van genieten, maar dit hebben we nu wel genoeg gehoord. De drum grooved nog wel aardig.
Dan is het tijd voor ‘Lovesong’. Het is een cover van een nummer van The Cure. Nu heb ik persoonlijk bijzonder weinig met The Cure en heeft ook het origineel van ‘Lovesong’ mij nooit kunnen boeien, dat er gif op in te nemen was dat ik deze cover beter zou vinden. En waarschijnlijk simpelweg omdat de stijl van Adele mij een stuk beter past als de stijl van The Cure.
Het album wordt dan officieel afgesloten door een nummer die we ook al ruim voor de release van het album hadden gehoord. Adele zong dit nummer bij Jools Holland. ‘Someone Like You’ is een prachtige ballade geworden en kan met recht een waardige afsluiter genoemd worden.

Maar nu is de term afsluiter wat vergankelijk want op de release die in Nederland te vinden is, is ook versie met 2 bonustracks. De bonustracks heten ‘If It Hadn’t Been For Love’ en ‘Hiding My Heart’. En als je naar die nummers luistert dan kan je zeggen dat ze zonder twijfel makkelijk op het reguliere album hadden gepast. Of het nu het country-achtige en knauwerig gezongen ‘If It Hadn’t Been For Love’ is of het gevoelige ‘Hiding My Heart’.

Concluderend valt te zeggen dat ‘21′ een waardige opvolger voor ‘19′ is geworden. Adele is zonder twijfel één van de allerbeste zangeressen van heden te dage. En als ze nu nog iets meer de spanning op gaat zoeken zal ze haar naam misschien wel definitief vestigen.

Dat Adele Adkins, beter bekend als kortweg Adele, een nieuw album uit heeft zal zo ongeveer niemand verbazen. Deze nieuwe plaat is zijn reputatie al vooruit gesneld en daar zorgt ook het megasucces van de eerste single Hello voor. Voor- en tegenstanders buitelen over elkaar heen om hun mening te geven over de nieuwste creatie van deze Britse zangeres. Daar doe ik natuurlijk leuk aan mee met deze recensie. De inmiddels 27-jarige zangeres heeft met 19 en 21 mijn welverdiende aandacht wel gehad. Allebei platen die mij over het algemeen heel goed bevielen. Ik vond daarbij het debuut beter dan haar opvolger. Verder vind ik Adele ook een bijzonder dame blijven. Ze blijft in haar optreden en haar manier van communiceren iets echts en oprechts te behouden. Iets wat ik te prijzen vind na dergelijk successen.
Mijn recensie zal als het ware live zijn. Terwijl ik naar de plaat luister benoem ik de punten die mij opvallen aan de nummers. Dit is mijn mening over Adele’s nieuwe hitalbum (want dat is het al) 25.

