Bjorn Eriksson was gitarist in Zita Swoon en was tevens de belangrijke man in Maxon Blewitt.
Zijn vriendin Nathalie Delcroix kennen we van Laïs. Samen vormen zij een stel, zowel privé als muzikaal en dat laatste uit zich o.a. in dit album For Ever genaamd dat bol staat van country invloeden omdat beiden daar van houden.

Bij country zullen velen hun neus optrekken maar dat zou in dit geval jammer zijn want For Ever is een fijne, warme trip die eigenlijk helemaal niet aan droge vlaktes in de U.S.A. doen denken.
Om en om delen ze de leadvocals en net zo vaak versmelten beiden stemmen tot een mooi geheel waar ik persoonlijk een rustgevend gevoel bij krijg. De donkere warme stem van Eriksson combineert echt heel fraai met de lieflijke stem van Delcroix.
Muzikaal krijgen we regelmatig bijzondere toevoegingen toegespeeld waardoor het geheel spannend is en blijft en ik juist niet dat standaard 'country' gevoel krijg.

Frédérique Spigt kwam een tijd terug al goed weg met haar americana/country/roots/folk uit Nederland (album: Land). Eriksson Delcroix doet hetzelfde voor België.
Dit mag best een aangename verrassing genoemd worden.

Erlend Øye kennen we allemaal als die ietwat slungelige kerel met grote bril uit Kings of Convenience, een duo dat aangename en vooral rustige gitaar luisterliedjes maakt.

Met Unrest maakte hij 11 jaar geleden zijn solo-debuut: het bleek een beetje Kings of Convenience op de electro toer en dat pakte prima uit.

Øye had in de vorm van The Whitest Boy Alive nog een andere manier om zich muzikaal te uiten en nu is het de beurt aan Legao.

De warme stem is gebleven, de lieve popliedjes ook maar het sausje bevalt me niet. Hier en daar een Simon & Garfunkel-achtige toon (Who Do You Report To) en dat kan er mee door maar al die tropisch klinkende pop-reggae deuntjes doen me iets te veel denken aan Boy George's Everything I Own en daar heb ik het niet zo op. Dit komt door zijn samenwerking met de reggae band Hjalmar.
Daarbij hebben we de zomer nu wel gehad en heb ik helemaal geen zin in dit soort zorgeloze niets aan de hand deuntjes. Jens Lekman doet dit dan beter en nu de herfst zich aankondigt zet ik liever Kings of Convenience op.

Gevalletje jammer voor mij. Legao is wat mij betreft de minste van al zijn werkjes.

Om Hill niet helemaal alleen te laten staan bij dit album werd het de hoogste tijd om mijn mond hier ook maar eens te openen: de koningin kwam al vroeg aanzetten met een boterham pindakaas en zo kent ons ons weer op deze site
Normaal gesproken kan ik wel wat met een mededeling van heer Heuvel dat een bepaald album de moeite waard is.
Hij zat er deze keer wederom niet naast, de bofferd (die nu vast wel weer kilometers naast zijn glazen muiltje loopt).
Deze keer een bespreking na 1 luisterbeurt, niet gebruikelijk, maar voor mezelf soms wel eens verfrissend.

