Een album vol jatwerk. Van teksten van Craig David, tot aan samples die te slecht worden in gezet. Te vaak een slechte combi van rap, reggae en dance die mij in ieder geval helemaal niet kan interesseren. Origineel is het niet en lijkt te richten op makkelijk scoren met herkenbare geluidjes. Maar als je dat wilt dan moet je toch echt met betere kwaliteit komen.

Ann Peebles is een waar heldin, het klinkt misschien wat overtrokken, maar is eigenlijk in alle toonaarden de keiharde waarheid. En waarom? Omdat ik geen zangeres ken die met zoveel passie, gevoel en absolute beheersing de mooiste soulsongs kan bezingen.

Eigenlijk precies zoals lebowski zegt. Ann Peebles is een van mijn favoriete soulzangeressen (misschien wel de meest favoriete). Ze weet me met haar stem altijd te raken. En haar nummers zitten muzikaal ook altijd ik in orde in elkaar.

Gewoonweg een heerlijke soulplaat.

Dit is een plaat die erg dicht tegen mijn top10 aanhangt. Nou heb ik liever geen compilaties in mijn top10, maar deze is het zeker waard. Denk dat er geen beter verzamelaar bestaat van deze topzangeres.

Nederlandse jazz-zangers en -zangeressen zijn er genoeg. De één wat bijzonderder als de ander. Anne Chris is er één die al een aardige tijd aan de weg timmert. Niet alleen in Nederland is zij actief, ook buiten ons kikkerlandje probeert ze voet aan de grond te krijgen. Met dit Just Kissed the Sun brengt ze toch alweer haar derde plaat uit. Benieuwd als ik ben heb ik deze aan een luisterend oor gelegd.

Op opener Mirrorman lijkt Anne Chris zich te willen profileren als de vrouwelijke versie van Jamie Cullum. Het is een luchtig, poppy song waar Anne Chris haar soepele stem laat horen. In This Green Field is al even luchtig qua karakter. Alsof er een vogeltje voor de zon vliegt.
Nu ben ik normaal niet echt een 80′s fan, maar de cover Love is a Battlefield mist voor mij nou juist wel dat 80′s sausje. Geen heel geslaagde cover in mijn ogen. Hierna pakt ze het luchtige karakter weer op met Keep On Walking. Een song waarin ook ruimte is voor een mooie pianosolo. Anne Chris grossiert in songs met deze vibe. Ook Everlasting Springtime is luchtig en dat gaat nog wel even door met Still, Natural (slaapliedje), Naked en Stepping Out. Op zich niks mis mee, maar het houdt misschien ook wat te weinig mijn aandacht vast.
Echt minder in mijn oren zijn het wel repetitieve Rise and Fall (we kennen de titel nu wel) en het slaapverwekkende Alphabet of You. Gelukkig herpakt Anne Chris zich sterk in afsluiter Just Kissed the Sun. Een erg mooi liedje is dat.

Voor mijzelf is dit het eerste album dat ik hoor van Annie & the Caldwells, maar ze maken dus al meer dan 20 jaar samen muziek. Annie zelf zou je dan weer kunnen kennen van de Staples Jr. Singers. De muziek is gestoeld in de gospel en in de soul. En wat een muziek is dit zeg! Vanaf de eerste noten van opener Wrong zit je meteen in de muziek. De wijze waarop er vol pit gezongen wordt, voeg daar een enorme inleving aan toe en je zit geramd. Ze schromen ook niet om uitgesponnen nummers te maken getuige speelduren van tot over de 10 minuten. De titeltrack bijvoorbeeld is zo enorm lekker. Die onderliggende groove, die energie die het nummer uitstraalt, maar ook dat bluesy karakter. Echt een fantastisch nummer en dat ruim tien minuten lang. Of die heerlijke groove bij I Made It met wederom die fijne energie die over al hun nummers lijkt te hangen. Dit is erg goede muziek. Ruim zeven minuten lang genieten van het gospel-doorvoede Don’t You Hear Me Calling. Die beleving en wederom die onderliggende groove maken het helemaal af. Hallelujah! zoals de afsluiter Dear Lord of juist de blues op voorganger I’m Going to Rise. Dit is met recht één van de meeste verrassende platen van 2025 te noemen. Voer voor eindejaarslijsten.

Wat Anouk deed op het laatste album van manlief Postman vond ik erg cool. Ik bedoel daarmee dat bluesy/soulvolle zingen wat deze dame kan. Dat mis ik toch erg op dit album. Natuurlijk heeft deze dame een topstem, maar toch, het is allemaal wat te standaard. Veel liedjes zijn productioneel ook erg middelmatig.

Het is al weer even geleden dat we iets van Anthony David gehoord hebben, de man die vaak vergeleken wordt met Bill Withers. Een vergelijking die voor mij nooit op zou gaan, simpelweg omdat Bill Withers een muzikale held is.
Anthony’s laatst gereleasede album is nog een verzamelaar geweest. En zijn laatste reguliere album stamt alweer uit 2006. Nu ben ik aardig te spreken over zijn eerdere werk en was dus ook blij verrast door de release van ‘As Above So Below’.

Het album opent met de titeltrack. Onmiskenbaar aan de muziek van de uit Atlanta afkomstige Anthony David is het gitaartje. Daarnaast ook de verwachte laidback sfeer en liedjes waarin hij tekstueel verhalen verteld. Anthony David’s warme stem draagt deze mooie opener. Geen tierelantijntjes, maar gewoon mooie muziek maken. Hopelijk is dit een goede sfeerzetter voor de rest van de plaat.
‘Let Me In’ doet dat eigenlijk niet echt. De song kent een wat commerciëlere productie. De bass/clap beat kennen we natuurlijk allemaal wel. Wat het nummer wel kenmerkt is de goede swing die er in zit. Je gaat snel meedeinen. Vind ’t wel wat minder als de opener.
‘4evermore’ kent ook weer een vollere productie, dat terwijl ik persoonlijk juist de kracht van Anthony David bij de kleine liedjes vind liggen. Ondersteuning krijgt Anthony op dit nummer van de goede zangeres Algebra en van Little Brother rapper Phonte. Daarnaast is Phonte natuurlijk ook bekend van The Foreign Exchange. Het nummer zelf is wel mooi sfeervol. De features passen er perfect in.
Bij ‘Reach Ya’ wordt met een vrolijke toon de draak gestoken naar de invloed van de media en journalisten. Een serieus onderwerp in zo’n sausje stoppen kennen we ook al van Donnie, maar Anthony David kan er ook wat van. Goed nummer, tekstueel sterk, favorietje.
‘God Said’ heeft een typische clapbeat. En eerlijk gezegd kan ik daar weinig mee. De drumroffels in de productie zijn dan wel weer cool gedaan. Maar het is productioneel allemaal wel erg simpel. Gitaartje was bijvoorbeeld niet echt nodig geweest, iets te overdone. Tekstueel is er dan weer helemaal niks mis mee.
En dan een opvallende cover met ‘Everybody Wants to Rule the World’. Op het nummer wordt Anthony David ondersteund door Shawn Stockman van Boyz II Men. Eigenlijk is het in mijn ogen een beetje een onzinnige cover van het Tears for Fears nummer.
‘Girlfriend’ is dan ook weer één van meest ongeïnspireerde nummers van dit album. Eigenlijk is het gewoon een saai nummer. Het lijkt erop dat David hier wat inkakt, hopelijk zet dat niet door tot aan het eind van het album.

