Matige plaat doordat de nummers nergens echt kunnen beklijven. Ze gooien aardig wat stijlen door elkaar: jazz/electronic in Hold Me Tight, hiphop in Music City Madness en in Thinking of You. Maar ook die afwisseling kan niet verbloemen dat er toch ook wat teveel niemendalletjes op staan.

Welke stijl Amir Obè nu precies aan hangt is nog niet helemaal duidelijk bij mij. Dit is mijn kennismaking met zijn muziek en het houdt ergens te midden van hiphop, R&B, pop en electronics. In ieder geval zit alles wel in een modern jasje en is de afwisseling wat ver te zoeken.

Tsjonge, wat luisterde ik veel naar de muziek van Amos Lee ten tijde van zijn albums uit 2005 en 2006. Een echte ontdekking was hij toen voor mij, met zijn prachtige muziek. Daarna ben ik hem met ups and downs blijven volgen en de prettigheid van zijn nieuwe muziek bleef ook wel. Dit album is ook wel weer samen te vatten als 'best mooi'. Maar het is ook allemaal wat té gepolijst en té weinig verrassend. Er is geen één nummer dat er echt tussenuit springt. Het tempo is veelal traag en opspringen voor unieke elementen zullen we ook niet snel.

Ik heb Amos Lee altijd een erg sterke artiest gevonden. Mooie, warme liedjes. Vrij kaal vaak en met vaak de kritiek dat het wat teveel op elkaar lijkt. Dit mooie My New Moon is misschien wel zijn meest soulvolle plaat tot nog toe. Amos bewijst wederom een sterke songwriter te zijn en brengt die herkenbare warme sound op dus een zeer soulvolle manier. Amos Lee mag van mij op deze manier nog wel even sterke platen blijven maken.

Erg leuke cd van de voormalig toetsenist van beroepsgek George Clinton. Amp Fiddler's tweede cd is er eentje met meer soul als de eerste, maar de bonte mix met hiphop, reggae, electronic en natuurlijk! funk ontbreekt hier ook niet. Groovy! and I like it.

4,5 ster.

Weet eigenlijk nog steeds niet zeker over dit een voltallig nieuw album van Amp is, of dat het meer lost tracks zijn. Hij heeft in ieder geval wel de nodige hulp nodig om de nummers vol te krijgen. Een matige plaat met als uitschieters Say So, No Politics, I’m Feeling You en Put Me In Your Pocket.

Funky, Groovy, Soulvol en vooral steengoed. Het zijn zomaar een paar superlatieven die hun weerslag op dit album van Amp Fiddler hebben. Geweldige coole cd in de puurste zin van het woord cool.

4,5 ster.

Een prachtige eerste single met zanger Ivar ging dit album voor.,

Deze single, ‘Runnin’, is ook de opener van het album ‘Everybody Needs Love’. Een albumtitel met een mooie boodschap. Een boodschap die we ook zeker terughoren in de muziek van AJC. Het album voelt aan als een dromerige winterplaat die perfect is om samen met je geliefde op de bank te beluisteren. Warme jazz aangevuld met vocalen. Vocalen die de ene keer beter werken dan de andere keer.

Een positief voorbeeld hiervan is de al eerder genoemde Ivar. Hij voegt echt iets toe met zijn warme stem op de nummers ‘Runnin’ en ‘Where Do We Go’. Erg jammer dat dit dan ook meteen de eerste twee nummers van het album zijn. Want waar bijvoorbeeld een Sthwayza het ook erg aardig doet kan een gastartiest als Correspondence mij minder boeien. Zijn ‘gepraat’ door de nummers voegt weinig toe. Vooral omdat je waar hij praat liever een mooi uithaal verwacht, en vooral wilt hebben. Vooral op de titeltrack is de wisselwerking tussen Correspondence en de Sthwayza wat storend en daar helpt het repeterend herhalen van steeds weer dezelfde tekst ook niet echt bij. Ja, Everybody Needs Love, daar zijn we na 3 minuten al achter, maar het nummer duurt een kleine 7 minuten.
Het ritmische ‘I’ll Make it Right’ is ook een samenwerking met dezelfde artiesten. En eigenlijk ben ik ook niet zo heel positief over dit nummer. De titel wordt erg vaak herhaalt. Nu hoeft dat niet erg te zijn, maar hier gaat het toch wat irriteren. Positief is wel weer de mooie toetsensolo.
De twee eerder genoemde gastartiesten blijven langskomen. Dat pakt naar mijn inziens niet zo goed uit, wat toch jammer is van de uitstekende instrumentatie. En dat het album een ‘Everybody Needs Love’ feeling mee moest krijgen is best een leuke inslag. Maar hierin lijken de AJC wat doorgeslagen en komt het gehele mij wat ingekakt en saai over. Blij als ik ben dat ik op nummer 7 Ivar weer hoor, en dan in een remix van de eerder genoemde single. De remix voegt weinig toe aan het origineel, maar Ivar wel een stuk meer aan de muziek van AJC.

