Akon gaat door waar hij de eerste cd gestopt is. Simpele, goed in het gehoor liggende R&B met wat zomerse invloeden. Het verveelt nergens, maar is ook nergens extreem overtuigend. Gewoon een middelmatig cd'tje,

Matig album, vooral veel te onregelmatig. Begint bijvoorbeeld goed met Lockeyd Up en Trouble, maar dan zakt het weg met Bananza en Gangsta om met Ghetto (zonder Ali B en consorten) weer sterk te worden. Tsja, middelmaat voert de boventoon dus.

Tsja, wat moet ik hier nog vertellen over dit album. De voorgaande users en vooral Tondeman hadden het niet beter onder woorden kunnen brengen. Het meesterwerk van Al Green met louter intigrerende soulsongs. Prachtig!

Geweldig album! Tired of Being Alone wordt al genoemd, maar ook songs als I'm a Ram, I Can't Get Next to You en nummer 2 zijn ook het vermelden waard. Eigenlijk zoals dit hele album het vermelden waard is.

Al ben ik niet zo'n liefhebber van covers, toch kan ik er niet om heen dat dit een waar topalbum is. De stem van Al Green is sowieso ongekend en muzikaal ondersteund het vocalen uitstekend.,

Verrassend genoeg nog geen stemmen en/of commentaar bij dit album. Al Green is immers een legende die onder andere bij Hi Records groot is geworden. Dit album is het bekende Al Green sound en wederom heerlijk uitgevoerd.

Misschien is dit wel mijn Al Green favoriet! Of toch het album Let's Stay Together? of Call Me?
Ach, het is gewoonweg heerlijke soul met de prachtige beleving in Green's stem die ontroert. Bijzonder mooi en o zo breekbaar.,

En een meesterlijk is het! Vooral de stemmen van Green en Hamilton passen perfect samen.
Maar ik moet zeggen, vooral de oude meester zelf overtuigd ten volste. Wat kan deze man nog steeds ongelooflijk goed zingen.
De sfeer is nog steeds van de oude soul die we van Al Green gewend zijn. Producer ?uestlove (van The Roots) heeft precies de goede vibe te pakken kunnen krijgen.
Moet zeggen dat ik echt lyrisch over dit album ben!

Die stem, die stem, die stem. Och och, die stem. Al Green is één van de meeste gevoelige vocalisten ooit. Wat een prachtige breekbare stem heeft deze man toch. Dit album is helemaal top, van top tot teen van hoge kwaliteit en een waar luistergenot.

Vrij zoet soulalbum met Johnny Rivers achter de knoppen. Opvallendste song is The Snake.
1. The Dolphins – mooi, rustig nummer met die fijne orgels
2. By the Time I Get to Phoenix – ik vind deze versie wat te gezapig
3. I Stand Accused – muzikaal volgepakt
4. Summer Rain – gebruikt zijn stem hier wat anders, en dat is best fijn
5. Do What You Gotta Do – fijn nummer met best een fijne groove
6. The Snake – lekker vrolijk en swingend nummer
7. Who Would be Lovin’ Me – vol intensiteit gezongen
8. Poor Side of Town – fluiten door het nummer
9. Shake Me, Wake Me – hier kunnen de voetjes inderdaad meer op los
10. This Guy’s in Love With You – deze is dan juist weer wat meer smooth
11. Brother, Where Are You – de blazers nemen het hier duidelijk even over.

Erg sterke compilatie en een goede instapper voor een ieder die graag kennis wil maken met deze sterke soulvocalist. Zijn prachtige rustgevende stem komt in elk nummer erg goed terug.

Alabama Shakes is een groep die ik pas het afgelopen jaar heb ontdekt. Hun vorige plaat uit 2012 heb ik dan ook niet zo heel lang geleden pas voor het eerste beluisterd. Dat beviel mij allemaal erg goed. Dit kwam toch ook vooral door de power die frontvrouw Brittany Howard uitstraalt. Voeg daar de mooie blend van blues, soul en rock aan toe en je hebt een bruisend geheel te pakken. Niet zo heel lang geleden kwam deze nieuwe plaat uit, des te meer reden mijn opgewekte interesse door te pakken.