Hetzelfde kom ik ook tegen bij ‘Keep You Around’. Vrij plichtmatige productie, de zanglijnen zijn wat saai en ongeïnspireerd. En dat een tekst is herhaalt is niet zo erg, maar bij dit nummer ging het me gewoon tegenstaan. Nog wel een leuk gitaartje aan het einde.

Met ‘Get Around’ ben ik dan wel weer blij. Het mooie organische geluid van live-instrumentatie. Vol geluid beheerst deze song. Leuk gebruik van de synths. Met ‘Get Around’ komt er wederom een favorietje langs.
Freaky intro bij ‘Body Language’. Daarna een wat lome reggae geïnspireerd drumritme. Ja, dat dit nummer onbekommerd zal zijn is al snel duidelijk. Maar het ontwikkeld zich toch wel als meer dan dat. Het is gewoon een erg rijk nummer.
‘Outro’ doet vermoeden dat het einde in zicht is. Maar ik verklap vast dat er hierna nog eentje komt. De outro is kort en valt weinig over te vertellen.
‘Backstreet’ is dan de werkelijke afsluiter. En dit is dus het soort nummer waarin Anthony David uitblinkt. Klein gehouden, stem en gitaar. De perfecte combinatie voor deze man. En eerlijk gezegd een combinatie die ik op dit album teveel gemist heb. En dat is eigenlijk ook meteen de conclusie voor dit album.

Ah, weer zo’n artiest die het nodig vind de muziek van Bill Withers te coveren. De muziek van de sympathieke soullegende leent zich daar blijkbaar heel goed voor. De uit Atlanta afkomstige Anthony David doet er zijn ding mee, en dat is vrij weinig. Hij blijft heel dicht bij de originele versies en dat voegt dan toch bitter weinig toe. Ik mis vooral veel dingen. De ene keer de noodzaak(Hello Like Before), dan weer de rauwheid (I Can’t Write Left Handed) of de herkenbare energie (Kissing My Love). Een weinig geslaagd project dus.

Een veel voorkomend fenomeen in een nieuw muziekjaar, in het begin van het jaar nog reviews van albums uit het jaar daarvoor. Eind vorig jaar kwam de nieuwe plaat van Anthony David uit, tijd om er eens een review over te schrijven.
Anthony David is de muzikale kompaan van India.Arie. Een man die zich vaak wat op de achtergrond houdt. Verwacht geen mainstream muziek en een groot marketingapparaat achter zijn releases. Dit Love Out Loud is zijn vierde plaat na het uitstekende 3 Chords and the Truth, het prima Red Clay Chronicles en het tegenvallende As Above So Below. Kijken of hij met zijn warme stem ons nu wel weer in kan pakken.

Het album opent met het rommelige Aspiracy Theory. Rommelig door de sketches die er tussen zijn geplakt. Het nummer vertelt de kijk op de wereld van David met persoonlijke teksten. Titeltrack Love Out Loud is een gospelachtige song met veel energie. Één van de beste van deze plaat, nu al!
Can’t Look Down kent geen origineel bedachte productie met die bass-clap, maar het gebruik van de vocalen zorgt ervoor dat de song toch een goede vibe meekrijgt. So Jaded kunnen we achter de titeltrack scharen als beste van het album. Anthony zingt zijn longen uit het lijf, een doorleefd nummer.
Zoals bekend is Anthony David nooit vies geweest van een beetje reggae-invloeden op zijn albums (bijv 50/50 Love). Dat horen we ook weer terug op Livin It Up. Hij wordt hierop ondersteund door de prima zingende Demetria McKinney en reggaeartiest Gramps Morgan. Ook ondersteuning krijgt hij het liefdeslied Official. Deze vrolijke song wordt een duet met Algebra.
Na toch wel een zestal goede songs gaat het kwalitatief een stuk omlaag met Sweet Pain, Movie Night, Control Freak en On My Way to Crazy. Deze nummers voelen allen vrij makkelijk en standaard aan. Gelukkig wordt het niveau weer teruggepakt op het goed in elkaar stekende A Way For Me. Mooi hoe het energieke en het rustige in dit nummer elkaar afwisselt.
Een bonustrack sluit het album af. Body Language heeft de bekende reggaevibe.

Het album heeft dus een goed helft en een mindere helft. Vrij onevenwichtig dus. Het is als totaal wel beter als zijn voorganger en David’s warme stem kan ons altijd wel boeien.

Anthony Hamilton – Ain’t Nobody Worryin’

Hoe moeilijk is het om een gevoel over te brengen op papier? Erg moeilijk kan ik je vertellen. Als ik weer eens uitgepakt heb met een meer dan positieve redenatie over Anthony Hamilton wordt mij vaak genoeg gevraagd wat ik er nou eigenlijk zo goed aan vind. Dat gaat over gevoel, wat moeilijk onder woorden te brengen is.

Anthony Hamilton is een zanger die qua genre huist in de zogeheten nu-soul. De man komt het uit Zuiden des Verenigde Staten. Net als vermaarde soulgrootheden als Sam&Dave en Otis Redding. Soulzangers van de puurdere, rauwere en meer doorleefde soul (Stax). Daarvan heeft Hamilton ook een graantje van meegepikt. Zijn muziek is het best te omschrijven als ‘Laidback’. En met zijn rasperige, rauwe stem onderscheidt hij zich van het merendeel aan nu-soul en R&B-zangers. Zijn teksten zitten vaak goed in elkaar. Verschillende thema’s van verdriet tot liefde passeren de revue. Maar wat Hamilton echt goed maakt is het geheel. Zijn albums zijn altijd één geheel. Geen nummer klinkt misvat of verkeerd gekozen. Alles klopt op zijn eigen, relaxte en laidback manier.

Where Did it go Wrong
In het leven maken mensen fouten, daar gaat dit nummer over. Anthony zingt de verses op een wat rapachtige manier. In het refrein wordt hij bijgestaan door backing vocals. De beats zijn minimaal, wat precies goed in de sfeer van het nummer past. Het nummer is het best mid-tempo te nomen. Je voelt wat hij zingt. Hij zingt als een persoon die zelf ook fouten gemaakt en meegemaakt heeft. Een man die midden in het leven staat. Het nummer bouwt zich op naar een steeds meer doorleefde climax. Geweldig lekker. Je gaat automatisch je hoofd Nodden als je het nummer hoort.

