Sinds de aankondiging in 2008 keek ik al uit naar The H. Na vijf jaar wachten had ik dan ook niet meer verwacht dat het collaboratie album van Birdman en Rick Ross ooit het daglicht nog zou zien. Vorige week verscheen er dan bericht dat het album toch nog ging uitkomen, in zekere zin.

The H is van LP naar een mixtape gedegradeerd. Een mixtape waar dan nog eens geen 'nieuw' materiaal opstaat. We hebben het allemaal nooit eerder gehoord (behalve Sun Come Up dan: zie Glasses Malone's album), maar het is niet nieuw in de zin van dat het recent opgenomen is. Nee, het is allemaal materiaal dat opgenomen is in 2008.

Dat vind ik jammer. Vooral omdat de sound van mainstream Hip Hop de laatste paar jaren ten goede is veranderd. Rick Ross is nu een beter MC/entertainer dan circa 2008, naar mijn mening. Birdman daarentegen zat toen wel op zijn hoogtepunt, gezien 5 * Stunna een pareltje is waar hij nooit meer over kan.

Verdere minpunten zijn de host, DJ Khaled, die elk nummer zijn zegje eens wilt doen, de 'ontploffing' aan het begin van elk nummer, de twee minuten durende intro van Flashy Cars Movie Stars en het 'nummer' Homey 'N' Hoes.
Begrijp me niet verkeerd, het klinkt nergens echt slecht. Maar het album mist enkele uitschieters.

Hopelijk komt er ooit nog een volledig album (geen mixtape, zeker niet gehost door Khaled!) van Birdman & Rick Ross vol met nieuwe nummers. Dat zou nog eens geweldig kunnen zijn!

Dit project is een tegenvaller. 3*

Toffe soundtrack voor een toffe film.

Van superhelden-films ben ik sowieso een liefhebber, met name de MCU-films (en in mindere maten series) vind ik echt geweldig. Daarom was het wel tof om te kijken wat één van mijn favoriete artiesten, en labels (Top Dawg/Aftermath), zouden doen met de soundtrack voor zo'n populaire filmfranchise.

Het is geen soloalbum van Kendrick Lamar geworden maar hij komt wel ontzettend veel voor op deze compilatie van nummers, op alle nummers waar hij niet gecrediteerd is hoor je hem zelfs subtiel en/of heeft hij productie-credits. Daarnaast is hij uiteraard ook de executive producer van Black Panther: The Album.

De 5 nummers waar Kendrick Lamar gecrediteerd is als hoofdartiest zijn genieten geblazen. All the Stars is een leuke radiosingle met SZA en de 2 afsluiters zijn geweldige collaboraties met Travi$ Scott en The Weeknd. Deze versie van King's Dead is ook leuker dan die op Jay Rock's derde album vind ik.

De 2 overige Black Hippy-leden leveren hier ook sublieme nummers af. Ab-Soul en Anderson .Paak zorgen met Bloody Waters voor een sterke track en ScHoolboy Q laat vooral horen dat het jammer is dat X zijn enige contributie is aan deze soundtrack.

Opps en Paramedic! zijn harde bangers, Jorja Smith laat zien een talentje te zijn op I Am en Seasons is een leuk nummer om REASON te introduceren aan de wereld.

De overige nummers zijn ook goed gecomponeerd maar minder noemenswaardig.

Benieuwd of dit team ook gevraagd wordt voor de sequel van Black Panther!

4*

Hier kan ik maar weinig mee.

Met deze mixtape stelt Benny the Butcher de artiesten van zijn label Black Soprano Family (BSF) voor: Rick Hyde, Heem, Jonesy en LoveBoat Luciano.

Dit project opent met een geweldige solotrack van Benny zelf en nadien krijgen we Grams in the Water wat ook één van de hoogtepunten is, voornamelijk de sound van die track en het refrein van gastartiest Dwayne Collins vind ik wel tof. Da Mob heeft misschien wel de vetste beat van dit tapeje, eentje dat The Butcher wederom butchered.
Nadien zijn zowel het labelhoofd als mijn interesse spoorloos.

Het probleem is dat ik het BSF-collectief niet interessant vind. Het verschil tussen de kwaliteiten van de "Crime boss" en zijn "captains" is best groot. De 4 artiesten zijn naar mijn mening, afgaande van dit project en wat andere strofes, op hun best maar gemiddelde rappers. Geef mij maar Griselda zelf en ook Conway zijn label (DrumWork) lijkt me wel potentieel te hebben.

Benny besluit terug te komen om de mixtape af te sluiten en deze track bevestigd mijn gevoel voor mij persoonlijk.
DJ Drama verpest de boel toch ietwat... maar dat moet je erbij pakken met tapes van de Gangsta Grillz-serie.

Sinds de eerste luisterbeurt twijfel ik tussen 2,5* en 3*. Wegens de vier nummers met de baas en dat de overige 4 nummers niet echt slecht zijn (gewoon erg 13-in-een-dozijn), krijgt dit het voordeel van de twijfel. Zeker ben ik er daarentegen niet van dat ik een tweede labelalbum van BSF een kans zou geven.

Magere 3*.

Hoe meer tijd er verstrijkt hoe meer ik liefhebber aan het worden ben van Black Thought.

Als ik deze meneer in een tracklist als gastartiest zie staan kijk ik uit naar die track want je weet dat de hoofdrapper dan ook met zijn A-game moet komen, dat is sowieso wat Black Thought steeds doet. Na meesterstrofes op het werk van andere artiesten was het ongeveer twee jaar geleden toch tijd voor mij om Streams of Thought, Vol. 1 (en 2) ook eens een kans te geven.