Dit nieuwe album opent met de titeltrack. Dit is een rustige soulvolle opener waar de stem van Brittany alle ruimte krijgt. De single Don’t Wanna Fight is het opvolgende nummer en het blijft een nummer met een erg lekkere groove. Het tempo ligt op dit moment wellicht wat lager dan op hun vorige plaat. Dat wordt nog maar eens bevestigd door Dunes. Ook dit nummer is van het meer rustige werk. Nog een stuk rustiger dan de twee voorgangers zelfs.
Cool is dan Future People. De sound van dit nummer is de sound die goed bij de stem van Howard past en ook de sound die goed bij deze band blijkt te passen. Dit nummer heeft die vuigere, wat meer freaky sound die zo lekker licht schuurt. Ook Gimme All Your Love gaat verder in deze stijl. Dit nummer neemt het zelfs nog een stap verder en brengt het nog intenser. Ook de invoeging van dat orgeltje is wel erg fijn.
This Feeling laat dan een Alabama Shakes horen die ook een gevoelige kant heeft. Prima nummer, maar niet zo goed al de twee voorgangers. Echt meer een niemendalletje is toch wel Guess Who. Dit nummer doet mij vrij weinig, al zal ik het nooit slecht kunnen noemen. The Greatest gaat dan juist weer een andere kant op en is te kwalificeren als pop/rock. De blues en de soul worden hier toch wel een stuk meer losgelaten. Persoonlijk is dit niet mijn favoriete nummer. Een stuk prettiger vind ik de groovy sound van Shoegase of juist die groove met wat meer vuigheid zoals we dat op Miss You horen. Dat is toch wel de sound die ik beter bij Alabama Shakes vind passen. Ook het mooie Gemini past daarbij, al laat die dus wel weer een andere kant horen. Het album wordt dan uiteindelijk afgesloten door het leuke Over My Head.

Wederom zet Alabama Shakes hier een goede plaat neer. Aan de ene kant horen we bekende sound en muzikale invloeden die deze groep kenmerken. Aan de andere kant is het tempo wel een stukje lager dan hun voorganger. Ik kan er persoonlijk in ieder geval weer erg van genieten.

(bron: Opus de Soul)

De hitmachine die Alain Clark ooit was, is er al even niet meer. Hij lijkt nog wel steeds de grenzen van het muzikale op te zoeken. Al dan niet met geslaagd resultaat. Bad Therapy is daar maar gedeeltelijk een geslaagd resultaat van. Pop lijkt steeds meer de boventoon te gaan voeren op de soul en R&B. De interessante songs zijn op een hand te tellen (Alchemy, Meant to Get Together, Cold in California), waar de ballads vaak te saai uitpakken en Alain soms ook te quasi-hip wil zijn.