Southern Stuff
Een nummer over zijn roots. Alle specificaties uit het Zuiden van de USA komen in dit nummer aan bod. Cadillacs, Big Family’s en de dames. Dit nummer is één van de snelste nummers(evengoed mid-tempo) van het album en waarschijnlijk ook het nummer met de meeste muzikale begeleiding. Het is een nummer dat vooral lekker voortkabbelt zonder te vervelen. Precies een nummer dat perfect valt onder de algemene beschrijving van Hamilton’s muziek: laidback. Aan het eind van het nummer toont Anthony waar zijn stem tot in staat is.

Can’t Let Go
Liefde is een veelbezongen thema in de soulmuziek. Dit nummer gaat daarover. Het verliezen van een meisje, maar haar niet kunnen laten gaan. Je wilt haar altijd bij je hebben, in hart en ziel. Dit nummer is slow-tempo en was de eerste single van dit album. De clip is erg bijpassend. Rijdend op een eenzame weg, alleen, denkend over de girl waar het nummer overgaat. Vooral de muzikale begeleiding maakt dat dit nummer zo goed is. De accenten liggen precies goed en biedt veel ruimte aan de stem van Hamilton. Één van de beste en meest gevoelige nummers van dit album.

Ain’t Nobody Worryin’
De oude soul herleeft in dit nummer. Lekker rauw en laidback zingt over Hamilton over de medemens. Over het egoïsme dat de wereld meer en meer in de greep houdt. Het interesseert ze allemaal niet meer. Het is wederom een mid-tempo zong waarin je voelt dat Anthony zich kwaad maakt dat de mensen zo naïef in het leven staan. Deze woede komt naarmate het nummer vordert steeds meer ten uiting, zowel in muziek als in zijn stemgebruik. Het is gewoon één grote overweldigende climax. Hoort bij mijn top 3 van dit album.

The Truth
Een relation-song. Anthony Hamilton bezingt in dit nummer de waarheid achter het goed laten lopen van een liefdesrelatie. Het is een slow-tempo song die vooral zijn gewicht in Hamilton’s stem ligt. Geen overdreven stemacrobatiek en gewoon een zeer interessant nummer. Zowel tekstueel, vocaal als muzikaal. Heerlijk nummer voor samen met je geliefde.

Preacher’s Daughter
Het Zuiden van de Verenigde Staten is vaak erg godsdienstig onderlegd. Daar heeft Anthony Hamilton ook een nummer voor gemaakt. ‘Preacher’s Daughter’ is samen met de, voor mij toen nog onbekende, zangeres Tarsha’ McMillian.
Het nummer gaat over een vrouw die de weg naar God kwijt is geraakt, haar leven overhoop gooit en uiteindelijk weer terugkomt op de weg.
Begint met mooi pianospel en inleidende beats die het Zuidelijke gevoel kweken. Het is een mid-tempo nummer. Wel één van de snelste nummers van dit album. Het refrein is hypnotiserend lekker. De gastzangeres doet haar ding erg goed(vooral aan het eind van het nummer zingt ze geweldig doorleeft) en Hamilton zingt er weer prachtig op los. Één van de gevoeligste nummers van de CD.

Pass Me Over
Dit is zonder enige twijfel het allerbeste nummer dat Hamilton ooit gemaakt heeft. Een nummer over al de mooie momenten in het leven. De kleine dingen in het leven die vaak overgeslagen worden, maar o zo mooi zijn. Bijvoorbeeld de pracht van een mooie droom, een droom die zo mooi is dat je niet gestoord wilt worden, een droom zo mooi dat je nooit meer wakker wilt worden.
Een gitaarriff en pianospel lijden het nummer in en bepaald meteen de sfeer. In de zang van Anthony zit ongehoord veel gevoel. Iemand die dit nummer niet voelt is of gevoelloos of luistert nooit naar dit genre. Dit nummer dit de absolute muzikale ode aan Anthony’s stem. Alles wat hij met zijn stem kan (en dat is veel) toont hij in dit nummer. Geweldig gewoon. Eigenlijk kan ik alleen maar zeggen. Luisteren, luisteren, luisteren en nog meer luisteren. En dan diep buigen voor al het pracht dat je oren bereikt. Ik ga jullie vast voor

Everybody
Dit is waarschijnlijk het vrolijkste nummer van de hele cd. Een reggae-achtige zong over de medemens. “Everybody needs love in their life” klinkt het refrein.
Een onverwacht leuke afwisseling in het album. Een nummer wat je vrolijk van wordt Een nummer dat het waarschijnlijk ook goed zal doen op feestjes waar gedanst wordt.

Sista Big Bones
Schoonheid zit van binnen: daar gaat dit nummer over. Ook al zijn dames nog zo dik, zo lelijk van buiten. Je moet naar de binnenkant kijken. De bijbehorende clip is prachtig en vooral erg grappig.
Het is een funky mid-tempo nummer. Net als ‘Everybody’ een vrolijke noot op het album. Zal het dus ook goed doen bij een dansfeest. De boodschap in het nummer is tekstueel erg goed gebracht. De heze, rauwe stem van Anthony Hamilton doet de rest. Heerlijke song.

Change Your World
Dit is een song die gaat over de invloed van het verliefd worden op je leven, zowel positief als negatief. Dat hele verliefdheids-gevoel hoor je in het nummer. Een echt op-de-bank-met-je-geliefde-tegen-elkaar-aan-zitten-song. Anthony legt weer heerlijk veel gevoel in het nummer. Zijn stem is gewoonweg prachtig. Het nummer eindigt ook prachtig in een spetterende climax, onder andere met behulp van een jazzy trompetje.

Never Love Again
Het nummer gaat over de moeilijke periode na een verbroken relatie. Het verhaal dat Anthony in het nummer bezingt gaat over een man die bedonderd is door zijn vrouw. Nu de relatie verbroken is vraagt hij zich af hoe hij ooit nog van iemand kan houden na zo’n ervaring.
De term laidback domineert dit nummer. Een erg mooi een gevoelig nummer in slow-tempo. Niet simpel coupletje-refreintje, maar gewoon zingen zoals het verhaal gaat. Prachtig sfeer hangt er in dit nummer.

I Know What Love’s All AboutIn navolging op een nummer over een verbroken relatie volgt dit nummer, een nummer over een nieuwe relatie. Een relatie die totaal anders, en vooral positief anders, verloopt als gedacht. Dit nummer ademt Southern. Veel rustige uithalen aan Anthony’s kant. Lekker laidback weer. Prachtig nummer eigenlijk. Mooie afsluiter.

De kracht van dit album ligt vooral in het geheel. Het heeft een bepaalde sfeer die je ongelooflijk kan raken, maar dit kan vooral als je het gehele album beluisterd en niet zomaar een paar losse nummers. Ik ben er in ieder geval over uit dat Anthony Hamilton een zanger met een erg eigen sound. Een sound die mij heel erg bevalt. Daarom krijgt dit album van mij ook 5 dikverdiende sterren.