Mooie en aparte stem heeft deze dame zeker. En veel liedjes zijn ook erg mooi, maar wel wat teveel van hetzelfde. Als debuut is het een sterk album. Een niets-aan-de-hand-album.

IK weet dat ik bij de eerste luisterervaringen ten tijde van de release van dit album nog erg moest wennen aan de stijl. Ik kende dit album ook voor haar debuutalbum Frank, dus heel bekend met Winehouse was ik toen nog niet. Ze nam natuurlijk wel de aandacht op zich, zowel met haar muziek als met alles eromheen uiteindelijk resulterend in een veel te vroeg overlijden. Maar laten we het bij de muziek houden. Want die muziek verdient aandacht genoeg, dit album staat namelijk vol met hele fijne muziek. Hele fijne muziek gevuld met een prachtige en unieke stem die zeer persoonlijke songteksten zingt. Van oorwurm Rehab naar persoonlijk favoriet You Know I’m No Good. Van de liefdesverklaring aan Nas op Me & Mr. Jones naar het door reggae gedreven Just Friends. Van het emotionele prijsnummer Back to Black na nog een persoonlijke favoriet in het mooie Love is a Losing Game. Van het wat meer vrolijk klinkende Tears Dry On Their Own naar het schmierende Wake Up Alone. En van het lijzige Some Unholy War tot aan afsluiter He Can Only Hold Her. Geen enkel zwak punt te bekennen in deze recente klassieker.

Vind haar debuut toch echt sterker als deze plaat. Dit is weer teveel van hetzelfde en weinig verrassende nummers. Het verveelt erg snel en echte toppers mis ik toch ook wel.

In kader van dit topic heb ik deze plaat beluisterd.

Voordat je een onbekende plaat gaat luisteren probeer ik me toch altijd al een beeld te vormen van wat ik kan verwachten. Die verwachtingen (rammende gitaren) werden in dit geval niet helemaal ingelost en wel op positieve wijze. De manier waarop bij deze plaat de nummers worden opgebouwd bevalt me wel. Het wordt allemaal rustig opgebouwd en steeds verwacht je misschien dat de gitaren keihard invallen, maar écht gebeurd dat vaak niet. Vooral het begin van de plaat is mij goed bevallen met 3 sterke songs. Vooral Untouchable, Part 2 vind ik erg mooi. Vooral hoe de zangeres hier vocaal iets moois toevoegt aan de muziek. Na dit trio aan sterke songs volgen 4 songs waar ik duidelijk wat minder mee kan, afsluitend met weer 2 goede songs. Ik ben toch wel positief verrast door die album van Anathema en zal een aantal songs nog weleens beluisteren, waar de volledige plaat wellicht nog wat teveel van het goede blijft.

Breezy Lovejoy, dat is een naam die mij wel wat zei. Deze Anderson Paak is dus ook degene die daar achter zit. Nu komt in 2016 zijn tweede album uit op deze naam. Die eerste (Venice) heb ik nog nooit gehoord. Veel referentie heb ik dus niet gehad bij het beluisteren van Malibu. Alleen dat hij blijkbaar graag de plaatsen rond de wereld af gaat. Met meer dan een uur speeltijd is het wel een flink album voor deze tijd, gezien de trend dat ze vaak maar net de veertig minuten aanraken.