Al bij opener Rocket weet ik al dat het goed zit. De kwetsbaarheid druipt er van af. Fragiel en breekbaar en soms een beetje bibberig als een Antony maar dan vele malen toegankelijker.
Hoe verrassend is dan My Third Cup. Hoor ik daar een Van Morrisson echo of is het toch dat laidback Jack Johnson gevoel?
Ach, vergelijkingen.... alleen leuk om richting aan te geven. Mijn richting gaat Under Your Window waar de piano wat meer naar voren treedt met een relaxt gitaarspel als ondersteuning.
Eigenlijk een heel eenvoudig nummer. Maar hoe eenvoudig ook kent het toch meerdere lagen met dank aan de vocalen.
Damien Rice heb ik er tot nu toe nog niet in terug kunnen horen, maar dan is het tijd voor Passenger Seat: mooie warme stem, tokkelende gitaar en lief meisje dat mee mag zingen. Cliché? Absoluut. Metershoog zelfs! Erg? Welnee! Ik vind het heerlijk om er een beetje te zwijmelen op mooie liedjes als deze. Alle Rice-haters kunnen dan beter ook met een grote boog hieromheen lopen.
Winona And I: tokkel, tokkel, beetje rock rock, pianootje en dan vooral die warme strot openen. Soms hoeft het allemaal niet zo moeilijk. Soms is het verademend om simpele maar vooral mooie stukjes muziek te horen waar verder niets maar dan ook helemaal niets nieuws te horen is. Zolang het met bezieling gebeurt en fraai wordt uitgevoerd hoort u mij niet mopperen.
Hill had het over een of andere cd-diefstal en toen dacht ik: 'Waar heeft die gozer het over?' Maar het beluisteren van The Great CD Robbery verklaart een hoop. Wederom een Damian Rice-achtig nummer waar vooral de cello opvalt. Wat een schitterend instrument is dat toch! Ik blijf daar een zwak voor houden. Het stemgeluid van Ropstad is heel warm zoals ik al eerder meldde en dat in combinatie met de cello (ligt dicht tegen de menselijke stem aan zegt men) maakt het allemaal prachtig en zorgt voor een sfeertje waar het fijn wegdromen is. Daarbij is de tekst ook nog leuk om te volgen.
Alleen maar triestige popliedjes maken de boel misschien wat te zwaar dus gooit Ropstad er in de vorm van Staying Inside een swingend en redelijk vrolijk klinkend deuntje tussendoor. Het is daardoor wel een lichtgewicht op dit album en doet erg veel aan Jack Johnson denken. De zomer keert weer even terug op deze manier.
Safe and Sound heeft een country-touch gekregen vermengd met folk. Een melancholiek liedje is het gevolg.
Eén luisterbeurt is niet genoeg om te achterhalen waarom Six Months Till X-Mas me nu zo bekend voorkomt. Het klinkt zo ongelooflijk herkenbaar. Mocht ik er ooit opkomen dan zal ik dat zeker nog vermelden. In elk geval hoor ik een van de luchtiger melodieën terug en het doet me gelijk een beetje beseffen dat de zwaardere, melancholieke nummers meer met me doen dan dit. Niet vervelend hoor, maar misschien ietsje te veel wilde frisheid van limoenen.
Op You're A Part Of Me keren de sombere overpeinzingen snel terug. Ook hier weer country-invloeden. Brokeback Mountain flitst door mijn hoofd heen. Ik zie de beelden weer scherp voor me: schitterende bergen, adembenemende luchten en ontelbare schapen. Het past er wel bij.
Zo'n prachtfilm mag natuurlijk op Slow Motion Replay, maar daar is ie misschien iets te lang voor qua tijdsduur en we zijn hier niet op moviemeter. Slow Motion Replay doet me toch weer aan Van Morrison denken. Wel een luchtiger versie. Prima nummer dat niet heel erg opvalt, maar dat vind ik voor het hele album wel een beetje opgaan: het straalt iets bescheidens uit.
De sfeer op Oh Coreen is wederom breekbaar en verstild alsof je bladert in een oud familie-foto-album vol zwart wit foto's uit lang vervlogen tijden.
I'll Be Your Army heeft wat meer soul in zich. De strijkers geven het een warme gloed mee en ik kan er slechts instemmend bij knikken. Misschien hier en daar balancerend op het randje der klefheid, maar hij komt er mee weg wat mij betreft.
Tijdens Shiver besef ik wederom dat de stem van Ropstad me wel erg goed ligt. Het straalt iets rustgevends uit. Een term die ook wel deels de lading van het hele album dekt.

