Tot nu toe zijn slechtste project.

Dark Lane Demo Tapes is een retail mixtape van Drake waar een aantal voorheen gelekte tracks opstaan en opgevuld zijn met nieuwe liederen. De positieve punten zijn op één hand te tellen, jammer genoeg. When to Say When is Drake zoals ik hem het liefst hoor, geen refrein en gewoon losgaan op een soulvolle productie. D4L is een geslaagd Trap-nummer door de hulp van SouthSide, Future en Young Thug. Over Demons valt hetzelfde te zeggen maar geldt dan voor het Drill-subgenre.
Het enige écht briljante lied op deze mixtape is naar mijn mening echter de afsluiter: War. Hier rapt Drake weer over een beat dat geïnspireerd is door UK rap en is wat mij betreft één van zijn beste nummers ooit.

De overige nummers variëren van supermatig tot gewoon slecht, niets om naar terug te keren.

2,5*

Hij blijft toch in het matige hangen.

More Life is volgens mij het laatste project van Drake dat me in haar volledigheid kon boeien, daarna pik ik er een aantal sterke nummers uit en beluister ik het bijna nooit meer in zijn geheel. Bij zijn achtste studioalbum, For All the Dogs, is dat jammer genoeg niet anders.

Sterker nog, dit is volgens mij zijn zwakste LP tot nu toe. Zelfs een Honestly, Never Mind zet ik liever op... ook omdat dat project wat compacter is.
Dit album begint relatief sterk met Virginia Beach, Fear of Heights tot en met IDGAF zijn best sterke bangers en als H-Town rap fan is de interlude Screw the World ook wel een fijne verrassing (al heeft Drake hier in feite niets mee te maken).
21 Savage doet het ook super op Calling for You, maar het stuk van Drake zelf doet me ontzettend weinig.
Daylight is het enige nummer van de eerste helft dat ik toch wil scharen tot één van zijn beste nummer is zijn gehele catalogus, die beat van SouthSide met die vocalen op de achtergrond zijn héérlijk! De grote reünie tussen Drake en J. Cole op First Person Shooter is ook sterk, al komt dit vooral door Cole.

De tweede helft kent het enige andere nummer naast Daylight waar ik verslaafd aan ben geraakt, namelijk 8AM in Charlotte. Dat is hoe ik Drake het liefste hoor, geen gezang en geen refrein. Nee... gewoon een heerlijke beat (van Conductor Williams) en de gastheer dat lekker zijn ding doet.
Eén van de weinige nummers waar Drake niet op een vrij vervelende manier rapt en/of zingt, want ik heb de indruk dat de beste man er zelf ook niet veel zin in heeft.
De interlude BBL Love, Gently (al is dit bijna een solotrack van Bad Bunny), Rich Baby Daddy, Another Late Night en Away from Home vind ik ook niet slecht, maar zeker niet van het niveau van een 8AM in Charlotte.

Het bulk van dit album is niet meteen slecht hoor, maar gewoon erg saai. For All the Dogs is om eerlijk te zijn een enorm snoozefest geworden. Op vele nummers is het, zoals eerder gezegd, vooral Drake dat met rare flows of vals gezang de sfeer wat verpest. Op deze LP blijft er weinig over van de oude Drake naar mijn mening.

Het lijkt me niet verkeerd op een pauze van een aantal jaren in te lassen en nadien terug te komen met een compacter en meer gefocust project.

2,5* met kans van verlaging naar 2* in de toekomst.

Plots was daar volledig uit het niets een nieuw project van Drake.

Geen (retail) mixtape of playlist zoals we ook wel gewoon zijn van hem maar echt een volwaardig zevende studioalbum! De verrassing zat niet alleen in de release zelf van Honestly, Nevermind maar ook de sound van dit project is iets totaal anders dan wat we van Drake gewoon zijn. Drake is natuurlijk nooit puur een rapper geweest maar ook iemand dat even gemakkelijk R&B-nummers kan opnemen. Het rappen laat hij hier grotendeels achterwege maar R&B is dit ook niet, dit is een House-album.