Met veel nieuwsgierigheid begin ik aan het album, startend met het nummer The Bird. Een muzikaal (vinding)rijk nummer. Een erg fijn nummer die een goed uitgangspunt vormt voor de rest van de plaat. Paak zet het moeiteloos verder met Heart Don’t Stand a Change. Een nummer waar veel verrassing in zit. Vocaal is hij misschien niet de sterkste, maar het plaatje klopt wel gewoon. Vocalen en productie vallen goed samen.
The Waters, met hulp van BJ The Chicago Kid, heeft duidelijk een dikker aangezette productie. Een nummer waar ik een beetje een D’Angelo gevoel bij krijgt. Anderson zingt op een soort rappende manier, wel met genoeg soul. Interessant nummer, zeker interessant. En ook het verhalende The Season/Carry Me is een prima song. Het weet niet zo te overtuigen als voorgaande drie.
Je moet wel meebewegen op het groovy Put me Thru. Waar ik eerder sprak over D’Angelo heeft dit nummer juist weer wat weg van Van Hunt. Zeker weten weer een fijn nummer. En we zetten de swing door met het door discobeats gedreven Am I Wrong. Schoolboy Q doet hier ook zijn ding mee. Een funky en swingend nummer met fijne blazers. Hier wordt je wel vrolijk van.
Without You heeft voor mij meer een hiphop feel. Bijgestaan door the Rapsody is dit best een prima nummer. Wel wat minder in verhouding met wat we tot nog toe gehoord hebben. Wat goed gemaakt wordt met het muzikaal wat experimentelere Parking Lot. Een nummer dat wel lekker door stuitert. Zo stuiterend naar de discoritmes van Lite Weight. En disco invloeden zorgt automatisch voor wat swing.
Discovibe, hiphop, soul, de stijlen liegen er niet om. Zo is Room in Here(featuring the Game) een nummer met een meer jazzy geluid. Jazzy op een moderne manier welteverstaan. Dit nummer heeft duidelijk iets subtiels. Subtiel en dromen met Water Fall. Een soort interlude en niet direct heel boeiend. Wat ook te zeggen valt over het bouncende Your Prime. Dit zijn de missers op de plaat.
Maar dan, wat een energie zeg! op Come Down. Stilzitten is werkelijk waar onmogelijk op dit nummer. Wat dan juist weer heel makkelijk lukt op de uitgesmeerde ballad Silicon Valley. En dan zijn we er nog niet. Nee, we hebben nog twee nummers te gaan. De eerste daarvan is Celebrate. Een degelijke geëngageerd nummer. Subtiel in zijn soort, een soort dat we vaker op platen terughoren. De tweede en afsluitende is The Dreamer. Dat is één grote samenzang en rap met gasten als Talib Kweli en het Timan Choir.

Een erg interessante plaat, dit Malibu van Anderson Paak. Veelal heel toffe nummers, maar ook paar klaarblijkelijk onontkoombare mindere songs. Voor de gemene deler blijft het positieve gevoel overheersen en zet Paak hier toch wel een standaard voor de R&B en soul in 2016.

(bron: Opus de Soul)

Jeetje, wat was dat Malibu toch een fijne plaat. Verfrissend, vernieuwend, hip maar ergens ook redelijk tijdloos. Ik heb zeer veel genoten van de nummers op dat album. Ik hoop dat natuurlijk ook met deze nieuwe plaat te doen. De eerder uitgebrachte nummers waren aardig tot erg fijn. Hopelijk gaat vooral dat laatste overheersen.

Het begint allemaal met The Chase, wat meer aanvoelt als een intro. Khadja Bonet komt Anderson hier ondersteunen in een goede vibe en fijne flow. Om dan bij Headlow ondersteunt te worden door Norelle. Best een prima nummer, niet heel opvallend maar wel gewoon best prima.
Tints is dan met Kendrick Lamar. Een klein feestje dit nummer. Lekkere energie en positieve vibe. Een nummer voor een glimlach. Who R U is dan de eerste zonder feature. Een vrij matig nummer wat vooral komt door de matige productie. Ook 6 Summers is alleen en komt mij wat rommelig over. Bijna als een nummer zonder idee.
Saviers Road is een vrij relaxed nummer, laidback beat en evenzo flow. Smile/Pretty kent een super soulvol refrein waarbij de raps lekker relaxed in komen vallen. Een klein favorietje.
Mansu Musa is met Dr. Dre en Cocoa Sarai. Lekker energieke productie, maar die Cocoa kan er zelf maar weinig van. Doet het nummer toch een beetje teniet. Dan liever een feature als Pusha T. zoals op Brother’s Keeper. Een vrij kale song qua productie, waardoor er meer ruimte is voor de vocale input. Als je dan ziet dat bij Anywhere ene Snoop Dogg mee doet dan weet je sowieso dat het nummer laidback gaat zijn. Best een lekker nummertje is het. Waar Trippy (met J. Cole) juist het nummer met de meeste R&B en smoothness is. Een fijn nummer. Daar waar Cheers mede door Q-Tip’s inbreng bijna automatisch funky en groovy is. Een superfijne energie track en de beste van de plaat mijn inziens.
Sweet Chick is dan met BJ the Chicago Kid, die dan weer niet per se duidelijk te horen is. Vrij matte en zoete track. Om het album met wel erg veel features af te sluiten met Left to Right. Ik krijg hier het gevoel in een computerspelletje te zitten.

