Na een talentenjacht op de televisie maakte Jennifer Hudson furore in het saaie Dream Girls. Zij was zo ongeveer de enige die interessant was in die film. Vooral vocaal. Een carrière lag dus in het verschiet. In 2008 kwam het eerste soloalbum en 2011 de tweede. Allebei best aardige R&B-albums zoals die tegenwoordig onder de R&B-noemer vallen. Niet albums die ik hier vaak recenseer. Vooral door vocale capaciteiten is deze dame bij mij blijven hangen en daarom ben ik deze nieuwe plaat gaan luisteren.

Een nieuwe plaat die opent met Dangerous. Dit nummer rent mij iets teveel achter de hedendaagse rage aan. Waarschijnlijk erg hip bedoeld, maar het mist helaas ieder doel. Een stuk meer ben ik dan ook te spreken over It’s Your World. Dit is gewoon een erg leuk liedje geworden, goed gezongen ook. He Ain’t Goin’ Nowhere gaat daar rustig in verder. Dit nummer grooved nog meer dan de voorganger met R. Kelly. Jammer is alleen de toevoeging van de rapster (Iggy Azelea) hier. Hoe iemand een goed nummer zo de grond in kan werken.
Walk It Out is dan in verhouding met de twee voorgaande nummers wel erg vlakjes en I Can’t Describe doet me ook weinig. Waar is die power? Waar is die energie die je van de artiest terug wilt horen op plaat? Deze was in ieder geval niet in de studio aanwezig toen deze tracks opgenomen werden.
Met I Still Love You van Jennifer Hudson dan wel weer een dancehitje te pakken hebben. Nu alleen nog uitbrengen op single zal ik zeggen. Echt slecht wordt het op deze plaat ook met Just That Type of Girl. Dit nummer klinkt als een bij elkaar geraapt zooitje. Met het saaie Bring Back the Music is daar geen herstel in. En ook de afsluitende ballad Moan is gewoonweg saai en inspiratieloos te noemen. Daartussen zit dan nog Say It. Deze benoem even apart omdat dit nummer me wel meer bevalt.

Ik ben van mening dat er met de talenten van Jennifer Hudson zoveel meer gedaan kan worden dan dat er tot nog toe op plaat is uitgebracht. Misschien is wel teveel geleid door wat er hip is en wat de producers daarvan maken. Een keer een goede, echte soulplaat zou ik haar weleens willen horen zingen. Een goede plaat is JHUD in ieder geval niet.

(bron: Opus de Soul)

Samen met een artiest als Miguel wordt Jeremih gezien als de voortrekker van de nieuwe R&B. Maar de vraag is toch wel een beetje wat het verschil nou zo is met die oudere R&B? De teksten zijn nog steeds wat platvloers en gaan vooral over seks, al dan niet met liefde. De sfeer van de tracks zijn vaak of zwoel of stoer. Misschien dat het tegenwoordig wat teveel verzand in slaapverwekkende nummers, zoals die op dit album ook genoeg terug te vinden zijn.

Een EP’the voor Jerome Thomas. Kort, zoals een EP betaamt met That wat zangtechnisch wel erg veel op d’Angelo lijkt. Muzikaal verder best interessant. In Secret is meer groove te ontdekken met wat futuristische bliepjes. Ook op Sauce is duidelijk te horen dat er goed naar d’Angelo geluisterd is. Dan is er nog het smoothe Thanks, no Thanks, het aardige No Bs en de (wederom) d’Angelo sound-a-like Settle Down.

Lang niet zo goed als voorganger The Ice Man Cometh, maar nog steeds erg sterk.

Moody Woman – fijne soulsong met die gebronste stem van Jerry
A Brand New Me – fijne, subtiel nummer
Been A Long Time – zit wat meer lekkere groove in
Close to You Love – met lange zanglijnen het nummer door
Since I Lost You Lady – prima soulnummer
What’s the Use of Breaking Up? – wat meer swing erin
When You’re Alone – rustig en vooral kalm nummer
I Forgot to Remember – met een hoofdrol voor de fluit
Got to See If I Can’t Get Mommy – smooth
Don’t Let Love Hang You Up – gospel en swing
Walking Around in Teardrops – mooie slow song

Bijzonder overtuigend soulalbum van de man die ook in The Impressions zat. Butler kan ook solo overtuigen, net als voormalig Impressions zanger Mayfield. Opener Hey, Western Union Man is de absolute topsong van deze plaat.
1. Hey, Western Union Man – heerlijk sfeervolle song met een grote aanstekelijkheid
2. Can’t Forget About You, Baby – stukje rustiger, wat stemmiger en met fijne blazers
3. Only the Strong Survive – easygoing song met vrolijke noten en een fijne sfeer
4. How Can I Get in Touch With You – rustig, liefdevol en warm nummer
5. Just Because I Really Love You – Rustig nummer waar Butler’s stem zeer geschikt voor is
6. Lost – brengt na een stuk af wat rustigere songs, juist weer wat meer groove in de plaat. Fijne blazers ook
7. Never Give You Up – superaanstekelijk nummer en een echte hit.
8. Are You Happy – veel rustiger dan dit zal het niet gaan worden met Butler. Erg mooi nummer.
9. (Strange) I Still Love You – romantisch en warm nummer
10. Go Away-Find Yourself – speelse piano en een warme sfeer
11. I Stop By Heaven – prachtige, stemmig en sfeervolle afsluiter

(bron: Opus de Soul)

Jesse Boykins III staat al een aantal jaren bekend als een groot talent. Het zou eens tijd worden dat hij deze belofte ook in lost, maar zijn platen hebben tot nog toe niet die status gekregen. De EP’s en die ene LP, ze waren allen gewoon niet overtuigend genoeg om hem definitief als gearriveerd te zien. Misschien brengt hij daar met Love Apparatus verandering in. Is dit dan de plaat die zijn talent eindelijk volledig tot wasdom laat komen? We gaan het zien.

