Deze broer en zus waren mij nog niet bekend totdat ik een gemiddelde zag van 4,30 stemmen a.d.h.v. 26 gebruikers.
Dat is natuurlijk niet misselijk en toen ik de categorie folk/pop zag inclusief alle lovende woorden, wist ik zeker dat ik dit moest gaan beluisteren.,
Toen Julia haar mond opendeed wist ik het even niet meer: is het nu Joanna Newsom of Martha Wainwright? En toen kwam mijn volgende onmiddellijke reactie: moet ik dit nu als positief zien of niet? Joanna Newsom ben ik pas met haar nieuwe album gaan waarderen omdat haar stem daar wat gelijkmatiger en minder uitgesproken is en Martha Wainwright vind ik dan weer wel een prettige stem hebben. Dus wat moet ik nu met Julia?
Gelukkig was er weinig tijd om daar uitvoerig bij stil te staan omdat ook broer Angus van de partij is en zorgt voor een aangename afwisseling. Een Big Jet Plane deed me zelfs even denken aan The Magic Numbers.
Qua instrumentatie zit dit voor mij sowieso snor want ik ben niet vies van een cello of strijkers hier en daar en akoestisch getinte nummers doen het altijd wel goed.
Zodra broer en zus samen zingen ben ik net even meer van de partij en trekken ze behoorlijk mijn aandacht en zodra Julia solo zingt blijf ik soms net wat te veel twijfelen. Ik trek haar stem prima, maar hier en daar gaat het richting het randje.

Genoeg over de vocale kunsten op deze cd; hoe zit het met de waardering voor de rest? Zoals gezegd ben ik niet vies van wat akoestische randjes en doet een cello het altijd goed. Daarnaast vind ik de composities krachtig genoeg om ervoor te zorgen dat ze genoeg opvallen in het enorme aanbod van soortgelijke artiesten.
Ik denk dat daar de kracht schuilt van Down the Way: het weet zich te onderscheiden door een schitterende eenvoud waar saaiheid vermeden wordt.
Mijn enige probleem is dat ik misschien te veel naar soortgelijke muziek ben gaan luisteren en dat ik niet verliefd ben geworden op de stem van Julia. Maar wat niet is kan altijd nog komen want dit album valt zeker in de categorie 'moet groeien' en die kans wil ik het dan ook zeker gaan geven. Ik zet nog even rustig in op 3,5* met de verwachting dat dit in de toekomst nog wel een halfje zou kunnen stijgen en zoniet dan kan iedereen concluderen dat het toch wat te veel stof is gaan vergaren bij mij. De tijd gaat het leren.

Hoe dan ook een zeer fraai album...............

Het is nooit echt tot volle liefde gekomen tussen mij en dit gezelschap. Ik kan het wel het Fleet Foxes-effect noemen: het is goed, zeer velen vinden dat ook, het scoort alleen niet echt bij mij terwijl ik het gevoel heb dat het wel zo zou moeten zijn.
Op de één of andere manier word ik soms erg nerveus van de mannen en irriteert het 'gemaakte' me want zo ervaar ik hun muziek heel vaak. Op zich opmerkelijk want een band als Sigur Ros heeft dat ergens ook wel een beetje alleen weten die mij wel heel erg goed te raken. Het begint allemaal wel aardig en ik veer zelfs behoorlijk op bij Summertime Clothes wat ik een geweldig nummer vind maar dat wordt dan weer teniet gedaan door het daarop volgende nummer waar de irritatie de overhand neemt.
Gelukkig doet Bluish het dan weer wat beter. Ik denk dat ik wel weet wat me tegenstaat aan Animal Collective. Het zijn mij iets te veel stemmetjes (met Beach Boys heb ik bijvoorbeeld ook niks) die over elkaar heen buitelen want dat heb ik met dit nummer ook: op zich een mooi nummer maar de vocalen verpesten het voor mij.
En vervolgens dreint het allemaal weer wat door om af en toe toch wel weer leuke dingen te horen met een bijzondere vermelding voor het al eerder door andere users genoemde Brother Sport.
Is het dus alleen maar kommer en kwel voor deze jongen en begrijpt hij de lofuitingen niet? Nee, ik begrijp ze wel degelijk want dit is een originele cd alleen weet het mij niet voldoende te raken en dat vind ik wel jammer want ik waardeer de originaliteit wel degelijk. Mede hierdoor valt mijn stem ook niet eens zo beroerd uit maar dat dit geen hoogtepunt van het nieuwe jaar gaat worden voor mij is mij wel duidelijk.

Elk jaar blijft er op de een of andere manier wel een songfestival deelnemer hangen bij mij. Vorig jaar waren dat de IJslandse Yohanna en Zwitserse Lovebugs van wie ik de gehele albums dan ook ken.
Dit jaar is dat tot nu toe Yours Sincerely van Anna Bergendahl die met This Is My Life uitkomt voor Zweden.
Dat nummer is een prettige popsong dat wel blijft plakken bij mij. Het was dan ook even schrikken toen ik opener Rolling Dice hoorde met een hoog jaren '60 r&b gehalte. Een beetje Paloma Faith, Duffy en weet ik het wat.
In eerste instantie sloeg dat niet aan, maar dat is inmiddels omgeslagen. Gelijk daarna volgt dan al dat songfestival nummer waar ik toch echt een zwak voor heb. Het is heerlijk meezingen. Alleen vond ik het live nogal zwakjes, dus ik hoop dat dit eind mei niet het geval zal zijn waardoor Bergendahl ver kan komen met dit nummer.
De rest zit een beetje tussen de twee openers in: beetje soul, beetje folk, beetje country met een enorme saus pop, overgoten door de ietwat hese stem van Anna Bergendahl.
Nergens opzienbarend, nergens vernieuwend, maar wel een uiterst relaxed en vermakelijk luchtig album dat perfect past bij de lente.
Helemaal niks mis mee en als Anna gaat optreden op het noorse podium de tweede halve finale dan denk ik dat ik harder voor haar zal gaan juichen dan voor onze 'eigen' Sieneke.

2011 gaat vooralsnog van start met voornamelijk dames aan het roer. Anna Calvi mag het prille lijstje gaan uitbreiden en het zou leuk zijn als ze er ook bovenuit gaat steken, want tot nu toe is het allemaal aardig, maar weet ik nog niet zeker of er iets bij zit wat aan het einde van het jaar nog in mijn lijst terug te vinden is.
Maar goed, waar heb ik het over zult u denken. Het jaar is nog maar net 10 dagen oud. De vraag is dan: heeft Anna Calvi een goed album afgeleverd?

Laat ik allereerst met de hoes beginnen: niks bijzonders, misschien zelfs wel oerlelijk en toch daagt het me uit om eens naar de inhoud te gaan luisteren. Dat is dus een pluspuntje.
De instrumentale opener Rider to the Sea blijkt uitdaging nummer twee te zijn: het stof op de prairie gaat nog maar net liggen en in de verte zien we het stoere wijf al klaarstaan om tot de aanval over te gaan, en dat doet ze vrij overrompelend op No More Words. Ja, een stoer wijf, maar wel van het koele soort. Arrogant en bitchy komt mevrouw op ons aflopen en windt de luisteraar moeiteloos om haar vinger. Hier is het vrij moeilijk weerstand bieden. De verovering is subtiel maar meedogenloos. Dit had ik niet verwacht van dit album, maar het is een feit. Yummie. Meer, meer, meer!
Het verlangen naar meer krijgt vorm in Desire (what's in a name?!). Dit is dus een beetje het gedrag dat ik terughoor bij artiesten als PJ Harvey of Siouxie. Op de één of andere manier doet Anna Calvi het dan toch eleganter. Waar PJ soms met de botte bijl hakt, daar verliest Calvi haar vrouwelijke charmes niet uit het oog. Veroveren doe je zo. Heerlijk.
Een wat breed uitwaaiend jaren '80 geluid is terug te horen op Suzanne & I. Het nummer is sensueel en de gitaar geeft het iets surrealistisch mee.
First We Kiss blijft in een broeierige sfeer hangen en weet daardoor des te meer te boeien evenals The Devil waar de gitaar een hoofdrol krijgt en ik die stoffige prairie toch weer in gedachten krijg. Wie is hier de baas? Anna dus. Haar gotisch klinkende stem zegeviert in wat eigenlijk een vrij subtiel, rustig nummer is. Pas tegen het eind komt er wat vaart in alsof je in een draaikolk terechtkomt.
Eenmaal door die draaikolk heen kom je terecht in de wervelwind genaamd Blackout. Ook hier weer die gotische jaren '80 trekjes en enorm pakkend. Je zou soms denken dat Kim Deal die achtergrondzang verzorgt. Het is uiteraard niet het geval en ik denk dat het bijna beledigend is de onvaste zang van Deal te vergelijken met de subtiele brulboei Calvi. Toch heb ik door die background een beetje een Pixies gevoel, terwijl het er echt totaal niets mee van doen heeft. Wat een heerlijk nummer is dit weer. Ben ik enthousiast? Ja, dat ben ik. Dit kan niet meer stuk.
Na alle natuurgeweld duiken we de nachtclub in waar Calvi koket rondjes om haar as staat te draaien achter zo'n ouderwetse microfoon met ietwat louche begeleidingsband: I'll Be Your Man. Vanavond mag jij dat zijn schat. Wat jij wil.
Alsof ze de hele nacht door kan gaan. Toch breekt ook een keer het Morning Light aan. Ietwat onwennig kunnen we de nieuwe dag tegemoet zien en Calvi bezingt het zo nuchter mogelijk. Een nacht doorhalen? Het levert haar geen kreukje in haar jurk op, de mascara nog geheel onaangetast. Deze dame is dus echt onaantastbaar.
Toch komt aan alles een einde. Hier in de vorm van het broeierige Love Won't Be Leaving. Het is een perfecte afsluiter die goed samenvat waar dit hele album voor staat en zo hoort een afsluiter te zijn. In dit geval: broeierig, mysterieus, cool en onaantastbaar.