De hitsingle Hello opent hierbij het bal. Een nummer dat ik nu al enkele keren heb gehoord. Ik moet zeggen dat vooral het begin van het nummer mij bevalt. Door de minimale begeleiding krijgt de prachtige stem van Adele vrij baan. Zo hoor je hoe breekbaar dit kan zijn, zonder in kracht in te boeten. Helaas wordt het daarna allemaal wat opgeblazen en voelt het toch als iets dat we wel vaker van deze zangeres hebben gehoord. Een beetje een gevoel van gesneden koek blijft uiteindelijk wel achter, terwijl die meer kleine gedeeltes zo mooi zijn.
Send My Love(to Your New Lover) heeft best een lekker loopje, maar eigenlijk blijft het daar wel een beetje bij. Voer voor de hitlijsten is die bouncy popnummer zeker, maar hét grote talent van Adele wordt hier toch wat misbruikt. Ik heb het natuurlijk over haar stem die hier in een dwangbuis van een té aanwezige productie wordt gestopt. Aanstekelijk is het allemaal wel, maar dit zijn niet het soort nummers waar ik warm van word.
Bij I Miss You komt de bombast je bij de eerste tonen als tegemoet. Een lekker ritme en vocaal absoluut van topniveau. Wat kan deze dame zingen zeg. Ook die wat meer donkere, duistere sfeer past er goed bij. Op dit nummer kan ze vocaal volledig haar gang gaan en dat doet ze dan ook. Moeiteloos switcht ze tussen kop- en borststem. Dit is gewoon een prachtige ballad met veel kracht en uitdaging.
Ook When We Were Young was al eerder te horen. En dit nummer mag er ook zijn. Een warm nummer met veel soul. De instrumentatie heeft iets nostalgisch en ook herkenbaars. Dit voelt vertrouwd en het nummer voelt daardoor als een warm bad, als een warme deken die je over heen slaat om lekker van de genieten. Vocaal divers, muzikaal prima kleiner gehouden om ruimte te geven aan de vocalen. Een sterk nummer.
Die kwaliteit zet ze moeiteloos voort in de prachtballad Remedy. Zo zouden meer nummers van Adele moeten zijn. Of eigenlijk gezegd zijn meer nummers van Adele zo. Dit is meteen herkenbaar als een Adele-nummer. Stem, piano en niks meer. Krachtig en prachtig gezongen. Wat heeft deze dame toch een strot zeg! Een ballad om van te genieten, om bij te huilen, om bij weg te dromen. Prachtig nummer.
Water Under the Bridge is dan gewoon een popliedje. De productie klinkt redelijk modern, maar is zeker al eens eerder gedaan. Adele krijgt hier ook vocaal wat minder ruimte binnen de productie. Ik houd dan toch meer van de kale omlijsting zodat ze volledig vocaal kan excelleren. Een tophit kan dit nummer zondemeer worden omdat het refrein erg aanstekelijk is. Maar voor mij behoort dit nummer niet tot de top van het album.
Dat mag ik dan zonder twijfel wel zeggen over River Lea. Dit is mijn absolute favoriet van deze plaat. Wellicht niet al te toegankelijk in vergelijking met andere Adele songs, maar het klopt wel gewoon van alle kanten. Prachtig en tegen het geniale aan hoe hier blues, gospel en soul samen worden gevoegd in een topproductie waar de stem van Adele ook nog eens naadloos bij past. Adele hebben we nog nooit eerder zo zwoel, intiem en sexy gehoord als op dit absolute topnummer. Is dit even een potje genieten jo!
Met Love in the Dark genieten we rustig verder. Het recept van piano en stem wordt ook op dit nummer weer bereidt. Smaakvol als altijd als Adele dit soort nummers zingt, met misschien een kleine misstap door de violen met de ietwat onnodige opsmuk. Laat het lekker zo kaal, dit heeft die bombast niet nodig.
Klein en kaal, daar houden we (ik in ieder geval) van bij de muziek van Adele. En dat krijgen we dan ook met het prachtige Millions Years Ago. Dit keer geen piano en stem, maar gitaar en stem. Het werkt net zo goed, misschien wel beter, als die bekende combi. Adele weet op dit nummer toch wel te raken. De urgentie lijkt zo aanwezig in dit nummer. Krachtig, maar ook breekbaar gezongen zoals weinigen dat kunnen. Werkelijk waar een prachtig nummer dat samen met River Lea mag strijden om de titel van het beste nummer van dit album.
Is het zo mooi met het ene nummer, is het zo’n stuk minder bij het volgende. All I Ask is eigenlijk gewoon een misser. In niks vind ik dit nummer bij Adele passen. Meer een song voor de inwisselbare popzangeresje van tegenwoordig. Iets waar ik Adele niet toereken. Een slap nummer in alles en totaal overbodig met de pracht die wel op deze plaat te horen is.
Sweetest Devotion is dan dan de afsluiter van Adele’s derde album. Een popballad met wat gitaren. Country en gospel hoor ik hier ook wel in. Eigenlijk een prima afsluiter, zonder dat het volledig overtuigd. Zonder dat het je volledig inpakt. Dit geen slecht nummer, zeker niet, maar de echte top die we ook terughoren op deze plaat is dit ook niet.