Bij deze dus een bijval voor onze Hill die dit plaatje terecht aan de man wil brengen. Er is zeker een groot publiek voor. Zoek je avontuur dan moet je hier niet wezen, maar voor eenvoudige en zeker doeltreffende liedjes kun je hier best even stil blijven staan. Ik heb het ook gedaan en het beviel me goed. Goed genoeg om er nog heel wat meer keren stil bij te blijven staan.

Pop met een bite. Warm, zwoel en soms lichtelijk jazzy met een enkele keer een verre fado-echo, maar altijd interessant genoeg om niet te verzanden in mainstream geneuzel voor op de achtergrond.
Dat is knap en dat komt allereerst door de imponerende stem van Etta Scollo en daarbij is ook de instrumentatie puur door toevoeging van bijvoorbeeld cello of blazers. Daaroverheen toch een poppy sausje waardoor het nergens zwaar gaat worden en je rustig kunt spreken van een warme deken die je zou kunnen verwarmen tijdens regenachtige herfstmaanden of strenge winters, maar die de lente net zo goed kan helpen verwelkomen alsmede uitbundig de zomer te vieren.
Mooi toch?!

Zoals altijd flink verguisd en de laatste jaren misschien nog wel meer vanwege het zogenaamde Oostblokfeestje.
Maar daar is dit jaar wat op gevonden: er zijn nu 2 halve finales waarin de landen flink over zijn uitgesmeerd. De top 10 landen van vorig jaar hebben pech want dit jaar staan alleen de 'big four' (UK, Frankrijk, Spanje en Duitsland) plus de winnaar van vorig jaar Servië gelijk al in de finale op zaterdag 24 mei.
Die halve finales (dinsdag 20 mei met Nederland en België en donderdag 22 mei) ga ik beide missen dit jaar, maar is missen ook wel het juiste woord?
Gezien de wederom beroerde kwaliteit kun je je dat afvragen natuurlijk.