Is Anna Calvi dan zo bijzonder gezien mijn bejubeling? Niet helemaal misschien. Zo vernieuwend is dit niet. Maar ze doet het op een dusdanige manier dat ze heeft weten te veroveren en daarmee overtuigen.
Dusdanig goed dat ik haar wil gaan zien in Rotterdam alwaar zij begin april zal gaan optreden op uitnodiging van Rotown die hun eigen zaal nu niet als podium gebruikt. Dat gaat de Unie worden. Ik ben van de partij, want ik wil meemaken of dit live ook overeind blijft.

'PJ Harvey meets David Lynch'.............. ik kan me er wel in vinden.
Fantastisch album!

Toen ik Anna Maria Blixt hoorde zingen op Two Peas in a Pod moest ik onwillekeurig denken aan Dolores O'Riordan van The Cranberries.
Dat beeld heeft me bij verdere beluistering niet meer los gelaten.
Venus Jupiter and the Moon bevat een beetje pop, een vleugje folk, lichte bluesy/jazzy tonen en die zang.... ja dat is toch echt wel een beetje die van Dolores. En net als bij The Cranberries heb ik bij deze zangeres het gevoel dat het allemaal wat veilig is, wat kleurloos soms terwijl het tegelijkertijd heel degelijk klinkt.
Misschien is dat ook wel het probleem bij dit soort albums: niks mis met degelijk, maar het kan soms ook wel wat saai worden hierdoor.
Dan draai ik nog liever een lekker popplaatje die misschien wat meer 'not done' is in vergelijk met albums als deze.
Dit soort muziek kun je makkelijk opzetten als je bezoek krijgt die niet veel op heeft met muziek. Die zullen dit wel gedurfd vinden en vragen wie het is. En laten we eerlijk zijn: soms is dat helemaal niet zo erg.
Er is niks mis met het draaien van de akoestische klanken die we hier soms voorgeschoteld krijgen. En als achtergrondmuziek fungeert het ook alleraardigst.
Anna Maria Blixt heeft me helaas nog niet volledig weten te overtuigen met Venus Jupiter and the Moon, maar zou in de toekomst misschien nog wel eens kunnen verrrassen. Ze moet de boel dan wel een beetje meer spicy serveren.
Overigens vind ik de covers Call Me Al en Dancing in the Dark goed geslaagd.

Een lang, donker en duister intro van ruim 5 minuten is de opmaat voor het tweede album van Anna von Hausswolff.
Wat dat aan gaat is de hoes al perfect gekozen (mede door het feit dat er regelmatig een kerkorgel terugkeert op Ceremony).

Haar krachtige stem horen we ook niet gelijk in het tweede nummer Deathbed; ze laat 4 minuten op zich wachten na een soort Sigur Rós-achtig meeslepend muzikaal intro.
Wat is dat toch in de noordelijke landen?

Ceremony is één grote brok emotie van het zwaardere soort. Anna schuwt de grote gebaren niet maar weet kitsch te vermijden. Haar stem is een opvallend wapen en kan vergeleken worden met Kate Bush maar dan meer de manier waarop ze het weet in te zetten.
Triomfantelijk beweegt von Hausswolff door ruim een uur prachtige songs.

Aanvankelijk is dit album aan me voorbij gegaan en dat beschouw ik nu als een groot gemis want Ceremony is een stap voorwaarts en belooft wat voor de toekomst als ze deze lijn weet voort te zetten.
Deze donkere trip is uitermate geschikt voor deze donkere winterdagen.

Schitterend album die helaas aan velen voorbij is gegaan waardoor het de eindlijstjes gemist heeft inclusief de mijne. Opvallende keuze voor de singles ook.
Mag ik daarom het volgende met terugwerkende kracht doen:

Anna von Hausswolff wist me enorm te imponeren als voorprogramma van Efterklang (april 2013).
Ik moest en zou haar ook met een eigen optreden zien, nou die wens werd al snel vervuld omdat Rotown blijkbaar ook enorm onder de indruk was en haar in september datzelfde jaar voor een eigen optreden boekte. Snoeihard, maar hoe betoverend was dat.

Net als haar album Ceremony welke een verpletterende indruk op me maakte. Misschien iets té veel, want hoe goed ik opvolger The Miraculous ook vond, het wist het niet te halen bij Ceremony.
Met enige voorzichtigheid keek ik dan ook uit naar Dead Magic. Zou het nog donkerder worden? Harder misschien? The Mysterious Vanishing of Electra was het voorproefje eind 2017. Een lastige. Mooi, maar nog niet overtuigend genoeg voor mij. En er staan maar vijf nummers op.

Laat ik zeggen dat opener The Truth, the Glow, the Fall, dat ruim 12 minuten duurt, er alvast goed inkomt. Naar Hausswolff-begrippen niet eens zo loodzwaar. Pompeus is het nog steeds, maar het heeft ook wel iets lichts, het sprookjesachtige kan de horror bedwingen in dit nummer, maar na 8 minuten gaat de draaikolk zich weer roeren en duikt Alice in Wonderland de diepte in. Alsof Sigur Rós zich ermee is gaan bemoeien en Jonsí ineens zijn hoge tonen niet meer weet te bereiken. Anna lukt het om er uiteindelijk toch een naargeestig sfeertje aan te verbinden.

The Mysterious Vanishing of Electra is dan het nummer dat volgt. Alsof er een gothic western van start gaat. Het nummer valt binnen de context van het album veel beter op z'n plaats dan als losse, vooruitgesnelde opwarmer. Anna is sowieso van het tijd nemen in haar nummers, dus het werkte niet wat mij betreft. Gelukkig doet het dat nu wel degelijk. We kennen het inmiddels, een gevaar voor haar stijl zoals ze die op dit moment hanteert, maar voorlopig komt ze nog steeds goed weg met haar uithalen en loodzware, pompende klanken.

Iedereen die niet van bombast houdt is inmiddels al wel afgehaakt. Ugly and Vengeful is het volgende, tevens langste nummer van het album (meer dan een kwartier). Dat moet haast wel een flink muzikaal avontuur gaan worden.
Anna neemt in elk geval de tijd om dit nummer op gang te laten komen met een wat mistig intro. Een intro dat lang duurt en dan heel kalm gevolgd wordt door toevoeging van zang en dan weer gevolgd door dat loodzware orgel inclusief gitaarpartijen en rollende drums. Pas na tien minuten komt de vaart erin. Hoe knap is het dat ze je al die tijd toch weet te boeien.

Zonder dat je er erg in hebt zitten we dan in The Marble Eye. Een instrumentale track met de orgel uiteraard in de hoofdrol. De opmaat voor afsluiter Källans Återuppståndelse.
De wat minder zware toon van de opener keert hier terug. Er is licht aan het einde van de donkere tunnel. Daarmee zeg ik niet dat het één en al vrolijkheid is geworden. Het is meer de klankkleur die wat helderder is. Jammer dat het nummer, en daarmee het album, een beetje als een nachtkaars uitgaat door het wat abrupte einde. Anna klinkt hier berustend en het is alsof haar nummer ingevuld wordt als zijnde een schilderij dat bijna af is. Een wonderlijk palet dat de luisteraar toch wel wat vermoeid achterlaat.

Dat laatste kan op verschillende manieren: of je bent knock-out door de muzikale tour de force welke je hebt ondergaan, je moet alle indrukken een plek geven, of het was echt allemaal een beetje too much. Dat laatste zal niet opgaan voor de kenners. Die weten nu wel wat ze kunnen verwachten en ze krijgen het.

Anna slaagt er wederom in om te imponeren. Het zal nog wel even wat tijd vragen om echt goed te kunnen inschatten hoe ik het nu echt vind t.o.v. bijvoorbeeld Ceremony. Maar zo op zichzelf staand: petje af.

Hoge verwachtingen... altijd spannend of ze dan ook uit gaan komen.

Nu heb ik Anna sowieso al hoog zitten sinds ze me wist te overdonderen met haar album Ceremony. Toen ik haar snel daarna live bezig zag als voorprogramma van Efterklang en even zo snel daar weer na haar eigen show in dezelfde zaal (Rotown, Rotterdam) was het duidelijk dat ze mijn muzikale hart veroverd had.

Opvolger The Miraculous had iets minder impact maar beviel ook goed, net als Dead Magic, maar bij All Thoughts Fly ging het even een beetje mis. Dat album vond ik niet zo'n succes. Debuut Singing from the Crave beviel ook goed trouwens, maar vind ik een buitenbeentje.

Dus toen Iconoclasts werd aangekondigd was er nog geen enkele nieuwsgierigheid, maar dat veranderde toen het duet met Iggy Pop uitkwam. The Whole Woman wist me te pakken en de nieuwsgierigheid naar dit album was aanwezig en dat werd alleen maar groter per nieuwe release. Zo erg zelfs dat dit ging voelen als een geweldig en majestueus album. Net zo goed als Ceremony wellicht.

De vraag stellen is hem beanwtoorden: ik zeg volmondig ja op de vraag of dit kan wedijveren met Ceremony, mijn persoonlijke favoriet die toen zoveel impact had.

De instrumentale opener laat een knorrende saxofoon horen en dat was niet helemaal verrassend omdat we dit al konden horen op de eerder vrijgegeven nummers. Het keert zeker nog terug op het album zoals op die andere instrumentale track Consensual Neglect.

Iconoclasts is groots, bijna pompeus, maar toch heeft het ook iets compacts. Niet zozeer gezien de lengte van de nummers, maar het is allemaal wat toegankelijker voor zover je de term toegankelijk in je mond kunt nemen bij dit soort muziek.

Het doet me denken aan het Kate Bush album The Dreaming: experimenteel maar toch ergens nog genoeg toegankelijk. Sprookjesachtig en tegelijkertijd aards.
Het album dendert heerlijk voort in een doorgaand ritme dat af en toe onderbroken wordt door wat rare zijwegen.

En dan die stem! Ja, die stem is natuurlijk nog steeds magistraal. Ik snap best dat mensen het juist niet trekken (net als bij Kate Bush), maar bij mij komt ze wel binnen. Opvallend veel gastvocalen ook: Iggy Pop en Ethel Cain zijn niet bepaald de minsten en dan vind ik de samenwerking met Cain net wat beter uitpakken alhoewel het nummer met Iggy me toch ergens ook goed weet te grijpen. Zijn bijdrage heeft iets breekbaars.

Stardust geeft me trouwens een Dead Can Dance gevoel.