Als we het dan moeten doen met opener Greyscale stelt het me nog niet gerust. De productie van dit nummer is eigenlijk gewoon té vol. Dit leidt alleen maar af van de zang en tekst. Gelukkig is er daarna het prima B4 the Night is Thru. Deze wordt opgevolgd door het aardige Create Beauty, het rustige I Wish en het aardige Tell Me. Echt leuk wordt het naar mijn mening pas met Show Me Who You Are. Dit nummer klopt. Productie en zang komen goed samen. Dat is ook terug te horen in het sterk geproduceerde Live In Me. Wat meteen voor mij één van de beste nummers van deze plaat is.
Langer dan twee nummers achtereen duurt de kwaliteit helaas niet. Hierna horen we namelijk het matige 4U2B Free en het vlakke The Wonder Years. De tendens maakt in ieder geval duidelijk dat ook deze plaat niet hét album van Boykins is geworden. Ook de lichte hitpotentie van Plain veranderd daar niks aan. En zelfs het prijsnummer van dit album niet. Ik heb het dan over het sterke en mooie A Matter of the Heart. Eigenlijk wel een geweldig nummer te noemen.
Hierna houdt Jesse de kwaliteit nog wel aardig vast met het prima 4 Ever No More, het leuke Make Believe en als afsluiter het rustige Heavenly Eyes.

De conclusie staat eigenlijk al midden in deze recensie. De belofte wordt nog steeds wordt nog steeds niet ingelost en vooral door de zo wisselende kwaliteit van de songs vraag ik me steeds meer af of dit ooit gaat lukken.

(bron: Opus de Soul)

Dat soul allang niet meer alleen voor de zwarte artiest is weten we. En daar komen zo af en toe namelijk uitstekende blanke artiesten bij die pure osul maken. Zo is hier ook Jesse Dee. Een artiest die vooral te vergelijken is als een mengeling van Jamie Lidell's late werk en het werk van Eli 'Paperboy' Reed.
Wat je dus van dit album kan verwachten is soul dat erg veel leentjebuur speelt bij de rhythm & blues.
Dit wordt meteen door het groovende openingsnummer met een refrein dat zó catchy is dat het niet meer uit je hoofd te krijgen is. En dit dan in de positieve zin van het gegeven. Jesse Dee laat in de opener horen dat hij een uitstekende stem heeft. Een stem met een eigen stemgeluid en een kleine snik bij wat uithalen en toonwisselingen. In ieder geval zo boeiend dat het rest van het album ook het beluisteren waard is.
De kwaliteit blijft hoog. Ook het tweede nummer is erg fijn. Dit nummer wordt erg gedragen door de vocalen van Dee. Het muzikale is vrij simpel, maar benadrukt de vocalen juist mooi.
'Slow Down' heeft al net zo'n catchy refrein als de opener. Het is meer een swingsong. Dit wordt mede kracht bijgezet door het toeveogen van het nodig koperwerk. Lekker nummer weer.
Dat Dee ook uit de voeten kan met het betere balladwerk bewijst hij met 'Over & Over Again'. Een song met een echte ouderwetse soulballad sound.
'My Two Feet' gaat weer een stuk meer richting de swing. Muzikaal had het zo van Ray Charles kunnen zijn. Het tempo verschilt dus erg per nummer, maar dit stoort nergens.
Het volgende nummer leent weer veel bluesinvloeden. Vooral het intro-gitaartje is uiterst bluesy. Het nummer is een slowsong. Mooi gezongen.
'Reap What You Sow' is weer een nummer met een hoger tempo. Een typisch voorstuwende, groovende muzikale begeleiding. Dit is één van mijn albumfavorieten. Mede de zang van Dee, die vol beleving de song bezingt.
The best is yet to come zingt Dee. En dat bewijst hij met dit nummer. Want ook dit behoort tot de toppers van dit album. Lekker laidback en relaxed nummer met leuke muzikale tempowisselingen.
'New Blades of Grass' is een heerlijke zwijmeltrack zonder het glazuur van de tanden te laten sprigen. Vooral het gitaartje werkt top in de sfeer van dit nummer. Dit album uit zich in een heerlijke luistertrip.
'Still Here' leent vooral wat country-invloeden. Persoonlijk vind ik het niet een wereldverheffend goed nummer, maar het past wel weer perfect bij de rest van het album en onderbreekt het geheel nergens.
En dan knalt het weer volop met 'Alive & Kickin'. Damn wat een heerlijke track. Knal het volume open en ga uit je dak zal ik zeggen.
De afsluiter is een rustige versie van het 3e nummer. Voegt niet heel veel toe, maar is ook leuk om het nummer eens zo te horen.

Al met al is het een leuk album geworden. Jesse Dee bewijst zich en uitstekend zanger te zijn. Muzikaal glooit het van soul naar blues, van swing naar country, van uptempo naar ballads. Een heerlijke luistertrip en weer een leuke ontdekking in de soulwereld van 2009.

We schrijven 2008 als Jesse Dee meegaat in de soulrevival en ons zijn album Bittersweet Batch brengt. Een album dat vol staat met verwijzingen naar de rock&roll en oude soulmuziek. Precies in de gedachte van de hype die toen een beetje zijn kop op stak. Muziek in de lijn van Eli Paperboy Reed en zijn True Loves. Bittersweet Batch was een album dat ons prima beviel. Alles was wel gewoon erg lekker aan die plaat waardoor het een fijne luistertrip was.
We zijn nu een paar jaar verder en Jesse Dee vond het eens tijd om met een nieuwe plaat te komen. Dat is dus On My Mind/In My Heart geworden. Eens kijken of hij een andere weg inslaat of juist doorgaat in hetgeen waar hij ons de vorige keer mee vermaakte.