Deze cd start met Andorra. Gisela zingt een Kylie Minogue-achtig popdeuntje waar het hartje boom boom boom gaat. Dat doet de mijne niet bij het horen van dit nummer. Doet u mij maar de echte Kylie dan.
Albanië volgt met een ballad die past in de traditie van die landen. Best sfeervol wat zangeres Olta Boka brengt, misschien ietwat te hijgerig maar dat zullen we dan wel horen in de live versie op 24 mei.
Armenië stuurt Sirusho Harutyunyan; een opzwepend nummer met traditionele invloeden, maar o jee, hoor ik daar weer trommels? Hadden we die al niet eerder gehoord? Paar jaartjes te laat mevrouw?
Azerbaijan debuteert en het gaat tijdens het intro al mis. Eén of andere opera-zangeres zet haar strot open. O nee, het blijkt een kerel te zijn met vleugels en dat kan me daar toch krijsen. Is dit serieus? Daarna volgt een middelmatig rock / pop deuntje: veel geschreeuw, zeer weinig wol, en om zo te debuteren..... schaam jullie. Vlieg maar weer terug richting hemel en denk maar na over volgend jaar.
Bosnië & Herzegonina doen het zo slecht niet met Elvir Lakovic Laka (hier op de cd afgekort Laka). Een aardig popdeuntje, maar of dit ver gaat komen betwijfel ik.
En dan komt België: je valt er voor of je gruwt er van en dat zullen we gaan merken aan de uitslag. Dit gaat zeer ver komen of dit gaat onderaan eindigen. Ik gruwel van dit jodel-nummer in fantasietaal, maar ik denk dat het hoe dan ook opvalt. De finale moet in elk geval haalbaar zijn voor onze zuiderburen.
Bulgarije gaat retro. Kent u de Bombfunk Mc's nog met Freestyler? Nou zoiets is dit dus. Vreselijk gedateerd, maar daar kunnen de Bulgaren vast niets aan doen: het zal daar anno 2008 wel erg hip zijn. DJ, take please take me away van deze zooi!
De teksten zijn vaak erg to the point op het festival en Hasta La Vista zullen we vast al eerder gehoord hebben. Zo klinkt dit deuntje uit Wit-Rusland overigens ook. Dima Bilan scoorde er eerder goed mee, dus Ruslan Alehno moet dat kunnen herhalen. Oervervelend, maar daar zullen ze in het oostblok vast anders over denken dus zal het ver komen.
Italië doet helaas al heel wat jaren niet meer mee. Gelukkig spreken ze in Zwitserland ook Italiaans en de inzending van dit jaar van Paolo Meneguzzi valt binnen de categorie Italiaanse smartlap. Niet eens zo heel verkeerd moet ik zeggen en dit soort nummers willen het nogal eens goed doen en ik verwacht dat het een aardig eindje zal komen. Het is in elk geval lekker catchy.
Cyprus stuurt een Femme Fatale in de vorm van Evdokia Kadi. Dans de sirtaki met ons mee op dit aanstekelijke nummer. Het kan alle kanten op hier mee, maar ik vrees toch dat het niet ver zal komen.
Tereza Kerndlová mag Tsjechië vertegenwoordigen met een slap nummer. Vlees noch vis en die mogen zaterdag thuis gaan kijken. Ze zullen er niet bij zijn in elk geval.
Duitsland zit er in elk geval wel bij, maar doet het al een paar jaar niet erg goed en eindigen steevast ergens onderaan. Dit nummer zal het beter doen, maar o wat krijg ik het hier benauwd van. Pop a la All Saints maar dan de slappe versie. Dank u wel en van mij mag u de traditie voortzetten onderaan te eindigen. Brrrrr....
Mika is nogal populair dus dacht Denemarken: zoiets moet het worden. Ik zie de kikker van Roger Clover's Love is All opeens weer voor me. Ongeneerde vrolijkheid waar je tandglazuur spontaan van gaat barsten. Het zal ver komen, want dat doet Mika immers ook.
Estland doet het over het algemeen erg goed op het festival. Blijkbaar hebben ze daar geen zin meer in want ze sturen me daar een partij debiels in: vervelend kinderdeuntje, beetje dreinen, beetje duits erdoor en hopelijk zingt de zaal wel mee. Ik vrees dat de zaal en masse even gaat plassen nu.
Spanje had een bijzondere voorselectie: het publiek mocht kiezen via myspace en dat werd dit Baila el Chikichiki. Mijn hemel de infantiliteit zet zich dus nog even voort. Is dit serieus? Waarschijnlijk niet want ook Spanje doet het al een tijd niet goed meer en zal denken 'hoe debieler hoe beter'. Het zou me niet eens verbazen als ze nu wel gaan scoren. Maar er op hopen is een ander ding.
Finland denkt het grote succes van Lordi maar eens op herhaling te gooien met heavy mannen, ditmaal zonder maskers. Geen maskers wel veel Oeh en Aah. Minder aanstekelijk dan Lordi, maar altijd nog een stuk leuker dan menig liedje dit jaar.
Frankrijk doet het ook al tijden niet goed meer (zouden die big 4 dan toch afgestraft worden voor hun directe plaatsing in de finale?). Ze proberen het tij te keren met een bekende naam in de vorm van Sebastien Tellier. Opvallen doet dit zomerse electro deuntje wel, maar volgens mij had Tellier er niet zo'n zin in. Ik weet het niet zo goed met dit nummer: de ene keer vind ik het wel leuk en de andere keer grijp ik naar de skiptoets.
En om bij die big four te blijven: Groot-Brittanië maakt zich de laatste jaren ronduit belachelijk met vorig jaar als triest dieptepunt. Dit jaar krijgen we een soulvolle discostamper. Zeker wel één van de beter nummers dit jaar maar mij pakt het maar niet.
Georgië levert een middelmatig nummer af. Ene oor in, andere weer uit, maar dat is niet erg: mooi moment om maar eens een drankje in te schenken en wat borrelnootjes te halen. Als je daar nu een beetje hard op knauwt hoor je dit flutnummer ook niet.
Griekenland doet het dan weer erg goed de laatste jaren en ook dit jaar weten ze wel een populair nummer af te leveren. Het is naar songfestival-maatstaven best hip te noemen en heeft weer wat traditionele invloeden in zich. Zeker niet verkeerd.