Voor mij persoonlijk was het goed dat dit project niet aangekondigd was en dat er nog geen single was om me proberen voor te bereiden voor deze LP, dat had alleen voor vooroordelen gezorgd. De eerste luisterbeurt beviel me echter totaal niet goed en mijn stem is met 2* begonnen.
Toch zet ik dit plaatje regelmatig op, maar meestal wel als achtergrondmuziek. De liederen klinken goed en vooral de producties zijn we echt genieten hoor. Geen gastartiesten om de boel op te vullen en Drake laat regelmatig genoeg ruimte aan de instrumentaties om te ademen.

De tweede helft van Calling My Name (een instrumentaal gedeelte dus) en de gitaar over de beat van Tie That Binds zijn voorbeelden van zaken die ik eerlijk waar puur genieten vind. De meeste producties zijn niet zo uitgesproken maar zeker voor op de achtergrond doen ze het goed. Enkel op Currents vind ik dat piepende bed op de achtergrond van de track met momenten wel hinderlijk.

Drake zelf is inderdaad meestal de stoorzender op Honestly, Nevermind. Persoonlijk heb ik hem ook altijd een prima zanger gevonden maar op dit album klinkt hij zo verschrikkelijk monotoom en verveeld, dat is de reden dat ik dit album niet kan opzetten met een hoofdtelefoon en gewoon actief naar dit album kan luister. Falling Back is gewoon vrij vals gezongen, vanaf ongeveer 2:40min. verpest hij Texts Go Green ook volledig met wat hij op dat moment ook aan het doen is (stoort zelfs op de achtergrond) en Liability verneukt hij volledig door die stemvervormer. De overige nummers vallen gelukkig(!) beter mee.
Zijn vocalen steken te hard tegen op deze House-producties en zijn beter verteerbaar als achtergrondmuziek, zeker met dit zomerse weer.
Het is niet omdat dit heerschap iets totaal anders doet dan verwacht dat het ook meteen goed is uiteraard. Een andere artiest had met deze producers een sterker product kunnen afleveren naar mijn mening. De nieuwe single van Beyoncé bevat ook zo'n House-productie... ik vraag me af of dit vanaf nu weer een nieuwe trend zal worden (zij zal hier beter mee weg komen dan Drake denk ik).

Rappen doet hij nog wel, tweemaal zelfs. Sticky past goed in de vibe van het album maar Drake kiest ervoor om over die beat te rappen in plaats van te zeuren, dat klinkt verdorie al heel wat frisser.
Jimmy Cooks is de vreemde eend in de bijt, voor mij persoonlijk het beste nummer ook op dit project. Deze collaboratie met 21 Savage heeft 0,0 met House en de rest van dit album te maken maar knalt heerlijk door de speakers hoor! Lekkere Hip Hop zoals ik beide heren graag hoor, het enige nadeel aan dit nummer is dat het gewoon voor geen meter past op dit album. Heel raar dat Honestly, Nevermind met zo'n Trap-banger sluit.

De genre-switch van Drake is niet helemaal geslaagd. Hij had er beter aan gedaan om executive producer te zijn van dit album terwijl de producties die hij uitgekozen had door iemand anders ingezongen werden.

Na het voorgaande album is ook dit weer een spuuglelijke hoes trouwens, nog erger als die zwangere emojis als je het aan mij vraagt.

Het cijfer kan nog wel een aantal keren wijzigen maar voor nu 3*.

Voor de derde keer op rij komt Drake met een heerlijk project.

Deze mixtape (of album) is een stuk minder gericht op R&B, zeker als je het vergelijkt met zijn magnum opus: Take Care.

Drake flowt op veel nummers niet vloeiend (zoals op 6 God bijvoorbeeld), wat op eerste gehoor een beetje stoorde. Na vele luisterbeurten erger ik me er totaal niet meer aan, het past bij de gehele sound van dit project.