Het concept van de EP is simpel: de woordenkunstenaar rapt vier beats van 9th Wonder (een producer dat ik heel hoog heb zitten) helemaal aan flarden en laat horen waarom de fans al die jaren al aan het wachten waren op solowerk. Enkel het vijfde nummer is niet geproduceerd door 9th Wonder maar door Khrysis, niet dat dit onder moet doen voor de vorige vier tracks hoor.
Ik betrap me er op dat ik veel sneller naar het solowerk van Black Thought teruggrijp dan naar de albums van The Roots.

Persoonlijk vind ik het toch interessant dat hij na meer dan 25 jaar in de industrie te zitten eindelijk besloot een soloprojectje uit te brengen. Volgens mij moest hij zijn artistiek ei kwijt aangezien The Roots al sinds 2009 de huisband is van Jimmy Fallon en sinds 2014 geen album meer uitgebracht hebben. Met de gastbijdrages en dit (en de twee opvolgers) herinnert Black Thought er iedereen wel mooi aan heel wat meer in zijn mars te hebben dan deel uit te maken van een band voor een komiek op televisie.

4*

Heel lekker album inderdaad!

Sinds enkele jaren ben ik meer en meer aan het luisteren naar Frithop (Belgische Hip Hop) en tijdens mijn ontdekkingstocht kwam ik ook het werk van blackwave. tegen. De vorige twee projecten vielen goed bij mij in de smaak al zet ik het niet zoveel op tegenover een Zwangere Guy of Pasi bijvoorbeeld. Waar dit duo zich onderscheidt is uiteraard dat ze Engelstalige muziek maken in tegenstelling tot hun landsgenoten.

Beide heren vind ik persoonlijk niet uitblinken in het rappen en zingen maar in combinatie met hun beats klinkt het echt wel prima hoor. Dit project ligt in het verlengde van hun vorig werk voor mij aangezien ik hier ontzettend van geniet als het opstaat maar er staan geen uitschieters op noch denk ik er veel aan om no sleep in LA op te zetten. Wel durf ik zeggen dat dit album veel meer aandacht verdient!

Heel leuk trouwens dat ze een gastbijdrage van Dreamville-rapper Lute hebben! Zelfs in Amerika is dit maar een kleine rapper maar alsnog geweldig dat ze dit voor elkaar gekregen hebben als Belgische muzikanten.

4*

Precies wat je mag verwachten.

Harry Fraud produceert dit collaboratiealbum mooi aan elkaar, het blijft toch indrukwekkend dat hij aan dit tempo zo'n mooi producties kan blijven maken. Voor Boldy James moet je zijn, mij weet hij wederom niet volledig te overtuigen. Hij vecht heel het album precies hard tegen zijn slaap. Benny the Butcher komt langs op Rabies, dat is altijd leuk.

Harry is duidelijk de ster van The Bricktionary. Als je dan ook nog eens fan bent van Boldy mag je dit niet laten liggen.

Kleine 3,5*

2019 is gestart met een timide knal.

Voor mij komt deze rapper helemaal uit het niets. Toen eind 2017 bekend gemaakt werd dat Boogie de nieuwste telg is in het Shady-kamp was ik verward maar tegelijk ook zeer benieuwd. Het zit nog steeds zo in mij gebakken dat ik het hele G-Unit/Shady/Aftermath-team met een grote interesse volg... al is het de laatste jaren niet echt nog een team te noemen.
Boogie was te gast op Book of Ryan van Royce da 5'9" waar hij me positief opviel maar verder bleef ik vooral in het ongewisse.

Pril in het huidige jaar was het album er dan net zoals het nieuws van zijn getekend contract: als een verrassing. Zonder enige verwachting begon ik aan Everything's for Sale en het overtuigde me meteen.
Deze LP is met zijn kleine 40 minuten een project met een consequente en laidback sound.

Naast Soho, Rainy Days en Self Destruction moet je hier geen knallers verwachten. Het gros van dit debuut bestaat uit rustige nummers waar Boogie met zijn manier van rappen en harmoniëren prima tot zijn recht komt. Spannend wordt het nergens, maar het luistert o zo lekker weg.

Lolsmh is voor mij persoonlijk het enige mindere moment in een anders uitermate genietbaar project.

Boogie moet gewoon in zijn comfortzone blijven en niet te veel met andere artiesten gaan samenwerken en/of te veel bemoeienissen van Eminem opzoeken. Blijkbaar was het Boogie's voorwaarde dat hij gewoon artistieke vrijheid mocht behouden toen hij zijn contract tekende bij Shady/Interscope... dit kan enkel maar positief uitdraaien lijkt me. Geen Slaughterhouse-gevalletje hierzo.

4*

Prima.

Brother Ali doet wederom heerlijk zijn ding op warme en sfeervolle producties van Ant. Niets nieuws onder de zon, de heren hebben eerder al veel bewezen een uitstekend rapper-producer duo te zijn. De rapper hoor ik het liefst een verhaal vertellen, zoals Two Dudes, hij is een zeer begenadigd verhalenverteller. De overige nummers luisteren ook prima weg.

Heel veel keer ik niet terug naar Satisfied Soul, maar dat is normaal bij Brother Ali. Eenmaal ik besluit zijn muziek op te zetten geniet ik er van... heel veel grijp ik er gewoon niet naar.

Gek wel dat het na zoveel jaren weer geproduceerd is door Ant en dan toch niet uitgebracht is via Rhymesayers Entertainment.

3,5*

Brother Ali is weg bij Rhymesayers Entertainment en de interesse in deze MC is weg?