Anthony Hamilton is zo onderhand een gevestigde naam in de soulmuziek, maar dat heeft wel even geduurd. Zijn carrière kwam namelijk niet geheel florissant op gang. In 1996 verscheen namelijk al zijn eerste solo-album XTC, maar daarmee wist hij nooit door te breken. Vele features en dik zeven jaar later was daar het album Comin’ From Where I’m From en daar begon het succes mee. Niet perse meteen met de eerste single, maar wel met de ballad Charlene. Hamilton viel op met zijn karakteristieke stem en zijn hang en respect richting de oude soul. Dat was op latere albums als Ain’t Nobody Worryin’ en The Point of it All ook goed terug te horen. Het mooie voor de fans was het uitbrengen van songs die op de plan waren blijven liggen. Dit resulteerde zelfs in twee albums (Southern Comfort en Soulife). Ook deze waren wederom van hoge kwaliteit.
Nu is het 2011 en is daar eindelijk een nieuw album van Anthony Hamilton. Wij van Opus de Soul hebben zijn muziek als in onze harten gesloten en verwachten dus veel van dit album dat de naam Back to Love heeft meegekregen. Een album, zo zegt Hamilton zelf, die vooral lol en plezier uit moet stralen en daarom meer uptempo nummers zou moeten bevatten. Wij zullen het nummer voor nummer met jullie doornemen.

Het album opent met titeltrack Back to Love, wat eigenlijk een goed begin is. Zo hoor je dus een album te openen. Goede productie, Anthony Hamilton zingt met veel gevoel en de soul is zeker aanwezig. Dit belooft wat voor de rest van het album.
Maar om dat door te zetten is Writing On the Wall eigenlijk te standaard. Licht prima in het gehoor en Hamilton leeft zich vocaal wel aardig uit, maar echt spannend wordt het nooit. Hamilton kan veel beter.
De single Woo zullen de meesten wel kennen. Het is een productie van Babyface en krijgt vooral door de strijkers een Philly-soul vibe mee. Lekker originele song en vooral een nummer dat groeit. Ga het gewoon steeds beter vinden.
De eerste ballad, iets waarmee Hamilton ons op zijn vorige albums toch vooral overtuigd heeft, is Pray For Me. Het moet gezegd worden, het blijft fantastisch als Hamilton zich vocaal helemaal uitleeft. Dat doet hij dan ook op het einde van dit nummer, met adlibs en al. Maar over de gehele linie is het nummer toch wat te middelmatig om er uit te springen.
Best of Me is een midtempo song die doorgaat in de vrij middelmatige lijn die dit album nu te pakken heeft. Natuurlijk zit en productioneel zoals altijd prima in elkaar. Vocaal is er vanzelfsprekend ook weinig op aan te merken, maar van een topper als Anthony Hamilton verwachten we toch wat meer.
Never Let Go is het enige duet op dit album. Anthony wordt op dit nummer bijgestaan door R&B-zangeres Keri Hilson. Productioneel irriteer ik me wat aan het een soort van stuiterend geluid. Eigenlijk is het hele productionele vlak van dit nummer te rekenen tot de saaiste van dit album. Vocaal passen Hamilton en Hilson dan wel weer erg goed bij elkaar. Nogmaals, jammer van het muzikale.
Na dit duet komen we aan de topper van dit album. Dat is Mad. Niet geheel onverwacht is dit ook het muzikaal meest rijke nummer. Hamilton komt uit South van Amerika en dat is in dit nummer te horen. Cornbread, Fish and Collard Geens. Soulfood en dan dit nummer. Fijne blazers, fantastische mondharmonica, country-feeling met superveel soul. Dit nummer heeft energie, geeft energie en beleeft energie. Absoluut de topper van het album. Zo! willen we Anthony Hamilton horen. Misschien wel één van de allerbeste soulsongs van 2011.
Dit wordt nagegaan door de ballad I’ll Wait (To Fall in Love). Eigenlijk een vrij typische Hamilton ballad. Zoals te verwachten goed gezongen, muzikaal hebben we het allemaal al eerder gehoord.
Energie en gitaren horen we in Sucka For You. Lekkere energieke track, ruig randje. Juist een randje, een randje dat we toch wat te vaak in overige nummers missen. Dit rocky vibe past ook goed bij de hese stem van Hamilton. Behoort tot de besten van dit album.
Baby Girl gaat daar dan weer niet in mee. Nummer gaat eigenlijk geruisloos voorbij, verrast nergens, triggert nergens. Wederom de gulden middenweg dus.
Maar dan de beste ballad van dit album, Who’s Loving You. Fantastisch gezongen vooral, maar ook een goede warme vibe. Gospelachtig wordt het door de achtergrondzangers en zangeressen. De productie ook mooi gedaan, de drums zijn vrij aanwezig, maar het kleine en speelse pianootje geeft die eerder genoemde warmte aan het nummer. Ja, Hamilton gaat soms vals, maar dat verhoogt mijn inziens alleen maar de intensiteit in de zang. Doorleefd vals is zo gek nog niet.
Het album sluit af met Life Has a Way. Vrij standaard ballad, die mooi mee kan in de bulk van dit album.

De conclusie is toch eigenlijk wel dat Anthony Hamilton verzandt in de teveel standaard soulsongs. Natuurlijk is het helemaal prettig om naar te luisteren en is er eigenlijk weinig mis mee, maar echt raken doet het je ook niet. Blij moeten we dan ook zijn met songs als Mad, Sucka For You en Who’s Loving You die ons doen genieten van de mooie muziek die deze man toch weer kan maken.

Tsja, moet het dan echt eens tijd worden dat ik een uitgebreide review schrijf over het nummer 3 album uit mijn top10. Heeft hoger gestaan en ook lager, maar zal er altijd in blijven staan. Maar een review hierover schrijven? Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Want het is lastig om je enthousiasme doeltreffend op papier te zetten.

Mama Knew Love
Dit nummer bevat een sample van Jay-Z en gaat over de liefde die hij van zijn moeder heeft gekregen. Zie je toch vaak in het soul en R&B genre, een nummer voor en over hun moeder.
Vind het nummer doeltreffend en erg mooi gebracht.

Cornbread, Fish & Collard Greens
Nummer over de roots van Anthony Hamilton op een manier van: wat er ook gebeurd, ik zal altijd lekker Cornbread, Fish & Collard Greens blijven eten, want daar is het mee begonnen dus zal ik daar altijd aan denken.
Catchy refrein en veel ruimte voor Hamilton's fantastische stem.

Since I Seen't You
Dit is misschien wel het beste nummer van deze cd. Het gaat over hoe fantastisch het is als het goed gaat in je relatie. Hoe je gevoel je dan overneemt en je alles met je partner wilt delen.
Heel treffend en herkenbaar nummer voor iedereen lijkt mij. En die stem! damn!

