Avishai Cohen heeft al vaker gezongen. Soms af en toe een nummertje en soms vrij nadrukkelijk op een album (Shaot Regishot, Aurora). Helemaal verrassend dat hij dat op zijn nieuwe album 1970 weer doet is het dus niet. Wel verrassend is de koers die hij hier op vaart.

Dat begint al op opener Song of Hope, een soul-pop-song met een beetje een disco-ballad echo. We huren wat achtergrondzangers in en maskeren daarmee de eigen wat zwakke zang. Op zich niet erg, maar het nummer is wat gemakkelijk.

My Lady is al net zo luchtig en hier durft Avishai zelf wat meer in het voetlicht te treden met zijn zang. Duidelijk is dat dit wel eens zijn makkelijkste album kan gaan worden. Misschien wel iets te makkelijk. Niks mis met vrolijke, wat zomers klinkende nummers, maar als we niet echt een zomer achter de rug hebben en inmiddels de bladeren zien vallen van de bomen dan komt het allemaal wat misplaatst en geforceerd over.

Dat is dus een beetje het probleem met de start van dit nieuwe album van Avishai Cohen. Ik ben echt van zijn muziek gaan houden, maar dit is allemaal zo vrolijk, makkelijk en daardoor helemaal niet opvallend meer, juist één van de belangrijker kenmerken van Avishai Cohen de bassist (de trompettist vaart momenteel een iets uitdagender koers).

Ik heb niks tegen zijn zang, voor anderen juist al wel een struikelblok, maar dit klinkt allemaal als net wat te gemakkelijke soul. Jazz is een invloed, maar niet eens meer de hoofdrichting op 1970, het jaartal waarin Cohen geboren is (ikzelf ook dus dat maakt het dan toch wel weer wat leuker).

Toch maar even doorzetten met de rest. Op 1970 horen we vervolgens een Avishai Cohen die er blijkbaar plezier in heeft en er geen fuck om geeft wat zijn fans er van mogen vinden. Dit lijkt een album waar hij zelf zin in had. Dat mag ik wel.

Gelukkig zijn er nog genoeg ingrediënten om het album speels en boeiend te houden: hij is zijn oosterse roots zeker nog niet vergeten zoals we o.a. op Se'i Yona en D'ror Yikra kunnen horen, gelijk de sterkere nummers van 1970.
Emptiness is gewoon bloedmooi (ja, dit nummer is echt gaan groeien in kracht na verloop van tijd), For No One komt zonder al te veel franje goed binnen en Move On is zo'n beetje old-school Cohen zoals we hem kennen van zijn andere nummers waarop hij in het verleden zong. Zijn kenmerkende stijl komt hier het best tot zijn recht.
En dan is Vamonos Pa'l Monte gewoon een uitstekend exotisch hoogtepuntje.

Al met al valt 1970 me dus toch enorm mee. Hier en daar een misser, of gewoonweg iets wat ik niet van hem wil horen, maar daar tegenover toch wel interessante nummers en genoeg om zelfs tot een prima score te komen.
Een andere richting, waarvan ik denk dat het gewoon een uitstapje is (hij deed het immers al eerder). Die trio-muziek komt vast ook wel weer aan bod en tot die tijd is 1970 eigenlijk toch best wel een heerlijke plaat. Ik geef het toe: dat had ik niet verwacht en mijn messen waren al geslepen.

Avishai Cohen is een artiest die ik al een tijd volg. Elke keer weet hij zijn jazzklanken weer iets spannends mee te geven.
Van dit album werd de afsluiter Kumi Venetze Hasadeh al prijsgegeven, een door Cohen gezongen nummer in de stijl van zijn album Shaot Regishot en laat ik dat album nu net helemaal geweldig vinden.
Als Avishai gaat zingen doet mij dat wel wat en dat is nu precies het hete hangijzer voor velen: of je vindt het mooi of je beschouwt het als zijn mindere kant.

Laat ik die laatste groep dan maar geruststellen: de afsluiter is het enige nummer waarop gezongen wordt.
Maar hoe is de rest dan? Na het sobere Duende met pianist Nitai Hershkovits, die hier ook op piano is te horen, is Almah een heel stuk rijker qua klank.