Bijzonder actieve artiest, die Anderson.Paak. Hier gooit hij het qua stijl over een andere boeg en maakt een wat meer soulvolle plaat. Come Home is dromerig, Make it Better is heerlijk relaxed, Reachin 2 Much is funky en disco-achtig en Winners Circle bevat wat meer swing. Good Heels is een warm duet, Yada Yada is een nummer waar wat te weinig op gebeurd, King James is lekker funky en Chose One kent een knallende productie. Jet Black is andermaal funky, Twilight trekt die funkyness door en afsluiter What Can We Do is relaxed swingend.

Het is weer herfst en dan is een album luisteren met zo’n titel wellicht wat raar, maar dan nog. Zij brengt het immers zelf op dit moment uit. De belofte van deze dame is in ieder geval erg groot. Niet voor niks werd ze al eens vergeleken met Amy Winehouse. Naja, of dat niet voor niks is dat moet nog blijken uit dit album natuurlijk. Wellicht dat mijn review je wat verder kan helpen.

Met de sterke opener Forever Mine valt die belofte te begrijpen. Een vintage soul sound en zang waarin de knauw van Adele ook wel wat terug te horen is. Dat Adele-achtige in de stem horen we ook terug op Only Love. Hier is dat wat vermengt met de stijl van Rihanna. Terwijl het nummer juist weer de enige bombast heeft van de Engelse zangeres. Verschrikkelijk om die vergelijkingen te maken, maar ik ontkom er niet aan.
Gold is meer een popsong. Ook weer een lekker nummer die gewoon heel makkelijk weg luistert. Ook de sfeervolle ballad Not Today is weer opvallend goed gezongen. Aan de vocalen van deze dame ligt het in ieder geval niet.
Het aanstekelijke Mistakes laat weer de meer poppy kant van Andra Day horen. Een nummer dat rijp is voor de hitparade. Wat minder valt dat te zeggen van de Adele en gospel combinatie op Goodbye Goodnight. Nog steeds een sterk nummer, minder toegankelijk. Het heerlijke ritme van Rearview is dan weer een andere kant van de medaille en ook weer een goed nummer.
Het midtempo nummer Red Flags valt op door de goede zang. En Honey or Fire rockt wat meer. Aan variatie dus duidelijk ook geen gebrek op dit album dat mij prima bevalt. Jammer zijn dan nummer als Gin & Juice of Rise Up die wat minder opvallen. Dat houd het niveau niet constant hoog. Een stuk meer ben ik dan toch wel de spreken over het mooi opgebouwde City Burnsen de vocaal knallende afsluitende titeltrack.

(bron: Opus de Soul)

Andrew Roachford is wellicht niet voor iedereen een onbekende naam. De zanger is namelijk ook onderdeel van Mike + the Mechanics. Qua stijl zit die pop/rock muziek wel een stuk verder af van hetgeen wat hij nu solo brengt. Dat is namelijk meer R&B en Soul. Encore is sowieso een album vol met covers. Altijd gevaarlijk, vooral als dat niet direct de meest originele keuzes zijn. Maar toch het beluisteren en een oordeel waard.