Verder is het een bonte toverbal van stijlen: folk, doom metal, pop, orkestrale rock en ga zo maar door en toch weet ze het allemaal binnen de lijnen te houden. Het levert spannende contrasten op zonder te irriteren als 'kijk mij eens lekker tegendraads bezig zijn'.

En dat is het knappe aan dit album: het bevat zoveel indrukwekkends dat je hier nog wel even mee zoet kunt zijn.

Of dit mijn album van het jaar gaat worden is nog even afwachten als de tijd wat meer z'n werk heeft gedaan wordt dat wel duidelijk. Nu zou ik onmiddellijk zeggen dat dit een grote kanshebber is voor die titel, maar het kan ook mijn enorme enthousiasme van dit overdonderende eerste gevoel zijn dus ik wacht het nog even af.

Wat wel zeker is: Iconoclasts is een dijk van een album geworden waar ik denk ik wel eens enorm van zou kunnen gaan houden. Maar die hoes had toch wel anders gekund?!

Ceremony maakte enorme indruk op me. Anna's optreden als voorprogramma van Efterklang in Rotown ook en het was niet meer dan terecht dat Rotown snel daarna besloot haar terug te laten komen voor een eigen optreden.

Indrukwekkend is het sleutelwoord voor deze kleine, blonde, Zweedse vrouw. Wat een geluid weet ze te persen uit dat kleine lijfje en wat een imposante sound weet ze neer te zetten.

Op plaat is dat altijd wat moeilijker dan in een club maar toch wist ze er op Ceremony in te slagen en doet ze dat nu weer.
'Gothic Rock' is een stickertje dat ik veel zie verschijnen. Ik hoor het niet echt moet ik eerlijk zeggen.
Ja, het klinkt donker, maar daar heb je het dan wel mee gezegd. Het is traag, log, pompeus, maar op dusdanige wijze dat het nergens stoort, waardoor ze er in slaagt de luisteraar helemaal op te zuigen in enorme draaikolken van geluid. Groots en meeslepend.
Misschien dat ik het album The Wall van Pink Floyd kan noemen; dat hoor ik soms een heel klein beetje terug in het nummer Come Wander with Me / Deliverance.

The Miraculous gaat gewoon verder waar Ceremony eindigde en doet dat op dezelfde majestueuze wijze. Daarmee is Anna von Hausswolff één van de meest bijzondere vrouwelijke artiesten van dit moment. Waar Joanna Newsom snerpt en een zekere lichtheid in haar muziek brengt met haar harp, daar roert Joanna in veel donkere muzikale potjes en snijdt messcherp met haar stem door die donkere sound heen.
Creepy als in een Tim Burton film maar toch met de nodige portie nuchterheid.

Laat je meevoeren in deze draaikolken die Anna je voorzet. Het is wederom een schitterend avontuur.

Anne's vijfde album. Ik had nog niet eerder van haar gehoord.

Lost play bevat acht nummers die in een traag tempo voortgaan. Slow-motion lijkt hier het toverwoord. Alles draait om haar stem en subtiele begeleiding in de vorm van pure instrumenten als fluit, viool, cello, pedal steel, saxofoon, harp op een elektronisch bedje.

Het is wel voor de fijnproevers. Zelf vind ik het betoverend, terug de tijd in naar je kindertijd of zo (de hoes werkt al aardig mee), lieflijk, dromerig, tijdloos, maar ook een lange zit, want het zit het hem vooral in de subtiele details. De kleine toevoegingen. Als geheel is het best monotoon en niet geschikt voor elk moment. Zo'n album waar je in de mood voor moet zijn.

Maar mooi is het absoluut: laat je gewoon onderdompelen door de pracht ervan. Stap in het warme bed, Lost Play genaamd.

Geschikt voor liefhebbers van de ambient-Sigur Rós denk ik.

Oordeel zelf:

Lost Play | Slowcraft Records - slowcraft.bandcamp.com

Letterlijk bij mij om de hoek is onlangs een poppodium gekomen. Afgelopen december trad Blaudzun daar op en die wilde ik wel een tweede keer zien maar helaas kon ik die avond niet.
Toen kreeg ik de mededeling van vrienden uit dezelfde stad dat zij naar Anneke zouden gaan. Puur omdat het wel leuk is om die popzaal eens te zien en Anneke is verder een sympathieke zangeres dus een optreden bezoeken van haar is dan wel een leuk uitje. Waarom niet dacht ik en zo had ik een kaartje in handen voor haar optreden in maart.

En als je daar dan toch heen gaat moet je de nummers van dit album natuurlijk wel kennen en zo volgde al rap een voorbestelling van de cd. Ik doe dat niet vaak meer zo op de gok maar soms heeft dat juist ook wel zijn charme. Daarbij vind ik de vorige albums onder de naam Agua de Annique zo slecht nog niet; Pure Air krijgt zelfs 4*.

Zou het hem daar dan in zitten dat ik eigenlijk wel een beetje schrok van deze cd? Zijn haar eigen nummers gewoon minder goed? Nee, dat valt ook wel mee want de andere albums bevallen me ook wel als categorie 'aardige plaatjes'.
Everything Is Changing hoopte ik graag goed te vinden maar het lijkt wel of het één grote, langerekte brei is. Ik mis het gevoel hier. Veel nummers zijn dichtgeplamuurd en ademen niet echt. Ik zou haast zeggen dat ik die Pure Air mis.
Als het dan nog eens echt zou rocken maar dat doet het ook niet en hierdoor klinkt het stuurloos.

Ja, dit was toch even slikken. Cd cancellen dan maar? Nee, ik wil het nog wat kansen geven en daarbij hoop ik dat ze live wel weet te overtuigen en als ik grote liefhebbers mag geloven doet ze dat wel. In dat geval moet de cd maar als souvenir dienst doen.
Tot die tijd zal ik dit zeker nog wat vaker gaan draaien en misschien wijzigt mijn mening nog wat over deze liedjes zonder echt duidelijke kop en staart. Ik hoop het maar.....

Annie Hogan heeft dit album in 2009 opnieuw uitgebracht met nogal wat wijzigingen: allereerst veranderde ze haar naam van Annie in Anni, kreeg dit album een licht gewijzigde hoes en werden er extra tracks aan toegevoegd. Behoorlijk wat extra tracks kunnen we wel zeggen; dusdanig dat er van een EP geen sprake meer is in de nieuwe versie.
Annie Hogan is vooral bekend van haar samenwerking met Marc Almond. Zo was zij lid van Marc and the Mambas en zat ze in de begeleidingsgroepen The Willing Sinners en La Magia. Ook schreef zij veel nummers samen met Almond en dat is ook de reden dat we bijvoorbeeld The Frost Comes Tomorrow van Marc's album The Stars We Are terughoren op deze cd.
Marc zelf is te horen in duet op Burning Boats en uit die tijd stamt ook de samenwerking met Nick Cave, hier te horen op Vixo op de manier zoals we hem kennen van zijn oudere albums.
Het zijn niet alleen Marc Almond en Nick Cave met wie ze heeft samengewerkt. Zo kunnen we Soft Cell, The The, Einstürzende Neubauten, Test Dept, Japan, Adrian Sherwood, Simon Fisher Turner, Paul Weller, Barry Adamson, Lydia Lunch, Zeke Manyika, Sex Gang Children, Yello, Caged Baby er ook aan toevoegen.
Op deze cd leveren zoals gezegd Almond en Cave hun bijdrage maar o.a. ook Foetus is te horen.
Aan de oorspronkelijke EP, geproduceerd door Jim "Foetus" Thirwell, zijn 10 nummers uit dezelfde tijd op cd 1 toegevoegd en dat gaat verder op een tweede cd waar we o.a. Yello en Barry Adamson kunnen terughoren. Een behoorlijk gezelschap uit de alternatieve scene van die tijd dus.
Marc Almond-liefhebbers kunnen hun hart ophalen met haar eigen versies van The Frost Comes Tomorrow, The Hustler (te vinden op Mother Fist and Her Five Daughters), Blood Tide (van Violent Silence) en Margaret (afkomstig van het Marc and the Mambas album Untitled).
Het is ook heel duidelijk te horen dat haar invloed in die tijd heel erg groot was op de sound van Marc's muziek. Enige minpuntje is wel haar toch wat zwakke zang. Een aantal nummers had ik zo door Almond horen zingen en dan krijgt het gelijk een heel andere lading.
Deze dame verdient zeker een hoop respect en mag best eens even uit de donkere hoeken der muziek getrokken worden en in het middelpunt komen te staan.

Een fijn, donker en soms rauw piano getint new wave plaatje met ook leuke zijstappen andere richtingen op! (en ja mensen ook Marc Almond was in die tijd in die hoek te vinden )

Antony and the Johnsons. Wat was dat indertijd een ontdekking. In tijden niet zo iets moois en ontroerend gehoord.

Ook live wist Antony me kippenvel te bezorgen. Nooit meer vergeet ik het optreden in Carré met orkest. Ik zat behoorlijk vooraan (tout bekend Amsterdam zat daar en ik dankte mijn kaartje aan iemand die door zijn werk aan kaarten kon komen want dat lukte bijna niemand totdat er een tweede concert werd aangekondigd). Het was af en toe slikken tegen de tranen en dat voor iemand die over het algemeen vrij stoïcijns is op dat vlak.

En toen zagen we Antony overal opduiken als gastvocalist. Opvallend waren zijn bijdragen aan elektronische acts.

Helemaal verrassend is de richting die Hopelessness in samenwerking met Hudson Mohawke en Oneohtrix Point Never opgaat dus niet echt, zoals het ook niet verrassend is dat Antony nu als Anohni door het leven gaat en we nu over haar i.p.v. hem kunnen spreken.

One day I'll grow up, I'll be a beautiful woman. One day I'll grow up, I'll be a beautiful girl.
Die dag is nu aangebroken.

Een nieuw begin. Maar is dit nieuwe album dat ook, want de vocalen van Anohni in combinatie met elektronische klanken is nu niet bepaald nieuw voor de liefhebbers?

Drone Bomb Me ademt een beetje Björk, wat gezien haar samenwerking met haar in het verleden niet geheel vreemd is. Tekstueel donker, muzikaal helder. Een spannend contrast en daarmee een sterke opener.