Zo lijkt het toch. Dat is zonde, want met Love & Service heeft de beste man oprecht een goed album afgeleverd. Brother Ali zijn zachte en duidelijke stem is het perfecte huwelijk met de beats die hij van unJUST voorgeschoteld krijgt. De producer kende ik nog niet maar hij laat hier wel wat horen! Het lijkt alsof hij veel gebruik maakt van live instrumenten en de Jazz-invloeden zijn duidelijk te horen.
De gastheer past wat mij betreft echt geweldig op dit soort producties.

Ottomans, Awaken, The Collapse, Cadillac, Gauntlet, Ghosts en de titeltrack zijn mijn favorieten... al moet de rest van deze LP er niet veel voor onderdoen.
Cadillac laat nogmaals zien dat één van de grootste sterktes van Brother Ali zijn vaardigheid in storytelling is, zo is Shine On (The Bite Marked Heart EP) één van mijn favoriete nummers van deze rapper. Cadillac is wel veel zwaarder en meer deprimerend van onderwerp dan Shine On, erg sterke vertelling van een verschrikkelijke gebeurtenis waar zwarte mensen in de VS jammer genoeg veel mee in aanraking komen blijkbaar.
Meteen daarna komt Gauntlet, dat nummer heeft waarschijnlijk wel mijn favoriete beat van heel dit project. Roc Marciano klinkt ook heerlijk op dat nummer.

Jammer dat er blijkbaar niet veel interesse meer is voor deze top-MC. Wat mij betreft is Love & Service zeker ieders aandacht waard.

4*

Fijn album.

Net zoals zijn vorige projecten is dit gewoon een fijn R&B-albumpje. Bryson Tiller is geen topzanger, de hype rondom hem heb ik ook nooit volledig begrepen maar hij levert in combinatie met de producties meestal wel leuk materiaal af.

Op Stay Gold laat hij het zingen grotendeels voor wat het is en begint hij te rappen, daar vind ik hem ook niet verkeerd in klinken.

Victoria Monét en Clara La San zijn welgekomen afwisselingen op dit vierde studioalbum. Vooral Random Access Memory [RAM] is echt een heerlijk plaatje, sonisch gezien staat het vrij ver van het bulk.

Veel zal dit niet meer voorbij komen bij mij, dat doen zijn vorige projecten ook niet. Leuk, maar niet meer dan dat.

3,5*

Sterke opvolger.

Zijn debuutalbum had hij gemaakt als soort zoethouder voor de fans aangezien Pimp C in de gevangenis zat maar ik denk niet dat hij echt van plan was een soloartiest te worden. Vanaf het overlijden van zijn partner kon hij niet anders dan verder gaan als soloartiest en zo was zijn tweede soloalbum II Trill (woordspeling op Too Trill) tot stand gekomen.

Net zoals het bij Trill het geval was mag J. Prince dit album wederom openen, de titeltrack is een epische track geworden waar Z-Ro ook laat horen waarom hij een ondergewaardeerd artiest is.
Damn I'm Cold, de liefdesbrief naar Southern Hip Hop dat You're Everything (Mr. Lee!) is, My Block, het tekstueel diepere Get Cha Issue, Good II Me, de UGK-track Underground Thang, If I Die II Night, het eerbetoon aan Pimp C (Angel in the Sky) en Keep It 100 zijn allen ook prachtige nummers.

Pop It 4 Pimp vind ik een gedrocht, heb ik nooit iets aan gevonden. That's Gangsta met Sean Kingston is het type radiosingle waar er vroeger veel van bestonden en achteraf bekeken niet heel natuurlijk over komt.
De overige nummers zijn gewoon leuk.

Niet zo sterk als de klassieker dat de voorloper was maar nog steeds wel een heel solide album hoor. Buiten Pop It 4 Pimp is dit gewoon over het algemeen weer goede muziek gebracht door een levende legende.

4*

Big K.R.I.T. vist Bun B op.

Na Trill OG: The Epilogue had ik om eerlijk te zijn niet veel zin meer in een nieuw album van Bun B, na zo'n tegenvaller had ik genoeg met zijn oude materiaal. In 2017 kwam echter het nieuws naar buiten dat niemand minder dan Big K.R.I.T. het nieuwe album van Bun B zou produceren. KRIT is diegene dat voor mij persoonlijk het dichtst bij de sound en gevoel van UGK van weleer komt dus mijn vertrouwen in een project van Bun was voorzichtig terug.
Midden 2018 was Return of the Trill er dan eindelijk, Big K.R.I.T. heeft het niet volledig geproduceerd maar is wel één van de executive producers. Hij heeft 6 beats op dit album (de eerste twee, Outta Season, Blood on the Dash, Slow It Down en Gone Away) en is maar liefst 5 keer te horen.

Waar Bun B bij de twee Trill OG-albums experimenteerde en meer afstand nam van de warme Southern-sound gaat hij op dit vijfde soloalbum volledig terug naar de roots.
De collaborateurs houden ook meer steek dan die van de twee voorgaande albums. Naast KRIT produceren onder andere Big E, Mannie Fresh, BeatKing en Cory Mo ook op deze plaat.
Qua gastartiesten zijn naast KRIT namen zoals Killa Kyleon, T.I., Slim Thug, Lil' Keke, Lil' Wayne en 8Ball & MJG exact hetgeen wat je wil op een plaat van deze levende legende. Wijlen Pimp C is zelfs tijdens korte interludes op U a Bitch nog eens te horen op een LP van zijn oude partner.