Kroatië gaat echt op de traditionele toer en dat kan ik wel waarderen. Ik moet hier en daar zelfs even denken aan Gotan Project met de tango. Niet behorend tot mijn grote favorieten maar ik heb hier wel mijn waardering voor.
Hongarije zet de traditie der bluesy ballads voort met Csézy. Een degelijk nummer wat goed in het gehoor ligt. Toch was ik meer onder de indruk van hun vorige inzendingen. Dit is me net iets te glad helaas.
Moet er nog iets gezegd worden over Turkey douze points? (wat zullen de Turken er van gaan profiteren!). Ierland wil graag een statement maken maar in mijn ogen op zeer foute wijze. Blijf dan gewoon weg zoals Oostenrijk dit jaar ook doet. Maar nee, een valszingende kalkoen zal dit jaar het festival op zijn kop gaan zetten en misschien nog wel winnen ook. Het zou mij niet verbazen!
Dana International heeft al eens gewonnen en probeert het nu weer voor Israel. Ze doet het niet zelf maar Boaz Mauda mag deze ballad gaan zingen. Het is ietwat klef misschien maar ik vind het toch wel wat hebben. Het blijft bij mij in elk geval hangen. Maar wederom douze points? Nee, dat denk ik niet.
IJsland stuurt Eurobandið met het nummer Fullkomið líf. Helaas willen ze toch internationaal doen en is de naam gewijzigd in Euroband en het lied in This is My Life. Jammer, want ik vind dat taaltje zo aanstekelijk. Het nummer zelf is ietwat simpele euro-house, maar is wel aanstekelijk en pakkend. Moet kunnen scoren dus.
Lithouwen stuurt een ballad. Lekker dramatisch en goed passend in dit festival. Ik ben benieuwd of dit vals gaat, want dat vermoeden krijg ik een beetje. Altijd lachen natuurlijk zo'n vals galmende zanger.
Letland komt met een belachelijke kinderdeun en denken de show te stelen, althans dat zingen ze. Ja dat denk ik ook: velen zullen van de bank rollen van het lachen. Hi-hi-hi-ho-ho-ho!!!! Ze zingen het zelf al.
Moldavië gaat op zomers zwoel: roseetje, strand en hangmatje. Elk jaar zit er wel zoiets tussen en nu dus weer. Best aardig hoor maar ook erg nietszeggend. Next!
Montenegro is next met... ja met wat eigenlijk? Een middelmatig deuntje waar je een gaap bij moet onderdrukken.
Daar moeten we even van bijkomen en dat doen we met een glas Vodka aangeboden door Malta. Ik durf wel te zeggen dat dit mijn guilty pleasure van dit jaar is. Eigenlijk heel erg slecht maar daardoor ook erg vermakelijk en het opzwepende zorgt er voor dat ik weer helemaal wakker ben na de loungetent van daarnet.
En dan hebben we daar onze eigen Hind. Ach gut, het meiske had nog een liedje liggen en afgestoft en daarmee denkt ze ons land goed te kunnen vertegenwoordigen. Helaas pindakaas, met zo'n saai nummer als dit zitten we wederom niet in de finale en dat is dan jaar nummer zoveel. Is er dan niemand bij de NOS die zegt: zo kan het niet langer? Of willen ze echt niet meer?
Noorwegen komt niet heel origineel uit de hoek maar weet me toch wel in te pakken met een degelijk nummer dat opvalt door juist die degelijkheid, jammer alleen dat we dit al vaker gehoord hebben.
Polen gaat midtempo en zorgt daarmee gelijk weer voor een plaspauze. Celine Dion liefhebbers moeten hun plas maar even ophouden want die zullen dit gebler wel kunnen waarderen.
Portugal hangt er altijd een beetje bij. Vânia Fernandes hoopt daar verandering in te brengen met zeker een alleraardigst nummer dat het in de polls ook niet slecht doet. Maar dat zegt helemaal niks.
Roemenië doet het niet slecht alleen vrees ik dat daar dit jaar verandering in gaat komen met deze slijmerige ballad waar het kwijl van afdruipt.
Snel doorspoelen want dan kunnen we beginnen aan mijn favoriet van dit jaar. Als het aan mij ligt mag Servië gewoon weer winnen met deze schitterende, fonkelende ballad. Het is een van de weinige nummers die opvallen tussen alle pulp. Ze doen waar ze goed in zijn. Niks oostblokfeestje. Neem gewoon een voorbeeld aan dit soort nummers die terecht goed scoren. Ook dit jaar verwacht ik niet anders: gaat hoog eindigen en van mij mag het winnen.
Rusland dacht blijkbaar dat als Wit-Rusland met Dima Bilan scoort (kent u hem nog? die meneer met die act waar een dame uit de piano kroop? Work Your Magic). Dat nummer vond ik al niet geweldig maar dit is nog veel minder. Flauw popnummertje. De jonge meiden en homo's zullen vast wel weer op hem stemmen. Trek je shirt maar uit Dima: levert je vast punten op.
Vorig jaar tipte ik mijn favo bandje The Ark voor Zweden. Hoe ver kon ik er naast zitten: ze deden het helaas niet goed. Daarom trekt Zweden weer eens een oud-winnaar uit de kast. Charlotte-Take me o Your Heaven-Perelli mag het weer gaan proberen en ja hoor, ook nu heeft haar nummer Abba-invloeden. Iets minder dik er boven op dan haar winnende song van een paar jaar terug en ik denk dat we hier wederom een winnaar te pakken hebben. Als ik geld moest inzetten zou ik het op Zweden doen. Catchy nummer, zit goed in elkaar en slaat bij iedereen wel aan.
Slovenië levert ook een nummer die ik tot de betere van dit jaar reken. Ook erg catchy en zou het niet slecht moeten doen.
San Marino is de andere debutant dit jaar en doet dat met een jongensrockgroepje. Best schattig hoor, maar erg flets. Die mogen het volgend jaar maar weer eens proberen.
Turkije gaat ook eens voor rock. Een beetje simplistisch maar niet eens zo heel onaardig. Ik hoor dit heel wat liever dan menig house-deuntje dit jaar.
Ook in Oekraine weten ze al een aantal jaar ver te komen en dat zullen ze voort blijven zetten met sterke popsongs als deze. Uiteraard sterk binnen Songfestival-context maar toch. Dit haalt de finale wel en zal best hoog eindigen in de finale want zo veel concurrentie hebben ze niet. Ik gok top 5.