Het album knalt er meteen lekker in met het titelnummer. We horen nog de oude, vertrouwde sound van Bittersweet Batch. De rock and roll stijl die de pan uit swingt en bekrachtigd wordt door een prima sax solo. No Matter What I Am gaat verder in deze weg, al gaat deze nog meer richting de sound van Eli Reed en zijn mannen. Jesse Dee laat eens te meer zijn krachtige stem horen en weet ook wederom veel energie aan het licht te brengen in zijn uptempo nummers. Een minimaal vereiste in uptempo nummers welteverstaan.
Fussin’ and Fightin’ valt prima in de lijn van de andere nummers net als het coole I Won’t Forget About You. Mooi ruimte gemaakt voor een trompetsolo. Anders is het met Tell Me (Before It’s Too Late). Jesse Dee schroeft met dit nummer het tempo naar beneden. Jesse Dee kan de ballads ook goed aan en weet wederom mooi ruimte te maken voor een instrumentensolo. Dat doet hij op dit album meer als op zijn vorige plaat, de muziek laten spreken.
Er staat ook een duet op het album, samen met zangeres Rachael Price. De stemmen van Rachael en Jesse passen prima bij elkaar, vullen elkaar aan in een swingend nummer dat tot de betere van de plaat behoort. Echt zingen dus, net als op het vocaal krachtige The Only Remedy en het meer gevoelige What’s a Boy Like Me to Do? Deze laatste song is mooi en gevoelig en mijn favoriet van dit album.
Tempootje omhoog met Sweet Tooth. Een nummer dat gewoonweg de tent afbreekt. Dit nummer knalt binnen, evenals Boundary Line goed binnenkomt. Een nummer in de lijn van het album.
Afsluiter Stay Strong valt daar ook onder. Een swingende afsluiter.

Dit nieuwe album lijkt best veel op de vorige plaat van Jesse Dee, maar voelt gelukkig nergens aan als een herhalingsoefening. De energiek en krachtige stijl houden dit album overeind en Jesse Dee geeft ook meer ruimte voor de muziek door middel van solo’s van bijvoorbeeld de sax en andere blaasinstrumenten. Wederom een fijne luistertrip.

Jessie Ware is zo’n moderne zangeres die altijd wel op mijn netvlies zit. Met Glasshouse brengt ze een zeer afwisselende plaat. De energie is per nummer heel verschillend. Soms klinkt ze als Alicia Keys, soms klinkt ze al Jessie zelf. Van rustig tot uptempo met het geniale Selfish Love als absolute prijsnummer. Een fijne plaat van miss Ware.

Volledig de hemel ingeschreven, dat werd Jessie Ware bij haar eigenzinnige debuut. De combinatie van soul, electronics en pop ging er bij velen in als zoete koek. De SBTRKT zangeres is nu terug met een opvolger en een opvolger is vaak jezelf begeven op glad ijs vol met wakken. Hoe glad was het ijs voor Jessie Ware?

Vanaf de eerste noten van opener Tough Love horen we al dat Jessie in ieder geval doorgaat waar ze geëindigd is. Qua stijl in ieder geval. Nummer is ook sterk. Een soort van beklemmend en sfeervol tegelijkertijd. Dat laat ze wat los op You&I. Hier gaat ze meer voor popkant van haar stijl en speelt ze stilletjes toe op wat hitpotentie, want dat is zeker terug te vinden in dit nummer. Écht enthousiast wordt ik van Cruel. Laat ik daar simpel over zijn: dat nummer moet je zelf beluisteren om te ervaren waarom ik er zo positief over ben. Jessie Ware op haar top.

Met Say You Love Me onderzoekt ze de wetten van de ballad, met koortje en al. Vocaal sterk, maar over de gehele linie een toch wat tegenvallend nummer. En ook de warme sound op Sweetest Song kan het nummer niet redden. Het is duidelijk dat Ware toch wat teveel op de veilige modus stond ingesteld bij het opnemen van dit album. De sound komt mij wat toegankelijker over dan op Devotion. Vocaal is het allemaal nog steeds dik in orde. Luister bijvoorbeeld maar naar Kind Of en Want Your Feeling (disco invloeden). Om via de pop ballad Pieces door te gaan in het mooie tweeluik Keep on Lying en Champagne Kisses. Het album sluit dan af met het sterk geproduceerde Desire.

Om eerlijk te zijn hink ik een beetje op twee gedachten door dit album. Aan de ene kant kan ik nog steeds heel enthousiast worden van de sound van Jessie Ware. Ze zet ook op dit album die sound vaak heel goed neer. Maar aan de andere kant komt deze nieuwe plaat ook wat te gemakzuchtig over. Ik heb het gevoel dat ze er veel meer uit had kunnen halen en dat ze teveel op safe heeft gespeeld.

(bron: Opus de Soul)

Devotion, Tough Love en Glass House waren stuk voor stuk fijne albums van Jessie Ware. Dan vind ik deze nieuwe worp toch wel iets minder. Het niveau van de songs haalt bij mij vaak de noemer van: prima, niks meer en niks minder. Natuurlijk weet Jessie Ware tussendoor met sterke nummers op de proppen te komen. Persoonlijke favorieten zijn: Spotlight, Soul Control en In Your Eyes. Helaas weet het album een stuk minder constant in kwaliteit te zijn dan de eerder genoemde voorgaande platen.

Naar aanleiding van dit topic heb ik dit album beluisterd.