Charlene
De keerzijde van roem bezingt Anthony in dit nummer. Dat zijn meissie bij hem weggaat omdat hij zo weinig thuis is vanwege het touren en studiowerk.
Kale maar doeltreffende productie en Anthony laat zien wat zijn stem in huis heeft.

I'm a Mess
Het leven gaat niet altijd zoals je wilt en dat laat Anthony merken in dit nummer en gooit ongelooflijk veel gevoel in zijn stem. Gewoonweg prachtig nummer.

Comin' From Where I'm From
Het verhaal over zijn hometown. Topproductie de zang is wederom van onwaarschijnlijk niveau. Was de eerste single en liet meteen zien dat Hamilton een topper is.

Better Days
Het blijft maar niet ophouden met prachtige nummers. Ook 'Better Days' is daar een voorbeeld van.

Lucille
Songs about girls, dat zal er altijd wel zijn in de soul. Hier ook weer.Op een treffende en originele manier. Hamilton haalt wederom alles uit zijn stem.

Float
Topproductie, dat is wat opvalt. Verder houdt Hamilton hier zijn stem nog klein en dat bevalt ook erg goed. Geeft precies de goede lading aan het nummer.

My First Love
Misschien ietwat zoetsappig nummer, maar wel met veel beleving gezongen en de stem van Hamilton en de gastzangeres passen erg goed bij elkaar.

Chyna Black
Country-achtige productie bij één van de beste nummers op het album. Hamilton gebruikt zijn stem wederom op een sterke manier en het weet ongelooflijk te boeien.

I Tried
En ik heb dit album ook uitgeprobeerd En ben er dolblij mee. Fantastische nu-soul zoals soul hoort te klinken.

5*

De tijd rond Kerst is altijd erg leuk. Gezellig met de familie en vrienden. Lekker eten, een lekker drankje en bovenal de Kerstgedachte in ere houden. Helaas worden we ook elk jaar weer getergd door die verschrikkelijke kerstmuziek. Jaar in jaar uit dezelfde slechte liedjes wat er voor zorgt dat je geen Mariah, Chris, Bianca of Wham! meer kan horen. Dit ondanks het feit dat er elk jaar nieuwe kerstmuziek gemaakt wordt. Ook dit jaar was het weer bal met verschillende artiesten. Zo bracht Motown een compilatiealbum uit, waren er wat gospel cd's en hebben de Blind Boys from Alabama ook hun best gedaan. Toch bleef er bij mij één hangen en daarom deze recensie: Anthony Hamilton's Home for the Holidays.

Anthony Hamilton timmert al enige tijd aan de weg en kreeg in 2003 dan eindelijk zijn zo lang beloofde succes. Sindsdien is hij een niet weg te denken naam in de nu-soulscene. Met zijn heze stem en rauwere aanpak wijkt af van zijn vaak naar R&B neigende soortgenoten. En nu dus een kerstplaat. Een kerstplaat met eigen nummers, maar ook met tijdloze klassiekers.
It's Christmas opent de dans. Hij brengt een eigentijdjes versie met de nodige kerstmuziekingrediënten als belletjes en violen. Een meer uptempo begin van deze plaat dat doorgezet wordt met Spend Christmas With You. Dit nummer swingt de pan uit en zal de gezichten doen glimlachen. Lekker funky is Santa Claus Straight To the Ghetto. Uitstekende kerstsong die als stand-alone ook ijzersterk is. Na een korte intro horen we een funky en erg dansbare versie van Little Drummer Boy.
Hierna gaat het album een andere kant op. Het tempo gaat naar beneden met de intieme titeltrack die hij samen met Gavin deGraw zingt. Dit nummer gaat richting de gospel. Ook Tis the Season is van het rustigere soort. De met kopstem en met bombast omgeven ballad What do the Lonely Do With Christmas past in dit straatje. Dit houdt Hamilton zo vast met Coming Home, Away in a Manger (country- en bluesinvloeden met de hulp van ZZ Ward), Please Come Home for Christmas(harde drum), The Christmas Song (duet met Mary J. Blige) en afsluiter Spirit of Love.

Een album met twee gezichten die allebei even mooi zijn. Anthony Hamilton is een uitstekende zanger die hier andermaal overtuigd met diverse songs. Vooral zijn eigen sound is een groot pluspunt.

(bron: Opus de Soul)

Met de albums Comin’ From Where I’m From en Ain’t Nobody Worryin’ wist Anthony Hamilton zijn naam te vestigen in de soulwereld. Opvolgende albums haalden dan niet het niveau van die twee genoemde platen, maar dat deed niks af aan het feit dat ze wel erg vermakelijk waren met een paar losse ijzersterke songs. Nu is het alweer tijd voor album nummer 8 (10 als je de twee lost-track albums meeneemt). Een album die in niks echt kan verrassen. Altijd staan er wel een paar prijsnummers op zijn platen, maar die mis ik op dit album toch wel. Zijn stem is onveranderd goed en draagt weeral de nummers, maar alles er omheen is net wat standaard, te weinig vernieuwend. Het kietelt net te weinig om een hele fijne plaat te zijn. Misschien wel zijn minste album tot nog toe.

Wederom een sterk album van Hamilton, het blijft toch bewonderingswaardig dat hij zo'n constant niveau vast kan houden. Prachtige nummers die tekstueel mooi verwoord zijn en dat ik helemaal gek ben op de stem van Hamilton is nu wel duidelijk, maar wil het graag nog een keer zeggen.

4,5*

Wat een sfeer, wat een sfeer, wat een sfeer!!! Ja mensen Anthony Hamilton does it again!!! Tjonge jonge. Zelfs een soort lost-tapes project is van ongekend hoog niveau.'Nummer 4 is de absolute topper, maar de rest is ook helemaal top!

5*

Daar waar we nog steeds wachten op de nieuwe telgen van zwaargewichten D'Angelo en Maxwell, zijn er nog genoeg hedendaagse soulartiesten die wel op herhaling platen uitbrengen. Hieronder onder andere Van Hunt. Rahsaan Patterson en nu dus Anthony Hamilton.

Door velen wordt deze man gezien als de nieuwe hoop van neo-soul muziek, maar het is vooral een artiest die gewoon zijn ding doet en daar aan vast houdt.

Dit album is zijn 3e officiële album en hij heeft ons met zijn eerdere 2 albums (Soulife en Southern Comfort buiten beschouwing gelaten) geen teleurstellingen gebracht. Dus bij dit album waren de verwachtingen weer hoog. Verwachtingen die ik misschien meteen maar ietwat moet temperen.

Anthony Hamilton karakteriseerde zich altijd met albums die qua sfeer en sound één geheel vormen. Een sound en sfeer die zijn roots, hij komt uit het zuiden van Amerika, ook erg tentoonspreidde.
Daarom dat de eerste 2 nummers van dit album zo'n teleurstelling zijn. Ik bedoel, wat doet in hemelsnaam David Banner daar?
Nee, het zijn heus geen slechte nummers maar mij wel iets te R&B en te weinig soul. En als Hamilton iets is dan is het soul.
Gelukkig maakt hij het met de andere 12 nummers helemaal goed, al komt het niet spetterend op gang.'
'The Day We Met' is best een lekker nummer, maar niet een knaller. Echt zo'n nummer die Hamilton karakteriseerd, maar helaas hebben we dat genoeg gehoord op zijn andere platen.
'Diamond in the Rough' is de eerste topper te noemen. Een prachtige ballad over een schone dame met een prachtig meeslepend refrein.