Jazz ontmoet klassiek en de oosterse invloeden ontbreken wederom niet (Arab Medley).
Schitterende duetten tussen de bas van Cohen en viool of cello met een warm klanktapijt van Nitai Hershkovits en de nog jonge, geweldige drummer Ofri Nehemya die we onlangs live konden aanschouwen in het Avishai Cohen Trio (zelf mogen meemaken in Rotterdam).

Nergens bijten de stijlen, nergens klinkt het geforceerd: dit album verwarmt en laat niet los. Het spelplezier druipt er van af.
Avishai is er wederom in geslaagd om te betoveren. Hoe flikt die man dat toch weer?!

Voorlopig (?) alleen nog maar in Frankrijk te bestellen maar dat had ik er wel voor over

Het is nu zo'n tien jaar geleden dat ik de muziek van Avishai Cohen heb leren kennen d.m.v. het album Aurora. Dat kwam omdat ik toen muziek uit Israel aan het ontdekken was. Cohen was duidelijk één van de betere ontdekkingen (ook leuk te zien dat er nog een Avishai Cohen was die trompet speelde, het zorgt voor wat verwarring af en toe, maar beide muzikanten waren het wel voor mij, en zijn dat nog steeds).

Er viel een hoop leuks te ontdekken uit zijn toen al aardige discografie en eigenlijk alles na dat album vond ik ook heerlijk.

Aanvankelijk ontstonden er even wat scheurtjes bij zijn vorige album 1970. Het geboortejaar van Cohen (en ook van mij) vormde een leuke titel, en muzikaal sloeg hij andere wegen in. Gelukkig viel het uiteindelijk wel mee voor mij toen ik het album anders ging beluisteren: luchtige, poppy zomerjazz.
Het bijbehorende concert daarentegen vond ik toch wel wat minder.

Arvoles is de opvolger van 1970. Het artwork is een schilderij, gemaakt door zijn moeder. De begeleidende muzikanten zijn Elchin Shirinov uit Azerbeidzjan op piano en Noam David op drums plus af en toe een hoorn-sectie.

Terug naar een trio-album dus en dat hoor je. Cohen zingt deze keer niet. Een klein snufje Afro-Caribische invloeden en een ietsiepietsie klassiek hier en daar, maar niet genoeg om het stempel van Cohen's muziek niet te herkennen.

Arvoles klinkt in mijn oren niet echt verrassend, maar is wel een fijne terugkeer naar oude tijden. Een degelijk nieuw album met daarop heerlijk speelplezier.

Dat Avishai Cohen mijn 'snoepje van deze week' is moge duidelijk zijn. Als waren een recordpoging 'hoe veel cd's van eenzelfde artiest kun je in een zo kort mogelijke periode aan' staat deze bassist de afgelopen dagen veelvuldig te draaien.
Na alle reguliere albums gedraaid te hebben werd het tijd voor de live-albums. Natuurlijk herken je dan de nummers al en ben je benieuwd hoe het live klinkt..... nou, dat is dik in orde en daar was ik ook niet bang voor gezien de reacties en daarbij behorende beoordelingen.
Grappig om te zien dat ik meer dan een jaar geleden blijkbaar iets gemist heb in de vorm van het jazz-album van de week topic want anders had ik dus al wat langer kunnen genieten van deze bassist. Alles op z'n tijd zullen we dan maar zeggen en de tijd die ik er nu mee doorbreng is meer dan de moeite waard zo ook As Is...Live at the Blue Note.