Als opener is gekozen voor een cover van Family Affair, origineel van Sly & the Family Stone. Een cover die duidelijk de funkyness en de freakyness van het Sly en zijn familie mist. Geen al te goede poging. Wat ook moeiteloos te zeggen valt van Bill Withers’ Ain’t No Sunshine. Deze opgehipte versie doet het origineel geen goed en bovenal geen eer aan.
Having You Around is dan geen cover, maar verder wel totaal onopvallend. En juist die eigen song zou er toch wel bovenuit moeten steken. Wat meer te spreken ben ik dan te spreken over zijn versie van Under the Bridge. Hoe vaak het nummer ook gecovered is, hij pakt het hier best eigen aan. Iets wat al snel weer teniet gedaan wordt door de tweede Bill Withers cover Grandma’s Hands. De versie van Roachford mist simpelweg de essentie van het origineel. Snel vergeten en door. Door met Your Song, ook al zo’n platgereden pad. Zijn er überhaupt nog mensen die dit niet gecoverd hebben?
This Years Love is dan nog best een aardige ballad te noemen, maar daaropvolgend wordt Holding Back the Years er op deze wijze niet mooier op. You Do Something to Me is nog wel aardig, meer ook niet hoor. En I Don’t Know Why I Love You is eigenlijk wel erg saai.
De afsluiter is Imagine. Als we het dan toch over platgereden paden hebben. Een afsluiter van een album dat ik waarschijnlijk heel snel weer vergeet, want echt veel zit er niet in.

(bron: Opus de Soul)

Één van de meest bijzondere soulalbums van de laatste jaren is voor mij toch wel Andreya Triana’s Lost Where I Belong uit 2010. Om eerlijk te zijn heeft het wel enige tijd geduurd voordat album ook daadwerkelijk bij mij geland was, maar nu dat eenmaal zo is kan het niet meer stuk. Het is overigens geen album dat ik heel vaak op zet. Het heeft immers zo’n specifieke sfeer. Maar hoe stem van Andreya en de producties van Bonobo daar samenkomen is prachtig. Dat zal op deze nieuwe plaat niet gebeuren. Simpelweg door het feit dat Bonobo niet meer achter de knoppen zat. Wel hebben we nog de prachtige stem van Triana. Is die productie dan zo’n verschil?

Dat is het zeker, lijkt op de opener. En dat bedoel ik dan niet ten nadele. De sound lijkt vooral gewoon anders. Met Paperwalls horen we een vindingrijk en frisse opener. De stem van Andreya lijkt duidelijk meer de hoofdrol te krijgen. Dat is ook een mooi goed. Daarnaast lijkt de sound wat “commerciëler”. Dat hoeft niet per sé negatief uitgelegd te worden, want het zit uitstekend in elkaar. Dat bewijst ook de aanstekelijke eerste single Gold. De tweede single That’s Alright With Me vind ik dan niet zo goed als Gold, maar is wel weer erg toegankelijk. Dit is duidelijk geen plaat waar je veel luisterbeurten voor nodig hebt om hem te begrijpen.
Luister bijvoorbeeld alleen maar eens naar Lullaby. Dit nummer loopt over van de vrolijkheid. Ik zeg: klap en dans je met ons mee? Weinig mis mee eerlijk gezegd. Minder overtuigend is dan toch wel rustige titeltrack. Dit nummer kan niet volledig meenemen en overtuigen. Waar Heart in My Hands juist wel weer een mooie en vooral subtiele ballad is. Vocaal ook erg mooi gebracht.
Een persoonlijke favoriet is er in de vorm van Keep Running. Erg leuk nummer is dat zeg! Hier wordt ik dus echt vrolijk van. De break die in dit nummer zit is ook wel erg goed gedaan. Ook Changing Shapes of Love is een erg sterk nummer. Zit tevens een leuke bridge in het nummer verwerkt. Die kwaliteit wordt ook weer doorgezet in het sterke Clutterbug. Een aanstekelijk nummer met een fijne energieke uitstraling.
Anders qua sound en sfeer wordt het wel met Songs for a Friend. Hier laat Triana horen ook over een tragere, mooie en kleinere kant te beschikken. Erg geslaagde song wederom. Vocaal gaat Andreya mijn inziens echt los op It’s Not Over. Erg lekker gezongen die verder ook verfrissend en sterk klinkt in de productie. Het album wordt uiteindelijk afgesloten met Everything You Never Had. Dit nummer was al bekend voor mij en ik blijf het een mooi nummer vinden.

Giants is duidelijk een album met een toegankelijker sound. Dat is natuurlijk geen probleem en al helemaal niet in een vorm als deze. Het blijft een album met veel sterke punten. Al mist het dan misschien de essentie en relevantie van haar voorganger. Andreya Triana heeft hier wederom een sterk en erg fijn album afgeleverd.