De productiekeuze op If You're Reading This It's Too Late (inderdaad, kut titel) is subliem. Noah "40" Shebib is zoals steeds weer fantastisch. Toch is het niet hij, maar Boi-1da dat de show steelt (heeft het leeuwendeel geproduceerd)! Boi-1da had ik al bijna afgeschreven en dan komt hij met dit!
Ook Vinylz valt hier weer ongelooflijk positief op.

Alles behalve Preach, Wednesday Night en Company draai ik zeer regelmatig. Company is niet slecht, maar net een tikkeltje minder dan het gros. Preach en de interlude skip ik zelfs meestal, dit komt volledig door PARTYNEXTDOOR. Op de interlude is Drake zelfs niet te horen. Onbegrijpelijk dat Drake hem een platencontract heeft gegeven.

Als dit werkelijk left-overs zouden zijn belooft Views from the 6 een zéér solide album te worden!!!

4*

Dit is een project waar ik nog veel naar teruggrijp.

Drake heeft dit bewust gepromoot als playlist in plaats van (retail) mixtape lijkt me. Er komen vrij veel verschillende stijlen aan bod op More Life en er is geen duidelijke lijn in te trekken. Dat feit is geen probleem voor mij aangezien hij ze allen goed uitvoert naar mijn mening.

Free Smoke rapt hij helemaal kapot. No Long Talk, Gyalchester en KMT zijn heerlijke interpretaties van UK rap, nummers die me over het algemeen beter liggen dan die van UK-rappers zelf. Die drie nummers vind ik persoonlijk ook veel beter dan de solotrack van Skepta hierop.
Sacrifices, Nothings Into Somethings, Fake Love, Ice Melts en Do Not Disturb zijn ook tracks in het Hip Hop/R&B-straatje waar ik nog veel naar teruggrijp. Maar zelfs die tracks staan in het niets bij Teenage Fever... verdorie wat geniet ik al jaren van dat lied! Alles klopt wat mij betreft aan die compositie en die Jennifer Lopez-sample is goddelijk.

More Life telt ook een aantal dancehall/afrobeats-achtige nummers (denk aan One Dance). Voornamelijk in de zomer komen deze geweldig tot hun recht maar Passionfruit en Blem kan ik altijd wel opzetten.

Verder zorgt Sampha met zijn solotrack 4422 hier ook voor een duidelijk hoogtepunt.
De retail playlist bevat jammer genoeg één smet, Glow. Schandalig dat artiesten van het niveau van Drake en Kanye West met zo'n wangedrocht durven komen.

4*

Niet zo briljant als Take Care, maar toch top 3 materiaal van vorig jaar.

Tuscan Leather en Furthest Thing zijn heel toffe nummers maar vanaf Started from the Bottom beginnen de geweldige nummers pas echt te komen vind ik.

Started from the Bottom is gewoon een uiterst harde banger, net zoals Worst Behaviour. Worst Behaviour werd eerst als verschrikkelijk bestempeld door me, maar nu is het één van mijn favoriete nummers van de LP.

Andere climaxen zijn Wu-Tang Forever (je sais, het heeft in feite niets met de groep te maken), From Time (Jhené Aiko is een talentje!), Hold On, We're Going Home, The Language en bonusnummers Come Thru en The Motion.

De rest is ook goed, maar niet zó geweldig als de genoemde nummers als je het mij vraagt.
Het enige nummer dat meestal geskipt wordt door mij is 305 to My City, Detail is geen goed aanwist voor Cash Money! Bonustrack All Me is een twijfelgevalletje.

Heb het in het verleden misschien wel eens laten vallen, maar ik prefereer meestal de zingende Drake wel over de rappende. Dit neemt niet weg dat hij ook een goede rapper is naar mijn inziens!

Take Care had een andere sound dan Thank Me Later, en dit album heeft andere andere sound dan zijn tweede album. Hoogstwaarschijnlijk zal zijn vierde plaat weer een andere sound hebben dan de eerdere drie, maar ik zie het wel goed komen!