Blood on the Dash vind ik het hoogtepunt. Bun rapt sterk en laat zijn storytelling skills nog eens zien op de heerlijke productie van KRIT, het refrein door die laatstgenoemde en Gary Clark, Jr. maakt het plaatje af. Zoals te verwachten valt behoren de overige 5 producties van KRIT ook tot de sterkste punten van Return of the Trill.
KnowWhatImSayin is een heerlijk Southern nummer met H-Town buren Slim Thug en Killa Kyleon. Hoes from da Hood met BeatKing is een lekker knallertje. U a Bitch "van" UGK met een productie van Cory Mo is ook goed comfortabel. Grow Up is een leuke reünie met andere grootheden 8Ball & MJG.

Er staan ook een paar vreemde keuzes op dit album dat het toch weerhoudt van een betere score.

Het door Mannie Fresh geproduceerde Traphandz met Yo Gotti en 2 Chainz klinkt veel commerciëler en meer opgetogen dan de bulk van het album. Het is een leuk nummer maar het past niet geheel bij de sfeer van het album om eerlijk te zijn. Myself met Run the Jewels (+ beat van El-P) had beter tot zijn recht gekomen op een album van dat duo. Rudeboi met Lil' Wayne is een Reggae-achtig nummer geworden waar beide heren ook zo'n accent imiteren, heel vreemd... veruit het minste nummer op de plaat. Never Going Back vind ik ook niet zo'n geslaagd experiment wegens de mindere beat en de bijdrage van UK-rapper Giggs.

Volgens mij had er meer ingezeten als Big K.R.I.T. meer beats verzorgd had maar al bij al was dit toch een goede comeback van Bun B. Persoonlijk blijf ik duimen of er ooit een volwaardig collaboratiealbum van beide heren zou komen!

Stevige 3,5*!

Op deze manier start je een solocarrière.

Pimp C zat opgesloten in de gevangenis dus kon UGK geen muziek meer maken maar om de fans niet in de koude te laten staan besloot Bun B zijn debuut als soloartiest de wereld in te sturen en zo de namen UGK, (Free) Pimp C en H-Town relevant te houden. Trill is één van de beste albums dat H-Town (Houston, Texas) te bieden heeft. Voor diegenen die het nog niet zouden weten: "trill" is de overtreffende trap van "real", een term dat Bun steeds laat terugkomen in zijn albums.
Pimp C is enkel te horen op klassieker Get Throwed.

De baas van legendarisch label Rap-a-Lot Records, J. Prince, mag het album openen. Hij heeft een ontzettend vette stem (hij praat, het is geen artiest) en vind ik steeds een goede keuze om een album van deze regio te openen. Nadat hij zijn zegje gedaan heeft rapt Bun B die korte intro volledig kapot en hij stopt hier niet mee tot hij aan de laatste track belandt is. Hij wou de naam UGK eer aan blijven doen en ervoor zorgen dat zijn broeder Pimp C niets te kort kwam wanneer hij vrijgelaten werd. Bun laat op elke track horen één van de sterkste rappers allertijden te zijn.

Mr. Lee, wat een producer is het toch hé! Absoluut één van mijn favoriete producers allertijden en dé naam die meteen opkomt als we het over H-Town rap hebben, jammer dat hij relatief onder de radar blijft en we tegenwoordig niet veel beats meer horen van deze man. Get Throwed, Pushin' en I'm a G (co-productie) zijn alle drie van zijn hand en behoren tot het summum van Bun B zijn carrière, voornamelijk die eerste twee genoemde. De eerste genoemde is een reünie tussen de mannen van UGK en Jay-Z, Young Jeezy en Z-Ro maken het feest compleet en leveren een ware klassieker af.

Draped Up, de remix, What I Represent en Retaliation Is a Must zijn ook duidelijke voorbeelden van de typische H-Town sound. De vibraties op de achtergrond en muzikale invloeden van Westernfilms zijn typische kenmerken die ik ongelofelijk verslavend vind klinken.
De remix van Draped Up is, naar mijn mening, misschien wel de beste posse cut allertijden. Wat mis ik de tijd dat een hoop H-Town allstars op dezelfde geniale beat kropen om zo als één solide geheel naar buiten te komen. Alle rappers doen het uitstekend op die remix en ten slotte rapt Bun B iedereen netjes naar huis.

Trill Recognize Trill is een heerlijke banger, The Story laat horen dat Bun B een begenadigd storyteller is terwijl hij de levensloop van UGK uit de doeken doet en Hold U Down is een magnifieke collaboratie tussen Bun, Birdman, Mike Jones en R&B-zanger Trey Songz.
I'm Fresh, I'm Ballin' en Who Needs a "B" luisteren ook leuk weg.

Deze klassieker is echter niet zonder misstappen jammer genoeg. Bun rapt op Bun ijzersterk maar de beat is wat te kaal en het refrein te eentonig. Get It is duidelijk een product van zijn tijd, in die tijd waren Ying Yang Twins populaire rappers en Mr. Collipark een graag gezien producer maar dat is toch een sound dat de tand des tijd niet volledig doorstaan heeft naar mijn mening.
Bonustrack Late Night Creepin' vind ik volledig kleurloos en niet echt bij het geheel passen. Skinhead Rob en Travis Barker zijn ook maar een vreemde combinatie met deze levende legende.

Absoluut een klassieker en een album dat één en al H-Town uitademt.

Dikke 4*

Ondergewaardeerd album.

Trill OG (woordspeling op Trilogy) mikt op een groter publiek dan haar twee voorgangers als we naar collaborateurs Drake (2x), T-Pain, J.U.S.T.I.C.E. League, Drumma Boy, Boi-1da, Play-N-Skillz en zelfs een strofe van wijlen 2Pac kijken maar dat betekent niet dat dit zoveel slechter is als zijn vorig solowerk.