Heerlijk en Ringtone, het waren de eerste stappen van Alain Clark op het gebied van zijn muziekcarrière. Doorbreken deed de sympathieke Haarlemmer pas toen hij overstapte naar Engelstalige muziek. Hit na hit werd aan elkaar geregen en de twee albums Live it Out en Colourblind ontvingen lovende kritieken. Die Engelstalige lijn wordt natuurlijk doorgezet met zijn nieuwste telg in 2012. Het album heet Generation Love Revival en is volgens eigen zeggen zijn meest persoonlijke album ooit. Het album moge één van de lelijkste covers hebben van dit jaar, maar daar gaat het natuurlijk niet om. Het gaat om de muziek. Wij van Opus de Soul schrijven een recensie en laten weten wat wij er van vinden.
De stem van Alain Clark vind ik vaak te zoetgevooisd. Hij mist in zijn stem net dat ruige randje, dat heesje om echt te boeien. Dus laten we eerlijk zijn, daar zal Alain ons niet zo snel in verbazen. Niet dat hij een slechte zanger is, zeker niet! Hij kan juist best wel goed zingen, maar persoonlijk mis ik daar gewoon wat in.
Als je dan kijkt naar het geheel dan is het duidelijk dat Alain een andere weg is ingeslagen met deze plaat. We horen orgeltjes, funky ritmes, de opbouw van de nummers zijn vaak verrassend en nog veel meer punten. Zeker een bijzonder positief punt.
Dit is nog niet zo goed te horen in opener Best Friend. Dat is een vrij standaard nummer met een te aanwezige R&B-achtige productie. We horen wat hippe electronische invloeden en Alain zingt wat slap. Dat is wel anders bij de fantastische titeltrack. De combinatie van een stuiterende productie, originele inslag en de raps van Pete Philly geven het nummer een bijzondere vibe mee. Originele gedaan, goed uitgevoerd.
De eerste single is nummer 3 op dit album. Let Some Air In is een te standaard Alain Clark nummer, niet heel bijzonder. Opvolger Nympho had van R. Kelly kunnen zijn. Daarnaast horen we ook zeker invloeden van Prince. Deze grote kleine man horen we ook duidelijk terug in Get Your Savy On, het moge duidelijk zijn waar Clark zijn inspiratie vandaan haalt.
Signal of Distress is één van de fijnste nummers van het album. Prima ritmiek, aanstekelijke vibe en een mooi orgeltje. Anything haalt het daar niet bij, daar is het vooral tekstueel te saai voor. Wel mooi is dat er wat meer ruimte is voor de instrumentatie.
Ook één van de betere is I Got You On My Mind. Het nummer heeft een lome vibe en is vooral vocaal opvallend. Jammer dan dat Bringing Me Love dat niet doorzet. Een saaie ballad is dat geworden.
Buiten Pete Philly wordt Alain door nog een rapper bijgestaan op dit album. Elzhi is een erg fijne rapper die we horen op Woman Inside You. En hij zorgt ervoor dat het nummer nog een beetje interessant is. Leuk is dan een titel als Happy Birthday. Een vervanger voor die van Stevie Wonder? Nee, dat redt het niet. Geen slecht nummer verder. Op Two Hands horen we Prince weer terugkomen. Een funky en geil nummer. De wisselvalligheid van de plaat wordt weer ondertekend door Release It, dat gewoon erg middelmatig is. My Shoulder is ook saai. Leaf in the Wind brengt weer andere invloeden, namelijk reggae(ton) en dancehall. Best geinig gedaan. De afsluiter is meer dan prima. Vocaal één van de beste nummers ooit, een prima afsluiter.

Alain Clark doet zijn best om eens wat anders te brengen. Wat het oplevert is een erg wisselvallig album. Er staan een paar topsongs op, zoals de titeltrack, maar ook teveel saie songs, teveel middelmaat. Dit zal niet snel een album worden dat ik als geheel nog een keer op ga zetten, maar de losse nummers weten me goed te boeien.

Alain Clark heeft een zeer slimme zet gedaan om van het Nederlands naar het Engels te gaan. Dit album heeft verder een erg catchy sound wat de zogeheten massa erg goed behapt.
Nou ben ik persoonlijk zeer te spreken over de huidige single met zijn vader. Maar aan de andere kant is dat ook HET hoogtepunt van dit album. Voor de rest is het vrij standaard, eentonig en vooral de rustige nummers zijn té glijerig.
Nou weet ik dat Alain een zeer muzikale en talentvolle jongen is, dus het enige wat ik verder nog wil zeggen: ga hem live zien.

Met recht een plaat voor op een luie zondag. Allemaal zeer lichte nummers waarin weinig aan de hand is. Dat is zo een hele plaat toch wat saai, maar echt storen doet het allemaal ook niet. Één en al rustige nummers die voorbij gaan zonder op te merken of op te vallen, of enigszins blijven hangen.

Ik kan me tijd nog herinneren dat Alain Clark liever in het Nederlands over kussen en ringtones zong. Na zijn overstap naar het Engels en zijn zeer radiovriendelijke album Live it Out was zijn ster in Nederland snel rijzende. De daaropvolgende platen Colorblind en vooral Generation Love Revival waren hier en daar wat experimenteler. Wel altijd zonder de radio uit het oog te verliezen. Succes moet immers uitgebouwd en behouden worden. Het toonde wel aan dat Alain Clark bereidt was wat risico’s te nemen. De vraag is waar hij met zijn nieuwe plaat Walk With Me naar toe wil.

Bij het horen van de eerste paar nummers is het al snel duidelijk dat Alain met dit album wederom een erg radiovriendelijke plaat heeft gemaakt. Singles als Someone to Hold, Back in My World (hoor ik daar een Freddie Scott sample in de intro?) en Whatever(erg monotoom) hadden dat op voorhand al bewezen. Maar ook de andere nummers laten dat horen. De ene keer vrolijk en aansprekend(Love Ourselves, Sweet Taste), de andere keer wat zoetjes en rustiger aan (My Arms, Change Will Come). Soms doet hij wat denken aan andere artiesten (R. Kelly op Anywhere Else) en soms overtuigd hij ook echt. Want ondanks dat het album als geheel gewoon erg gemakkelijk en aanstekelijk in het gehoor ligt weet Alain Clark ook een paar nummers te brengen die er echt bovenuit steken. Opener Someone to Hold is daar een voorbeeld van en het vrolijke Love Ourselves.