De monsterhit God's Plan heeft op Scary Hours gezelschap van Diplomatic Immunity, een nummer zonder refrein waar Drake volledig op losgaat... zo hoor ik deze man graag!

Twee nummers zijn enkel nogal moeilijk te beoordelen als project. Dit, The Best in the World Pack en het tweede deel bevatten allen goede nummers maar als volwaardig project heeft het te weinig om het lijf natuurlijk.

3*

Kostelijke snack.

What's Next is een toffe brag and boast-track zoals we wel vaker (en beter) horen van Drake.
Wants and Needs is een banger waar Lil' Baby de gastheer compleet verrassend naar huis rapt.
Maar Lemon Pepper Freestyle... ja, dat is dé track. Drake en Rick Ross leveren beide een topprestatie af op de heerlijk relaxte beat met beeldschone vocale sample.
Drake hoor ik het liefste zo'n nummers maken; spitten op een soulvolle sample-heavy beat zonder refrein. Magnifiek!

Wat moet je hier nu mee bij de beoordeling hé, een EP met 3 tracks is wel heel karig.
Beluister deze wel regelmatig maar hoger dan een 3,5 kan ik niet geven voor zo'n kort projectje.

Het concept is wel leuk uiteraard.

Drake probeerde met Scorpion het zijn fans gemakkelijk te maken: als je hem liefst hoort rappen zet je disc 1 op maar heb je liever dat hij R&B/Pop-achtige muziek maakt zet je best disc 2 op. Het resultaat laat echter de wensen over met momenten en vormt een redelijk kleurloos én te lang geheel.

De Tay Keith-banger Nonstop, Elevate, Emotionless met een briljante Mariah Carey-sample, God's Plan, Mob Ties, Can't Take a Joke, Sandra's Rose met de DJ Premier-beat en het geniale Talk Up zijn de nummers waar ik het meest naar luister op het rapgedeelte van Scorpion. Nooit verwacht dat Drake, Jay-Z en DJ Paul samen zouden werken aan één nummer maar het resultaat is een Trap-banger om U tegen te zeggen!
De overige nummers op de eerste helft van dit vijfde studioalbum gaan wat op in het geheel en vooral de single I'm Upset is enigszins teleurstellend (het was wel goed voer voor Pusha T).

Nice for What is geniaal. That's How You Feel, Blue Tint, In My Feelings en Don't Matter to Me met voorheen onuitgebrachte Michael Jackson-vocalen zijn ook allen nummers die ik nog veel opzet al rapt hij in velen van hen dus heb ik nooit goed gesnapt waarom die net op het R&B-gedeelte van het album staan. After Dark met wijlen Static Major en Ty Dolla $ign is ook een héérlijk nummer dat me nostalgisch doet terugdenken aan de hoogdagen van R&B anno eind jaren '90/begin jaren '00... zo maken ze het over het algemeen toch niet meer!
Net zoals op de eerste disc verdwijnt de rest in het geheel en bevatten ze amper smaak met het enige verschil dat ik deze nummers heel wat slechter trek dan die van het rapgedeelte.

Paar geniale nummers, veel goede maar ook een handvol matige tracks.

3,5*

Gevarieerde plaat.

Hiervoor had Drake al twee mixtapes uitgebracht maar vanaf deze derde mixtape is zijn carrière als muziekartiest helemaal de lucht in geschoten. Nog voor hij bij YMCMB een contract tekende bracht hij So Far Gone uit en liet hij al uitschijnen serieus genomen te willen worden als zowel een rapper als een zanger.

