Zonder twijfel één van de meest karakteristieke soulstemmen van de laatste tijd is die van Alice Russell. Zij vermaakt ons nu al een aantal jaren met haar dijk van een stem. Solo, of juist in samenwerking met anderen zoals bijvoorbeeld vorig jaar met Quantic. De blanke Britse dame knalt altijd vol de vocalen onze speakers uit.
Ze heeft solo al duidelijk kunnen overtuigen met het fantastische My Favourite Letters, het interessante Under the Munka Moon en het degelijke Pot of Gold. Daar schrijft ze nu met To Dust het nieuwe hoofdstuk voor. Een hoofdstuk dat voort werd gegaan met de epiloog in de vorm van de single Heartbreaker. Nu tijd voor de rest van deze plaat, die wederom geproduceerd is door muzikaal kompaan TM Juke.

Het album opent met het ons leren van het alfabet in A to Z. Een soort stemopwarming voor Alice Russell. Opvallend genoeg komt daarna Heartbreaker, Part 2. Nog voor de latere interlude en part 1 dus. Dit nummer is vocaal sterk en productioneel meer dan prima. Alice overtuigt vocaal maar weer eens.
De productie stuitert meer op For a While. Het contrast met deze aanwezige productie is de jazzy zangwijze van Russell. Erg mooi gedaan. Net als de sinlge Heartbreaker, niet heel veel anders dan part 2. Misschien daarom maakt de volgorde op de tracklist niet zoveel uit.
Hard and Strong is een aanstekelijk nummer dat meer richting de pop gaat. Alice laat nog wel even de kracht van haar stem horen, en damn! wat is dat bijzonder zeg. De titeltrack is al even stevig gezongen. De strot gaat helemaal open en de energie wordt er volledig ingegooid. De stem van deze dame is echt bijzonder, heel bijzonder. Ik blijf het steeds maar weer zeggen.
Wat lomer wordt het met I Loved You. Een ballad die met het woord prachtig te weinig credits krijgt. Dit soort nummers zijn meer dan prachtig, het komt gewoon binnen en nestelt zich in je oren en je ziel. Topper van het album mijn part.
Twin Peaks is een degelijke track die we vaker van Russell horen. Vrij weinig mis mee eigenlijk. Net als met het energiek stuiterende Let Go (Breakdown). Eveneens een prima nummer, dit keer met een meer aanwezige productie.
Dat zijn natuurlijk allebei geen slechte tracks, maar ik wordt eerlijk gezegd toch wel een stukje warmer van bijvoorbeeld Citizens. Het nummer zit subtiel in elkaar, van de zang tot de productie. En wederom genieten geblazen van de voice van Alice Russell. Bonustrack Different sluit het album af met een degelijke popsong.

Wederom dus een prima album van Alice Russell. Maar dat kan natuurlijk ook bijna niet fout gaan met zo’n stem. Deze dame kan zingen zeg! Alle nummers zijn goed tot zeer goed en een aantal zelfs uitstekend. Deze gaat op het favorietenlijstje.

Alice Russell is een opvallende verschijning. Je hoort een "zwarte" stem maar ziet een blanke dame. Ze maakt soul die lounged, die grooved en funked, maar bovenal raakt. Fantastische neo-soul album met veel interessante genre-mixes en veel originaliteit.

4 sterren.

Alice Russell in de mix. Nummers van beide solo-albums worden in afwijkende versies of in remixes tentoongespreid op dit album. En ik moet zeggen, de mixes doen het origineel zeker recht aan. Leuke plaat!

Dit album van Alicia Keys zou al eerder dit jaar uit komen, maar door corona werd de release verplaatst. Inhoudelijk is er in die tussentijd niks verandert aan de plaat. Alicia Keys hoort al vele jaren tot het meubilair van mijn muzikale omlijsting. Moet je nagaan dat Fallin' al 20 jaar oud is. De eerste luisterbeurt van deze nieuwe plaat viel me tegen. Ik was even bang dat het een keiharde tegenvaller zou zijn. Maar na meerdere luisterbeurten begon het toch steeds meer te dagen. Vooral tekstueel heeft dit wel wat inhoud en er is ook muzikaal genoeg te ontdekken.