Een nieuw album dat misschien niet zijn beste album is geworden. De nummers liggen allemaal lekker in het gehoor en zijn uiterst radiovriendelijk. Verrassend is het niet, slecht ook niet en hij zal er weer veel fans blij mee maken.

Doorleeft speelt Albert King haast snauwend op zijn gitaar om roggelend de mooiste vocalen naar buiten te brengen. Voor mij een opvallende verschijning binnen het Stax-label, maar niettemin een bijzonder fijne verschijning. Voor mij een absolute bluesheld.

Soms heb ik dat de cover m’n interesse al wekt. Dat is bij deze Alessia Cara ook zo. En dat karakter hoor je ook wel terug in de muziek. Het is eigenlijk vooral pop, daar waar de echte soulingrediënten moeilijk te vinden zijn. Wel een album vol met sympathieke nummers die helaas aan de andere kant weer te weinig écht beklijven.

Dit zou eigenlijk pas in 2017 uit komen, maar kwam verrassend genoeg toch opeens op Spotify te staan. Vandaar heb ik het album ook beluistert. Een album dat het best te omvatten valt als een afwisselende brij van stijlen. De ene keer is het meer funk, dan weer hiphop, ik hoor dan weer meer poprock of juist meer smoothness. Alex Clare lijkt van vele markten thuis zonder altijd volledig te boeien.

Zo heel af en toe komen we nog eens wat van 2013 tegen wat ons interessant lijkt. Dat is ook zo met deze plaat van Alex Vargas. Eind 2013 nog uitgekomen en eigenlijk een beetje door het vangnet gegleden. Maar dat kan nog makkelijk in januari toch? Had in februari ook nog wel gekund.
De beste komt uit Denemarken en had eigenlijk al bekend moeten worden met zijn band Vagabond. Door een meningsverschil met de verantwoordelijken bij zijn platenmaatschappij besloot hij uiteindelijk alleen verder te gaan en zich volledig op een solocarrière te richten. Het heeft daarna even geduurd voordat deze plaat uit kwam.

Het album opent met Settled in the Cold, dat meteen laat horen dat Alex Vargas over een fantastische stem beschikt. Welke kant dit muzikaal op gaat is nog niet helemaal duidelijk na één nummer natuurlijk. Tears in the Water gaat bijvoorbeeld meer de blueskant op. Winter Snow, laat wederom die fantastische stem horen maar het nummer an sich is niet al te boeiend en over titeltrack Howl is precies hetzelfde te zeggen. Toch jammer, vrij simpele liedjes bij zulke vocale mogelijkheden.
Met Oxygen pakt het een stuk beter uit. Nummer is bijzonder intens gezongen en knalt lekker binnen. Uitstekende track. Ook Sweet Nothing is een aardige song, net als afsluiter Lay Your Heart. Daar tussen zit nog Wasteland dat een stuk duisterder is. Behoord samen met met Oxygen tot de top van dit album.

Een prima plaat dus van Alex Vargas. Vrij kort met maar 8 nummers en van een behoorlijke kwaliteit. Echt interessant wordt het bij Oxygen en Wasteland terwijl je zou zeggen dat met zulke vocale mogelijkheden het meer overtuiging zou brengen. Gewoon een erg lekker album.

(bron: Opus de Soul)

Alexander McKenzie & the Underpaid, het klinkt misschien als een band van Amerikaanse of Britse bodem, maar het is Haags/Rotterdams gezelschap. Dit nieuwe album is de opvolger van het uit 2008 afkomstige Ribcage versus Unguided Missile. De groep bestaat uit de van origine Canadase zangeres Lori McKenzie en de Nederlanders Ingmar Spaaij en Evert Aarten. Dit nieuwe album werd op veel platforms al erg goed onthaald. Dat trok de aandacht van Opus de Soul, die het dus ook maar eens zijn gaan beluisteren.