Chuuuch!!! opent zoals we gewoon zijn van een Bun B-album met een woordje van J. Prince en naar goede gewoonte is dit ook één van de toppers op dit derde soloalbum. Put It Down is een heerlijke single met Drake (al beluister ik liever Cook It Down van Pusha T). Right Now is een feel-good nummer dat UGK en Trey Songz op dezelfde track zet met legende 2Pac. Speak Easy met Twista knalt heerlijk door de speakers met die heerlijke beat. Ridin' Slow is een fijne collaboratie met H-Town collega Slim Thug. Legendarisch producer DJ Premier mag de beat verzorgen van Let 'Em Know en die combinatie werkt goed.
Just Like That, Countin' Money en Snow Money zijn bescheiden bangers die je zou verwachten op het album van een Trap-rapper.

I Git Down 4 Mine vind ik wat nietszeggend en Trillionaire met T-Pain is een single dat een product van zijn tijd is. De andere nummers zijn gewoon oké.

Trill OG is gewoon een goed album, niet zo memorabel als haar twee voorgangers (en het werk van UGK) en is absoluut niet de perfecte score van The Source waard maar nog steeds een onderhoudend plaatje.

3,5*

Het minste album dat Bun B tot nu toe heeft afgeleverd.

Zoals de titel van dit vierde soloalbum al doet vermoeden staat dit album niet volledig op zichzelf. Trill OG: The Epilogue bevat voornamelijk muziek dat Trill OG niet gehaald heeft, left-overs dus. Ik heb het steeds raar gevonden dat hij dan 3 jaar na datum die liederen gebundeld heeft en nog wel als een studioalbum uitgebracht heeft.

Cake van UGK met Big K.R.I.T. en Lil' Boosie is de climax van dit project, die productie van KRIT is ook zo'n typische beat dat laat horen waarom die man net zo geniaal is.

Het bulk is toch een heel stuk minder dan die geniale track jammer genoeg. Slecht zou ik de nummers niet direct willen noemen maar er staat gewoon niets anders noemenswaardig op.
Fire is een "banger" met Rick Ross en 2 Chainz als populaire gastrappers maar het klinkt zo verdomd standaard. DJ Khalil, Raekwon en vooral Kobe vind ik niet zo'n geslaagde combinatie met de gastheer op No Competition. Don't Play with Me brengt UGK ook weer samen maar laat niets speciaals horen. Gladiator blijft een raar nummer op deze LP omdat het al een bonusnummer was op het vorige album. Stop Playin' brengt ook niet het beste in Bun, Royce da 5'9" en Redman naar boven.
The Legendary DJ Screw is een H-Town posse cut dat vlees noch vis is.

Bun B en de gastartiesten doen nog wel hun best hoor (al laten ze niets speciaals horen) maar het zijn de vaak ondermaatse en saaie producties die roet in het eten gooien. Waar zijn namen zoals pak'm beet N.O. Joe, Cory Mo, Mr. Lee, S. Williams of CHOPS?
Cake staat echt veruit alleen op Trill OG: The Epilogue.

Dit was zijn laatste album op het legendarische label Rap-a-Lot Records... een label dat nadien precies ook gewoon verdwenen is trouwens?

Verlaging naar 2,5*.

Fijn.

Yokozuna Trill is dus een EP van deze levende legende dat volledig geproduceerd is door Japanse producers. Deze producers zijn allemaal gecrediteerd als gastartiesten... Lil' Keke, Jessica Forest, Le$, Jay Worthy, Jack Freeman en Cz TIGER zijn de enige echte gastartiesten.

Hoor je dat het instrumentele gedeelte van Japanse makelij is? In feite niet, het zijn allemaal puike instrumentaties maar ze konden even goed van Amerikaanse (of andere) mensen komen.

Bun B heeft natuurlijk al lang niets meer te bewijzen, het mag duidelijk zijn dat hij een levende legende is en één van de beste rappers is dat ooit het Zuiden gekomen is. De Trill-ogie en voornamelijk zijn werk als de helft van UGK spreken voor zich. Nu doet hij enkel nog waar hij zin in heeft, of het nu 3x een album live opnemen is gedurende 24 uur met Statik Selektah of in Japan rondtrekken en samen te werken met plaatselijke producers, het bereikt niet meer de hoogtes van vroeger maar het klinkt nog wel erg lekker.

Bun B staat op scherp, dat in combinaties met goede beats en H-Town collega's Lil' Keke en Le$ die even langskomen zorgen voor een fijn EP'tje. Veel replaywaarde heeft het niet, wel gewoon leuk voor liefhebbers van deze MC.

3,5*

Genieten!

Levende legende Bun B is terug met een album, eentje dat volledig geproduceerd is door Cory Mo. De producer heeft in het verleden onder andere geproduceerd op het allerlaatste UGK-album. Bun B past echt perfect op dit type beats en houdt voor mijn part de naam van UGK goed hoog. UGK is waarschijnlijk wel mijn meest favoriete Hip Hop-duo. Dringend moet ik de albums allen nog eens in de volledigheid beluisteren!

Bun rapt op het level dat we wel van hem mogen verwachten en Cory Mo (met co-producers op 3 tracks) zorgt ervoor dat er over het algemeen een feel-good gevoel over Mo Trill sluimert. Als groot fan van UGK en iemand dat, vooral vroeger, ontzettend veel naar H-Town-rap luisterde kan ik dit absoluut goed smaken.

Slim Thug, Lil' Keke, Trae tha Truth, Devin the Dude, Z-Ro en Le$ zijn exact dé gastartiesten die je erbij moet halen om het H-Town gevoel aan te sterken. Maar ook mede-Zuidelijken David Banner en vooral Big K.R.I.T. bewijzen enkel eer aan dit geluid.
De andere gastartiesten doen het naar mijn mening ook allemaal uitmuntend, ze passen perfect op de producties van Cory Mo. Mo Trill staat vol gastartiesten maar ik vind persoonlijk dat Bun B steeds best klinkt in samenwerking met iemand anders, liefst met wijlen Pimp C uiteraard.