Inmiddels kan je dit wel zien als een bescheiden klassieker maar vergeleken met zijn later werk hoor je wel duidelijk dat hij geëvolueerd is als rapper maar zeker ook als zanger.
Let's Call It Off, A Night Off, Little Bit, Sooner Than Later, Bria's Interlude en Brand New zijn de tracks waar de gastheer zichzelf profileert als R&B-zanger en zijn allen leuke composities maar als je het vergelijkt met R&B-materiaal dat hierna gekomen is (vooral Take Care) stonden zijn zangkwaliteiten hier absoluut nog niet op punt.
Jarenlang heb ik Let's Call It Off verschrikkelijk gevonden en totaal misplaatst op een Drake-project maar de laatste jaren vind ik dit net één van de sterkste tracks op So Far Gone, lekker feel-good popnummertje!

In sommige producties is ook duidelijk de invloed van 808s & Heartbreak te horen dat een jaar hiervoor uitgekomen was. Oorspronkelijk deden Lust for Life, Say What's Real, Little Bit en The Calm het om die reden niet goed bij mij maar sindsdien is de inspiratiebron ook veel beter binnengekomen dan anno 2008 en ook deze nummers vind ik nu goed. Enkel Little Bit trek ik nog maar matig.

Drake heeft een goede relatie met J. Prince en vooral met diens zoon en schijnt zelfs een eigen dag te hebben in Houston maar echte H-Town elementen zijn niet echt te vinden op zijn albums. Hier is dat wel het geval met November 18th en Uptown. Leuk maar voor het betere werk kan je best het materiaal van gastartiest Bun B en zijn consorten erbij pakken.

Houstatlantavegas, Successful, Best I Ever Had, The Calm en Brand New zijn intussen wel klassiekers te noemen al heb ik toch het gevoel dat voornamelijk de monsterhit Best I Ever Had de tand des tijds niet volledig doorstaan heeft. Dat is toch een precedent dat gemaakt kan worden voor veel pure rapnummers op deze mixtape. Je hoort met momenten duidelijk dat het gemaakt is in een ander tijdsperk, Drake is als artiest gegroeid en So Far Gone duurt met een speelduur van 1 uur en 10 minuten ook te lang.

3,5*

De mixtape is nét iets sterker.

Daar is namelijk ook meer variatie op te vinden en durfde Drake meer risico's te nemen, hij was niet bang om te experimenteren. Maar deze EP is zijn debuut op YMCMB (en een major label) en moest dus een groter publiek kunnen aanspreken.

Houstatlantavegas, Succesful, Best I Ever Had, Uptown en The Calm waren al te vinden op de mixtape met dezelfde naam. Zelfs anno 2022 zijn deze nummers uiteraard niet weg te denken uit de catalogus van de Canadese artiest.
I'm Goin' In en Fear waren toentertijd nieuwe tracks. Fear is een heerlijk nummer maar die eerst genoemde heeft de tand des tijds niet doorstaan en is ook de zwakste schakel op So Far Gone EP.

3,5*

Na het matige debuut Thank Me Later zag ik dit meesterwerk totaal niet aankomen. Mede door dit album is Drake één van mijn favoriete nieuwe MC's, al hoor ik hem liever zingen dan rappen.

Drake komt geweldig goed tot zijn recht op de producties van Noah "40" Shebib. Het beste om deze stijl te beschrijven, is volgens mij Emo-Hip Hop/R&B.
The Weeknd doet me steeds denken aan de stijl van een (zingende) Drake & 40. Daarom past hij ook perfect op de nummers Crew Love en The Ride.

Relaxte (emo-)nummers zoals Shot For Me, Marvin's Room, Cameras, Good Ones Go, Doing It Wrong, The Real Her en Look What You've Done zijn niets minder dan geniaal te noemen.
Maar ook de meer uptempo nummers Headlines, Underground Kings, We'll Be Fine, Make Me Proud, Lord Knows en HYFR moeten hier niet veel voor onder doen!

Dit was hét album van 2011 voor mij, met Shot For Me als kanshebber voor nummer van 2011!

Hopelijk gaat zijn volgende album, Nothing Was the Same, evenveel producties bevatten van 40 als deze. Bangers zoals Started From the Bottom zijn geweldig, maar ik wil meer ingetogen nummers van Drake.