Opener Truth Without Love voelt aan als een intro die tekstueel gaat over de leegheid van levens in de tegenwoordige tijd. De muzikale omlijsting met de zang van Alicia voelt wat onwennig aan. Time Machine is dan weer een niet al te verrassend nummer, maar ook niet per se heel vervelend. Poppy met wel wat lekkere energie in het refrein. Authors of Forever is muzikaal wat subtieler. Een nummer waarin Alicia zingt dat we samen de wereld mooier en beter moeten maken. Best een fijn nummer. Een stuk minder is het lome, reggae-achtige Wasted Energy. Underdog is een uplifting nummer dat positiviteit uitdraagt. Tekstueel steekt ze de lof over leraren, dokters etc. Een bescheiden hit. Op 3 Hour Drive doet Sampha vocaal mee, maar heeft hij ook duidelijk productioneel een vinger in de pap. Alicia zingt hier vrij ingetogen, waar Sampha juist de emotie er in gooit. Best een mooi duet.
Het slechtste nummer en een regelrechte skipper is Me X 7. Die rapster kan er ook weinig van. Snel vergeten en door met Show Me Love. Een duet met Miguel. Hitgevoelig en de vraag is of het echt lang kan blijven beklijven. So Done gaat over grotere thema's. Tekstueel strijdbaarder dan overkomt in het duet met Khalid. Stemmen vullen elkaar trouwens wel prima aan.
Gramercy Park is een nummer over het behalen van andermans verwachtingen. Onzekerheid ligt dan altijd op de loer. Er zit duidelijk wat gospel in en in dit soort ballads blinkt Alicia toch nog steeds erg uit. Erg mooi en overtuigend nummer, zalvend bijna door het ge-mmmm. Love Looks Better is wat bombastischer opgebouwd. Niet vervelend, maar niet al te overtuigend. You Save Me heeft Snoh Alegra als feature en die kan mij toch niet echt bekoren. Dat heeft dan wel vrij veel invloed op dit verder stemmige nummer. In Jill Scott bezingt Alicia al haar mede-soul/R&B-zangeres. Een kleine spoken word gastrol van de titeldame. Lalalalala, wat hebben de soulzangeressen het toch leuk samen. Perfect Way to Die heeft als onderwerp de BLM-discussie. Bezongen vanuit de ogen van een moeder waarvan de zoon doodgeschoten is. Een nummer met meer dan voldoende energie, urgentie en passie. Vocaal pakt Alicia aardig uit hier. Afsluiten dan Good Job. Een typische Alicia stem+piano ballad en een anthem aan alle everyday-people.

Het album van Alicia heeft wederom, zoals ik van haar gewend ben een geweldige intro. Daarna komt er zoals altijd een uptempo nummer en dat is met 'Go Ahead' wederom zo. Een lekker banger.
'Superwoman' is meer een soulsong. Prachtig gezongen en het doet oude tijden herleven.
'No One' is natuurlijk de fantastische eerste single. Een nummer dat gewoon lekker in je hoofd blijft hangen. 'Like You'll Never See Me Again' is een vrij standaard R&B ballad. Wel mooi einde.
'Lesson Learned' is, mede door de vocale en instrumentale inbreng van John Mayer, een blues-achtig nummer geworden. Erg fijn nummer met hitpotentieel.
'Wreckless Love' heeft een erg lekkere hitsige drum. Persoonlijk vind ik het één van de beste nummers van het album. Kan best nog een clubbanger worden. Prachtige tempowisselingen en past goed bij Alicia’s stem. Aan dit nummer hangt ook een topproductie.
‘The Thing About Love’ is een powerballad, vooral in de bridge. Een nummer waarin Alicia haar stem laat gelden. Prachtig nummer om snoeihard door je speakers te laten knallen. Dit is echt zo’n nummer waar ik van hou bij Miss Keys.
En dan ‘Teenage Love Affair’. Een nummer dat ook de benadering zoekt naar de oude soul. Lekker sfeervol nummer. Goed refrein en wederom goed gezongen door Alicia.
Op de site van Alicia zijn filmpjes te zien over de totstandkoming van dit album. In één van die filmpjes zie je een drummer helemaal los gaan. Hetgeen wat hij speelt is het drumwerk dat je hoort in de banger ‘I Need You’. Goed nummer, niet heel erg origineel of verheffend, maar luistert wel goed weg en zeer dansbaar.
Rauwe drums in een echte Alicia Keys song. Dat is wat ‘Where Do We Go From’ is. Een refrein dat goed in je hoofd blijft hangen en best weer genieten blazen. Toch mooi dat in de R&B ook dit soort nummers gemaakt worden.
‘Prelude to a Kiss’ is een korte ballad die perfect bij Alicia’s stem past. Prachtig nummer.
‘Tell You Something’ is één van de beste nummers van deze cd. Erg sfeervolle ballad die Alicia de gelegenheid geeft om haar stem opperbest te gebruiken. De productie heeft wel iets weg van R. Kelly’s ‘The World’s Greatest’, maar dat kan ook aan mij liggen. En die achtergrondzanger ga ik ook even opzoeken, mooie stem heeft die man.
En dan nog het laatste nummer, ‘Sure Looks Good to Me’, om dit wederom prachtige album af te sluiten. Het is wederom een ballad, een erg soulvolle ballad. Een nummer dat je echt aan Alicia kan relateren.