Een album van maar 2 nummers is toch wel nieuw voor mij. Ik ben dan ook benieuwd in hoeverre de nummers zich in de zeg maar 22 minuten ontwikkelen. En dat is ook wel de trip die je mee maakt in het beluisteren van dit album. Bij het beluisteren van een dergelijk lang nummer en met de ontwikkeling die het nummer meemaakt stelde ik mij steeds de vraag: waar gaan ze nu heen? Wat gaan ze nu doen? En de antwoorden op die vragen zijn soms positief en dan weer wat minder positief. Vooral de meer rustige stukken spreken mij wel aan, mede omdat de stem daar ook mooi bij kleurt. Fluit er bij en het is echt wel goede muziek. Maar als dit dan ingewisseld wordt voor snerpende gitaren doet het mij al direct een stuk minder. Wat mij ook aanstaat is het verhalende karakter van dit album. Al met al een integrerende luister-ervaring en echt iets wat je als geheel moet beluisteren.

Aan genrescheiding doet Jhelisa Anderson weinig tot niks. Met dit album is ze definitief elk genre ontstegen. Door veel reizen heeft ze van elke cultuur een stukje muziek meegenomen en in haar rugzakje gestopt. De teksten van de cd zijn een soort van zwaar beladen zoektocht vol introspectie en het zoeken naar de waarheid.
Ze creëert een soort lpme, funky soundscape als kapstok voor de woorden. Dat is doorgaans zeer boeiend en wonderlijk. Maar het is wel jammer dat haar uitzonderlijke als bluesy soulzangeres wat op de achtergrond verdwijnen. Evengoed een 4 sterren.

Deze dame schijnt dé nieuwe ster op het gebied van de R&B-muziek te zijn. Reden genoeg al om eens naar haar muziek te luisteren. Er was al een EP uit, maar toen ik zag dat dit jaar debuutalbum uit was gekomen was de keuze voor die plaat heel makkelijk. En zo hoorde ik dus met het beluisteren van Souled Out voor het eerst muziek van deze nieuwe grote “ster” in de R&B.

Het album opent met Limbo Limbo Limbo. En de sound van deze song is vast heel erg hip. Allemaal leuk en wel, maar dat doet er niks aan af dat dit nummer mij heel erg weinig doet. Dat komt vooral door de nogal vlakke zang van Aiko. Opvolgend Ways kan daar weinig aan veranderen. Het lijkt wel of ze geen zin heeft, zo sloom en energieloos klinkt haar stem. En dat gaat nog wel een paar nummers zo door. To Love and Die, Spotless Mind, It’s Cool en Lying King, het is allemaal niet om over te houden. Ik vind het persoonlijk vrij ongelooflijk dat dit voorkomt. Totaal inspiratieloze producties, al niet gesproken over de zangeres. Een nieuwe ster zou ze dan misschien mogen zijn, maar die schijnt nergens. Ik kan vooralsnog geen klein sprankeltje licht ontdekken.
Met Wading wordt het dan wel weer wat beter, maar is de vraag of dit vooral ligt aan de slechte kwaliteit van voorgaande songs of dat gewoon écht een goed nummer is. Ik vrees wellicht voor het eerste, want deze moeilijke zit wordt ook weer bekrachtigd met The Pressure. Naast Wading is er ook nog een sprankje hoop met Brave. Dat komt vooral door de bijzondere aardige productie die dit nummer kenmerkt. Veel verder komen we niet.
Op Eternal Sunshine zingt ze het eigenlijk zelf al “Only the k** thing.” Nou dat is deze plaat zeker. Bij Promises denk ik: “moet dat zo saai?” En bij afsluiter Pretty Bird geef ik het definitief op. Helaas moet ik zeggen dat ik persoonlijk nog niet zo’n slechte plaat in 2014 heb gehoord als deze.

(bron: Opus de Soul)

Tsja, dit is een treffend voorbeeld waarvoor het met mij en Nederlandstalige hiphop nooit zo botert. De flow en stem van Jiggy vind ik geenzins interessant, waardoor de Nederlandse taal zo irritant wordt. De producties vind ik daarnaast ook nog zwaar tegenvallen (vooral SWOT).

2 sterren.

De Canadese zangeres Jill Barber is dit jaar weer terug. Het is alweer drie jaar geleden dat haar laatste plaat uit kwam en haar succesvolle debuut stamt uit 2006. Met Fool’s Gold is hier album nummer zes voor de mooie dame. Jill Barber staat er om bekend songs te schrijven die herinneringen oproepen aan lang vervlogen tijden. De zangeres heeft romantiek hoog in het vaandel staan en dit komt ook sterk naar voren op het album.