Anohni maakt zich zorgen over wat er gaande is in de wereld, ook over het milieu. Dat liet ze al eerder horen en doet dat nu ook weer op 4 Degrees die we als eerste single leerde kennen. Een nummer dat me qua bombast nogal doet denken aan Woodkid. Het klinkt allemaal wat agressiever dan we gewend zijn, maar het lijkt dan ook of ze nu echt boos is.

Watch Me heeft een prachtige melodie met daaroverheen teksten die haast onaangenaam zijn om naar te luisteren. De 'daddy' moet ons beschermen voor alle naars in de wereld maar doet dat dusdanig dat hij ook meekijkt in je medische dossiers en meekijkt naar de porno die we bekijken. Het is zo herkenbaar. We willen allemaal beschermd worden, maar willen we onze 'vrijheiden' wel inleveren?! Behoorlijk actueel.

In Execution vraagt ze om geen medelijden te hebben met haar en haalt daar de American Dream bij. Een aanklacht tegen hypocrisie.

Zoals verwacht geen brok in de keel muziek tot nu toe en toch weet ze me nu op andere wijze te raken. Ik ben meer geboeid dan ooit aan het luisteren. Als de eerste klanken van I Don't Love You Anymore klinken voel ik wel weer wat van de oude emotie opkomen. Het voelt anders, maar ze verstaat de kunst te ontroeren, nog steeds, en niet zo'n beetje ook.

Op Obama druipt de teleurstelling er flink vanaf. Anohni zingt lager en dreigender dan ooit. Het zorgt er voor dat je je aandacht er enorm bij weet te houden. Ik voel bij dit nummer een soort opwinding die ik ook ervaar bij Massive Attack's Mezzanine, en dat is niet de minste zullen we maar zeggen. Ondanks haar teleurstelling voel ik ook een soort medelijden van haar kant.

Violent Men doet me wederom wat aan Björk denken. Die kenmerkende stem, deze keer verpakt in sprookjesachtige tintelingen, maar ook lelijk verstorende interrupties, wat het geheel heel spannend weet te houden.

Why Did You Seperate Me from the Earth? klinkt wat lichter en zorgt dat ik haast in een soort trance raak, het bubbelt in mijn hoofd en ik moet zorgen geconcentreerd te blijven. Wederom horen we een prachtmens die zich oprecht zorgen maakt.

De drone bomb keert terug op Crisis. Allerlei wreedheden die mensen begaan worden weer genoemd (waaronder Guantanamo). Het nummer krijgt een schitterende opbouw wanneer Anohni overgaat op 'I'm Sorry'. Een ongelooflijk mooi nummer dat er best even inhakt. Toch die stem, maar hoe gaaf dat die stem ook zijn werk doet met een andere muzikale achtergrond.

Op titeltrack Hopelessness vraagt ze zich af hoe ze verworden is tot een virus. Het gaat niet eens om haar, maar om iedereen. We geven er 'geen shit' om blijkbaar. Woede en haast een soort berusting gaan hand in hand op dit schitterende nummer.

Marrow sluit het album af. Broeierig en wederom vol vragen. De hele wereld moet eraan geloven willen we alle onheil afwenden dat ons te wachten staat als we doorgaan zoals we nu doen. Een bevlogen mens laat van zich horen.

Apocalyptische pop? Misschien kunnen we Hopelessness zo wel noemen. Een album vol tegenstellingen. Het falen van Obama, milieukwesties en andere zaken die niet fraai zijn. Het is geen luchtige kost. De toon is anders geworden, maar Anohni weet net als vroeger nog steeds te boeien met deze gedurfde nieuwe stap die geheel tegen mijn verwachtingen in (die waren wat laag) enorm goed aanslaan. Sterker nog: ik sta een beetje perplex door dit muzikale avontuur.

Dit album was nodig. Ik was sceptisch vooraf en had nooit durven dromen dat ze met een album zou komen dat mij wederom echt helemaal weet in te pakken. Waar ik uitging van een teleurstelling daar is nu pure extase over het gebodene ook al is de toon deze keer behoorlijk bitter.

Wat een prachtplaat is dit geworden!

Hier sluit ik me helemaal bij aan.

Het 'debuut' onder de naam ANOHNI vond ik wel erg goed, maar meer omdat het gelijk ook anders was dan wat ze onder Antony and the Johnsons uitbracht. Elektronische muziek zoals ze vaak te horen was als gastvocalist op albums van andere artiesten. Dat waardeerde ik wel.

Op dit album keert ze terug naar haar oudere werk, maar dan met wat meer soul hier en daar (zelf noemt ze Marvin Gaye's What's Going On als inspiratiebron). Ik hoor in It Must Change zelfs wat Sade. Ook staat de gitaar wat meer op de voorgrond.

Kippenvel en opwinding zoals bij de eerste twee albums (wat was ik toen fan) ontbreken deze keer. Het is gewoon een mooi en ontroerend album geworden, maar er is iets meer afstand en de gitaar vind ik soms net even te veel op de voorgrond staan. Haar stem is hetzelfde gebleven als voor de transitie naar ANOHNI en dat is er eentje waar je tegen moet kunnen. Dat gegeven blijft onveranderd, en verder staan er gewoon weer een paar juweeltjes tussen (o.a. Sliver of Ice).

My Back Was a Bridge for You to Cross zal een beetje de status bij mij krijgen die Swanlights kreeg: prachtig, bijzonder en koesteren die handel, maar niet de klassieker die Antony and the Johnsons of I Am a Bird Now wel voor mij zijn geworden. En dat is eigenlijk ook helemaal niet zo raar, ik mag blij zijn dat het ook nu weer zo fraai is allemaal.

"Verstilde muziekklanken uit de sahara". Het zou zomaar een titel kunnen wezen van een recensie over deze cd.
Ik zou het er dan alleen niet helemaal mee eens zijn. Waarom dan toch die titel die blijkbaar bij je opkomt zul je zeggen. Wel hierom: Anouar Brahem is een Tunesische oud (=luit)-speler. Op dit album speelt dat instrument dan ook een hoofdrol. De begeleiding bestaat uit piano en accordeon (verstild). De "arabische klanken" zijn dus wel degelijk te herkennen in deze muziek. 1 en 1 optellen en de titel, zoals gegeven zou prima gekozen zijn. Maar waarom dan toch niet helemaal mee eens ? Anouar Brahem doet men tekort met zo'n titel. Deze muziek is niet goed in een hokje te duwen.
Brahem is een bekende in de jazz -wereld, maar daar past dit werk zeker niet in. De sfeer is ingetogen en laat ruimte over voor improvisatie en daar stopt de jazz-associatie. Het ingetogene komt zeker door de piano. Ik denk hierbij gelijk aan het werk van Satie. Natuurlijk waan je je met deze muziek soms in exotische oorden, maar ik waan me soms ook op een terrasje in Parijs, ik denk ook aan film-noir en ga zo maar door.
Dit is gewoon een pure cd. Dit heeft geen beperkte houdbaarheid.

Le Pas du Chat Noir was mijn kennismaking met Anouar Brahem. Ik las er ergens een stukje over en ben het (nog ouderwets) gaan luisteren in de cd-zaak.
Niet bepaald de juiste plaats om die cd te beluisteren, maar ik hoorde genoeg om het er op te wagen (en ook het hoesje sprak me aan).
Tot op heden heb ik daar geen spijt van.

Dit album ben ik pas vrij lang daarna gaan opzoeken in de verwachting toch iets compleet anders te gaan horen. Dat viel dus mee (of tegen, het is maar hoe je het bekijkt). Qua sfeer is er niet zo gek veel anders, alleen speelt hij hier samen met andere muzikanten. De jazz-invloeden zijn hier net even sterker; het 'dempt' de oosterse sfeer iets meer als op het genoemde Le Pas du Chat Noir. Toch speelt de oud van Brahem de grote hoofdrol.
Lange tijd heb ik het even wat minder gevonden, maar nu ik het zo weer hoor vind ik het een net zo aangenaam album als die eerste ontdekking, vooral het donkere bas-geluid van Dave Holland geeft dit album net even dat andere sfeertje. Prachtig hoe zijn instrument zich mengt met dat van Brahem en ook heel knap hoe John Surman daar zijn laagjes bovenop weet te leggen zonder opdringerig te worden.

Het debuut van Anouk had ik ooit gekocht en belande snel weer bij de Plaatboef: niet slecht maar toch niet zo mijn ding en misschien was ik te veel opgehitst door alle euforie rondom Anouk in die tijd.
Daarna ving ik sporadisch wel eens een single op maar omdat ik nooit naar de radio luister heb ik er ook veel gemist.

En toen kwam het moment dat ze mee zou gaan doen op het Eurovisie Songfestival met een zg. 'killersong'. Het werd dus het inmiddels bekende nummer Birds, een donkere ballad in de stijl van Lana Del Rey. Dit nummer zou Nederland moeten verlossen van zijn 8-jarig durende trauma van het niet behalen van de halve finale.

Afgelopen dinsdag bleek het gelukt en Anouk is al vrij lang een behoorlijke favoriet zowel bij fans als bookmakers. Dat was wel even wennen net als het verschijnen van Nederland uit de envelopjes om door te gaan naar de finale waar ze tot op dit moment zelfs gerekend wordt als top 10 kandidaat. Toe maar!

Voordat Birds verscheen was Stardust al vrijgegeven dat net zo'n low-tempo nummer is als Birds met eenzelfde stijl. We konden dus al een beetje vermoeden waar dit album toe zou leiden en voor het eerst had ik interesse in een nieuwe Anouk. De wonderen zijn de wereld niet uit.

En inderdaad Sad Singalong Songs staat vol donkere nummers in een traag tempo: mysterieus, zwoel, sexy, deprimerend en vooral erg mooi. Rock? Waar dan? Dat is hier even helemaal weggelaten.
Waar ik wel wat moeite mee heb is haar toch behoorlijk matige uitspraak. Ik las dat al vaker maar omdat ik haar niet zo volgde was het mij nooit zo opgevallen of misschien valt het nu juist op omdat de nummers zo traag zijn.
Het is een smetje dat me misschien van een halfje meer afhoudt maar verder ben ik erg in mijn nopjes met dit album.
Daarbij is Anouk op mij overgekomen als een leuk, tof wijf en heb ik tijdens deze Eurovisie dagen niks gemerkt van een verwaande diva of rockbitch.
Ik hoop dat ze gaat stralen morgen in de finale en als ze wint heeft zij het van alle deelnemers sinds Teach-In's Ding a Dong misschien wel het meest verdiend onderhand.
In elk geval heeft ze ons een mooi album achtergelaten dat een complete stijlbreuk is met haar oudere werk (tenzij haar niet op single uitgebrachte albumtracks ook zo klinken en dan heb ik niks gezegd).