Ik geef dit album 4,5 sterren. Het is echt weer een Alicia Keys album zoals we dat van haar mogen verwachten. Hoog vocaal niveau, minimale gastartiesten en toffe producties. Ze weet weer een cd lang te boeien.

(maar misschien ben ik wel gewoon een Alicia Keys crack )

Als Alicia Keys met een nieuw album komt dan heeft dat altijd veel aandacht. De dame die bekend werd met de single Fallin’ heet naderhand een carriere weten op te zetten waardoor ze een zeer gerespecteerd persoon is geworden in de muziekbusiness. Albums kwamen en werden positief ontvangen. Haar beste werk is nog steeds As I Am. Nu is het dus 2012 en is er een nieuwe plaat. Alicia is moeder geworden en is zoals ze zelf zegt veranderd als vrouw. Aan het album heeft ook een keur aan topnamen meegewerkt. We zien manlief Swizz Beats, Jamie xx, Emeli Sandé, Bruno Mars, Dr. Dre, Salaam Remi, John Stephens (Legend), Babyface, Bruno Mars, Frank Ocean en Gry Clark Jr. Zo maar wat namen. Maar topnamen maakt niet altijd een topalbum. Of dat met Girl on Fire wel gelukt is laten we hier verder weten.

Het album heet een typische Keys intro met een stukje klassieke muziek op de piano, gevolgd door het eerste nummer. Dat is dus Brand New Me. Meteen een prima nummer met een vrij episch uitgewerkte opbouw, er wordt veel met groots en klein gewerkt en Alicia Keys zingt vol bezieling haar teksten. Prima opening zeg ik zo.
When It’s All Over is het volgende nummer. De productie is mij ietwat te aanwezig en het nummer voelt als geheel op één of andere manier niet conformtabel aan. Dit is geen topsong. Mooier is het met Listen To Your Heart. Nee, dit nummer is niet schokkend goed, maar is gewoon mooi. Zit goed in elkaar en past goed bij Miss Keys.
New Day kennen de meeste mensen vast al als tweede single van dit album. Dit is gewoon een verschrikkelijk nummer. Ik weet niet wat Alicia hiermee dacht te doen. Beyonce nadoen? Hip doen? Nee, niet doen Alicia. Dit past gewoon niet bij je. Daarbij is de productie ook nog eens uiterst dramatisch. Een regelrechte miskleun.
Single één horen we daarna, in de versie met Nicki Minaj, had toch liever de versie zonder deze niets toevoegende rapster gehoord. Verder een prima single.
Het uptempo werk achter ons latend komen we aan bij het zwoelste nummer van deze plaat. Dit is ook meteen één van de toppers van deze plaat. Fire We Make is gewoon sex op plaat, mede door gastartiest Maxwell. Deze man heeft zwoelheid als het ware uitgevonden. Een interessant, spannend en geil nummer hebben Alicia en Maxwell er van gemaakt. Prima gedaan.
Tears Will Always Win is ook een prima nummer met een mooi koortje. Not Even the King is een typische Keys-ballad. Piano en stem zoals we haar kennen.
Grote namen die meedoen laten een herkenbare sound achter. Zo horen we dat op That´s When I Knew. De productie is zo typisch Babyface, dat kan bijna niet missen. Verder een vrij matig, zoutloos nummer. Zoutloos kan je niet zeggen over Limitedless. Nee hier zit genoeg energie in, maar of het goed is? Alicia goes winding? Alicia goed reggaeton/bubbling/dancehall? Slecht nummer, zo duidelijk kan ik wel zijn.
Beter wordt het dan gelukkig wel met One Thing. Dit nummer kan je zien als een typische Keys-ballad. De herkenbare piano, Alicia’s mooie stem, het komt goed samen. Eigenlijk net zoals dat het doet bij afsluiter 101. Prima song die in het straatje van Miss Keys past.

Al met al een vrij matig album van Alicia Keys. Geen enkel nummer is memorabel of knalt er echt in. Er staan zelfs een paar slechte nummers op, dat was altijd wel anders bij deze dame. Nee, As I Am is zonder twijfel nog steeds de beste plaat die Keys ooit gemaakt heeft, daarna volgt The Diary of…, daarna haar debuut gevolgd door Elements of Freedom. Oftewel, dit is haar minste plaat tot nog toe….. Helaas.