'I Did it For Sho' is zo'n nummer waarvan het refrein blijft hangen. Ook een lekker nummer, vooral productioneel erg catchy. Het ritme van de song is erg meeswingend.
'Hard to Breathe' is een ballad waarin Hamilton weer zijn oude vertrouwde ding doet. Niks mis mee, gewoon lekker.

'Soul's on Fire' is weer een knaller. Echt zo'n song waar Anthony zijn gehele vocale bereik tentoonspreid. Heerlijke meeslepende soul.
'Please Stay' is één van dé toppers van dit album. Stemmig gitaartje, de topstem van Hamilton. Een ballad die gewoonweg helemaal af is.

'The Point of it All', een nummer die vertelt dat het uiteindelijk allemaal op liefde uitkomt. De productie is erg catchy, hangt wel een beetje tegen de R&B aan, maar wordt toch ook weer gekenmerkt door de zuidse stijl van de artiest.
'Fallin' in Love': pianootje, gitaartje, het meest funky nummer van deze plaat. Gewoonweg erg lekker en swingen maar.

'Prayin' for You/Superman' is in mijn ogen echt een heel speciaal nummer. Vooral muzikaal zit het nummer bijzonder in elkaar. Het lijkt een beetje reggae te beginnen, met een lekker vrolijk fluitje en gitaartje. Ontaard daarna in een knalnummer die je zo'n swingkerk in Amerika doet beleven. Je weet wel, zo eentje die je ook altijd in die films ziet, zo'n kerk waarin iedereen meezingt en meeswingt. Om daarna tot rust te komen met een stukje vocalen+piano. Hierin zingt Anthony echt de soul. Heerlijk!
En als je dan denkt dat je het helemaal gehad hebt dan komt 'Her Heart'. Een nummer zoals mijn inziens alleen Hamilton ze kan maken. Want als hij ergens goed in is dan is het in het maken en zingen van de meest soulvolle en gevoelige ballads.

'Fine Again' is weer een typisch nummer voor deze artiest. Niet slecht, maar ja het knalt ook niet volkomen.
'She's Gone' is de sluiter van het album. Mijn inziens een waardige afsluiter. Mooi opgebouwd neo-soulnummer waar Hamilton nogmaals loos gaat.

Misschien zou je denken dat ik helemaal niet zo positief ben over dit album, maar dat is het eigenlijk niet. Het is een topper, zeker weten! Maar misschien zijn we iets teveel verwend met deze man. Hij heeft in mijn ogen louter sterke nummers gemaakt, die wel allemaal in dezelfde sound en vibe hangen. Hij herhaalt gewoon zijn ding op dit album, met een paar uitzonderingen. UItzonderingen die vaak ook meteen de uitschieters worden.
Anthony Hamilton, de nieuwe held in de neo-soul? Zeker één van de helden want echt betrappen op een slecht nummer kan je deze man simpelweg niet. Productioneel overheerlijk met een pianootje hier en een gitaartje daar. Vocaal uiterst flexibel en uitdagend. Meelevend zoals soul moet zijn.

Anthony Hamilton is zo onderhand een grote naam in de nieuwere soul scene. In de jaren ’90 probeerde hij furore te maken, maar dat liep uit op een sof. Om daarna pas in 2003 echt succes te hebben met Comin’ From Where I’m From. Wat daarop volgde waren nieuwe platen en ook albums met lost tracks. Sinds 2011 hebben we eigenlijk niks meer van hem gehoord (de kerstplaat daar gelaten) en zagen we alleen wat komische filmpjes van hem en the Hamiltons die bekende hits ver-gospel-den. Met de hulp van die zelfde Hamiltones is er nu dan eindelijk die langverwachte nieuwe plaat.

De plaat begint met Save Me, een nummer dat we al eerder mochten horen. Een gedreven beat en instrumentatie met daarover de herkenbare stem van Anthony Hamilton. Er gaat een goede energie uit van dit nummer en is een goede, herkenbare opener.
Ain’t No Shame is wat rustiger qua tempo en het energielevel is ook wat lager. Wat opvalt aan dit nummer is de fantastische beleving in de zang van Anthony Hamilton. Lekker met de rauwe randje en die lichte heesheid bij hem. De gospel is nooit ver weg in dit mooie nummer. Wederom ook erg herkenbaar een nummer van Hamilton. Het gedeelte over de gospel en de herkenbaarheid is ook te zeggen over de prachtige titeltrack. Dit is misschien wel het beste album van dit album. Het gevoel, de sfeer, de zang, de backings van the Hamiltones, alles lijkt zo’n beetje te kloppen aan dit nummer. Het omarmt je als het ware met warmte.
Amen was de eerste single van dit album. Een nummer dat wordt gedreven door een vrij standaard beat met de nodige hiphopvibes. Over God gaat het niet, des te meer over liefde. Een goed gekozen single, dat moet gezegd, want het is een makkelijk nummer. De ballad I Want You is ook een lekker makkelijk nummer, met de nadruk op het woord lekker. Niet per sé het beste nummer, maar ook een nummer waar weinig op of aan te merken valt.
De overtuiging en vooral het gevoel komt met Never Letting Go weer goed terug. Een vrij kaal nummer die volledig leunt op de stem van Anthony Hamilton. Nu vind ik sinds jaar en dag zijn stem als prachtig, dus dan weet je ook wel wat ik van dit nummer vind. Een erg mooie, gevoelige ballad. De ballads leven nu het album, want ook Grateful is er daar één van. Eigenlijk wel een standaard song, maar de uithalen van Anthony geven het toch ook net wat meer diepte.
Walk in My Shoes valt vooral op door de mooie samenzang. Verder een herkenbare, mooie Anthony Hamilton song zonder echt te verrassen. Maar dat hoeft ook niet altijd, als de kwaliteit er maar is. Er gebeurd wel wat meer op Take You Home. De productie is voller, de sfeer is bouncy en de gospel wordt opgeleefd door het orgel en de handclaps. Echt klein en gevoelig wordt het daarna met de mooie ballad Still. Vecht voor je liefde en haal er alles nog uit wat er in zit. Voor echt liefde moet je gaan, als dat er nog steeds is. De boodschap van Hamilton is duidelijk alhier en meer dan een stem en een piano heb je soms niet nodig.
Het voorlaatste nummer is Ever Seen Heaven. Een vol nummer door de dik aangezette productie. Het heeft ook wel iets moderns, terwijl die old school vibe juist wat meer bij Anthony past. Niet direct het meest bijzondere nummer van de plaat. Een plaat die afgesloten wordt met Love is An Angry Thing. Een nummer waarin de gospel weer duidelijk terug te horen is. Een nummer die ook iets frivools heeft, ondanks het onderwerp. De ritmiek is prima en het blijft mooi hoe Hamilton, de gospel en wat modernere soul met een knipoog naar de oude soul met elkaar samen gaan.