4,5*

Bescheiden begin.

Anno 2010 was ik absoluut geen liefhebber van de muziek dat Drake maakte, sommige hits kon ik wel pruimen maar over het algemeen was een project van hem totaal niet voor mij weggelegd. Vanaf Take Care is dit met 180 graden gedraaid en is hij één van mijn favoriete artiesten. Anno 2022 vind ik zijn eerste twee retailprojecten (So Far Gone EP en dit) goed maar niet meer dan dat. Dit debuutalbum doet weinig verkeerd maar vergeleken met later werk is het vrij bescheiden en hoor je voornamelijk dat hij fameuze stappen als artiest gezet heeft.

R&B-nummer Karaoke, Show Me a Good Time, Unforgettable, Light Up (Hov!), Miss Me en de R&B-hit Find Your Love zijn pieken in de catalogus van Drake en komen nog regelmatig voorbij in mijn huis. Net zoals op de So Far Gone-mixtape is de invloed van 808s & Heartbreak regelmatig te horen op Thank Me Later, het geniale Find Your Love is er een goed voorbeeld van.

De overige nummers zijn wel leuk maar vind ik toch wat oubollig de laatste tijd. Neem nu de leadsingle Over bijvoorbeeld dat ik niet meer zo prettig in het gehoor vind liggen en duidelijk een product is van 2010.

Maar zoals ik al zei is mijn liefde voor de muziek van Drake ook pas begonnen met het album dat hierna kwam!

3,5*

Views kon nooit opboksen tegen de torenhoge verwachtingen van de wereld die gepaard gingen met de aanloop naar dit album.

Deze plaat krijgt veel gemengde reacties. De één vindt het gruwelijk goed, de ander verschrikkelijk slecht. Het is niet het project dat ik verwacht had, maar ik schaar mezelf toch bij de eerste groep. Het knappe aan Drake's muzikale projecten is dat het allemaal een andere sound heeft dan de vorige, zo is dat bij Views ook het geval.

Qua content trekt hij zijn bekende lijn voort. Het gaat vooral over relaties met vele vrouwen, de haters en over het feit dat hij de beste is die het deze dagen doet in Hip Hop.
Als we het over stijlen hebben is hier ook voor ieder wat wils. U with Me? en Redemption zijn voorbeelden van rustige nummers die zijn zang en raps vermengen. Hype, Still Here, Grammys en Pop Style zijn harde knallers. Weston Road Flows en de titeltrack zijn nummers waar de gastheer aan één stuk spit. Controlla, One Dance en Too Good zijn dan weer dancehall-achtige liedjes.

Mijn favoriete nummers op deze LP zijn Keep the Family Close, 9, U with Me?, Hype, Weston Road Flows, Redemption, Faithful, Still Here, One Dance, Grammys, Pop Style, Views en het welbekende Hotline Bling. De opener lag me eerst het minste, vooral door de beat die voor mij filmisch aanvoelt. Dit nummer waar Drizzy exclusief zingt is nu gegroeid tot één mijn favoriete nummers uit zijn uitgebreide catalogus.
Op Grammys is vooral het gedeelte door Future, wat vooral geproduceerd zal zijn door SouthSide volgens mij, de absolute climax.

De andere nummers zijn gewoon goed. Naar mijn mening staat er geen slecht nummer op Views.

Drake en producer Noah "40" Shebib hebben wederom getoond dat zij een fors muzikaal duo zijn. Beide heren halen steeds het beste in elkaar naar boven. Dit is in principe evenveel een album van 40 dan van de Canadese zingende rapper. Deze vrienden zijn in de studio gedoken met de missie om een album te maken dat Toronto (The 6) uitmuntend moet vertegenwoordigen. Blijkbaar zijn er veel Caraïbische en Jamaicaanse invloeden te vinden in die stad, dat verklaart de Dancehall nummers.