Een nieuwe Antony is natuurlijk wel iets om naar uit te kijken maar tevens loert er toch wel een gevaar.
Het nieuwe album The Crying Light is het eerste album van Antony 'de grote ster'. Het debuut was namelijk aan vele oren voorbij gegaan en de meeste mensen maakten pas kennis met het tweede album I Am a Bird Now. Met dat album en ook het debuut dat met terugwerkende kracht ontdekt werd sloten velen zijn muziek in hun hart. Maar kan hij de de hoge verwachtingen waarmaken? Deze EP is in elk geval al een goede test.

Another World is gewoon de Antony zoals iedereen hem kent: rustige pianoklanken met de kenmerkende zang daaromheen gedrapeerd. Een schitterende binnenkomer maar eerlijk is eerlijk: ook weinig verrassend natuurlijk.
Crackagen maakt waar wat Antony al aankondigde: het zou allemaal heel sober gaan worden en dat is dit nummer ook. Het is klein gehouden en de piano speelt een grotere rol dan ooit in dit ietwat jazzy nummer. Het is een goed nummer maar tegelijkertijd raakt het nu ook weer niet die fijne snaartjes bij mij die telkens weer voor 5 sterren zorgen.
Shake That Devil opent met de nadruk op de vocalen: wederom heel sober met op de achtergrond ongrijpbare klanken. Best zware kost en duidelijk een wat andere richting dan wat we gewend zijn van hem (alhoewel hij het experiment op andermans albums ook niet bepaald schuwt). En dan opeens de drums die een beat onder het nummer legt waar zelfs een saxofoon bij komt (heel in de verte hoor ik een Morphine-echo). En ondertussen krijgt hij het wel voor elkaar om je langzaam in het nummer te trekken maar wel op een compleet andere wijze dan het oudere werk. Mooi? Eerder intrigerend.
Sing for Me is wat vertrouwder maar klinkt toch ook wel wat zwaarder dan de meeste nummers op de eerste twee albums. Er ontbreekt wat luchtigheid lijkt het wel.
Hope Mountain is de afsluiter van dit bijna 20 minuten durende eerste, echt nieuwe levensteken van Antony. Ook hier opent hij op piano. Maar na ruim een minuut krijgt het heel even toevoeging van een trompet (alsof we door een heraut worden aangekondigd bij de koning). Hierna vervalt het weer in eenzame piano maar krijgt de zang toevoeging in meerdere zanglagen van Antony zelf. Vervolgens fluistert hij even door om wederom dat middeleeuwse gevoel terug te laten klinken m.b.v. de trompet. Een apart nummer dus.

Al met al hou ik wat gemengde gevoelens over aan deze EP. Het is een schitterend werkje geworden maar zoals al eerder gezegd raakt hij deze keer niet mijn gevoelige snaar. Het is me allemaal net even te donker en het valt toch wel wat zwaar op de maag. Maar dat Antony niet een gemakkelijk vervolg maakt op zijn vorige album mag duidelijk zijn terwijl hij zijn stijl heel goed weet vast te houden. En wie weet blijkt deze EP nog wel te groeien: het is en blijft immers Antony

Na het beluisteren van dit album kon ik eigenlijk even niks: ik was sprakeloos. Adembenemende, serene muziek, gedragen door het opvallende stemgeluid van Antony.
Het is vooral de intensiteit die me bij de strot grijpt, misschien ook omdat ik wel gek ben op de spaarzame instrumentatie van voornamelijk piano en strijkers.
Hier is een getormenteerd man aan de gang die twijfelt aan de lopende band en worstelt met veel zaken als homosexualiteit en het man/vrouw zijn.
Het klinkt in de oren van velen misschien theatraal en dat is het eigenlijk ook wel. Toch komt het niet onoprecht over. De muziek in combinatie met de stem van Antony snijdt diep in je ziel. Ik koester dat, en ik hoop dat velen gaan volgen.

Toen ik Antony en zijn Johnsons in 2009 in Eindhoven voor het eerst live mee zou maken was dat een concert waar ik smachtend naar uitkeek. Dit moest en zou magisch worden dat kon niet anders. Al een aantal jaar was ik verslaafd aan de muziek van Antony en eindelijk kon ik het 'in het echie' meemaken.
Ergens viel de avond uiteindelijk toch enigszins tegen. Nee het was geen slecht optreden, integendeel, maar ik voelde niet de magie die ik verwacht had. Tranen had ik verwacht maar ook nee; ik zag een prachtig optreden van één van mijn geliefde artiesten en dat was het. Eigenlijk net als mijn ervaring bij Sigur Rós eind 2008.
Het zal te maken hebben met de zelf gecreëerde torenhoge verwachting.

Uiteraard was er al snel weer een euforisch gevoel toen ik een kaartje bemachtigde voor het (toen nog) enige optreden met het Metropole Orkest in Carré. Hier bij zijn was uniek zeker ook omdat niemand aan kaarten kon komen. Ik beschikte over een zeer goede connectie (dankjewel G.); ingewikkeld verhaal dat ik iedereen zal besparen.
Dat er later toch een tweede concert kwam dat plaats zou vinden voor dat optreden waar ik bij zou zijn en waar tv-opnames van gemaakt werden deerde me niet. Ik was erbij en zat behoorlijk vooraan. Dit was een andere ervaring dan in Eindhoven.
Bij dit optreden voelde ik de magie wel en moest ik een enkele keer echt even slikken. Ontroering alom.
Het was een optreden met veel onbekende nummers die later op Swanlights terecht zouden komen.

Antony deed meer van dit soort optredens met diverse orkesten en zo zag ik hem dit jaar weer met het Metropole Orkest maar nu in het Concertgebouw en onder begeleiding van een schitterende lasershow. Zelfs mijn partner die niets met Antony heeft en voor mij meeging 'omdat een eerste concertgebouw ervaring wel leuk zou zijn' gaf na afloop toe zwaar onder de indruk te zijn.
Het zegt genoeg over de kwaliteiten van Antony. Overigens was de setlist behoorlijk vergelijkbaar met die uit 2009 met als verschil dat het Swanlights aandeel juist wat minder was en de nummers die daarvan gespeeld werden waren nu wel oud en vertrouwd.

Op dit album zien we diezelfde setlist weer terugkomen. Uiteraard ontbreken er wel wat nummers maar het geeft een perfect beeld van hoe die optredens met orkest nu klinken. Dat het Metropole Orkest hier The Danish National Chamber Orchestra is verandert het geheel niet. De arrangementen zijn uiteraard exact hetzelfde en zorgen ervoor dat Antony in een redelijk vast keurslijf gedwongen is. Zijn improvisatie is tijdens dit soort optredens vooral te vinden in de vorm van zijn toespraakjes tot het publiek (Amsterdam kreeg eerder dit jaar een ter plekke verzonnen nummer n.a.v. zo'n toespraak genaamd 'The Queen Loves Horses').
Op dit album vinden we zo'n monoloog gelijk al als tweede nummer in de vorm van Future Feminism en daarmee hebben we toch wel een smetje te pakken. Allereerst vind ik de plaatsing van de monoloog onmiddellijk na de schitterende openingstrack Cut the World dat je kunt bestempelen als nieuw nummer want afkomstig uit de voorstelling The Life and Death of Marina Abramovic erg vroeg geplaatst wat je een beetje uit de net opgebouwde sfeer haalt. Dit is leuk tijdens de concerten maar op cd nogal overbodig, hoe goed bedoeld de inhoud ervan ook is. Daarbij kwamen dit soort momenten tijdens de concerten die ik gezien heb pas halverwege de optredens naar voren. De eerste nummers ging achter elkaar door en Antony moest voor mijn gevoel elke keer even de sfeer voelen waardoor hij aan het begin nooit zo veel zei. Naarmate de tijd verstreek werd hij losser. Een misser dus.

De enige misser wat mij betreft want ik heb de concert-optredens altijd enorm gewaardeerd en eerlijk is eerlijk: die zijn toch anders dan wat we gewend zijn van zijn albums die een stuk soberder zijn. Niet iedereen had dan ook dezelfde enthousiaste mening over de shows als ik die had. 'Te pompeus', 'de nummers verdrinken in de weldadige arrangementen'; opmerkingen die nogal eens geuit werden.
Dit zou op cd nog wel eens een grotere rol kunnen gaan spelen zeker als je er niet bij geweest bent en er toch neutraler naar luistert. Niet iedereen zal even blij zijn met de versies zoals ze hier gebracht worden.
Voor mij gaat dit dus niet op. Ik was na de optredens al enthousiast over deze nieuwe versies en dat verandert niet nu ik ze op cd hoor. Er is ook niet zoveel verandert aan deze versies tussen 2009 en nu.
Ik blijf verliefd op de nummers, de stem (die overigens minder vibrato bevat als op de eerste albums) en de sfeer.
Jammer dat Future Feminism er tussen staat. Ik had liever For Today I Am a Boy of Hope There's Someone hiervoor in de plaats gehad die hij namelijk ook zong.
Het is niet anders. Het kost hem wel de volle mep helaas maar man man man wat is het fijn om dit album aan de verzameling toe te kunnen voegen en ik moet er wel bij zeggen dat het ontbreken van applaus tussen de nummers door als groot pluspunt aangemerkt mag worden.

Was hier een fanboy aan het woord? Jazeker. Ik ben dan ook benieuwd naar hoe anderen deze versies beschouwen. Ik verwacht een hoop verdeelde meningen.....