(bron: Opus de Soul)

Andreya Triana is een topper. Tenminste als ik haar eerste twee platen volg. Dit album valt me toch wat tegen moet ik zeggen:
- Woman - hitgevoelige vrolijke eerste single. Aanstekelijk en frivool. Blijft geheid in je hoofd zitten.
- I give you my heart - emotioneel gezongen nummer met veel herhaling van de titel.
- Broke - vrij standaard rnb pop nummer. Het is dat Andreya het zingt met haar mooie stem
- Freedom - ritmisch fijne song met de nodige gospel invloed. Zit er wel lekker in
- How deep my love goes - volgens hitconcept opgebouwd popnummer met soul/rnb invloeden. Geen verrassing.
- Do that for you - kan het bekende riedeltje even niet plaatsen. Van een andere bekend nummer.
- Beautiful people - opgevoerd popliedje. Weinig inhoudelijke, weinig gelaagd
- Dance the pain away - gaat gewoon rechtdoor verder. Wederom wat simpel, aardig meer ook niet
- Something real - zit energie in het refrein, dat helpt wel
- Im already home - totaal onopvallend nummer. Valt me tegen
- Its gonna be alright - wat aangedikte ballad

Één van de allerbeste en vooral allermooiste albums die muziekjaar 2010 ons gebracht heeft is ‘Lost Where I Belong’ van Andreya Triana. Nu kwam dit album al op 10 augustus uit en zullen jullie je afvragen waarom er nu pas een recensie is. Nou, het heeft even geduurd voordat het allemaal helemaal binnenkwam bij mij en me overtuigde. Maar nu het me overtuigd heeft ben ik ook echt helemaal om.
Andreya Triana was dit jaar al eerder te horen op het prachtige ‘Black Sands’ van Bonobo en ditzelfde Bonobo heeft ook Triana meegeholpen met dit album.
Nu is Andreya niet een power-vrouw qua vocalen, maar iemand die het heel dicht bij haarzelf houdt. Klein, breekbaar, sfeervol, dat zijn termen die eerder bij haar stem passen. Maar alles spatzuiver en het sleept je echt mee.
Over het album gesproken moet gezegd worden dat het niet een album zal zijn waar je snel losse nummers van op zal zetten. Productioneel is er namelijk op zo’n manier een bepaalde sfeer neergezet dat dit eigenlijk alleen overtuigd als het album als in het gehele concept gehoord wordt.
Een kort album met 9 topnummers, stuk voor stuk prachtige songs die in dienst staan voor het prachtige en sfeervolle geheel.
Eerst er is de sfeerzettende opener ‘Draw the Stars’. Minimale producties geheel in dienst van het nummer en in dienst van Andreya’s stem. Iets waarmee Bonobo altijd wel raad weet.
De titelsong klinkt dan weer wat voller, lijkt meer singlemateriaal. Al zal niks daar zich echt voor lenen op dit album. Omdat, nogmaals, de gehele sfeer dan jammerlijk gemist wordt.
Dromerig, gevoelig, herfstig, zo gaan we ook verder met ‘A Town Called Obsolete’. Dit is waarschijnlijk het mooiste nummer van dit album. Het nummer is wat pittiger als voorgaande twee. Mooie tekst, mooi gezongen.
Echt zin om dit album per nummer te bespreken heeft het ook niet. Dat doet af aan het geheel. Of het nu het fluitwijsje in ‘Darker than Blue’ is, of het extatisch opgebouwde ‘Draydreamers’. Het smachtende ‘Far Closer’, of juist het ‘Something in the Silence’ met de jazzy feeling. En wat dan te denken van ‘Up in Fire’, een nummer waarin de productie wat meer aanwezig is en het refrein veel te aanstekelijk. En natuurlijk niet te vergeten de afsluiter, simpelweg ‘X’ genaamd. Een afsluiter die nog maar eens een dikke stempel drukt op de dromerige sfeer van het album. Na negen nummers is het gewoon helemaal af. Tot in de puntjes verzorgt.
‘Lost Where I Belong’ van Andreya Triana dus. Een album dat je echt als geheel moet beluisteren. En een album waarbij je je na één luisterbeurt niet moet laten afschrikken als het nog niet helemaal binnenkomt. Dit heeft dan gewoon meerdere luisterbeurten nodig en gaandeweg zal je alle pracht en praal die in dit album verborgen zit gaan ontdekken en zal je geheel geboeid gaan luisteren naar de prachtige stem van Andreya Triana.