Doet Adele het weer? Op die vraag moet ik toch wel een bevestigend antwoord geven. Twee nummers (Send My Love en All I Ask) hadden van mij niet op dit album hoeven staan, maar voor de rest zijn het louter goede, sterke tot hele sterk songs. Soms is het werkelijk ademloos genieten van de vocale capaciteiten van deze dame. Vooral als de muzikale omlijsting wat kleiner gehouden wordt. Of juist als het muzikaal een verrassende twist heeft. Maar dit is natuurlijk als een hitalbum, een status die het qua kwaliteit ook zeker verdient.

(bron: Opus de Soul)

Sinds de release van haar album 19 is Adele een hele grote naam in de muziekwereld. Ook haar opvolgende albums 21 en 25 werden enorme wereldhits en nu is hier haar volgende album, in de traditie van leeftijdstitels, 30 genaamd. Adele is een hoge boom in de muziek en hoge bomen vangen veel wind. Zei het de ene keer meewind, maar vaak genoeg ook tegenwind. Voor mij persoonlijk was 25 een stuk minder dan 19 en 21, al bevatte ook dat derde album meer dan genoeg sterke songs. Dit album 30 werd voorgegaan door de single Easy on Me en dat was voor mij niet direct de meest uitnodigende single. Het leek mij wat teveel op het eerdere werk van Adele. Maar op één single kan je geen album beoordelen dus ben ik aan het luisteren geslagen. En dan begin je met de opener die de titel Strangers by Nature draagt. Op het gehoor een intiem begin en ergens vind ik het jammer dat ze het niet zo klein en intiem houden door het nummer heen. Met die strijkers is het dan toch wat dik aangezet. Een gemiste kans, maar verder geen onprettig nummer. Daarna dus de eerder benoemde single Easy On Me. Een gemakzuchtige single. Dit is de Adele die we kennen en inmiddels wel een beetje gehoord hebben. De grootste misser van het album voor mij is toch wel het daaropvolgende My Little Love. Dat geklets en gehuil tussendoor voegt voor mij totaal niks toe aan het nummer en houd juist het tempo er uit. Het komt zo rommelig over. Het voegt voor mij als luisteraar in ieder geval zeer weinig toe. Waar er met Cry Your Heart Out wat meer tempo in komt. Lekker nummertje is dit wel. Vrolijke vibe toch ook wel, verpakt in een soort R&B/Pop. Op het nummer Oh My God haalt Adele wat meer vocale trucjes uit. Mijn inziens soms iets té veel, echt storend wordt het nooit. Energie zit ook wel goed op dit nummer als het nummer misschien wat te druk. Can I Get It geeft ook wat mixed feelings. Ergens had dit nummer ook zomaar van Ed Sheeran kunnen zijn. Tenminste, zo is het als het in mijn hoofd werkt bij het beluisteren. De typische Adele songs worden ook niet vergeten, getuige het nummer I Drink Wine. Alles is typisch Adele met het stemgebruik, de begeleiding, de zanglijnen, alles eigenlijk. All Night Parking is dan een meer R&B georiënteerd nummer waarop de productie vrij aanwezig is. Gewoon een wel prima nummer. Een stuk overtuigender en misschien wel het beste nummer van dit album is Woman Like Me. Warm en wat meer ingetogen gebracht. Een heel fraai nummer. Een meer ingetogen Adele kan mij erg overtuigen. Ook Hold On vind ik erg prettig. Dit nummer wordt soulvol gebracht. Heel smakelijk met de juiste emotie en energie. Ook een topsong. To Be Loved is dan weer typisch Adele. De manier waarop ze hier haar stem gebruikt kennen we. Love is A Game is dan de afsluiter en doet me qua titel terug verlangen naar Amy Winehouse. Het nummer zelf is wel mooi, niet heel bijzonder maar wel gewoon mooi. Een album dus dat het niet haalt bij 19 en 21 en over de gehele linie wellicht op één lijn ligt met 25. Twee absolute prachtsongs, maar ook een aantal missers.