Als een komeet sloeg ze in met haar wereldhit Fallin’. De naam van Alicia Keys was met dat nummer meteen bevestigd en haar positie werd nog maar eens extra verstevigd met het bijbehorende album. Een nieuwe ster was geboren en dat maakt ze dubbel en dwars waar met haar vervolgplaat The Diary of…
Als dat allemaal nog niet goed genoeg was maakte ze in 2007 met As I Am haar absolute topalbum. Nog steeds is dat het beste werk dat ze tot nog toe geproduceerd heeft. Het daaropvolgende Element of Freedom en Girl on Fire waren dan toch wel wat minder en zochten ook de meer poppy kant op. Zo op het oog lijkt ze juist dat van zich afgegooid te hebben met dit nieuwe album. Miss Keys poseert namelijk volledige make-uploos op de hoes. Daarnaast maakt ze zich niet alleen hard voor de natuurlijke schoonheid voor de vrouw, maar ook mengt ze zich in sociaal-kritische discussies. Of dat ook direct terug te horen is op het album is nog de vraag natuurlijk.

Wat sowieso opvalt als we naar de tracklist kijken is dat er aardig veel interludes tussen zitten. Deze blijken later allemaal prima bij het concept van het album te passen, maar kunnen ook als vervelend worden ervaren en halen het tempo er wat uit. Persoonlijk stoort het mij trouwens niet zo.
Daarnaast valt op dat de singles van dit album allemaal achteraan zijn gezet. Qua vibe eigenlijk best een goede keuze hoor, maar niet een gangbare keuze.
Waar het allemaal wel mee start is een voor Alicia Keys zeer herkenbare intro. Gevolgd door het superfijne en energiek The Gospel. De legacy die Alicia hier uitdraagt is duidelijk en die moet ook zeker uitgedragen worden. Ze kiest er voor dat te doen in een topsong. De gospel uit de titel van dit nummer horen we ook weer duidelijk terug in het daaropvolgende Pawn it All. Ze gaat back to the roots met dit nummer. Naast de gospel horen we ook de pijn van de blues en heeft ook dit nummer een fijne energie en een goede sfeer. Sterk nummer en bovenal een sterk begin van wat lijkt een conceptalbum te zijn. Zoals al aangeven wordt hier kracht bij gezet door de interludes. Keys klinkt kritisch en sociaal bewust. Daarnaast worden de nummers vooral gedragen door haar stem en lijkt de bekende piano juist wat meer op de achtergrond gehouden.
Daar is de absolute toptrack en mijn persoonlijke favoriete Kill Your Mama hét bewijs van. Een heel puur nummer waar de stem van Alicia alleen ondersteunt wordt door een blikkerige gitaar. Een prachtig nummer dat zoveel oprechtheid en kracht kent dat het je raakt. Wat een emotie brengt ze hier over met haar stem zeg! Om stil van te worden.
Dan is She Don’t Really Care wel anders met zijn inspiratie uit de 70’s. Een heerlijk ritmische soulsong waar nogmaals eens blijkt hoe sterk Keys vocaal is. Een nummer met mooie zanglijnen en een betekenisvolle tekst. Net zo fijn is Illusion of Bliss. Mooi om te horen hoe Alicia hier om gaat met dat orgeltje en die drums. Het nummer heeft qua sfeer iets intens en dat komt mede door zang, maar zeker ook door de instrumentatie. Keys begint ijzersterk aan deze plaat.
Jammer is dan wellicht ook dat Blended Family eigenlijk niet zo goed past tussen de voorgaande nummers. Het nummer heeft een veel lichtere vibe en heeft ook zeker hitpotentie met rapper en al. Aan de ene kant misschien fijne afwisseling, aan de andere kant had het mooi geweest als die intensiteit bewaard was gebleven. Die krijgen we alleen ook niet terug op het wel fijne Work On It. Een nummer waarin vooral de productie op valt. Naast de bekende piano bestaat het verder uit snippets en samples in een ontspannen sfeer. En die lichtvoetigheid blijft ook wel in het door reggae en country geïnspireerde Girl Can’t Be Herself. Je hoort naast die twee stijlen ook zeker wat latin terug in dit nummer. Ook wordt ik vrolijk van More Than we Know. Alicia maakt hier mooie lange noten. De productie is wat meer aanwezig en het koortje is zeker leuk gedaan.
Om het productioneel en dan vooral de beat het helemaal over te laten nemen op Where Do We Begin Now. De piano is speels, maar het nummer valt me toch wat tegen. Iets wat ze ruimschoots goed maakt met Holy War. Een mooie song met een sfeervolle opbouw door het gitaartje en de mooie zanglijnen.
Wat te denken van de single Hallelujah. Een single die mij niet direct wist te boeien en dat nog steeds niet helemaal kan. Uitstekend gezongen, maar daar moet het nummer het ook wel mee doen. Om daarna het album af te sluiten met het uitstekende In Common. Een heel modern nummer die echt is gaan groeien bij mij.