Het album begint bij de titeltrack, een vrij saaie opener. Daarnaast werkt de vaak overslaande stem van de zangeres mij ietwat op de irritatie. Het zal wel haar stijl zijn, maar het niet mijn smaak. Houdt je hier wel van? Zeker luisteren dan dit nummer. Het daaropvolgende Lay Me Down is qua sfeer vast heel duister en intens bedoeld, maar dat is toch niet genoeg tot in de puntjes uitgewerkt om mij te pakken. Verder best een aardig nummer.
Sea Hunters is een prachtig, bijna lijzig gezongen nummer. Dat werkt erg goed. Het wordt alleen weer tegengewerkt door de irritante productie. Die zit mij teveel in de weg van de mooie zang. Laat de productie ondergeschikt zijn en laat de vocale kracht de hoofdrol nemen, maar dat is niet gedaan. Ook mooi is het rustige When Did I Turn. Behoord tot de besten van deze plaat. Iron Safe scharen we daar ook onder. De stem lijkt meer voor dit soort rustige nummers gemaakt te zijn.
Day Late Dollar Short is een aardig nummer, net als Dirty Feet, Bottomless Pit en afsluiter Alchemy Hier zitten nog een aantal nummers tussen (Slow Bird en Oxygen) die best wel saai zijn.

Het album hobbelt bergje op en bergje af. Zo is de kwaliteit goed, zo wordt het wat saai. Er zit in ieder geval weinig evenwicht in. Dat er iets in zit dat zeker te horen. Misschien op het volgende album dit er ook volledig en constant uit krijgen.

Echt voet aan de grond kreeg Algebra nooit. Toch is het een volhoudster en neemt ze duidelijk tijd voor het uitbrengen van haar platen. Ze heeft er inmiddels ook voor gekozen om haar volledige naam te gebruiken als artiestennaam. Met Recovery probeert ze weer echt succes te behalen, want dat is nog niet helemaal gelukt. Daar moet natuurlijk wel een goede plaat tegenover staan. En is deze dat?

Het album opent met een korte intro om daarna meteen met de titeltrack te komen. Qua sound niet heel spannend en verrassend, maar het nummer is prima. Algebra Blesset laat weer een sausje van nu-soul en R&B aan ons horen. Daar stond ze al bekend om en ze lijkt geen andere weg te kiezen. Ook Right Next to You wijst dat uit. Vrij veilig. Catchier wordt het wel met Nobody But You. Fijn, aanstekelijk nummer met een goede vibe.
Q. Parker doet mee op Struggle to Be, maar kan helaas het brave niet van de track afhalen. Daarna belemmert de korte interlude wat dat het album lekker door luistert. Daarna gaat Algebra toch vooral op de weg die we kennen. Ze kleurt gewoon erg graag tussen de lijntjes, zonder daarmee slechte songs af te leveren. Stuk voor stuk zijn tracks als Forever, Writer’s Block, Paper Heart, Danger Zone en Mystery prima songs zonder te verrassen. Helaas sluit het album daarna slecht en zelfs zeikerig af met Another Heartache, Better for Me en I’ll Be OK.

En ook na het beluisteren van deze plaat bekruipt mij weer het gevoel dat Algebra Blessett een zangeres is die er veel meer uit kan halen. Vocaal klopt het allemaal en ook muzikaal is het prima, maar de durf is er niet te horen. En dat is jammer.

'Geweigerd.nl' vind ik wel een lekker nummer. Evenals die track met Brainpower, maar dat komt dan wel iets meer door Brainpower.
De cd zelf is van een niet zo heel hoog niveau. Ali B. rapt te standaard op elk nummer en de producties stellen niet zo heel veel voor. Tekstueel is het ook niet al te verheffend. Maar soms is het an sich wel aardig.

2 sterren.

Ali McGuirk is een zangeres waar ik nooit eerder van gehoord had. Tijd dus voor een luisterbeurt. Het album begint met het licht bluesy X Boyfriends en ook Evelyn biedt lekkere muziek. In The Work horen we de kracht van heldere stem van McGuirk. Omgeven door een bluesfolk-sound. Empty Vase gaat meer richting de country en Let It Be You is traag en bluesy. All Black is een mooie rustige bluesy popsong. Til It’s Gone kent een mooie groove, waar Leave Me meer teder is. Afsluiter Milk kent dan weer wat meer een randje.