Franse soul/funk/R&B kom ik niet zo heel vaak tegen. Je intro Le Depart noemen is natuurlijk wel een leuke knipoog. Get It Got It kent een jazzy inslag en meer dan genoeg groove. De funky, jazzy vibes blijven bestaan met Serena. Het wordt iets meer lekker subtiel met Jamila Woods op Red to Violet, waar Marigold met J. Hoard een aardige sfeer kent. Wat minder goed bevalt het door een moderne sound gevormde Dumpalltheguns en ook het gekreun op Multiply doet mij weinig. Het dromerige en toch ook wel wat zoete Sidonie bevalt dan weer wat meer, terwijl Adonis dan weer niet meer dan 'aardig' te noemen is. U Make Me Want It is ook niet heel verheffend, evenals Naked. The Water is nog wel relaxed en afsluiter FourSixty dan weer niet al te boeiend. Een sterk funky/jazzy begin dus, maar het niveau wordt toch niet echt goed vast gehouden.

Alsjeblief zeg! Als je als zangeres halfnaakt op de cover staat dan verkoopt het wel? Dat zou best eens de gedachtegang geweest zijn. Maar dan moet toch echt wat betere muziek afleveren dametje. Erg dunne stem, erg matige producties. Gewoon een slecht album.

Bijna geen hond zo goed voor familie als de golden retriever, dat was wel zo’n beetje mijn eerste associatie bij deze titel. Adja komt uit België en heeft bij voorbaat al een stemgeluid wat je moet liggen. Luister alleen maar al naar de opener waar het vocaal alle kanten op gaat. Ook het daaropvolgende nummer is onder deze ‘wennen aan de stem’-noemer te plaatsen. Fijn is dan wel de mooie warme omlijsting. Op A Moment gebeurd enorm veel, waar je andermaal tegen moet kunnen. Bij Unfriend horen we duidelijk hoe mooi de stem van Adja in het laag is. Better Bitter is misschien wel het mooiste nummer van dit album. Na een interlude (wel wat lang voor een interlude) komt de vocale gekte op Sucking on My Emphatitties. Hierna zakt het album wat in. De laatste 3 nummers (en 1 outro) zijn niet per se heel slecht, maar ook vooral niet te verrassend.

Adrian Younge is van alle markten thuis. Dit keer een bijzonder sfeervol album die het vooral van het filmische moet hebben. Ook cool zijn het bijna surrealistische Come Back, het groovy Startlight, het jazzy Chasing Love en Dreams With You.

Zachtjes druppelen de platen uit 2016 ook binnen en één van de meest verrassende voor mij is dit vervolg op het sterke deel 1 uit 2011. Dat dit er aan zat te komen had ik eerlijk gezegd nog nergens eerder opgevangen.
Dit zijn de meest soulvolle platen van Adrian Younge. Platen waarop hij voldoende vocale hulp krijgt om zijn prachtige producties te laten omlijsten. Ook op deel 2 zien we meer dan genoeg gasten met namen als Karolina, Laetitia Sadler, Bilal en Raphael Saadiq. Interessante namen ook zeker. Zo interessant als op ener Sitting by the Radio ook meteen is. Opvallend hoe sterk dit nummer gezongen is. Echt prachtig, die doorleefde vocalen. Dan wordt bij een nummer als Winter is Here toch meer de aandacht getrokken door de freaky funkyness, want freaky funky is dit nummer toch zeker.
Sandrine valt op zijn (of haar) beurt weer op door het speels en subtiele karakter. Iets wat toch vooral komt door de productie, die dit karakter versterkt. En zo wisselen van nummer tot nummer, van vibe tot vibe. Ook Step Beyond heeft weer een totaal andere vibe. Meer een relaxed nummer en muzikaal erg dromerig gebracht.
Na het volledig muzikale Sea Motet komen we bij het vrij makkelijk in het gehoor liggende Memories of War. Niet heel opvallend ten opzichte van andere songs, maar erg is dat niet. Ook de zompige hiphop funk van Psalms is volledig muzikaal om dan energiek door te knallen met het lekker funky nummer Magic Music. Vooral de energie die dit nummer bevat is erg fijn.
Met Ready to Love is er ook nog ruimte voor een echte ballad. Klein, licht en spacey. Om dan uiteindelijk ook nog in te vallen met funky beats. Mooi nummer. Een ballad is La Ballade, ondanks de titel, toch wat minder. Het is wel een heerlijk ontspannen song met funky drums.
Volledig muzikaal wordt het weer met het dromerige en zelfs filmische April Sonata, om dan een beetje bombast te tonen met Hands of God. Het geheel wordt smaakvol afgesloten met een kort finit in de vorm van Hear My Love.