Hallelujah (inderdaad ik leg nu ook gelijk de link met Jeff Buckley, Martin Visser: in jouw stuk kan ik me helemaal vinden) !
De lofuitingen over dit album zijn enorm: de man weet zich dan ook te omringen met bewonderaars waar je U tegen zegt. Denk aan Devendra Banhart, Laurie Anderson en natuurlijk de artiesten die een bijdrage aan dit album leveren: Lou Reed, Rufus Wainwright en Boy George. Op zich geen vreemde namen als je naar de artiest kijkt. Antony begeeft zich in de drag-scene en maakt geen geheim van zijn homoseksualiteit.
De pijn druipt er van af......
Maar wat een schoonheid is deze cd zeg. Deze androgene kwetsbaarheid is het tegenwicht op de stoere rock met ballen. Het is een dikke middelvinger naar alle platte MTV zooi van nu.
Ik vrees wel dat dit een love it or hate it album is, maar mensen die van Rufus Wainwright houden of toch ook wel Jeff Buckley moeten zeker eens gaan luisteren naar deze prachtige muziek.
Op de hoes staat overigens een foto van de stervende dragqueen Candy Darling.
Heel bijzonder !!!! Laten we hier nu eens een grote MuMe-klapper van gaan maken, ik denk dat er veel mensen hier zijn die ook om zullen gaan voor Antony and the Johnsons. Dit album verdient het niet om te blijven hangen in een cultstatus.

Swanlights.... Antony..... het lelijke eendje dat een zwaan werd....

Laat ik eens terug de tijd ingaan. 2009. Het jaar dat ik Antony twee keer aan het werk zag. De eerste keer met zijn Johnsons in Eindhoven; een concert waar ik erg naar uitkeek en waardoor het waarschijnlijk ietwat tegenviel. Het was absoluut niet slecht, integendeel, maar ik miste iets. Ik miste de enorme ontroering waar ik zo van uitging. Misschien kwam het door de afschuwelijke zaal, de rare toestanden om een plekje te veroveren, of gewoon het feit dat Antony aanvankelijk zo weinig contact zocht met de zaal, gezeten achter de piano met nauwelijks verlichting. Toch genoot ik ervan.

Hoe anders was de euforie van het scoren van een ticket voor zijn optreden in Carré. Bijna niemand had kaartjes en ik kon er bij zijn (het extra concert was nog niet in beeld). Antony in Carré zonder Johnsons maar met het Metropole Orkest.....
En daar lukte het Antony waar het in Eindhoven niet lukte: ik was ontroerd. Zo dicht bij het podium zitten. Zo dichtbij de breekbaarheid van deze reus kunnen aanschouwen en zo intens genieten van nummers die niet bekend waren en die nu voor een deel het licht zien op Swanlights. Swanlights, het album dat redelijk snel op The Crying Light volgt en waardoor ik een beetje het vermoeden kreeg dat het hier om nummers zou gaan die overgebleven waren, aangevuld met de nummers die hij live met orkest opvoerde.
Een gereserveerde houding van mijn kant was het gevolg. Toch slaagde hij er in met de EP Thank You for Your Love mijn aandacht weer vast te houden waar hij dat bij veel anderen veel minder deed blijkens de reacties op die EP.

Everything Is New was het eerste nummer dat Antony zong in Carré en het nummer is behoorlijk intact gebleven op dit album. Thomas Bartlett (Doveman) speelde daar op piano en ik ga ervan uit dat hij dat hier ook doet. Die piano is belangrijk voor dit nummer want het vormt de ruggegraat. Carré was muisstil en thuis in de woonkamer lukt het ook. De piano met daar doorheen harp gewoven en af en toe een overdonderend orkest zorgt voor een bijzondere sfeer: een bekende sfeer ook. Antony ontroert wederom en levert een ijzersterk nummer af dat in de studioversie ook goed tot zijn recht komt. Het is donker van kleur en daardoor behoorlijk spannend en soms zelfs ietwat grillig.
Het loopt naadloos over in The Great White Ocean dat we kennen van het Prada-filmpje. Dat nummer heeft me altijd mateloos weten te boeien en in de setting van Swanlights komt het zeer goed tot zijn recht. Niet langer meer een los Antony nummer, maar een volwaardige song die van alle kanten schittert met dank aan de akoestische gitaarbegeleiding en dreigende vioolklanken op de achtergrond (de strijkers gebruiken hier flageoletten om die dreiging goed door te laten klinken). Overigens is het nummer wel wat aangepast voor dit album: het heeft een iets minder lang outro dan in de Prada-film.
Ghost werd ook gespeeld in Carré en wederom speelt de piano een hoofdrol in een verder behoorlijk orkestraal nummer. Dit nummer ken ik inmiddels door en door maar blijkt in de studioversie nauwelijks aan kracht in te boeten. Het lijkt wel of het nog beter in balans is dan live, minder pompeus misschien. Daarbij kan Antony zich vocaal nog meer geven door er backings aan toe te voegen (die hij zelf verzorgt). Misschien een wat zwaar nummer voor sommigen, want het heeft verder niets luchtigs in zich.
I'm in Love is het eerste nummer dat geheel nieuw is voor mij. Het lijkt wel of het nummer is opgebouwd rondom een dissonante 'Vader Jacob' maar dat kan ook aan mij liggen uiteraard. Het is een verrassend nummer: donker maar toch ook wel met een zonniger ondertoon. Qua instrumentatie ook best verfrissend voor Antony-begrippen. Er wordt wat meer nadruk gelegd op ritme en het lijkt op eerste gehoor een complexe wirwar van instrumenten die elkaar wonderwel toch goed weten te vinden. Ik vind dit ijzersterk gedaan en zorgt ervoor dat mijn aandacht nietverflauwt: mooi, spannend, grillig en toch herkenbaar Antony!
Violetta is een intermezzo van ruim een halve minuut en wat moet je over intermezzo's zeggen? Niks.
Door met het gruizige titelnummer Swanlights. Mysterieus. Haast met een oosterse sfeer. Spannend. Adembenemend. Ghost? Zo klinkt Antony op dit nummer. Absoluut een hoogtepunt van dit album en absoluut een hoogtepunt in zijn hele oevre. Spookachtig zweeft Antony om ons heen. Ik zie hem zo weer staan op het podium van Carré (waar hij dit nummer overigens niet zong): zijn lange witte gewaad was doorschijnend en het leek soms wel of hij zou gaan opstijgen. Hier lijkt het dan ook echt te gebeuren: Antony stijgt hoog op, neemt ons mee en weet ons compleet te verwonderen en verbazen. Angstaanjagend is het wel..... zwaan? engel? Ik ben er zo zeker niet meer van! Antony zou er niet meer toe doen? Dan moeten de critici dit nummer maar eens gaan beluisteren.
Na alle huiveringwekkende klanken van de titeltrack krijgen we het sobere rondom piano opgebouwde The Spirit Was Gone. Heel fragiel keert Antony na de trip van daarnet terug op aarde, of vergis ik me en verkeren we ergens ver weg. Hemels? Ja, hemels. Het klinkt redelijk zwaar maar ontroert mede door de zang van Antony. Over die zang hoeven we het overigens niet meer te hebben. Wie dat niks vindt gaat dat nooit iets vinden, wie er verliefd op is zal dat blijven.
Thank You for Your Love blijkt dan opeens een beetje een vreemde eend in de bijt. Dit eendje valt echt uit de toon. Het is een heerlijk nummer en laat zijn oude geluid horen maar dat past niet op Swanlights vind ik. Hoe heerlijk het nummer ook is: het komt een beetje raar uit de lucht vallen. Het is dat ik dit echt oprecht een fijn nummer vind want anders zou het toch een te grote dissonant zijn op dit meesterwerk.
Liefhebbers die het boek inclusief cd willen aanschaffen moeten goed opletten want het duet met Björk is op die versie niet terug te horen. Het schijn met allerlei rechten te maken hebben dus je zou het als een soort bonustrack kunnen zien op deze cd (wat het eigenlijk ook weer niet is natuurlijk). Deze twee opvallende artiesten hebben al vaker samengewerkt dus echt verrassend is de combinatie niet te noemen. Flétta is wederom spannend en grillig en het stempel van Björk is groot maar dat zal voor de meesten niet geheel onverwacht zijn denk ik. Björk is nu eenmaal een zeer bijzondere artieste waar ik persoonlijk een haat-liefde verhouding mee heb. Het lijkt of Antony hier nederig een stapje naar achteren doet om Björk te laten floreren op een bijzonder nummer waar je zeker wel wat draaibeurten voor nodig zult hebben om het goed te kunnen doorgronden.
Terug naar die memorabele avond in Carré met het Metropole Orkest: Salt Silver Oxygen doet terugverlangen naar dat uiterst bijzondere concert. Rijkelijk georkestreerd, ik neem even voor het gemak aan dat Nico Muhly hier weer voor verantwoordelijk is, fliedert en fladdert het nummer voort met een tekst over de Salt Mother; 'een vrouwelijke Christus' wist Antony ons die avond te melden. De blazers laten het nummer zwaar klinken en het album straalt een orkestrale barokke sfeer uit. Daar moet je van houden en het zal geen verrassing zijn dat ik dat dus doe.
Ook afsluiter Christina's Farm werd uitgevoerd in Amsterdam en roept daarmee mooie herinneringen op bij mij. Het Everyting Is New-thema keer terug en het heeft iets pastoraals. Liefhebbers van Joanna Newsom kunnen hier wel wat mee denk ik.
"My face and your face, tenderly renewed" aldus Antony.