Na een ijzersterk begin zakt het album wellicht een beetje in. Begrijp mij goed: het album wordt nergens slecht. Het zit ‘m vooral in de intensiteit die ze meegeeft aan het begin en die ze op gegeven moment loslaat.

Alicia Keys heeft niet stil gezeten. In 2020 kwam ALICIA nog uit een hier is dan het album met haar achternaam KEYS. Een megaproject met veel songs. Het album bestaat als het ware uit 2 delen: original en unlocked. Het eerste gedeelte Original is de Alicia Keys zoals we die kennen van haar eerdere muziek. Het tweede gedeelte is een meer volgeproduceert gedeelte. Dezelfde songs in een andere stijl. Zelf zou ik willen zeggen dat je het als luisteraar prima alleen bij het Original-gedeelte kan houden, want het Unlocked-gedeelte is matig uitgewerkt en voegt écht heel weinig toe aan de originele versies. Het is allemaal te simpel en te matig uitgewerkt bij het unlocked gedeelte. Misschien in Unlocked alleen Dead End Road, Come for Me en Is It Insane als de moeite waard te betitelen zijn.

Dat is bij de Originals wel anders. Daar is meer dan genoeg moois te ontdekken. Vooral ook omdat de stem van Alicia zo fijn blijft. Meer dan de moeite waard zijn Dead End Road (gospelballad met kracht), Is It Insane (prachtig ingetogen en uiterst jazzy, genieten!), Love When You Call My Name (mooi subtiel met een stem die het draagt), Only You (piano+stem), Paper Flows en Like Water (beide heel mooi). Een hoop moois te vinden dus. Misschien dat alleen Plentiful, Skydive en Billions het minst zijn op dit gedeelte van het album. Maar ook dat zijn nog meer dan fijne songs. Al met al een ambitieus project van Keys waarbij je het bij het eerste gedeelte kan houden, want daar vind je prachtige muziek,

Wat een debuut! Wat een debuut! Wat een debuut!
Alicia Keys laat zien dat ze een topvocaliste is in alle R&B en soulsongs die hier op het album staan. Stuk voor stuk prachtsongs of erg catchy. Het wordt nergens saai en weet de volle seconden te boeien. Speechlesly well!!!!!

Alicia Keys kennen we natuurlijk allemaal van haar wereldhit 'Fallin' en daaropvolgend succesalbum 'Songs in A Minor' Voor mij een topalbum. Daarom ook dat ik toendertijd met veel interesse wachtte op het vervolg. Want is een ijzersterk debuut nog te overklassen?

Ten eerste wil ik bij Alicia benadrukken dat ze een geweldig muzikale artieste is. Ik waardeer dat altijd wel in een artiest, als ze zelf veel doen met hun eigen muziek, eigen teksten etc. Op die manier kan je het gevoel alleen maar meer overbrengen. Zo ook met Alicia. Ze speelt prachtig piano, ze schrijft haar teksten en is mede-producer van de meeste songs. Een bezig bijtje dus.

'Harlem's Nocturne' is een typische Alicia Keys intro. Klassieke klanken die ondersteund worden door een hiphop-achtige beat, waarna Alicia vocaal invalt met een klein riedeltje en meteen doorbeukt naar 'Karma'. Een fantastisch uptempo nummer met uiterst sterk gebruik van strijkers. Al ben ik wat meer van de slow-songs van Alicia, dit is een topper waar nog veel R&B-artiesten een puntje aan kunnen zuigen. Dit gaat door in het eveneens uptempo 'Heartburn'. Het is een recht-toe-recht-aan productie en een uitstekende Alicia.
Daarna gaat Alicia wat meer op de slow toer met 'If I Was Your Woman' Een nummer waarin ze vooral aan het eind vocaal helemaal uit haar plaat gaat. Geweldig!
En dan......
.... hét! nummer van dit album 'You Don't Know My Name'. Oude soultijden herleven in deze uitstekende Kanye West productie met een verhalend karakter. Misschien wel het beste nummer dat Alicia ooit gemaakt heeft! Pure perfectie.
'If I Ain't Got You' benadrukt deze perfectie, maar is vooral een wat kleiner nummer. Prachtig samengaan van piano en stem zorgt voor een uiterst gevoelige sfeer.
Alicia laat zich daarna ondersteunen door legendes Tony! Toni! Toné! (oftewel Raphael Saadiq) op 'Diary'. Een uiterst geslaagd nummer met een mooie flow. Het spreekt mij wederom zeer aan.
'Dragon Days' is een nummer met een meeslepend en catchy refrein en behoord tot mijn favorieten van dit album. 'Wake Up' is een typisch midtempo song van Alicia waar de muzikalitiet vanaf spat. Dan door naar 'So Simple' met een hoog gepitched stemmetje die irritant over kan komen, maar als het eenmaal gewend is merk dat ook dit een ijzersterke song is.
'When You Really Love Someone' is een vocaal prachtstuk van Alicia. Echt zo'n nummer waar deze dame haar uitstekende vocale kwaliteiten tentoon kan spreiden.
Dan weer tijd voor een kleine Interlude die Alicia altijd wel speciaal weet te maken waarna ze lekker doorgaat in 'Slow Down' een vrij standaard Keys song die perfect bij het album past.
'Samsonite Man' een song over de man die altijd maar weg is (Samsonite is een koffermerk) is wederom één van de vele hoogtepunten, het is wat bluesy, relaxed en lekker soulvol. Om daarna of te sluiten met een soort van vocale outro.
En dan, tsja, dan heb je er wel een lekker luistertrip op zitten met deze dame.
Het wordt misschien wel een klassieker, dit album, maar dat zal de tijd leren. Fantastische cd die een eigen soulvol-karakter heeft in tegenstelling aan de overvloed van goedkope R&B die hedendaags wordt uitgebracht.