Een finit van een prettige plaat. Vergelijken met deel één kan, maar is niet nodig. Beide platen kunnen prima op zichzelf staan. Deze soulvolle kant van Adrian Younge bevalt mij wel goed. Een rijk producer als hij is weet hij de juiste snaar te raken.

(bron: Opus de Soul)

Deze beste man begint steeds meer aan populariteit te winnen en dat is ook wel logisch als je kijkt naar zijn muziekstijl en wat tegenwoordig hip is. Dit Memories is het eerste officiële album van de Britse zanger. Hij heeft eerst vooral EP’s uitgebracht. Memories is in mijn ogen een gedeeld succes met een aantal erg leuke songs (I Remember, Need Somebody to Love, Not Giving Up, Loving Arms), maar helaas ook teveel songs die onder de ondergrens zakken.

Dit album is mij onmogelijk vaak aangeraden door vrienden die veel naar hiphop luisteren. Dus heb ik me er toch maar eens aan gewaagd.

Tekstueel bevalt het me over het algemeen wel, en de producties kan ik ook niet over klagen. Maar wat mij het meeste tegenstaat is de stem van Aesop. Ik kan er simpelweg niet langer als een 30 minuten achter elkaar naar luisteren.

Ik hou het nog op 3 sterren.

Veel meer straight-forward dan de muziek van After Funk krijg je het bijna niet. De groovy is bij alle nummers aanwezig en de nodige afwisseling is er gelukkig ook. De ene keer een rapper, de andere keer gospel-esk. Dan weer wat vuiger of ook nummers zonder vocalen. Best een prettige plaat.

Air is precies het soort electronic dat mij altijd erg trekt. Ik heb eens de gehele discografie van een goede vriend geleend een tijdje die cd;s geluisterd. Het goede aan Air is dat ze een erg eigen stijl hebben ontwikkeld. Dit album vind ik niet hun beste (Moon Safari wel), maar toch is het heerlijk weg te luisteren.

3 sterren

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Ten tijde van de hit All I Need heb ik dit album toen ook aangeschaft. Maar het is wel heel lang geleden dat ik het hoorde. Luisteren en dan vooral na een dergelijke lange tijd weer eens luisteren naar dit album doet toch weer wat leuke herinneren omroepen. Uiterst relaxte, serene muziek. Werkt misschien wel het beste als er een zonnetje staat, maar ook prima als achtergrondmuziek bij een etentje of als je ’s avonds even tot rust wilt komen. Natuurlijk met die wereldhit en eigenlijk met alleen Sexy Boy als wat meer energieke opvaller.

Nadat het eerdere werk van Air mij aardig tot zeer goed bevallen is heb ik mij ook maar eens gewaagd aan hun laatste creatie. Om eerlijk te zijn heb ik het wel een beetje gehad nu met hun sound. Ik heb het nu allemaal wel gehoord. Jammer.
Maar an sich is dit nog steeds aardig weg te luisteren.

3 sterren.

Dit is echt zo'n plaat die je in de cd-speler stopt en dan lekker voortkabbeld. Goed als achtergrondmuziekje, maar om nou te zeggen dat je er bewust naar gaat luisteren: nee. Air verstaat zijn vak, en daarom zal hun muziek nooit slecht zijn voor mij. Maar het wordt af en toe wel wat eentonig.

3 sterren.