De tracks zijn allen aan elkaar gewaagd en ik word oprecht gelukkig als dit project op staat. This World is iets zwaarder op de hand dan het gros maar is ook een pareltje, vooral het pianowerk van Zaytoven is subliem.

Als je opbeurende Hip Hop wil horen dat simpel in het gehoor ligt is dit absoluut een aanrader!

4*

Genieten!

Way Mo Trill is het vervolg op Mo Trill, het collaboratiealbum van Bun B en producer Cory Mo uit 2022. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: dit is gemakkelijk het beste project van Bun B sinds het eerste deel.

Bun B is steeds een ijzersterke MC, dit komt ook naar voren op mindere producties. Cory Mo is echter een producer afkomstig uit de H-Town, deze man weet de rapper producties voor te schotelen zodat de vocalist zich een vis in het water voelt. Heel fijne en lichte producties. Way Mo Trill is een LP waar ik instant vrolijker van word.

De gezongen refreinen geven een nostalgisch gevoel en doen me denken aan de hoogdagen van UGK. De refreinen zijn niet ingezongen door pure zangers... nee, melodische rappers leveren ze af en weten steeds een catchy product af te leveren. There He Go, I Can't Lie, Down in the South, Still Outside, Niggas Ain't Right (Z-Ro!) en Put You on Game zijn hier uitstekende voorbeelden van. De hekkensluiter is trouwens echt geniaal, puur genot.
Better Believe It en Can't Stop My Hustle zijn ook sterke nummers, hier zijn de refreinen dan wel weer door "echte" zangers ingezongen.

Everywhere We Go is dé banger van dit album, het enige nummer dat niet mee doet met de vrolijke vibe van Way Mo Trill. Harde Trap-beat, het refrein is een Pimp C-sample... maar Juicy J en zijn broer Project Pat stelen uiteraard helemaal de show op zo'n productie (zonder afbreuk te doen aan de gastheer).

Way Mo Trill is een geweldig album geworden, met gemak één van de sterkste projecten van 2025. Dit maakt de UGK en H-Town fan in mij zeer gelukkig. Volgende maand komt blijkbaar TrillStatik 5 (met producer Statik Selektah) uit, wat mij betreft moet Bun B die reeks niet verder zetten... gewoon meer tijd steken in albums zoals dit.

4*

Vorig jaar begon al prettig.

1 januari 2021 zag Distant het daglicht, een 6 nummer tellende collaboratie-EP van H-Town rappers Bun B en Le$. Van Bun B ben ik fan maar met laatstgenoemde was ik vooral enkel bekend van naam, zo nu en dan had ik er al eens een strofe van voorbij horen komen maar niet regelmatig.

Bangers moet je niet verwachten op deze EP. Beide heren rappen lekker gecontroleerd over relaxte producties die niet bekleed zijn met al te veel toeters en bellen. Wie verantwoordelijk is voor deze composities is me niet bekend.

Veel indruk maakt het projectje niet, er bestaat materiaal dat beter bij blijft en het is moeilijk om aan te raden maar telkens ik Distant op zet geniet ik er wel van. Bun B en Le$ bezorgen ons gewoon een uiterst chille 20 minuten.

Een halfje lager zou misschien iets realistischer zijn maar ik blijf toch bij mijn score!

4*

Dit album is in één ruk opgenomen op woensdag 17 april 2019. Heel het evenement is live uitgezonden op YouTube. Zondag 21 april zag deze LP het licht al (via Tidal).

Bun B en Statik Selektah hadden elk een paar bevriende artiesten uitgenodigd om dit evenement bij te wonen en om zo een bijdrage te leveren aan dit werk. Het klinkt daarom ook niet als een Bun B en Statik Selektah-album, maar meer als een groot groepproject waar Bun wel op elke track te horen is.

De beats zijn goed, Bun rapt zoals vanouds en de meeste gastrappers flowen en spitten er lekker op los. De enigen die voor mij buiten de boot vallen zijn Meechy Darko, zanger Haile Supreme en de niet-gecrediteerde zanger dat het toffe Time Flies wel een beetje verpest.

Het is geen mijlpaal in de carrière van beide heren en meer dan gewoon leuk wordt het nergens. Leuk om een paar keer op te zetten, maar niet een project van lange adem... al was dit ook niet de intentie van dit duo neem ik aan.
Dit ging over het live-evenement en het creëeren van een gans album onder de ogen van heel de wereld in een zeer korte tijd.

3* met kans op een 0,5* verhoging in de toekomst.

Net zoals het eerste deel is dit album opgenomen in 12 uur tijd tijdens een livestream.

Bun B en Statik Selektah hebben een aantal vrienden laten overvliegen naar New York en daar op woensdag 7 december 2022 live voor heel de wereld dit album gecreëerd, die vrijdag (09/12) was het album al overal te beluisteren. In alle opzichten is dit een trouwe opvolger op het eerste deel, Bun B rapt namelijk gewoon goed en Statik Selektah produceert prima zonder dat beide heren uitblinken op TrillStatik 2.