Een waar luistergenot!!!

Vind dit nochtans haar minste album.
Op de één of andere manier lijkt het niet te kloppen.
Alicia lijkt heel erg ingetogen te willen zingen, dat doet ze dan ook goed. Maar de producties zijn té vol om het geheel ingetogen te laten klinken. Dat botst zo.

Soul uit Zwitserland van een zangeres die van hot naar her gaat. Het lijkt allemaal fijn ontspannen te beginnen, maar daarna weet ze zich geen raad meer. Pop, reggae, slome nummers, funky nummers en vooral veel matige hipdoenerij zijn de bottleneck van deze plaat.

Allen Stone is een zanger die met zijn mooie stem al enige jaren op consistent niveau zijn albums aflevert. Met Apart is hij alweer toe aan album 5 in 12 jaar. Dit Apart is een album waar we veel rustige songs horen, bezongen met de mooie stem van Allen Stone. Maar of die stem alleen dan wel genoeg is, vraag ik me toch hardop af. Want het album mist duidelijk afwisseling. Alle songs lijken zo enorm op elkaar dat het wat teveel overvloeit in elkaar en hierdoor raak je snel de aandacht kwijt. Misschien dan toch wat nummers er uit pikken die het wat anders doen? Dan kom ik uit op de smaakvolle opener Unaware en het ietwat meer energieke American Privileges. Helaas is dit dan wel alles op deze toch wat tegenvallende plaat van Allen Stone.

Allen Stone heeft sowieso één grote, hele dikke plus. En dat is die stem die zo enorm fijn in het gehoor ligt. Die stem die warmte aan elk nummer brengt. Mocht dan de muzikale omlijsting niet al te verrassend zijn, dan weet die stem heel veel te redden. Elk album weer. En nu is de muzikale omlijsting prima op deze plaat, misschien niet altijd een origineel. Een album boordevol fijne nummers zoals een bijna rappende Allen op Sunny Days, het meer folky Hold it Down, Miscommunicate in de geest van Stevie Wonder, het swingende Back to the Swing, het sfeervolle Look Outside, maar bovenal het superfijne samenspel met Jamie Lidell op Taste of You.

Als je Allen Stone ziet dan denk je niet meteen aan soulmuziek. Maar dat is wel degelijk zo en hij heeft al twee albums als bewijs. Pure soul is het wellicht niet, maar zijn muziek zit er boordevol mee. Dat is ook de verwachting van album nummer drie: Radius. Ik dacht er maar eens naar te luisteren en er een oordeel over vellen die ik hier met jullie deel. Prettige muziek is het meestal wel met Allen Stone, dus echt een buil vallen gaat moeilijk worden. Tenminste, zo is mijn verwachting.