Een heel modern EP’tje. Daarmee vaak ook een heel erg opgepompt EP’tje. Nummers met vrij weinig inhoud, of je moet dat woord linken aan overdadige beats. De vocalen vallen vaak in het niet en de teksten lijken sowieso niet belangrijk, want echt te verstaan zijn deze ook niet. Die aflaten kwaliteit wordt al snel vermoeiend.

Adrian Younge weet over het algemeen de artiesten wel goed uit te zoeken die hij ondersteunt. Daarbij zie je ook weer bij dit album dat ook de tracks er alleen in hun instrumentale versie op staan. Ik focus me meer op de tracks met de zang van Angela Muñoz. Een dame met een prettige stem die perfect past bij de vaak warme en relaxte instrumentatie. Daardoor voelen de tracks als één geheel, maar ook het gehele album als één geheel. Fijne muziek zonder heel verrassend te zijn. Onderhoudend genoeg om een album lang te kunnen blijven boeien. Een prettige plaat van een mij tot dan toe onbekende zangeres. Adrian Younge heeft ze weer goed uitgezocht.

Angelique Kidjo ken ik alleen nog van het album 'Djin Djin'. En net als op dat album komt ook op dit album weer een keur aan internationale supersterren de Afrikaanse zangeres ondersteunen.
Dat Kidjo over een krachtige en goede stem beschikt laat ze horen in opener 'Zelie. Op 'Samba Pa Ti' covert ze de wereldhit van Santana, ondersteunt door toptrompettist Roy Hargrove. Ook een covers 'Move On Up' een duet met wereldster John Legend. Beide covers voegen weinig toe aan het origineel.
'Lakutshona Llanga' is weer ouderwets Afrikaans. Een soort wiegenlied dat doet denken aan de muziek van Miriam Makeba.
De covers zijn nog niet over. Want Kidjo waagt zich aan Otis Redding's prachtsong 'Ive Got Dreams to Remember'. Een cover die het origineel alles behalve benaderd.
'Kelele' zorgt voor een positieve noot. Perfect voor in de zomer. Aretha Franklin wordt gecoverd op 'Baby, I Love You'. Kidjo wordt hierin ondersteunt door Dianne Reeves. De stemmen van de dames klinken erg mooi samen.
'Dil Main Chuppa Ke Pyar Ka' begint met een Afrikaanse fluit en klinkt wat Bollywood-achtig. Geinig bedacht.
Kidjo toont haar jazzy kant in 'Petite Fleur'. Radio Tour de France kan zich een nieuwe hit rijker rekenen. In 'Afia' lijken Afrika en Brazilië samen te komen, net als straks op de voetbalvelden tijdens het WK.
Kidjo geniet de ondersteuning van de blazerssectie van het New Yorkse afrobeat-collectief Antibalas op het nummer 'Cold Sweat'.
Dit resulteert in een swingende, eigentijdse song die gerekend kan worden tot één van de betere van de plaat. Natuurlijk ook cover van James Brown.
'Out of Africa' kent muziek uit de gelijknamige film van Sidney Pollack. Volgens Kidjo zelf is 'Mbube' het origineel van 'The Lion Sleeps Tonight'.
'Atcha Houn' is een soort korte intermezzo in het Afrikaans en voegt weinig toe. Met 'You Can Count On Me' gaat ze weer verder in het Engels. Weer een lekker zomers nummer.
Met 'Agbalagba' wordt dit album afgesloten. Een Afrikaanse, ietwat bombastische afsluiter. Best aardig.

Concluderend kan er verteld worden dat dit album toch best tegenvalt. Het staat vol overbodige covers. De gastartiesten voegen te weinig aanwijzend toe en de Afrikaanse nummer luisteren lekker weg, maar verrassen ook niet echt.

Niet zo heel vaak luister ik naar albums bestaande uit merendeels puur instrumentale nummers. Dus dan is te zeggen dat dit Axis of Time van Angelo Outlaw daar een uitzondering in is. Angelo Outlaw serveert ons relaxte muziek in een soort eind jaren ’70/begin jaren ’80 mix. Een mix die hele goed bevalt. Oke, op Time Traveler wordt het bijvoorbeeld net wat funkier, maar over het algemeen is die vibe, is de sound dus vrij relaxed. Wel een typisch album dat je als volledig album moet beluisteren. Daarmee krijg je het echt gevoel van de eenheid die het heeft mee. De nummers los zullen mijns inziens lang niet zoveel impact maken als ze doen in het geheel van het album zelf.