In principe ben ik de laatste tijd een groter voorstander van korte projecten. Daarbij is de speelduur van 1:20u het enige echte minpuntje dat gegeven word door me.

Drake is blijkbaar al aan een nieuwe mixtape aan het werken, ook heb ik deze week gelezen dat hij aan een collaboratiealbum met Kanye West zou werken? Het zal mij alvast benieuwen! Drake zit momenteel naar eigen zeggen in zijn prime dus laat het nieuwe materiaal maar komen.

4*

Don't believe the hype.

De promotie van dit collaboratiealbum vond ik wel tof gedaan. Beide heren stonden op de cover van Vogue, ze hadden een Tiny Desk Concert aangekondigd en zouden als duo te gast zijn bij Howard Stern voor een interview... van dit alles bleek niets waar te zijn, het was hun manier van promo voeren voor Her Loss. Normaal was het album een week eerder uitgekomen maar aangezien Noah "40" Shebib door COVID-19 het mixen en masteren niet kon afwerken heeft de wereld een week langer moeten wachten.

Beide heren heb ik hoog zitten als artiesten dus ik had hoge verwachtingen van dit album, toch had ik niet verwacht dat ze samen zouden komen voor een volwaardige LP. In het verleden hebben we ze wel samen gehoord op Sneakin', Mr. Right Now, Knife Talk en Jimmy Cooks maar een collaboratiealbum kwam toch uit het niets voor mij.
Al ben ik fan van beide, toch had ik verwacht dat 21 Savage dit album ging dragen... dat is niet waar gebleken. Sterker nog: dit voelt meer als Drake (Ft. 21 Savage) in plaats van een ware samenwerking.

Her Loss begint op de verwachte Trap-toer met de eerste drie tracks en beide heren doen het er geweldig op! Vervolgens krijgen we met BackOutsideBoyz een solotrack van Drake... solotracks vind ik steeds zo'n vreemd gegeven op collaboratieprojecten. Het is een 13-in-dozijn lied geworden van de Canadese rapper op een zeer standaard productie. Onlangs las ik dat de producers die beat in elkaar geflanst hebben in maar 4 minuten en dat is er aan te horen! Gedenkwaardig is het absoluut niet, iets wat eigenlijk over de algemene productie van Her Loss gezegd kan worden.

Privileged Rappers is een prima track, zo ook Spin 'Bout U waar de heren hun gezamenlijke liefde voor R&B laten blijken. Hours in Silence begint geweldig maar gaat véél te lang door, de laatste 4:30 minuten zijn strontvervelend en kunnen me gewoon niet boeien. Treacherous Twins is één van de hoogtepunten van de plaat en is ook productioneel één van de hoogtepunten, tekstueel vind ik het met momenten wel ongemakkelijk omdat je als luisteraar soms het gevoel hebt dat beide heren aan elkaar de liefde aan het verklaren zijn. Circo Loco is gebouwd op een beroemde sample van Daft Punk en doet ook niet veel verkeerd. Pussy & Millions is ook een hoogtepunt en bevat de enige gastartiest op de LP, Travi$ Scott doet wat hij vaak doet: hij eigent de track zichzelf helemaal toe! Broke Boys is net zoals de eerste drie tracks een lekkere banger.

Na Broke Boys zakt Her Loss helemaal in elkaar. Drake heeft met Middle of the Ocean, Jumbotron Shit Poppin' en I Guess It's Fuck Me welliefst 3 solotracks, 3AM on Glenwood is een solotrack van 21 Savage. Dit brengt de teller op 5 van de 16 tracks die solonummers zijn, 4 ervan dan nog wel van Drake. Aan de kwaliteit van de nummers ligt het niet persee want op Middle of the Ocean krijgen we Drake zoals ik hem het liefste hoor: spitten op een mooie productie zonder dat er een refrein in zicht is. 3AM on Glenwood is dan weer één van die sporadische tracks waar 21 Savage tekstueel interessanter uit de hoek komt en persoonlijk wordt. De overige 2 tracks zijn weer ontzettend 13-in-een-dozijn, net zoals BackOutsideBoyz dat was.
Het laatste derde van Her Loss voelt aan als een groot rommeltje en solotracks zijn gewoon niet op hun plaats op een collaboratieproject, vind ik. Deze hadden ze beter kunnen bewaren voor hun respectievelijke soloalbums.