Soms ontdek je ook nog wel eens dingen buiten musicmeter om. Last.fm is meer en meer een plaats waar ik erg leuke artiesten vandaan pluk.
Mijn eerste reactie was 'ik zal het wel moeten gaan toevoegen', maar tot mijn grote verrassing bleek dat niet nodig, sterker: Avishai Cohen is gewoon al aardig bekend bij een aantal users en de beoordelingen zijn zo verkeerd nog niet.
Zelf ben ik overigens bij Cohen terecht gekomen doordat ik de laatste tijd steeds meer interessante artiesten uit Israël ontdek (weliswaar niet in de jazz-hoek).
De reden dat ik met dit album gestart ben is omdat ik het titelnummer Aurora op myspace erg mooi vond (myspace is meestal een logisch vervolg op musicmeter of last.fm).
Ik kan nu niet beoordelen of de zang een negatieve invloed is of niet: ik ken nog geen andere werken van Cohen maar dat gaat zeker snel komen.
Het enige dat ik kan melden is dat het mij niet stoort en dat ik het zelfs mooi vind. Het grappige is wel dat ik graag heb dat artiesten uit Israël in het hebreeuws zingen, maar als Cohen dat dan eens niet doet stoort me dat helemaal niet. Misschien door het genre waarin hij opereert op dit album (een fijne mengeling van wereldmuziek jazz zoals sq al aangeeft).
Hoe dan ook: een zeer aangename kennismaking met Avishai Cohen en met speurtocht naar goede artiesten uit dit land gaat nog wel even voort en de discografie van Cohen gaat verder uitgepsit worden.
Een liefhebber erbij!

Het is en blijft verwarrend: twee jazzmuzikanten die allebei Avishai Cohen heten en uit Israël komen. Je ziet het ook bij het toevoegen van dit album: het komt bij de verkeerde artiest te staan. De één speelt bas en de ander trompet en hun stijl verschilt ook.

Into the Silence is dus het nieuwe album van de trompettist. Deze coole kerel met baard zag ik vorig jaar optreden in het Rotterdamse LantarenVenster (waar hij overigens in maart weer staat) en dat was puur genieten. Hij bleek na afloop in de foyer ook een uiterst sympathieke man.

Het is natuurlijk best bijzonder dat Cohen zijn nieuwe album op het vermaarde ECM mag uitbrengen. Het toont ook aan dat zijn ster rijzende is en dat is wat mij betreft geheel terecht. Het lukt Cohen om Miles Davis in zijn spel door te laten klinken: melancholie vermengd met wat meer eigentijdse jazz. Op de voorganger Dark Nights gaf dat ook een mooie balans tussen de wat meer melancholische covers en eigen, fellere nummers.

Into the Silence klinkt over de gehele linie ingetogen en is ongelooflijk warm van klank. Meer een herfstalbum dan een winterplaat. Samen met pianist Yonathan Avishai, drummer Nasheet Waits en bassist Eric Revis stuwt Avishai Cohen de muziek soms tot grote hoogtes en dat zonder ergens enorm uit te barsten. Het kost dan ook niet veel inspanning om je snel te laten verleiden door de wonderlijke klanken die door je boxen schallen.

Live ook absoluut een aanrader!

Het is mooi dat iedereen nu in Hallelujah stemming is over de nieuwe Bowie, maar het zou niet verkeerd zijn om dit album dan ook eens uit te proberen. Gek genoeg krijg ik er soms eenzelfde gevoel bij

Een pittige release dit Seven met de volgende rolverdeling:

Violet: Sivan Magen - Harp
Indigo: Sivan Magen - Harp, Dave Eggar - Cello
Blue: Dave Eggar - Cello, Omer Klein - Piano
Green: Omer Klein - Piano, Yoni Sliver - Bass Clarinet
Yellow: Yoni Silver - Bass Clarinet, Avishai Cohen - Trumpet
Orange: Avishai Cohen - Trumpet, Shanir Ezra Blumenkranz - Bass
Red: Shanir Ezra Blumenkranz - Bass, Eyal Maoz - Guitar
Night (Composer's Version): Avishai Cohen - Piano

Verstilde klanken, soms naar klassiek neigend, en zodra Avishai op trompet te horen is duidelijk weer jazz. Het is een abstracte compositie sterk met de kleuren van de natuur verbonden waar het voortdurende effect van licht in ons leven gevierd wordt.

Er zit ook een opbouw in de composities die telkens ruim 20 minuten duren. Van het eerste nummer met solo-harp naar de moderne elektrische gitaar. Het symboliseert de evolutie van tijd, van het begin tot het einde van de dag.

Klinkt zwaar, valt in de praktijk nog wel mee. De klanken van de cello zijn verwarmend, de harp geeft het iets lichts mee. Wat vooral mooi is aan dit album is de overgang van instrumenten in elk nummer. Telkens geeft er eentje het stokje over aan de ander.