Op albumopener en eerste single Broken For Good laat ze wel een iets andere sound horen. Dit nummer neigt veel meer naar de soul met volle instrumentatie. Leuke, energieke opener. Hierna is Barber zoals wel Jill kennen op The Least That She Deserves. Wellicht zal het voor velen wat JILL-BARBER-by-Candace-Meyer-Web-low-reswennen zijn aan haar karakteristieke stem, maar ze weet daarmee wel de juiste lading aan songs te geven. Eerste associaties die dit soort nummers oproepen zullen namen als een Katie Melua zijn.
Mijn eerste associatie bij de het tempo en de instrumentatie op Let’s Call it Love is Ben E. King’s Stand By Me. Vooral in het begin wilde ik zo meezingen, al klopt dat dus uiteindelijk niet. Die associatie wordt ook vooral in het refrein wat losgelaten. Dan snel maar weer verder met The Careless One. Een nummer in de geest van de easy listening. If Only In My Mind is daar ook geen uitzondering op. Dit is de muziek die we van Jill Barber kennen. Muziek die misschien niet altijd even al te spannend is, maar aan de andere kant met uiterste zorg in elkaar gezet. Bij de juiste gelegenheid werkt dit soort muziek namelijk altijd goed. Visite over de vloer? Jill Barber opzetten. Etentje? Jill Barber opzetten. Lekker relaxen en aan niets denken? Jill Barber opzetten. Dat is wel de sfeer die zij neerzet met haar nummers en haar prachtige, heldere stem.
Ook To the Last doet geen moeite om hier vanaf te wijken. Evenzo op Lucky in Love, al dient de eerlijkheid mij te zeggen dat ik het bij dit nummer wel wat te saai vind worden. Nummer hangt te veel in het onbenutte, gaat niet ergens naar toe. Vooral in verhouding met de andere songs. Zo brengt in Darlin’ It Was You dat gitaartje en de blazers net dat beetje vrolijkheid dat het nummer interessant houdt. Only You is dan wel weer wat teveel van hetzelfde. Dat is toch wel een gemis op deze plaat. Het feit dat er weinig echt interessante spanning en variatie te vinden is. Nogmaals prima voor bepaalde gelegenheden, maar ook afsluiter If You’r Going to Break My Heart bewijst dat de veilige weg ietwat teveel bewandeld wordt.

(bron: Opus de Soul)

Dit album heeft meerdere keren in mijn top10 gestaan, maar is even zo vaak uitgehaald. Het zit steeds op het randje van mijn top10.
Deze cd van Jill is wel wat sterker en vooral constanter als de voorganger. Vooral als geheel maakt dit album ongelooflijk veel indruk. Scott heeft een warme stem en is bovenal een bijzondere zangeres die veel genres aankan. Want daar is de cd wel een bonte selectie van. Jill Scott gaat moeiteloos van soul naar jazz en weer naar R&B. Alles zit erin en komt er knalgoed uit.
Eigenlijk moet je het gewoon horen want het is lastig onder worden te brengen hoe fantastisch dit is.

Inderdaad een warmhouder voor Volume 3. Best aardig album, maar niet al te verheffend. Staan een paar leuke nummers tussen, maar geef mij maar haar solo-albums.

De nummers van Ms. Scott pompen wat meer live als op het studio-album, maar haar stem vind ik ook wat vervelender als op de studio-albums. Leuk hoor, zo'n live opname, dat is het niet. Maar geef me toch maar haar studiowerk.

Het was even wachten nadat Jill Scott, Jilly from Philly, haar trilogie had afgerond. Maar in 2011 mogen we dan eindelijk gaan genieten van haar langverwacht nieuwe album; “The Light of the Sun.”
De zangeres die met “Beautifully Human” eigenlijk nog steeds haar beste album heeft gemaakt kon vaak vrij hoge verwachtingen niet helemaal inlossen. Hopelijk lukt dat nu weer wel. Muziekjaar 2011 is immers nog niet heel veel goede soulreleases rijk.

De opener is bijna een rapnummer. Jill laat haar stoere, maar tekstueel ook gevoelige kant zien in ‘Blessed’. De staccato manier van opzeggen/zingen van de tekst doet aanvoelen als een rap, een spoken word. En als Jill dan de noten zingend afmaakt dan kan het een bijzonder nummer genoemd worden. De goede, frisse productie helpt daar ook zeker bij.
Het volgende nummer was de eerste single van het album. Op ‘So in Love’ wordt Jill Scott bijgestaan door soulzanger Anthony Hamilton. En dat beide artiesten bijzonder begaafde vocalisten zijn dat hoor je er helemaal aan af. De stemmen van Jill en Anthony passen ook goed bij elkaar. Maar het nummer kabbelt te veel voort om echt interessant te worden. Uit deze combinatie had veel meer gehaald kunnen worden.
‘Shame’ kent een old-school vibe. Ik zeg een combo van de 80’s en 90’s. Lekker stoer nummer, vol energie gebracht door Jill. Dit nummer is wel wat te vergelijken met het nummer ‘Hate On Me’ van haar vorige plaat. Al moet ik eerlijk toegeven dat die een stuk interessanter bleef naarmate het nummer vorderde. Hum pand Bounce.
Nog een gast op het album is beatboxer Doug E. Fresh. De beste man horen we op ‘All Cried Out Redux’. Op zijn beatboxbeat zingt Jill Scott. Dit resulteert in een vrij kaal nummer, vrij rauw. En dat bevalt me wel. Jill kan zodoende haar vocale talenten uitbaten. En zingen kan mevrouw Scott natuurlijk zeker.
En dan zeg ik het nu meteen maar. Hier horen we het beste nummer van dit album. Negen minuten genieten van Jill Scott in het nummer ‘Le Boom Vent Suite’. En dat genieten ligt vooral in de erg sterke opbouw van het nummer. Van nul naar negen, erg goed gedaan. Op dit nummer komen muzikale pracht en vocale kracht perfect samen.
Het rustige tempo zet zich voort in ‘So Gone (What My Mind Says)’. Een mooi, rustig nummer. Leuke breaks. Maar het nummer mist wel wat spanning om echt heel interessant te blijven. En de toegevoegde rapper kan daar ook geen verandering in brengen.
En als je dan van nummers houdt waarin de vocalen de hoofdmoot hebben. Weinig, op de achtergrond zijnde, instrumentatie. Zeg maar een klein nummer. Dan zit je goed bij ‘Hear My Call’. Ja mensen, Jill Scott kán prachtig zingen. Dat bewijst ze met dit mooie nummer.
Een aanwezige productie vinden we dan eindelijk weer terug op ‘Some Other Time’. Een vrij standaard R&B beat waarop Jill Scott opvallend zich bediend van spoken word. Jill Scott houdt dus erg van afwisseling en probeert aardig wat dingen uit.
‘Quick’ doet zijn naam eer aan. Een nummer van 1 minuut 49 kan je natuurlijk niet lang noemen. Een vluggertje tussendoor dus. Niet heel bijzonder gedaan.
‘Making You Wait’ is aan de ene kant een typische Jill Scott song. Aan de andere kant is het een typische Jill Scott song waar ik niet van houd. Veel te geknepen gezongen door Jill, ik vind het stukken mooier als deze dame op de vollere manier zingt.
Op ‘Until Then (I Imagine)’ horen we Jill Scott tegen de bierkaai vechten. Want met hoeveel bezieling ze op dit nummer ook wil zingen. Ze kan simpelweg niet tegen uiterst saaie en ongeïnspireerde productie op boxen. Het nummer wordt zodoende saai en eigenlijk wat ongemakkelijk.
Het is wachten bij ‘Missing You’, maar eindelijk horen we dan Jill Scott. Probleem is alleen dat de intro je niet echt warm maakt voor iets moois. Het nummer is uiteindelijk ook erg rommelig. Teveel zanglijnen zijn door elkaar geproduceerd. De gastzanger voegt niet bijster veel toe en ook die overdreven gepitchte stemmetjes zijn té gemaakt. Wederom een zwak nummer. De vierde op rij.
Ook op ‘When I Wake Up’ gebeurt er weer heel weinig. Het kabbelt wel lekker voort voor zo nu en dan op de achtergrond, maar Jill Scott zou met dit nummer toch meer als dat gewild hebben. Zo nu en dan vast relaxed dit nummer, maar even vaak ook te saai. Aan het einde van het nummer hebben ze het geluid van een wekker die afgaat gedaan. Dat was wel nodig ook, want nu was ik toch wel bijna in slaap gevallen.
En we worden bij ‘Womanifesto’ weer op een stukje spoken word getrakteerd. Eerlijkheid dient me te zeggen dat Jill Scott dat altijd op een bevlogen manier doet. Alsof ze op een prachtig gedicht aan ons vertelt. Gevolgd door een bluesy zang. Heerlijk gedaan. Eveneens één van de beste nummers van dit album. En dan heb ik het dus over ‘Rolling Hills’. De afsluiter van deze plaat. Want ‘Womanifesto’ en ‘Rolling Hills’ lopen naadloos in elkaar over. Mooie afsluiter, had ze maar meer van dit soort nummers gemaakt.