Wel krijgen we nog een banger van jewelste voorgeschoteld in het midden van de rommelhoop. More M's is de enige Metro Boomin-beat dat het album kent en laat vooral de heerlijke chemie tussen hem en 21 Savage horen. Absoluut ook een hoogtepunt!

Al bij al is het geen slecht project geworden desalniettemin mogen we van namen als Drake en 21 Savage wel meer verwachten dan dit. Na meerdere luisterbeurten ben ik er ook wel een beetje klaar mee, de replayvalue zit niet goed bij Her Loss. Een paar nummers zal ik er nog uit pikken, als één geheel zal het niet veel meer opgezet worden neem ik aan.

3,5*

Het moet onderdoen voor If You're Reading This It's Too Late en DS2, maar het is toch wel tof hoor!

Drake en Future hebben met deze verrassing een korte maar gefocuste retail mixtape op de markt gebracht. Toen deze tape pas uitgekomen was wist ik niet goed wat ik ervan moest vinden. Over het algemeen lagen de producties me goed, Future lag me opnieuw goed... maar Drake voelde misplaatst op vele nummers. Na vele extra luisterbeurten moet ik concluderen dat beide heren geweldig op de producties van o.a. Metro Boomin, SouthSide, Boi-1da en Frank Dukes passen.

Digital Dash, Big Rings, Diamonds Dancing, Change Locations en Jumpman worden hier het meest afgespeeld.

Jersey is weer een prima solonummer zoals we dit jaar wel gewoon zijn van Future. 30 for 30 Freestyle is het solonummer van Drizzy. Hier rapt hij over een typische rustige en sfeervolle productie van 40. Het past niet bij de rest van de mixtape, maar het is misschien wel mijn favoriet! Drake en 40 halen steeds weer het beste uit elkaar.

In het begin stond deze op 3,5*, maar de 4* verdient WaTtBA wel!

Ligt in de lijn der verwachtingen.

Ook al ben ik een (groot) fan van Drake, toch had ik weinig zin in Some Sexy Songs 4 U. Dé reden is omdat dit een collaboratiealbum is met één van zijn artiesten: PARTYNEXTDOOR. Met die zanger heb ik nooit iets gehad en na deze LP vrees ik ook dat ik dat nooit zal hebben. Drake horen we ook voornamelijk (zeikerig) zingen. Het is een duidelijk R&B-album geworden met hier en daar wat Hip Hop-invloedjes.

R&B-Drake ten tijden van zijn magnum opus Take Care vind ik genieten, de manier waarop hij de laatste jaren zingt doet me jammer genoeg vrij weinig. Raar maar waar staan hier geen producties op van zijn kameraard Noah "40" Shebib, dat is een gemiste kans op een plaat als dit.

Normaal gezien ben ik er geen fan van dat er solotracks op een collaboratiealbum staan, al is het geen straf dat PARTYNEXTDOOR niet meedoet op zes nummers. Dat gezegd zijnde vind ik zijn enige solotrack, Deeper, verrassend sterk!
Mijn favoriete nummer is een solonummer van Drake: Gimme a Hug. Eén van de zeer weinige nummers dat duidelijk Hip Hop is en waar hij zelfs de beef met Kendrick Lamar min of meer aankaart. Meet Your Padre en Nokia (ook een solonummer van Drake) vind ik ook geinige nummers die boven de rest uitsteken.

Het bulk van dit album zou ik niet slecht noemen, het is gewoon niets voor mij. Some Sexy Songs 4 U gaat nog weinig in haar geheel gedraaid worden door mij.

2,5*