Aan gastartiesten geen gebrek bij deze plaat. Grote namen als Raphael Saadiq, Bilal, Luther Vandross en Marsha Ambrosius komen allemaal voorbij. Het vormt een soort filmisch geheel, het had zomaar een soundtrack van een film/serie kunnen zijn. Sterkste nummers voor mij zijn It’s You, So Amazing, Do It Together, Smiling For Me en There’s No Greater Love.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Ook weer eentje in het rijtje van ‘dit kende ik nog niet’. De cover beloofde al flink wat stevige muziek (tenminste, dat is zoals ik die cover interpreteer) en dat bleek ook het geval te zijn. Vrij agressieve muziek in mijn oren en daar heb ik toch niet zoveel mee. Was vrij snel klaar met dit album zogezegd.

Ik kan het mij nog goed herinneren hoe jaren geleden kennis maakte met Alice Russell. En dan vooral met de stem van Alice Russell. Het was het nummer A Fly in the Hand en dat kwam nogal binnen. Wat een vocale kracht heeft deze dame. Kracht is dan leuk, maar die kracht moet je als zangeres dan ook nog kunnen kanaliseren/onder controle kunnen hebben. Dat toont zij op opener Agreement. De inslag is bluesy, licht duister en wat ingetogen. De controle over haar stem is gigantisch. Gravity valt ook vocaal op, maar dan juist meer door het samenspel met de backings. Ook weer een ingetogen nummer, bijna sereen door de violen. Square is intiem en wordt volledig gedragen door haar stem. Productioneel pakt het gaandeweg steeds iets meer uit, maar het blijft allemaal best ingetogen. De titeltrack I Am heeft dan een andere sfeer door de aanwezige elektronische product. Stem staat natuurlijk nog steeds als een huis, maar is hier meer in dienst van de productie. Verder met I See You, waarop een totale vocale kracht ten toon wordt gespreid. Rain is een heerlijk nummer. Relaxed, intiem, ingetogen en wederom fantastische gezongen. Things is heel mooi en heeft iets sereens, iets gevoeligs. Sinner biedt meer warmte. Een sterke, krachtige en toch ook breekbare song. Dan nog Light, een mooie passende afsluiter van een heel sterk album van de hand van Alice Russell.

Wat een Wereldplaat

Dit album is er echt ingeknald bij mij. Die stem, het laat me niet los.
A Fly in the Hand is zonder twijfel één van de mooiste soul-nummers die ik laatste jaren gehoord heb.
Een 200% tip voor iedereen.

Van mij krijgt het plaatje 4,5 ster.

Alice Russell, een blanke Britse dame met een stem van een big momma zoals we die van wel meer soulzangeressen kennen.
Op dit 4e album na 'Under the Munka Moon', 'Under the Munka Moon II' en 'My Favourite Letters' werkt ze wederom samen met haar vaste producer, TM Juke. Een cominatie die in mijn ogen zeer treffend is.

Alice Russell brengt op dit album eigenlijk het bekende recept. Funky, groovy en sensitive soulmuziek met een rauw randje. Dat rauwe randje vinden we vooral terug in haar stem.
Alice heeft een stem die staat als een huis. Vanaf de eerste noot wordt daadwerkelijk weggeblazen door deze dame. Zonder aan overdreven stemacrobatiek te doen weet ze je het album lang vocaal te boeien.

Productioneel heeft TM Juke altijd wel wat gehad met een mengen van veel stijlen. Zo horen we electronic, jazz, funk en soul hand in hand gaan. Combinaties die elke keer weer fingertouching, ear-kissing aanhoren. Verrassend overgangen, mooie opbouw. Het zit er allemaal in.

Wat misschien wel jammer is aan dit album is dat het wel erg in de verlengde ligt van de haar andere albums. Dus, ken je de rest dan kan dit gewoon een lekker album zijn met meer van hetzelfde. Ken je deze dame niet dan kan je op elk album instappen.
Zo staat de track 'Hurry On Now' ook al in een iets andere versie op haar eerdere album 'Under the Munka Moon'.

Meest opvallende song is misschien wel de Gnarls Barkley cover 'Crazy'. Een instant-klassieker misschien wel, die zij zich helemaal eigen maakt. In de versie van Alice Russell wordt het een prachtige ballad.

Al met al ben ik dus erg te spreken over dit album en is het aan te raden voor een ieder die van verrassend en genre-crossover-achtige soul houdt.