Conclusie? Het komt wederom niet in de buurt van ‘Beautifully Human’. Jill lijkt die wereldplaat maar niet te willen overtreffen door ook nu weer met veel te veel middelmaat te komen. Dit is dus wederom een album geworden waarvan ik een paar nummers graag nog los beluister (Le Boom Ven Suite, Rolling Hills). Maar als geheel zal het niet snel meer ten gehore worden gebracht door mij.

Wederom een sterk album van Jill Scott. Weer ijzersterke autobiografisch teksten die met wederom ongelooflijk veel gevoel worden bezongen.
Het album begint wat funkier om daarna vooral wat ballads te hebben, hierna komt het tempo er weer wat meer in.
Ja! ik moet zeggen Ms. Scott heeft me weer vol overtuigd en ze blijft blijkbaar maar topalbums overleveren.

Van alle 3 de studio-albums van Jill Scott vind ik dit toch de minste. Het geheel is mijn inziens niet constant genoeg, in vergelijking met Volume 2 en 3.
Staan fantastische nummers op en Scott overtuigd zeker met haar stem, maar ik hoor ook teveel vullers.

Jilly from Philly werd ooit geïntroduceerd door de hiphoplegendes van The Roots. Haar carrière nam een vlucht en we zijn nu negen (live)albums verder. Daarmee reken ik deze nieuwste worp als haar negende album. Tussen de studioalbums door hield ze ons altijd warm met wat liveplaten of verzamelalbums. Dat was dit jaar ook zo. Niet eens zo heel lang geleden kwam de verzamelaar Golden Moments al uit. Maar we werden al opgewarmd voor dit album met een paar nieuwe singles. En nu ligt die plaat daar, Woman genoemd. Een titel die mijn inziens heel goed bij Jill Scott past. Het is namelijk echt een powervrouw. Een vrouw die in de nu-soul makkelijk meegeteld mag worden naast andere powervrouwen als Erykah Badu en Angie Stone. Een vrouw die ook nog eens een bijzonder constant niveau weet te behalen met haar platen. Voor mij persoonlijk blijft het rijke Beatifully Human uit 2004 haar beste plaat. Kan Woman die troon benaderen?