Een album dat het wachten wel waard was, zeker. Het redt het qua kwaliteit niet bij zijn topalbums uit 2003 en 2006, maar staat weer boordevol met fijne nu-soulsongs. Met Anthony Hamilton is het sowieso lastig je een buil te vallen en What I’m Feelin’ bezorgd je die buil ook niet. Geslaagde plaat.

(bron: Opus de Soul)

De onvolprezen Anthony Joseph (of het nu met of zonder Spasm Band is) is weer terug met een nieuwe plaat. De man weet vooralsnog altijd een bijzondere blend te maken van spoken word, dichtkunst, jazz, funk en wereldmuziek. Zijn roots uit Trinidad hoor je altijd wel weer terug in zijn muziek en dat is bij dit album ook weer zo. Met zijn bezwerende stem heeft hij je ook op dit album weer snel te pakken. Je moet gewoon naar deze man luisteren, de manier waarop hij zijn teksten brengt. Daar spreekt een dergelijk urgentie en energie uit dat je er meteen naar getrokken wordt. Voeg daar dan een uiterst smaakvolle instrumentale begeleiding aan toe en ik blijf fan. Mooie jazzy klanken, of juist traditioneler en meer funky. Soms swingt het de pan uit, of swingt het juist wat meer ingetogen. Altijd met die prachtige dictie en veel gevoel gebracht.

Een bijzondere artiest, dat is Anthony Joseph zeker. Of hij nu platen maakt met of zonder zijn Spasm Band, hij is niet voor één gat te vangen. Daarnaast ook nog eens niet in één hokje te stoppen. Hij is heel goed in het vertellen van verhalen, mooie verhalen. Gedichten werden al voorgedragen op muziek en daar is hij nooit meer mee gestopt. Vooral spoken word, soms met een prachtige noot en muzikaal altijd de grenzen opzoekend. Nee, het muzikale gedeelte van Joseph kleurt nooit netjes binnen de lijntjes. Even lekker er buiten krassen, wie heeft dat niet gedaan?

Nu is er dus deze nieuwe plaat. Anthony doet het zonder zijn Spasm Band, maar wederom met mooie poëtische teksten. Muzikaal gaat het wederom alle kanten op. Opener Time:archeology is funk en vuig, ook de toevoeging van de claps is leuk. Wat me hier meteen weer opvalt is fijn de stem van Anthony Joseph zich leent voor spoken word. Warm, laag en diep gesproken. Hustle Live biedt meer vocalen en is wat bronstiger van karaker. Leuke toevoeging is de funkende fluit en de toffe synths aan het einde. Twee volle nummers dus, ook muzikaal rijk. Less is more is het devies op Shine. Prachtige song die zeker tot mijn favorieten behoort.
Muzikale rijkheid horen we weer op Tamarind, ook een persoonlijke favoriet. Echt een hele vette track met en filmische sfeer en prachtige violen. Daar waar Joseph met Michael X weer een andere kant op gaat. Hier horen we zijn Caribische roots meer in terug. Om via Kezi weer terug te gaan naar de hoeksteen van zijn muziek: de funk. Dit nummer is onbedaarlijk funky. Aan variatie geen gebrek op dit sterke album.
Heir is juist weer intenser, donkerder qua sound. Ook weer een prachtige track. De omslag naar het frivole en luchtige Alice of the River is groot. Misschien wel iets te groot. Een zelfde omslag qua sfeer horen we in Girl With a Grenade. Hier had voor het totaalbeeld wat voorzichtiger mee omgesprongen mogen worden. Hierna volgen nog twee nummers. Ten eerste het energieke Joy en het album sluit af met muzikaal speelse en qua sfeer beklemmende Botanique. Een afsluiter naar mijn hart.

Anthony Joseph heeft mij met dit album wederom overtuigd. Een plaat rijk aan muziek en met een volle sound. Er is vaak een contrast tussen de harde, diepe teksten en de muzikale omlijsting. Maar dit bezorgd het album een goede sfeer. Wat wellicht ook leuk is om te vermelden is dat we Me’Shell NdegeOcello op bass horen.

(bron: Opus de Soul)

Dit keer een recensie van een album dat al een heel tijd in mijn toplijstje van muziekjaar 2009 staat. Het is ook al een tijdje uit. “Maar waarom dan nu pas een recensie?”, zullen jullie je afvragen.
Nou, het is gewoon erg lastig om dit album te recenseren. Zo speciaal, zo’n onsamenhangend geheel is het. Daarom zal dit eerder informatief als verdicterend zijn.

Anthony Joseph and the Spasm Band, een aparte naam kan je zeker noemen. Het is een een combinatie die zijn roots vindt in het Verenigd Koninkrijk en het zomerse Trinidad & Tobago.
De teksten in de songs zijn gebaseerd op een gedichtenbundel geschreven door Anthony Joseph zelf. Een gedichtenbundel dat in 2008 ook daadwerkelijk in boekvorm is uitgekomen. Dus op die manier kan je dit album ook nog aanschaffen.

Velen omschrijven het album als: James Brown meets Gil Scott-Heron. Maar het gaat veel verder als dat.
Is het soul? Is het funk? Is het jazz? Is het spoken word? Of is het misschien gospel? Nou, eerlijk gezegd is het dit alles en nog veel meer. In dit album met de draaitijd van bijna vijf kwartier komen alle mogelijke stijlen wel voorbij.

Wil je hier van houden dan moet je wel van meer houden als gewoon wat nummers. Het begint, het gaat weg en het komt weet terug. Er wordt volop muzikaal geëxperimenteerd door de band. Maar toch zorgt deze chaos voor een mooi geheel en blijft het altijd zeer herkenbaar.
Voeg daar de gedreven, warme een vaak predikerende stem van Anthony Joseph aan toe en je hebt een bijzonder stukje muziek. Een stukje muziek dat je meesleept, positief irriteert, je laten hangen of je laat springen, maar je zeker altijd doet verrassen. Hoe vaak je het ook hoort, je hoort steeds wat nieuws.

Zo! Dit zijn wel de woorden die ik kwijt wil en kan over dit album. Ik zou zeggen koop het en laat je meevoeren. Laat je muzikaal verrassen zoals ik verrast ben en bovenal: geniet!

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Ik hoorde dit album wel een paar keer eerder, maar dat is ondertussen zo lang geleden dat ik me er niet echt meer een goed bij kan vormen. De muziek van Anthony and the Johnson heeft iets intiems. Een grote rol wordt er ingenomen door het stemgeluid van Anthony Hegart. Een stem waar ik sterk aan moest wennen onder andere door die contante vibrato. Maar ook een stem die gewoon heel goed bij de sfeer van de muziek past. Zogezegd vullen vocalen en instrumenten elkaar goed aan. Favorieten zijn My Lady Story en de duetten met Boy George en Lou Reed.