Ook hier klinkt het weer als één groot groepsproject waar Bun B wel op elke track te horen is, dit komt vooral omdat net zoals bij het eerste deel er gemiddeld twee gastartiesten per track meedoen. Paul Wall, Papoose en Big K.R.I.T. (zoals altijd) vallen uitermate positief op, de overige artiesten klinken net zoals de rappende gastheer prima zonder iets speciaals te laten horen. Acetone met Boldy James is ook wel heel lekker, vooral het refrein van Bun vind ik sterk. Heel knap ook dat acteur Armand Assante (bekend als maffiabaas Dominic Cattano in American Gangster) even langskwam om zijn stem te verlenen op There Comes a Time.
Niet elke gastartiest is even sterk, zo is het ook op dit deel jammer dat we zanger Haile Supreme zelfs twee maal oren. Van Nems op Every Hour ben ik ook niet overtuigd.

Ook heb ik de indruk dat sommige track niet goed gemixt zijn en lager van volume zijn dan het bulk van deze LP, dat is natuurlijk het nadeel dat er zo kort aan de creatie van dit album gewerkt is.

Geen project van lange adem, na meerdere luisterbeurten ben ik er ook wel klaar mee. Maar net zoals het bij TrillStatik het geval was gaat het op TrillStatik 2 over heel het evenement er omheen en het feit dat ze dit hebben gecreëerd in maar 12 uur tijd terwijl de wereld kon meekijken.

Op naar deel 3 dat er volgens Bun B op de laatste track aan komt!

3*

We kennen het al wel.

Dit album is 20 december 2023 opgenomen terwijl het live gestreamd werd, net zoals de voorgaande twee delen. In alles is dit een prima verderzetting van wat die twee voorgangers deden.

Bun B heeft er zin in op TrillStatik 3 maar voelt wederom niet echt als de hoofdartiest. Hij is gewoon één van de vele rappers dat aan deze gebeurtenis heeft meegewerkt en toevallig wel op elk nummer te horen is. De producties van Statik Selektah klinken goed maar uitschieters zitten er niet tussen, iets wat ik ook absoluut niet verwacht van de TrillStatik-serie.

Benny the Butcher, Rome Streetz, Method Man en NEMS sprongen er wat uit, maar geen enkele gastartiest doet het onverdienstelijk. Haile Supreme houdt de traditie wel in stand aangezien hij ook hier wederom weg mocht blijven op Down for You.

3*

TrillStatik 4 doet in principe weinig verkeerd hoor.

Bun B blijft een echte baas achter de mic. De beats van Statik Selektah worden nergens echt speciaal maar luisteren wel lekker weg. De TrillStatik-serie is ook niet bedoeld om hoogstaand materiaal te zijn vrees ik. Net zoals de vorige delen is dit album op 24-uur tijd (woensdag 4 december) opgenomen en op 6 december gaven ze het al uit. Albums uit deze serie zijn meer evenementen dan volwaardige projecten, naar mijn inziens.

Ook dit vierde deel luistert prima weg maar erg staat relatief weinig op om naar terug te keren. Je bent het album ook weer meteen vergeten na een luisterbeurt. Trillselda 2 is wel leuk, voor de rest vallen de gastartiesten ditmaal ook tegen.

De vorige delen heb ik 3* gegeven, maar dit is nog net iets saaier vind ik. Daarom een halfje lager.

2,5*

Past in het rijtje.

6 december 2025 opgenomen in Miami, 10 december zag TrillStatik 5 het daglicht. Bun B rapt zoals steeds sterk, is en blijft een fijne MC om naar te luisteren. Statik Selektah heb ik persoonlijk nooit een topproducer gevonden, eentje dat er zelden bovenuit springt.

You're Mine, Crooklyn 25, Still at It en Let Me Know liggen het beste in het gehoor. De strofe van Busta Rhymes is niet netjes gemixt, dat is een gevoel dat vaker naar voren komt op dit project. Kijkende naar de tijdspanne tussen creatie en uitgave mag dat ook geen grote verrassing zijn.

Trill Man Dem is een verschrikking. De overige nummers liggen tussen dit nummer en die van de alinea hierboven.

Van mij hoeft het niet, maar op de outro kondigen de gastheren alvast aan dat het zesde deel volgend jaar zal verschijnen.
Wil je een recent Bun B project beluisteren? Zet Way Mo Trill, met producer Cory Mo, op!

Kleine 3*

Busta stelt teleur na het sublieme E.L.E. 2.

Toegegeven dat ik nooit de grootste fan geweest ben van Busta Rhymes, ik ken al zijn soloalbums wel maar enkel The Big Bang heb ik écht hoog zitten. Net daarom verschoot ik ervan dat E.L.E. 2 me drie jaar geleden zo wegblies en dat nog wel met een speelduur van 1:15u (bijna twee uur als we de twee re-releases meetellen). Zijn EP, The Fuse Is Lit, viel me vorig jaar ook tegen maar toch had ik onwijs veel zin in een nieuwe LP van The Dragon... tot de tracklist vrijgegeven werd.

Laten we beginnen met het positieve: Busta Rhymes blijft op zich een prima rapper en ik vind het heerlijk dat hij zijn woorden zo nadrukkelijk uitspreekt met een perfecte intonatie. Op gastbijdrages is het ook altijd duidelijk dat deze man echt wel een top MC is, als we puur naar het rappen luisteren op Blockbusta merk je dat hier ook.
Het leek ook wel alsof deze man me ongelijk ging geven toen ik voor het eerst zijn elfde studioalbum een draai gaf, The Statement is een heerlijke opener en een perfect voorbeeld van hoe goed Bus-a-Bus kan rappen. Daarna volgt de banger dat Remind 'Em is en ik zat er echt lekker klaar voor!

Jammer genoeg hebben we na de eerste twee nummers de hoogtepunten wel gehad. Nu kan ik Beach Ball al wel appreciëren al blijft het verschil toch groot met de twee openers, hetzelfde geldt voor OK.