Het album met het krachtige Wild Cookie. Een nummer met spoken word zoals we dat kennen van Miss Scott. De heerlijke bluesy, funky instrumentals maken het plaatje af. Die krachtige vibe horen we ook terug op Prepared (en eigenlijk op het hele album). Vooral de manier waarop Jill hier zingt is erg intens en krachtig. Het geeft het nummer automatisch iets spannends mee. Je blijft er naar luisteren.
Meer in een letterlijk jubelstemming geraken we met Run Run Run. Een waar feestje komt je oren binnen. Energiek ten top en vrolijkheid in alles. Een lekker uplifting song die moeiteloos overloopt naar het R&B-nummer Can’t Wait. Dit is R&B zoals R&B gemaakt zou moeten worden. Mooie zanglijnen en goede koortjes. Daar kunnen ze in de hedendaagse R&B-tijden nog eens wat van leren.
Lighthouse brengt dan juist weer een modernere sound in de productie. Een bijzonder veelzijdig nummer verder, vooral de vocale capaciteiten van Jill Scott. Capaciteiten die je ook goed terughoort in het recht-toe-recht-aan nummer Fool’s Gold. Met de stem van deze zangeres kan er weinig mis gaan in dergelijke songs.
De interlude Willing zorgt even voor een rustpunt, om daarna door te knallen naar Closure. Dit is echt een ijzersterke song. Sterk gezongen en een mooie productie met die blazers. Hier wordt ik dus echt heel erg blij van. Die blijheid kan ik moeiteloos doortrekken in de Carl Hall cover You Don’t Know. Dit was de eerste single van dit album. Een nummer met mooie volle instrumentatie en vol overtuiging gezongen. Er zit ook redelijk wat blues in haar zang hier.
Daarna weer een interlude-pauze met Pause. Bij Cruisin’ dekt de titel de lading. Een nummer om op te relaxen, met een moderne sound. In een aardig contrast met Say Thank You. Dit nummer is juist wat meer freaky en heeft weer wat meer van die bekende spoken word van Jill Scott. Een bijzonder nummer.
Heel “gewoon” klinkt dan Back Together weer. Een powerballad volgens het bekend recept, met koortjes en al. Niet het meest opvallende nummer, maar nog steeds erg sterk. De energie spat er daarna weer van af op Coming to You. Dit nummer gaat helemaal los en is simpelweg genieten geblazen.
De lastige titel Jayraymecofasola kan Scott zelf wel prima zingen. Dit nummer zoekt het kleinere op. Een meer intiem nummer met een traditionele sound. Het album sluit dan uiteindelijk af met Beautiful Love. Een zoet maar prima duet met BJ the Chicago Kid.

Op dit nieuwe album laat Jill Scott vooral vocaal van zich horen. Met haar power en energie in haar stem weet ze hier het hele album te dragen. Muzikaal schiet het van nu-soul naar R&B, van funky naar blues. Alles komt voorbij op deze plaat die over de gehele linie sterk is. Jill Scott laat met Woman weer echt van zich horen, al verslaat het Beautifully Human niet. Dat is echter geen schande.

(bron: Opus de Soul)

Zijn debuut bij FAME die niet over de gehele linie sterk blijft, maar wel bijzonder goed boeit met onder andere het titelnummer en Stormy Monday Blues.
1. Steal Away – bluesy karakter, sfeervol en erg fijne gezongen. Sterk nummer zeg!
2. Everybody Let’s Dance – meer swing, maar dat is ook wel te verwachten met zo’n titel.
3. Try Me – Jimmy Hughes covert hier James Brown, maar haalt het origineel echt niet.
4. Stormy Monday Blues – mooi beleving in dit nummer. Bluesy karakter uit de titel en vol overgave gezongen.
5. There is Something on Your Mind – muzikaal vrij standaard, maar vocaal wel erg sterk.
6. Lovely Ladies – best te genieten, maar heel bijzonder is het nummer niet.
7. Shot of Rhythm & Blues – swingen en dansen is weer even toegestaan
8. I Want Justice – de swing blijft behouden in dit vrolijke nummer
9. I’m Gonna Rise Again – swingend soulnummer met standaard ingrediënten.
10. I Tried to Tell You – weer meer richting de blues. Sfeervol nummer dat het prima doet bij mij.
11. Neighbor Neighbor – kleine swing doet het leuk. Prima gitaartje zorgt daar voor.
12. I’m Getting Better – rustige, slow afsluiter van een leuke plaat.

(bron: Opus de Soul)

De “andere” Ruffin is ook solo bezig. Minder dan het werk van David, maar nog steeds erg genietbaar.
1. Don’t Let Him Take Your Love Away From Me – vrolijke noten bij een minder vrolijk onderwerp
2. Don’t You Miss Me a Little bit Baby – de vibe is misschien wat minder vrolijk, het onderwerp houd de gemiste liefde
3. Gonna Keep On Tryin’ Till I Win Your Love – mooi, sereen gezongen nummer
4. Farewell is a Lonely Sound – sfeervol nummer, vooral door de front en backing vocals
5. Everybody Needs Love – en zo is het maar net
6. 96 Tears – wordt genoeg energie in dit heerlijke nummer gestopt.
7. It’s Wonderful – prima song, beetje tussendoortje
8. Sad & Lonesome Feeling – goede samenspel van vocalen
9. Love Gives Love Takes Away – lekker ritme in dit nummer.
10. I’ll Say Forever My Love – Motown in alles
11. You Got What it Takes – swingend nummertje voor de glimlach
12. Lonely Lonely Am I – mooie, sterke afsluiter

Met Dirt on the Tonque brengt de Britse Jo Harman alweer haar tweede album uit. Wel is het haar eerste soulalbum, want de eerste plaat was een liveregistratie. In haar thuisland schijnt deze jongedame zelfs al vergeleken te worden met Eva Cassidy, maar of dit in de lijn van die legendarische zangeres ligt is de vraag. Je merkt toch wel dat Harman graag haar eigen ding doet.

I Shall Not Be Moved is daar al een exemplaar van. Jo Harman heeft duidelijk een eigen sound die perfect bij dit prachtige liedje past. Net zo mooi als Worthy of Love is. De rust, de controle, maar ook de intensiteit overtuigen je volledig. En waar deze songs vrij rechtdoorzee zijn, is (This is my) Amnesty een stuk dramatischer qua opbouw.
Na drie rustigere nummers gaat het tempo wat omhoog met Hearstring. Een song die het best te omschrijven is als gewoon een vrolijk popliedje. Van de pop naar de folk met I Don’t Live Here Anymore.
Één van de mooiste en waarschijnlijk het warmste liedje op dit album is Sweet Man Moses. Prachtig bluesy gezongen en Harman buit hier haar vocale mogelijkheden volledig uit. Topper! Even bluesy gezongen is Underneath the River, maar nu met wat meer groove.
Na toch wel zeven sterke tracks zakt het iets in met het aardige Fragile en niet al teveel zeggende Cold Heart. We prijzen ons dan ook gelukkig dat Better Woman weer wat meer kracht uitstraalt, meer energie geeft. Om dan af te sluiten met het langzame, maar wederom mooie What You Did For Me.