Opener Perfect World is een hoopvol nummer. Dat is in ieder geval de gehele sfeer die het nummer uitstraalt. Fake Future is daaropvolgend lekker makkelijke funk, om dan over te gaan naar American Privilege. Een nummer over de gehele linie goed in elkaar steekt. Mooie sfeer dat samenvalt met stem, muziek en tekst. Het klopt allemaal gewoon.
Circle is het rustigere werk waar Allen Stone goed in is, met afwisseling in het meer uptempo Upside. Een nummer dat opvallend makkelijk in het gehoor ligt. Ook dat lijkt equivalent te zijn aan de muziek van Allen Stone.
Freezer Burn is een heel fijn nummer. Het lijkt wat meer essentie te hebben en is ook wat vuiger, intenser en bovenal fijn funky. Dit is wel mijn persoonlijke favoriet van dit album.
Love is dan heel herkenbaar Allen Stone. Met dit soort nummers kennen we hem. Vrij makkelijk, maar al net zo fijn. Wat hij doorzet op de meedeiner Where You’re At. Of via het dansbaardere en swingende Symmetrical. Stuk voor stuk prima songs. Weinig op aan te merken, weinig aan op of af te geven.
The Wire lijkt mij meer dan prima single materiaal waar Guardian Angel ook lekker aanstekelijk is en duidelijk invloeden uit de hiphop haalt. De echte eerste single is er dan met Freedom, om via de relaxte vibe van Barb Wire terecht te komen bij het meer ballad-achtige I Know That I Wasn’t Right.
Loose is een track met een energieke en vrolijke vibe. Dit gaat zeker goed werken met het zomerse weer dat we voor de boeg hebben. Dan valt Voodoo toch minder op, al is het best prima. Lekker ontspannen is het daarna wel met Bed I Made.
Pressure brengt het meer funky werk, op een makkelijke manier. Om dan echt een feestje voor het weekend te kunnen bouwen met The Weekend. Via de makkelijke afsluiter Faithful sluiten we het album alweer af. Alweer omdat het allemaal zo lekker makkelijk weg luistert. Dat is iets wat Allen Stone andermaal voor elkaar weet te boxen met deze fijne plaat.

(bron: Opus de Soul)

Ondertussen weer uit mijn top10, maar desalniettemin is dit hét album van Allen Toussaint voor mij. Toussaint is een soulartiest van wereldformaat en die vele malen meer credits verdiend als hij nu krijgt.

Allen Toussaint en New Orleans zullen altijd in één adem genoemd worden. Hij had altijd wel ergens invloed op gehad als er in de contreien van New Orleans muziek uitgebracht werd. Dit album is een combinatie van covers in een totaal eigen stijl en eigen geschreven nummers. Eveneens wisselen vocale nummers en instrumentale nummers (vooral als het funky wordt) zich af op dit geniale album.

From a Whisper to a Scream (3:27) - heeft iets lekker bluesy in de stem. Het samenspel met de backings is heel leuk gedaan. Prachtig sfeervol nummer

Chokin' Kind (3:23) - heerlijk licht swingend waardoor je zo lekker in het nummer kan hangen. Fantastisch nummer.

Sweet Touch of Love (3:20) - wat een lekkere muziek is dit toch. Swingt de pan uit, belangrijke rol voor de backings. Volle blazers. Heerlijk

What Is Success (3:34) - licht funky, veel groove, bluesy, alles zit erin. Weer dat leuke samenspel met de backings. Genieten geblazen.

Working in the Coal Mine (3:13) - klassieker die een wel heel swingende versie mee krijgt. New Orleans swing natuurlijk.

Everything I Do Gonna' Be Funky (3:12) - funky is het zeker. En bluesy is het ook. Fijn nummer toch ook weer.

Pickles (4:27) - dit is er eentje voor het pianospel van Toussaint. Virtuoos op het instrument. En vergeet de andere muzikanten niet.

Louie (3:04) - instrumentaal wederom. Nog meer ruimte voor de piano, maar ook veel voor de andere muzikanten. Meer bluesy van karakter

Either (2:52) - wederom instrumentaal. Gaat in dezelfde lijn verder al de vorige 2 songs.

Cast Your Fate to the Wind (3:19) - nog even wat extra aandacht voor het pianospel van Toussaint. Swingend spel.

De muziek past goed bij de film, maar als soundtrack op zich valt het toch tegen.Blof, Amos, Stevie, Corinne, Norah en Krezip kunnen op zich wel boeien. Maar kende, op die Blof en Krezip na, de nummers al van de reguliere albums.

En toen waren er van de 4 dames nog maar 3 over. Ongelooflijk glijerige R&B. Zo zoet dat je tanden ervan springen. Hou natuurlijk erg van R&B, maar niet van dit soort 13 in een dozijn muziek.

De Australische Allysha Cole speelt op dit album nog al wat leentjebuur. Associaties met Nneka, Joy Denalane, Ayo en Ms. Dynamite komen mij zomaar voorbij bij het beluisteren van dit album. Een smeltkroes aan stijlen met aardige songs, die helaas nooit meer dan aardig worden.