Het heeft iets onthaastends. Wel een flinke zit.

Avishai Cohen heb ik in een razend tempo leren kennen en daarmee zijn complete discografie ontdekt. Een favoriet was geboren. Zijn muziek raakt me, of hij nu wel of niet zingt doet er voor mij niet toe ook al zijn daar de meningen onder de liefhebbers sterk over verdeeld.
Het is de mengeling van jazz met een vleugje wereld en het feit dat de man uit Israel komt maakt het allemaal net even wat 'exotischer'. Daarnaast vind ik hem ook een krachtige uitstraling hebben en doen bassisten het blijkbaar goed bij mij (ben ook een groot Charles Mingus liefhebber).

Bij Seven Seas krijg ik hetzelfde gevoel als bij de recente voorgangers; ik hou dus echt van zijn stem ook al is het niet 's werelds beste zanger en snap ik maar al te goed dat velen het afbreuk vinden doen aan zijn oudere werk.
Maar wat klinkt dit album weer als een warme deken die over je heen valt. Je voelt de warme gloed tegemoet komen.

Dit is wederom optimaal genieten en al helemaal als je liefhebber bent van zijn latere albums. Echt veel nieuwe dingen horen we niet, maar dat maakt me niet uit.
Nu nog een keer een live-optreden zien bij te wonen. Mede-liefhebbers; pm me als het zover is

Deze release is alleen in Israël uitgebracht maar in het huidige internettijdperk hoeft dat geen belemmering te zijn.
Voor mij is dit misschien wel de meest interessante release van de man omdat ik wel een voorkeur heb voor Israelische muzikanten die in eigen taal zingen: het heeft wat exotisch en dat bevalt me wel.
Op Shaot Regishot zingt Cohen zoals hij dat ook doet op zijn laatste album Aurora. Ik hou van zijn zijdezachte stem, en in tegenstelling tot wat anderen vinden voegt het voor mij wel degelijk iets toe.
We horen op dit album wel wat bekende nummers terug maar ook andere songs die erg mooi zijn. De oosterse invloed is hier misschien nog wel groter dan op andere albums waardoor de mix tussen jazz en wereld op z'n scherpst is.
Ik denk dat als je echt liefhebber bent van de jazz die Cohen brengt je dit album wat minder zult gaan vinden, allereerst vanwege de vocalen maar ook de authentieke muzikale invloed uit de regio kan een reden zijn. Daarbij is de bas minder prominent aanwezig wat natuurlijk wel het handelsmerk van Cohen is.
Voor mij geldt het tegenovergestelde: dit album is een zaligheid om te beluisteren en ik word er lekker rustig van en juist dat wat minder strakke jazz-keurslijf maakt dit album een kleurrijke toverbal.
Ik kan dan ook wel stellen dat Avishai Cohen één van de leukste ontdekkingen van de laatste tijd is voor mij.

Avishai weet me elke keer weer te verrassen: dan weer een jazz-album met pop-invloeden, dan weer met zang, een minimale bezetting of zoals nu met een orkest.

Optreden met een orkest is niet heel nieuw voor artiesten uit de pop/rock/jazz wereld, maar Avishai wilde dit blijkbaar echt heel erg graag en hij dook er mee de studio in.

Oude nummers van hem in combinatie met nieuwe nummers zijn nu dan eindelijk te horen op dit Two Roses met een flinke orkest-saus.

Heel vaak vind ik dit soort avonturen wel leuk omdat ik niet vies ben van zo'n grootse aanpak en ik klassieke invloeden kan waarderen. Tegelijkertijd zijn het ook albums waar ik niet heel vaak naar teruggrijp. Misschien toch iets te overweldigend wellicht.

Of dat hier gaat gebeuren moet de tijd leren, wel is het wederom een bijzondere uitbreiding van Cohen's toch al niet misselijke discografie. Ik volg de man al weer een hele tijd en hij stelt me eigenlijk nooit echt teleur, in welke hoedanigheid ook. Daarbij behoor ik tot een minderheid die zijn zang ook wel kan waarderen. Ik krijg er altijd eenzelfde gevoel bij als bij Chet Baker. Allebei geen geweldige zangers, maar ze weten toch de juiste snaar te raken. Zijn basspel is herkenbaar uit duizenden, dat weet zelfs het Gothenburg Symphony Orchestra niet uit te vlakken.