Het grootste probleem met deze LP is dat het gros klinkt als een coveralbum. Samplen is iets dat echt bij Hip Hop hoort maar de laatste jaren kan het in de mainstream echt de spuigaten uitlopen, ook hier lijkt het vaak te hard op de originele beat zodat het meer een soort remix is in plaats van een nieuw nummer dat een ouder samplet. Nummers zoals Could It Be You, Luxury Life, Big Everything, The Return of Mansa Musa, Stand Up en Slide zouden toch niet mogen kunnen? Over het algemeen doet Bus het zelf prima hoor, zo ook de gastartiesten, maar een sample dat zo duidelijk te horen is waardoor het een soort cover lijkt is echt vreselijk.

Daarbij komt ook nog dat de man zijn Jamaicaans accent niet thuis gelaten heeft. Hoe de gastheer klinkt op bijvoorbeeld Roboshotta, Tings en The Hive is ver-schrik-kelijk! Hoe blijft hij hier mee weg komen?

If You Don't Know Now You Know, Pt. 2 kan ik dan wel weer appreciëren. Het kan wel wat corny overkomen maar ik vind zo'n conversaties als raps echt heerlijk, dat is pas inventief omgaan met het rappen en vooral het rijmen. Altijd leuk om Big Tigger (RapCity!) nog eens te horen.
Busta doet dit trouwens ook niet onverdienstelijk met DaBaby op Big Everything.

Dit is wat mij betreft duidelijk één van de slechtste album dat The Dragon ooit afgeleverd heeft. Dat niet één maar zelfs vier (ook Pharrell, Timbaland en Swizz Beatz) levende legendes verantwoordelijk zijn voor een product als dit is bijna onbegrijpelijk. Is hij niet te oud geworden om de charts (en de streams) zo na te jagen? Kijk naar vele collega's van dezelfde generatie, die doen gewoon hun ding op een onafhankelijk label en maken over het algemeen wat de fans willen horen. Ligt het aan het feit dat dit weer uitgekomen is op een major label? God mag het weten... maar als dat het geval is hoop ik dat zijn volgende project weer een onafhankelijk zal zijn.

1,5*

Saai.

De muziek is alweer een stap vooruit tegenover het overdreven commerciële gedrocht dat Blockbusta was, maar veel doet dit me ook niet. Dragon Season... The Awakening is een EP dat Busta uitgebracht heeft dat als voorgerecht moet dienen voor zijn volgende studioalbum; Dragon Season. Deze zes nummers gaan ook die LP staan.

De mixing op dit project is volgens mij niet helemaal goed gegaan? Voornamelijk op de eerste twee tracks lijken zijn vocalen niet erg goed te mengen met de instrumentaties. De raps van Bus-a-Bus klinken daar heel ruw en zijn ook gewoon niet mooi naar mijn mening. Jammer, want vooral op Letter to My Children klinkt hij erg gedreven. De rest blijft me amper bij en vind ik toch relatief saai. Met Do the Busabus, Pt. 2 als kleine positieve uitschieter, maar in feite is het gewoon een standaard feestnummertje.

YG Marley is de enige gastartiest op deze EP, hij mag meedoen op Treasure & Gold. Deze jongeman schijnt de zoon van Lauryn Hill en kleinzoon van Bob Marley te zijn. Van zijn zeikerige Reggae-vocalen kan ik de charme nog wel inzien... maar waarom blijft Busta het toch nodig vinden om zo nu en dan met zo'n Jamaicaans accent te rappen? Gaat nergens over.

Heel veel zin heb ik niet in Dragon Season.

2,5*

Dit is maar een matig EP'tje hoor.

Je zou denken dat hij na het verrassend sterke E.L.E. 2 de kwalitatieve lijn voor een nieuw kwartier wel zou kunnen vasthouden maar Busta Rhymes is hier terug de rapper zoals ik hem vooral ervaar: een matige gastheer. Natuurlijk is hij een ongelofelijke sterke MC maar als hoofdartiest kan hij me meestal maar matig boeien door zijn hectische en chaotische stijl, enkel het meer ingetogen The Big Bang vind ik als geheel echt interessant en zoals gezegd vond ik E.L.E. 2 ook verrassend sterk (zeker met zo'n speelduur!).

Break This Bitch Up is een 13-in-een-dozijn nummer van Bus-a-Bus en Swizz. Slap is mijn favoriete nummer op The Fuse is Lit maar echt bijzonder is het nu ook weer niet. Het concept van een rapper uit te nodigen die nog meer jaren in de game zit dan hijzelf en dan een spitter van de huidige generatie bij te voegen vind ik leuk alleen de uitwerking is weinig spannends. De drie rappers doen het geweldig en vooral Big Daddy Kane komt ijzersterk maar de beat van Marley Marl is ontzettend verouderd. Hierna krijgen we weer een nummer dat de middelmaat niet ontstijgt met Hot Sex, Pt. 2.
Bulletproof Skin is het dieptepunt en hier neemt dancehall-artiest Skillibeng de leiding, Busta assisteert met een Jamaicaans-accent zoals we hem wel vaker hebben horen doen... het blijft toch een vreemd gegeven dat hij dat blijft doen, verschrikkelijk!
Hierna ben ik eigenlijk wel klaar met de EP en kan Run It Up me maar amper boeien.

1 goed maar verouderd klinkend nummer, 3 middenmootjes en 1 zeer matig is niet veel soeps. Als dit ons warm moest maken voor een volgend album is hij in mijn ogen niet in zijn opzet geslaagd. Sterker nog, als zijn volgende album weer een speelduur heeft van give-or-take anderhalf uur zal ik 2x nadenken of ik het wel een kans geef.

2,5*