Mijn gematigde enthousiasme vooraf is totaal omgeslagen. Nu ben ik bevooroordeeld. Ik ben zo enorm van deze muziek gaan houden dat het soms lijkt alsof Antony niets fout kan doen bij mij. Toch is dat niet helemaal waar. Maar als je dan dit album aflevert dat genoeg Antony-kenmerken bevat (hallo mag het?!) en tegelijkertijd weer een geheel eigen sfeer weet neer te zetten, donker en duister en op tijden zelfs best zwaar, dan kan ik daar alleen maar weer met volle bewondering naar luisteren en concluderen dat het Antony alweer lukt om mij mee te slepen op een manier waar maar weinig artiesten in slagen. Althans niet zo, niet zoals Antony.
Meesterwerk? Ja, wat mij betreft alweer en daar beloon ik net als bij de voorgaande albums naar. ik kan niet anders. Noem me een fanboy. Noem me niet kritisch. Het mag. Het kan me niet schelen. Voorlopig kan ik weer heel lang genieten van de muzikale gift die Antony heet

De titeltrack kennen we al van het gelijknamige album: een grillig nummer dat ik zelf wel tot de betere vind behoren van de cd die voor velen toch wat teleurstellend bleek te zijn.
Find the Rhythm of Your Love is voor de echte fans ook geen onbekend nummer. Wederom een prachtige song die, het moet gezegd, niet echt meer weet te verrassen: Antony zoals we hem kennen zullen we maar zeggen. Meer van hetzelfde maar zolang dat van dit hoge niveau blijft zul je mij niet horen klagen.
Het eerste nummer dat voor mij interessant is heet Kissing Noone, en wat voor eentje!
Ook dit klinkt vertrouwd in de oren: Antony op piano en af en toe subtiel wat strijkers. Het is de Antony waar ik ooit verliefd op ben geworden en waar ik altijd wel verliefd op zal blijven denk ik.
Dit blijft me ontroeren, hier kan ik tot in den treure naar luisteren.
En dan aan het einde een remix van dat schitterende nummer Swanlights: dreigend, duister en het boet niet aan kracht in wat ik normaal meestal wel het geval vind bij remixen van sterke nummers.
Een geslaagde EP? Ik dacht het wel, alhoewel ik best snap dat velen het nu wel een beetje weten voor wat betreft Antony en het feit dat het album Swanlights minder populair is zal ook niet bijdragen aan een 'en masse liefde' voor deze EP zoals die er wel is voor b.v. I Fell in Love with a Dead Boy (om er maar eens eentje te noemen).

Antony behoort nog tot de categorie artiesten die nieuwe albums graag vooraf laat gaan door uitgebreide EP's en zelfs als zo'n album uit is krijgen we regelmatig nieuwe nummers voorgeschoteld.

Op deze EP is Thank You for Your Love ook te vinden op de nog te verschijnen cd Swanlights. Op dit nummer keren de blazers weer eens terug en hierdoor doet het nummer gelijk denken aan Fistful Of Love van I Am a Bird Now. Dat verrast me eigenlijk omdat ik gedacht had dat de nieuwe nummers van Swanlights wat zwaarder zouden gaan klinken. Somberder. Dat kunnen we van dit nummer zeker niet zeggen met dank aan de blazers. Oud en vertrouwd en dat zal velen teleurstellen maar ook velen geruststellen. We weten nu wel waar Antony toe in staat is en dan kan het twee kanten opgaan: of we krijgen een nieuwe koers met alle risico's van dien, of we krijgen een degelijke voortzetting van zijn schitterende werk. In die categorie valt dit nummer dus: een positief klinkende song.
Ik weet niet zo goed wat ik met You Are The Treasure aanmoet eigenlijk. Het is een repeterend nummer waar Antony zichzelf op piano begeleidt. Repeterend, hypnotiserend, bezwerend.... het kan allemaal, maar toch weet het mij (nog) niet helemaal te pakken. Het is mij misschien iets te monotoon, iets te nietszeggend. Ik zou het haast een filler willen noemen terwijl ik ergens toch ook wel weer het nummer word ingezogen. Misschien moet het nog wat tijd krijgen. Misschien ga ik nog wel wennen aan de fade-out aan het einde die mij te snel word ingezet.
My Lord My Love is een al bekend nummer: het verscheen bij de digitale versie van zijn vorige album The Crying Light als bonustrack. Met een nummers als dit lijkt hij terug te grijpen naar zijn debuut. Ik vind dit dus een betoverend mooi nummer: eenvoud en kracht zijn bepalend. De emoties komen over zonder dat het over the top gaat en dat is zoals wel vaker de grote kracht van deze artiest. Schitterend! Ik kan niet anders zeggen. Hoe vaak ik het nummer al gehoord heb maakt niet uit: dit blijft ontroeren.
Dan komen we bij de twee covers. Pressing On is een nummer van Bob Dylan (te vinden op het album Saved uit 1980). Ik ken het origineel niet dus stond neutraal tegenover dit zijdezachte liedje. Het is breekbaar en kwetsbaar en wederom van enorm hoge kwaliteit. Cover of niet: dit is Antony!
Imagine is een nummer waar ik inmiddels een beetje genoeg van heb, iets wat wel vaker het lot kan zijn van nummers die inmiddels doodgedraaid zijn. Maar dat is de Lennon-versie uiteraard. Kan Antony er nog wel wat aan toevoegen was mijn vraag. Ik was er eerlijk gezegd wat huiverig voor. Hier is het deze keer niet de piano die de hoofdrol krijgt naast de zang. Nu mag de akoestische gitaar de samenwerking aangaan. Het is mooi gezongen, de begeleiding is doeltreffend, ik vind het goed gedaan maar het is en blijft Imagine; het nummer dat we zo goed kennen en dat ik eigenlijk te vaak gehoord heb. Toch denk ik dat ik voorlopig wel weer een tijd vooruit kan met het nummer in deze door Antony gezongen versie.

Of deze EP ons wat zegt over het te verschijnen Swanlights dit najaar is nog de grote vraag. De Another World EP deed dat ook niet echt voor wat betreft The Crying Light.
Daarom moeten we dit maar gewoon op zichzelf beoordelen en beluisteren en in dat geval kan ik concluderen dat we niets nieuws horen, Antony ons niet verrast, maar mij in elk geval weer betovert en aantoont nog wel even tot mijn favoriete artiesten van dit moment te behoren. Het was ruim een kwartier puur genieten. Fijn dat we niet zo lang op een Crying Light vervolg hebben moeten wachten!

Al een tijd had ik sterk het gevoel dat ik de nieuwe Antony & the Johnsons met kerst voor het eerst zou gaan horen. En opeens was daar inderdaad kerstengel KampF die zachtjes fluisterde dat ik op zoek kon gaan naar The Crying Light en hij wees me de weg naar het licht; het licht in de duisternis, want dat is dit album zeer zeker wist ik na de eerste wat vluchtige luisterbeurt al meteen.
De EP Another World liet een wat zwaarder geluid horen en met alle voorbeschrijvingen was ik een beetje bang dat dit ook op zou gaan voor deze derde cd van dit bijzondere gezelschap. Het bleek niet zo te zijn: Antony gaat voort waar hij gebleven is. Okee, de verrassing is minder omdat hij zijn geluid op zeer veel albums heeft laten horen als gastartiest. Maar oh, oh, wat is dit weer een schitterend stukje muziek geworden; een waar luistergenot.
Het begint al met het somber klinkende Her Eyes Are Underneath the Ground. Ik hoef niemand meer te vertellen dat de vocalen van Antony in de categore love-or-hate-it vallen. Mensen die zijn stem niks vonden op de vorige albums kunnen deze keer dus weg blijven want er is niets veranderd. De toonzetting van het nummer is somber maar heeft tegelijkertijd iets majestueus. Het klinkt heel gedragen. De muzikale omlijsting is zeer rijk en toch ingetogen en dat maakt dit nummer tot de parel die het is. Heel subtiel weten meerdere instrumenten dit nummer toch klein te houden en tegelijkertijd dat majestueuze te geven en dat is een knappe combinatie kan ik u verzekeren. Vooral als de celli en bassen de laatste minuut zwaar inzetten gebeurt er iets heel moois: alsof het felle licht de donkere wolken openscheurt en zich aan iedereen openbaart.
Heel verrassend is dan het korte, dartelende nummer Epilepsy Is Dancing. Dit nummer sprankelt, bubbelt en lacht de wereld vriendelijk tegemoet. Op sommige momenten lijkt het haast middeleeuwse trekjes te hebben. Minstreel Antony meldt zich aan het hof en vermaakt iedereen die hem maar horen wil. Het nieuwe album zou zwaarder klinken? Niet op dit nummer in elk geval.
Na twee hoogtepunten volgt een misschien nog wel groter hoogtepunt (kan dat eigenlijk nog wel?!): One Dove is de naam en het bruggetje naar kerst is snel gemaakt; deze vredesduif brengt 'peace' en 'mercy' en Antony vraagt zich af of hij degene is 'Where I've Been Waiting For'. Heel subtiel horen we een lichte koerswijziging in het werk van Antony en het is godsgruwelijk mooi hoe hij dat doet. De manier waarop de saxofoon in het nummer verweven wordt is zo ongelooflijk sterk! Ik had niet verwacht dat Antony me nog zou verrassen op dit album maar hij doet het wel degelijk en dus op dit nummer.
De band weet op dit album de juiste balans te vinden tussen het luchtiger werk en de sombere nummers. Kiss My Name klinkt opvallend vrolijk na de klanken van het vorige nummer. Luchtig wil overigens niet zeggen dat het daardoor ook vluchtig is, want Antony blijkt ook een meester in springerige nummers als deze. Op zich niet zo vreemd als je bedenkt dat hij op veel verschillende albums te horen is geweest de afgelopen jaren die heus niet allemaal in de categorie arty of somber vielen.
Titelnummer The Crying Light weet mij in z'n korte duur enorm te ontroeren. Het nummer is eenvoudig van opzet, maar vergis je niet want op de achtergrond hoor je allerlei 'bijgeluidjes' die het nummer iets spannends meegeven. Misschien is dat wel wat me zo enorm aantrekt. Op het eerste gehoor eenvoudig en ondertussen wel zo vernuftig in elkaar gezet: alles klopt en toch brengt hij je in de war want ergens lijkt het juist weer niet te kloppen. Zo'n nummer is dit absoluut.
Another World kennen we allemaal al van de gelijknamige EP, een EP die zeker de moeite van aanschaffen waard is vanwege de extra tracks die er op te vinden zijn. Het nummer zelf is vrij eenvoudig en is voor mij misschien wel de mindere God op The Crying Light. Mindere God wil niet zeggen dat ik het slecht vind, integendeel, maar het staat wat verder van me af. Hier luister ik meer met bewondering en minder met emotie denk ik. Dit raakt op andere wijze.
Daylight and the Sun is het langste nummer van dit album. Het voelt aan als de sleutelsong van deze cd. Het is klassiek van opzet en prachtig vormgegeven. Na One Dove denk ik het tweede absolute hoogtepunt. In dit nummer zitten alle Antony-ingrediënten verpakt met pathos als grootste etiketje. Hierop horen we alle klasse die Antony Hegarty in zich heeft naar buiten komen. Dit gaat onbetwist een klassiek nummer van hem worden, dat kan haast niet anders. Voor mij persoonlijk is dit nummer een muzikaal gezien zeer rijk avontuur waar ik elke luisterbeurt een beetje van probeer te snoepen om het vervolgens beetje bij beetje op te slaan om vervolgens nooit meer los te laten. Dit soort muziek wil ik voor altijd met me meedragen.
Aeon is ook weer zo'n nummer dat aanvankelijk eenvoudig overkomt maar wederom allerlei kleine trekjes heeft die het iets vervreemdends meegeven. Hier hoor ik een beetje het geluid van Lou Reed in terug, een artiest met wie Antony ooit op tour is geweest en zichzelf daar op de kaart wist te zetten door Perfect Day de hemel in te zingen. Dit nummer gaat denk ik langzaam uit zijn schaduw komen na verloop van tijd. Nu moet het Daylight and the Sun voor zich dulden maar Aeon gaat zijn plek ook veroveren, let maar op. Antony durft zich vocaal op een iets andere wijze te laten gaan dan we gewend zijn. Het heeft iets rauws en dat is toch een nieuw trekje. Maar wat is dit nummer toch sterk zeg: als je dit programmeert na een toch al zo'n geweldig nummer kan ik niet anders dan zeer diep buigen voor deze kunstenaar.
Dust and Water is een korter nummer en ietwat zweverig. Minimale begeleiding en toch sfeer maken; het is iets wat we Antony al vaker hebben horen doen en waarom niet nog eens?! Vocale acrobatiek is wat dit nummer maakt tot wat het is: een bescheiden nummer in dienst van het album maar zeker niet onmisbaar.
Afsluiter Everglade is een ontroerend liedje. Ook hier is het weer de combinatie tussen de vibrato van Hegarty en de schitterende muziek met deze keer de fluit in de hoofdrol. Ik krijg er kippenvel van als ik het hoor en dat is wat alleen de allergrootsten voor elkaar krijgen.