Avishai Cohen.... het is altijd weer opletten of je het over de bassist hebt of over de trompettist.

In dit geval gaat het dus om de laatste en om het nog eens lekker extra verwarrend te maken gaat hij hier de samenwerking aan met Yonathan Avishai (what's in a name).

Ik heb beide Avishai's hoog zitten (en dan bedoel ik uiteraard de Cohen's). Ook live een waar genot om naar te luisteren en Avishai de trompettist heb ik na afloop van een concert zelfs wel eens kort mogen spreken: een zeer aangename kerel.
Je kunt dus wel zeggen dat ik een zwak voor hem en zijn muziek heb.

Op Playing the Room is het allemaal heel sober: trompet en piano, en dat is het. Inclusief een Stevie Wonder-cover.
De samenwerking tussen twee vrienden (al sinds hun tienertijd).
Intieme kamermuziek, waar beide artiesten elkaar goed aanvoelen. De interactie is sterk en de sfeer rustgevend, poëtisch kan ik ook wel zeggen.

En toch is dat alles niet voldoende voor mij. na verloop van tijd verlang ik toch naar net even meer. Dan verlies ik iets te veel van mijn aandacht; wat ik bij andere albums van Cohen minder heb.
Neemt niet weg dat het wederom een kwaliteitsalbum is.

Avishai Cohen is al een aardige tijd een hedendaagse jazz favoriet van mij, dus het is altijd fijn als er weer wat nieuws van hem verschijnt. Al helemaal als er een vinylversie van uitgebracht wordt (de tweede keer nu, en toevallig of niet, allebei onder de naam Avishai Cohen Trio).

Er is nog een Avishai Cohen afkomstig uit Israël maar die speelt trompet, hier gaat het om de bassist Cohen. Toch speelt de bas op dit album misschien wel een kleinere rol dan die van pianist Nitai Hershkovits met wie Cohen in 2012 nog een heel duo-album opnam. Maar ook drummer Daniel Dor mag als begeleider niet onderschat worden.

From Darkness klinkt wat minder werelds dan dat we hem in het verleden wel eens hebben horen doen, maar de diverse invloedsstijlen zijn zeker niet te missen met als voornaamste de latin klanken die rijkelijk aanwezig zijn en dan wel op de swingende Cohen manier (verwacht geen bossanova).
Te complex voor een dansje wellicht, maar zeker niet ontoegankelijk.

Het trio weet wederom te boeien op dit relatief korte album vol puntige nummers geschreven door Cohen zelf (op Smile na dat we kennen van Charlie Chaplin).
Herkenbaar als altijd en daardoor wat minder verrassend wellicht weet Cohen toch weer een schitterend album toe te voegen aan zijn toch al niet verkeerde discografie.

Aanrader!

Aviv Geffen zingt niet altijd even toonvast. Toch is hij mateloos populair in zijn thuisland en daarbuiten geniet hij bekendheid door zijn deelname in de geweldige band Blackfield. In Israel is hij ook zo geliefd door zijn nogal tegendraadse gedrag en bijbehorende afwijkende meningen daar.
Mijn eerste kennismaking met zijn solowerk was een album uit 1993 dat me niet zo heel erg kon bekoren. Om die reden besloot ik verder te gaan met recenter werk en dat was dit album uit 2002.
En ja hoor: dit is veel meer mijn ding en het gaat ook veel meer richting het werk met Blackfield.
Sfeervolle nummers gezongen in het hebreeuws en dat geeft het allemaal net een extra tintje.
Binnenkort verschijnt er een album gezongen in het engels. Op zich ook leuk maar ik denk dat ik uiteindelijk toch voor de albums in z'n eigen taal ga kiezen.
Dit is er in elk geval eentje die ik uitstekend waardeer en waar schitterende nummers als Heroin op staan en waar ook Aviv Geffen niet om de vocoder heen kan (Memento Mori II).