Als je van dit album wilt genieten moet je wel veel electronische beats houden. Vocaal stelt het namelijk allemaal bar weinig voor met Anushka. Nu moet ik zeggen dat de beats mij gaandeweg ook wat gaan irriteren, dus het is niet direct een album voor mij. Kleine lichtpuntjes zijn er wel te noemen met het vrolijke en jazzy Bad Weather, het goed opgebouwde Go en het serene Free Will.

Als genre-omschrijving staat dan wel R&B/Soul, maar de sound is in mijn oren toch echt meer poppy van karakter en soms een beetje folky (albumopener). Funkyness horen we wel op Wife Tonight (schatplichtig aan Stevie Wonder) en I Doubt It (groove zit in de stem en zanglijnen). Over de gehele breedte niet interessante genoeg om echt te blijven hangen.

De Britse Aquilo brengt muziek waar pop, electronic en rnb elkaar kruizen. Dat wordt vooral gedaan met veelvuldig, kreunende zang. Dat is ook meteen het grootste minpunt aan deze plaat. Er wordt niet echt gezongen, maar alleen maar gekreund. Muzikaal weet het verder best aardig sfeer neer te zetten, maar de matige nummers hebben toch teveel de overhand op de sterke songs. Luister wel gerust eens naar Never Hurt Again en Complication.

(bron: Opus de Soul)

Naar aanleiding van dit topic heb ik deze plaat beluisterd.

Van horen zeggen, op die manier ken ik de Arctic Monkeys. En ik heb het idee dat rond de festivals de naam vaak voorbij komt vanwege een goede livereputatie. Knalt er vanaf de eerste noten meteen vol in. Rauw, ruig, beetje punkinvloeden volgens mij (zover ik punk ken). Stem past goed bij de stijl met de energieke korte zanglijnen. Er zit op zich ook wel een fijne groove, een bepaalde funkyness in de muziek. Het is van die muziek waar je onbewust je been, voet, hoofd of [vul een lichaamsdeel in] op mee gaat laten bewegen. Of het muziek voor mij is? Niet per se, al is het wel fijn dat het korte nummers zijn. Dan is het toch allemaal wat behapbaarder. In het begin van een dergelijk album zit ik er nog wel lekker in, maar gaandeweg heb ik het “geram” wel gehoord. En ik kan me inderdaad best wel indenken dat op een festivalpodium dit een feestje is.

Samen met het in vorig souljaar besproken topalbum van Aretha toch wel de beste in haar oeuvre. Lady Soul laat je nog meer passie, nog meer ijzersterke songs en nog meer overtuiging horen. Aretha op haar best is soulmuziek op haar beste. Toppertje is Ain´t No Way of de hit Natural Woman.
1. Chain of Fools – altijd als ik dit nummer hoor vraag ik mij af of er uberhaupt meer aanstekelijk soulnummers zijn gemaakt
2. Money Won’t Change You – vrolijk nummertje met een fijne groove en goede blazers
3. People Get Ready – bekende hit van the Impressions. Aretha brengt hem met een dosis meer gospel
4. Niki Hoeky – heerlijke groove in dit nummer. De spanningsboog blijft mooi lang gespannen.
5. [You Make Me Feel Like] A Natural Woman – ah-hoe. Wat een sterke song blijft dit toch. Straalt gewoon één en al kracht uit.,
6. Since You’ve Been Gone – lekker swingend nummer om vrolijk van te worden. Goede blazers, goede stem en goede piano.
7. Good to Me As I Am to You – Aretha etaleert hier schijnbaar moeiteloos haar vocale capaciteiten. Damn!
8. Come Back Baby – minder opvallend, maar nog steeds ijzersterk gearrangeerd nummer
9. Groovin’ – lekker nummer die trager is dan de titel doet vermoeden
10. Ain’t No Way – één van mijn favoriete Aretha songs aller tijden. Luister maar gewoon eens en dan leer je waarom.

(bron: Opus de Soul)

Als je naar de eerste 3 nummers geluisterd heb denk je weer een absolute klassieker in handen te hebben. Maar als geheel redt deze plaat het toch niet bij I Never Loved a Man the Way I Loved You.
1. Think – een wereldhit natuurlijk en dat begrijp ik wel. Vind het persoonlijk niet haar beste hit. Nooit helemaal overtuigd geweest van dit nummer.
2. I Say a Little Prayer – nog zo’n wereldhit, dit is er één van de categorie die nog de hele dag in je hoofd blijft hangen. Erg leuk nummer.
3. See Saw – vocaal pakt ze hier toch wel erg aardig uit zeg. Wat een krachtige stem heeft Aretha toch.
4. Night Time is the Right Time – lekker bluesy song met een fijne groove en die stem is er weer hoor
5. You Send Me – ze covert hier Sam Cooke best aardig, maar redt het niet bij het origineel
6. You’re a Sweet Sweet Man – die kan iedereen dus zo meezingen toch?
7. I Take What I Want – goede groove en energie in dit nummer
8. Hello Sunshine – lief nummer, meer dan prima.
9. A Change – over een prettige groove gesproken zeg!
10. I Can’t See Myself Leaving You – ontspannen, mooie en warme afsluiter

Het zal zeker wat zeggen als velen dit album als hét beste soulalbum aller tijden zien. Natuurlijk heb je één van de beste stemmen ooit en ook een album boordevol met grote hits. Toch is het vooral het totale gevoel dat dit album zo hoog doet scoren. Een juweeltje in de soulgeschiedenis.

Respect – origineel van Otis, maar de vocale kracht van Aretha doet veel goeds
Drown in My Own Tears – vocaal zo sterk, dat het niet uit lijkt te maken wat ze zingt
I Neder Loved a Man (the Way I Love You) – één van mijn alltime favorieten van Aretha. Vooral ook weer door het vocale, dat zo sterk ondersteunt wordt door het muzikale
Soul Serenade – blijft wat kleiner, maar pakt dan uiteindelijk toch nog aardig uit met de blazers
Don’t Let Me Lose This Dream – wat lichter qua sfeer, en die stem blijft verbazen
Baby, Baby, Baby – Aretha knalt de noten en de urgentie er goed uit hier
Feelgood – nog zo’n persoonlijk favorietje dat voorbij komt
Good Times – een covertje dat blijft swingen
Do Right Woman, Do Right Man – als ik het over persoonlijke favorieten van Aretha heb, dan komt dit nummer standaard voorbij.
Save Me – de groove zit er duidelijk lekker in, dit past Franklin ook goed
A Change is Gonna Come – veel gecovered en dat is gevaarlijk, maar Aretha is natuurlijk vaardig genoeg hiervoor.

(bron: Opus de Soul)