Ik keek ongelooflijk uit naar een nieuw levensteken van Antony & the Johnsons en dat kwam eerst in de vorm van een prima EP, een EP waar ik even de tijd voor nodig had en die het niet tot de volle mep van 5* zal gaan brengen iets wat andere EP's wel gelukt is. Ik was dus een beetje terughoudend voor wat betreft The Crying Light als album. Daarbij is het ook nog eens zo dat ik Antony nu door en door ken en de beste man heeft al twee 5* albums op naam staan. M.a.w. ik zou al blij zijn met gewoon een sterk album.
Maar wat schetst mijn verbazing? The Crying Light is veel meer dan dat. Het heeft me diep weten te raken en hoe moet je dan uiting geven over zoiets moois als deze muziek? Dat kan alleen maar door mezelf uit te drukken in het geven van glitters. Laten dat er dan gewoon weer 5 zijn net als de voorgaande keren. Vijf sterren in deze kerstnacht is me dit album helemaal waard. Ik ben een zeer gelukkig mens! Een fijne kerst allemaal. Cheers!

Swanlights is al weer 4 jaar oud en 2 jaar geleden werden we getrakteerd op een live album genaamd Cut the World.

Nu verschijnt een nieuwe cd inclusief dvd met daarop de film Turning en de bijbehorende soundtrack.
Nieuw werk? Helaas niet. Wel weer schitterende live opnames.
De man blijft emotioneren en zeker nu ik hem de laatste tijd wat minder vaak draai wegens gebrek aan nieuw materiaal, is het fijn om hem weer 'terug' te horen.

Jammer is alleen wel dat zijn vorige wapenfeit, ook al weer 2 jaar oud, dus ook live opnames kende.
Laten we het er maar op houden dat het eigenlijk om de dvd gaat en de muziek een extraatje is, maar wat voor extraatje: Antony weet zoals gezegd als geen ander te ontroeren en blijft dat doen, ook al kennen we de nummers tot in den treuren. Toch een knappe prestatie.

Minder bombastisch dan op Cut the World, soms haast sereen, en eigenlijk is dat wel weer eens heel erg aangenaam. De bombastische Antony met orkest van de laatste jaren ken ik onderhand wel weer. Even terug naar de basis is geweldig.
Het gaat hier overigens om een opname van een november 2006 set in The Barbican, Londen.

Nadeel? Het wachten op een nieuw album wordt nu alleen maar groter, want ook al zijn Whose Are These en Tears Tears Tears relatief wat onbekender, voor de grote liefhebbers als ikzelf zijn die nummers dat niet.

Hoogtepunt: de schitterende, kippenvel opwekkende versie van One Dove. Mooier dan de originele studioversie.

'Hey die hoes heeft iets van die van Bony Man' dacht ik, dus ik was nieuwsgierig wat er achter die hoes zat.

Sowieso had ik nooit van Apashe gehoord. Blijkbaar een in Canada wonende meneer met een Belgische achtergrond (hij woonde er 19 jaar), ziet er uit als een fotomodel en maakt dansbare muziek.

Toen ik het hoorde moest ik onmiddellijk denken aan The Kyteman Orchestra. Klassieke muziek als ondersteuning, koren en rappers als gastartiesten.

Gooi Hip-Hop, Techno, Electro, House en R&B door de blender, maak het zo bombastisch mogelijk en je krijgt ietwat platte dance welke toch weet te boeien. Woodkid en Junkie XL weet ik ook wel te pruimen, dus voor mij is het te doen.

Vermakelijk, pompeus, lomp, niet hoogdravend en toch best lekker.

Bij mensen die de film Death Proof van Quentin Tarantino gezien hebben gaat bij het zien van de naam April March misschien wel een lichtje branden en al helemaal als ze het nummer Chikc Habit horen. Het is inderdaad de afsluitende song van die film en het staat ook op de bijbehorende soundtrack.
April March komt uit de VS en zingt in zowel engels als frans. In Frankrijk is ze dan ook behoorlijk populair. Hier niet echt, maar door de bijzondere oren van Tarantino staat ze nu wat meer in de belangstelling en wie weet zullen meerderen haar nu ontdekken.
Chick Habit is de vertaling van Laisse Tomber les Filles. Dit nummer was overigens ook al te beluisteren in de film 'But I'm a Cheerleader' en is misschien ook bekend van France Gall. U zegt Serge Gainsbourg? Dat klopt want die heeft het ook geschreven.
Veertien liedjes die nooit de 3 minuten overschrijden en een enorm jaren '60 cheesy-pop gevoel hebben. Wat dat aan gaat staat Chick Habit model voor het hele album.
Het is ook allemaal van die typische Tarantino-soundtrack muziek.
Toch moet ik eerlijk toegeven dat juist die soundtracks zo sterk zijn door de veelzijdigheid daarvan en de nodige afwisseling.
Bijna 35 minuten cheesy pop is net iets te veel van het goede, wat niet wil zeggen dat ik het erg leuk vind te horen en als er eens een nummer van dit album d.m.v. de shuffle voorbijschiet kan ik absoluut niet stil blijven zitten.

Aan het begin van deze eeuw was Aqualung daar ineens tussen artiesten als Coldplay, Travis, Saybia, Starsailor en Elbow.
Een leuk debuut dat uiteindelijk een beetje is gaan liggen verstoffen in mijn kast. De opvolger pikte ik ook nog mee maar daarna was ik Aqualung uit het oog verloren totdat ik het nummer met Lianne La Havas Eggshells hoorde. Was dit dezelfde Aqualung? Dit nummer waar electronica aardig aanwezig is en dat een r&B, soul invloed kent (dank u Lianne La Havas) zoals ook James Blake er succes mee heeft (dit is dan wel stukken minder spannend)?

Ja dus. Matt Hales werkt hier sowieso met veel gastmuzikanten en misschien wel om die reden fladdert dit album alle kanten op. Electronic r&b, piano ballads, Coldplay (Be Beautiful), pop, soul, folk........ het is hier allemaal te vinden.
Dat lijkt wat lastig maar toch is de eenheid nog redelijk goed in tact gebleven. Ik herken de pianonummers van weleer maar vind de nieuwere richting met electronica invloeden interessanter.
Wat mij betreft was hij hier veel meer ingedoken en was het album daardoor ook wat strakker i.p.v. deze melting pot.

Hoe dan ook heeft Aqualung zich bij mij weer op de kaart weten te zetten en dat is al een verdienste op zich.
10 Futures is een opmerkelijk album dat misschien nog even de tijd nodig heeft om nu echt goed te kunnen bepalen wat ik er van vind. Daarom vooralsnog een 3,5*.

En dan is daar zo'n apart eindejaarslijstje voor nodig om alsnog op een juweeltje van dit jaar te stuiten: 10 Albums You Might Have Missed In 2014 - Best New Bands - bestnewbands.com

Revere op 3 en Gabby op 6... en dan nog wat albums zien staan die zeker niet verkeerd zijn..... dan trekt dat mijn aandacht voor wat betreft de nummer 1 Arc Iris.

Een warm geluid door de haast klassieke begeleiding en zang die soms aan Joanna Newsom en consorten doet denken maar dan minder scherp waardoor het goed te behappen is allemaal.
Maar mag ik ook het duo The Magic Theatre noemen ook al zijn die een stuk minder bekend en hier en daar lijkt het ook of Joan As Policewoman een moppie meespeelt.

Ook is er de veelzijdigheid van Gabby Young & Other Animals in terug te horen: hier en daar zelfs een stukje circus-swing.

Een enorm bonte stuiterbal die werkelijk alle kanten opspringt en toch als één geheel blijft klinken. Petje af daarvoor.

Avontuurlijk, sprookjesachtig, warm, swingend en misschien wel het perfecte alternatief voor al uw kerstplaten met als voordeel dat het daarna ook nog heel lang goed houdbaar zal blijken te zijn.

Typisch zo'n album dat helemaal in mijn straatje past en wellicht ook in die van muziekobsessie
Wat heerlijk om aan het einde van het jaar nog zo'n verloren pareltje te kunnen ontdekken. Misschien kan dit nog mee gaan doen in mijn eindejaarslijstje want zo bijzonder is het wel.

Misschien nu ook maar eens die andere albums gaan beluisteren uit dat lijstje want er staat een hoop moois tussen getuige de clips die erbij staan.