Angie Stone was een grote dame in de hoogtij van de nusoul. Haar naam werd moeiteloos genoemd naar die van Erykah Badu, India.Arie en Jill Scott. Na twee topplaten ging het muzikaal wat minder met de sympathieke Stone en in de tussenliggende periode is ze ook vaak van label gewisseld. Enige tijd geleden heeft ze zelfs nog een plaat uitgebracht op het vermaarde Stax label.
Dit nieuwe album moet verlichting brengen in bange Angie Stone-dagen. De vraag is vanzelfsprekend of dit haar gaat lukken.

De droom gaat eerst over geld. In Dollar Bill zingt ze over discobeats en handclaps een prima nummer. Het daaropvolgende duet met Dave Hollister is er één van het soort dat we op elk Angie Stone album terug horen. Daarna is de inspiratie van Motown duidelijk terug te horen op Clothes Don’t Make a Man. Vooralsnog allemaal prima nummers zonder echt op te vallen.
Er is ook niks aan het handje met het ontspannen Magnet of het titelnummer dat niks spannend of prikkelends extra brengt. Echt minder boeiend wordt het met 2 Bad Habits. Dit is gewoon een niet al te best nummer. De contradictie met het aanstekelijke Quits maakt die mening alleen maar duidelijker.
Daarna komen het niet al te veel opvallende Think it Over en Forget About Me. Om dan alles af te sluiten met het vrolijke Didn’t Break Me. Al met al dus geen echte revanche van Miss Stone, ook al staan er een paar aardig songs op.

(bron: Opus de Soul)

De hoogtijdagen van Angie Stone liggen al een tijdje achter ons. Ten tijde van haar albums Black Diamond en Mahogany Soul was Angie Stone nog een nieuwe belofte in de soulwereld. Alles wat daarna uitkwam viel zo tegen, dat de zangeres zelf ook in de vergetelheid is geraakt. Ook dit Full Circle is weer geen revival van de kwaliteiten die Angie Stone bezit. Saaie nummers, slappe keuzes en soms zelfs wat slomig. Haar stem doet nog wel wat, maar de producties zijn erg tegenvallend.

Och, dat waren nog eens tijdens toen Angie Stone haar album Black Diamond en Mahogany Soul uitbracht. Het derde album, Stone Love, bevatte ook nog wel leuke nummers maar helaas ging het daarna een stuk meer achteruit. Ook het Stax-labletje dat aan een release werd gehangen kon daar niet echt bij helpen. Dit alles lag dan niet aan de stem van Angie Stone, want die blijft even warm. Maar het kwam vooral door de veilige keuzes in song-opbouw die gemaakt werden. Love Language voegt daar eigenlijk weer een nieuw hoofdstuk aan toe. Ook nu komt het allemaal weer wat te gemakzuchtig over. Dat is niet om te zeggen dat het echt heel slechte muziek, maar vooral om aan te geven dat het allemaal niet zo heel avontuurlijk is aangepakt. Natuurlijk ben ik de beroerdste niet en zijn er heus nog wel een paar nummers te noemen die het best bevielen. Dat gaat op dit album dan om Good Man en de titeltrack.

Nog steeds de beste soloplaat die Angie Stone gemaakt heeft. Als geheel ademt het een warme sfeer uit. Qua nummers is er niet echt een uitschieter, maar ook geen tegenvaller. Evenwichtig album die vooral blijft boeien vanwege Angie's fantastische stem.

4 sterren,

Toch wat tegenvallende cd van Angie. Het is allemaal te R&B en te weinig soul. Daarbij vind ik dat Snoop niks te zoeken heeft bij Angie, het past gewoon niet goed samen. Jammer dit, af en toe een paar losse nummers luisteren en dat is alles.

3 sterren.

Angie Stone met een release op het aloude en wereldbekende soullabel Stax!!! WOW! dat moet wel goed zijn!
Tenminste, dat was mijn eerste gedachte bij de nieuwste telg van Angie Stone.
En nu heb ik het beluisterd en moet ik zeggen dat ik er meer van verwacht had, of misschien wel teveel verwacht had.

Angie gaat na het erg middelmatig 'Stone Love' toch weer wat meer terug naar haar soulroots, en dat is 100% een positief punt. Maar wat het zo minder doet zijn de producties, het sukkelt allemaal teveel voort.

3 sterren.