Simpelweg een sterk album dus. Op twee songs(van de elf) na weet Jo Harman te overtuigen. Misschien niet die echte soul, maar de stem van deze dame zal iedereen triggeren.

Het moet gezegd worden, ik heb een beetje een haat/liefdeverhouding met Joan as Police Woman. Zangeres Joan Wasser is mij namelijk al een aantal keer aangeraden, maar echt overtuigen was nog wat lastig voor haar. Eigenlijk kan er gezegd worden dat gaandeweg het per album beter en beter werd. Joan liet aardig wat soul horen op haar vorige plaat, The Deep Field, bijvoorbeeld. Nu hoorde ik dat dit album ook weer in lijn met die voorganger zou liggen en voor een beetje soulpop ben ik altijd wel te porren, dus we hebben The Classic maar eens opgezet.

En opener Witness doet mij meteen glimlachen. Gewoon een erg cool nummer waar ik erg vrolijk van wordt. Zo maak je dus songs die ijzersterk in elkaar steken. Laat dat maar aan Joan as Police Woman over. Ook Holy City swingt daarna behoorlijk. Wat bestaat er toch fijne muziek. Swing die weer ook weer terughoren in het doowop-achtige titelnummer. Lekker heen en weer heupwiegen met de muziek. Als drie van de totaal tien nummers mij bevallen kan je zeker spreken van een goede opening.
Dit wordt een beetje teniet gedaan door track 4. Good Together is een stuk minder mijn ding. Ik heb niet zo veel met die bombastische pop/rock waar dit nummer zich van leent. Gelukkig pakt Joan het een stuk kleiner en intiemer aan met het mooie Get Direct. Goede afwisseling ook. Om dan de bombast weer op te pakken op What Would You Do.
Een nummer dat me ook wat minder aanstaat is New Year’s Day. Dat komt eigenlijk vooral door de wat snauwerige manier waarop Joan dit nummer zingt. Stemgebruik bevalt me gewoon niet zo. Ik zing een stuk liever mee met het vrolijke Shame. Een echte meezinger.
Stay is dan juist weer wat saaitjes. Er gebeurd mijn inziens te weinig in dat nummer. Saai is niet hetzelfde als loom. Want loom kan heel fijn zijn, dat bewijst afsluiter Ask Me.

Een goed begin dus, en dan wat wisselend succes. Maar de weg omhoog die Joan as Policewoman bij mij ingezet heeft gaat verder omhoog. Dat zeker.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Ook dit is er weer eentje in het rijtje van nog nooit gehoord. Een bijzonder stem moet ik zeggen. Het was even wennen, maar het past wel heel goed bij de sfeer, bij de muziek. En die sfeer en die muziek zijn mooi. Het folkgenre lijkt me toch ook wel te liggen als ik af ga op dit soort albums en andere die reeds gepasseerd zijn. Opener Emily vind ik dan wel het mooist van dit album.

Een genre op zich is het geworden: 90’s R&B. Ik luister er nog graag naar en nog liever dan luisteren, praat ik er over. Blackstreet, SWV, TLC, Bell Biv DeVoe, noem ze allemaal maar op. Allemaal grote namen in de 90’s R&B. Natuurlijk hoort daar ook het viertal Jodeci bij. Tussen 1991 en 1995 waren ze immens populair en die populariteit zorgde voor split up. K-Ci & Jojo gingen samen verder om ook nog menig (zwijmel)hit te scoren. Toen hoorde ik dit jaar dat er nieuwe plaat uit zou komen van K-Ci, Jojo, Mr. Dalvin en DeVante Swing. Laten ze de 90’s R&B herleven? Dat is voor mij toch wel de grote vraag.

Het album telt twaalf songs, maar eigenlijk twee minder. Nobody Wins en Sho Out staan om onduidelijke redenen namelijk twee keer op de plaat. Bij de één doet Jodeci het zelf, bij de andere versie krijgen ze respectievelijke hulp van B.o.B. en Liana Banks. Dat op zich is toch wel een bijzondere keuze, maar als die tien songs goed zijn dan hoor je mij niet klagen.
Maar daar schort het dus ook wel een beetje aan. Nergens willen de mannen Jodeci de 90’s R&B laten herleven. Oké, fair enough. Je wilt immers nu ook nog scoren. Maar om dan bijna constant te vervallen in alle platgereden R&B paden is wel heel erg makkelijk. Muziek voor de huidige jeugd en massa, dat is toch wel een beetje het uitgangspunt geweest. Nogmaals, dat is wel een heel erg makkelijke keuze.
Is opener Too Hot nog best aardig en kan dat ook gezegd worden over de eerste versie (die zonder Banks) van Sho Out, daarna wordt het toch wel een stuk minder. Van matig tot te hip (Every Moment). Van slecht tot te veel (Nobody Wins). Van zwijmel-de-zwijmel zonder overtuiging (Jennifer) tot een gevalletje “dit is het ook niet”.

Nee, al met al is dit wel een heel erg matig return-album geworden van Jodeci. Bijkans niet serieus te nemen en geen way-back-to-memory-lane. Voor de Memory Lane zet ik de oude 90’s tracks wel weer op. (of Minnie Riperton)

(bron: Opus de Soul)

Freek 'N You is hierop het bekendste nummer denk ik zo. Jodeci is natuurlijk de groep waaruit K-Ci & Jojo kwamen.
Dit album is niet hun beste en vooral erg standaard