Het was Good Things waarmee Aloe Blacc zijn neus aan het venster drukte. Een samenwerking met DJ Avicii zorgde voor een definitieve doorbraak, maar dat had ook wel invloed op de muziek die hij maakte. De kwaliteit van Good Things wist hij namelijk nooit meer te behalen en dit wat gemakzuchtige album is daar ook weer een voorbeeld van. Aan de ene kant draagt zijn stem de nummers best goed, maar er is weinig interessants in de nummers te vinden. Meer dan makkelijk wegluisteren doet het allemaal niet. Good Things heeft bewezen dat hij veel beter kan, maar of hij de meer commerciële insteek los wil laten voor weer wat meer kwaliteit is de vraag. Want hitjes scoren is ook wel lekker.

Aloe Blacc kiest er voor een mengeling te maken van bekende en nieuwe Kerstsongs. Tell Your Mama is zo’n nieuwere en heeft een positieve, feestelijke vibe. Best een frist Kerstnummer moet ik zeggen. I Got Your Christmas Right Here is dan wat rustiger en meer ontspannen in een neo-soulomlijsting. All I Want for Christmas is You is wereldberoemde Kerstklassieker in een funky versie. Hier moet je denken aan de funk a la Parliament en Funkadelic. Een lekker gekke versie. I Can’t Wait for Christmas gaat om de funky manier verder, maar dan juist weer meet de funk a la James Brown, gemengd met modernere R&B invloeden. Let the Beat drop.
The Mrs Saved Christmas gaat dan weer meer richting de 80s en duidelijke hiphopinvloeden. Hij rapt als het ware meer dan hij zingt. Rap in de lijnen van Rapper’s Delight. Je zou het er zo op kunnen plakken. Last Christmas gaat nog wat jaartjes vooruit. Deze klassieker krijgt en 00’s R&B vibe met zich mee. Zo hoorden we ‘m niet vaak.
All I Have is Love dan, een rustiger nummer. Vrij ontspannen Kerstnummer zelfs. Net als At Christmas, dat je graag het refrein mee laat zingen. Die rustige vibe wordt volledig los gelaten met Funky Ass Christmas, waar de blazers en de beats je tegemoet komen. Over moderne Kerstsongs gesproken! Alles wordt dan afgesloten met Love Comes Home. Kerst vieren we thuis met z’n allen en dat laat Aloe Blacc in deze zoete song ook horen.

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Alt-J is een volledig nieuwe naam voor mij. Dit album heeft wel wat luisterbeurten nodig gehad voordat ik een beetje door denk te hebben waar ik nu eigenlijk naar luister. Een bonte blend van pop, rock en electronische muziek komt op dit album je kant op. Heeft iets cools, maar ook iets chaotisch. Daarnaast zit er nogal een verschil in hoe prettig de stemmen klinken.

Gospelachtige R&B van deze dame met de grote strot. Het euvel is alleen meteen weer dat er teveel aan overdreven stemakrobatiek gedaan wordt door deze dame. Dat heb je op gegeven moment wel gehoord. Jammer, had zeker meer in gezeten met zo'n stem.

Na tienen pas opzetten dus. En dan vooral als je gaat slapen, ergens ver weg zodat je het niet kan horen. Want dit album is toch duidelijk niet het beluisteren waard. Plat, zeikerig, slecht, saai, matig, bombast: zomaar wat worden die mij per nummer de revue passeren. Nogmaals, vooral links laten liggen dus.

Met een dergelijke titel denk je wel te weten wat je krijgt. Het zijn in dit geval aardig wat covers die soms aardig, soms matig en soms goed zijn nagedaan. Ain’t No Sunshine beukt aardig door bijvoorbeeld, maar What’s Going On word op een minder goede manier van apart gecovered. Ze hebben wel het gas in en gaan er in één gang doorheen bij dit album.

Ik weet het nooit zo met Amel Larrieux. Deze dame heeft een erg mooi en erg herkenbaar stemgeluid, maar toch gebruikt ze dat niet ten volle. Haar albums zijn te wisselvallig terwijl ik er steeds het idee over heb dat het veel beter kan. Toch jammer, ga haar zeker in de gaten blijven houden.

Ze lijkt met dit album wat constanter te worden. Het is over de gehele linie wat sterker als voorgaande albums. Toch mis ik nog een bepaalde schwung die me helemaal overtuigd. Waar ik wel van overtuigd ben is dat ze het kan, een topalbum maken. Nu moet die alleen nog komen.

Pretentieloos standaard 13 in een dozijn R&B/Pop album. Amerie is een zangeres met een erg dunne stem en daardoor gebruikt ze haar stem op steeds dezelfde manier waardoor het ongelooflijk eentonig wordt.

1 Thing kent zo onderhand een cultstatus en is meteen ook het hoogtepunt van de cd van deze zeer mooie dame. Haar stem is veel te dun om verrassend uit de hoek te komen. Daarnaast zijn de producties te standaard om te verrassen.