Mis ik wat aan de 2 halve finales die ik niet ga zien? Nee, niet echt. Het is ook allemaal too much en volgens mij is het een beetje de verdere ondergang van dit eens zo leuke festival. In het oostblok denken ze daar vast anders over dus volgend jaar zullen we vast wel weer mijn commentaar lezen bij de Eurovision cd 2009

Mijn top 10 bewaar ik nog even voor een later bericht.

Het songfestival is een verguisd element: naar deze wansmaak dient men niet te kijken en iedereen haalt er zijn of haar neus voor op.
Toch weet het festival al jaren aan de top van best bekeken programma's te geraken en iedereen heeft er wel wat over te zeggen. Ik blijf dat altijd een boeiend fenomeen vinden. Let op: ook hier zullen de vele negatieve reacties weer niet van de lucht zijn. Blijkbaar heeft iedereen er toch wel iets mee denk ik dan maar.
Voor mij is het gewoon een heerlijk evenement waar ik me uitstekend mee kan vermaken en niets zo leuk als de puntentelling aan het einde natuurlijk.
Laat ik jullie maar eens meevoeren langs het record aantal deelnemers ooit: 42 dit jaar! En er staan weer nieuwe landen te trappelen en oude landen gaan misschien toch weer mee doen (Italië, Luxemburg). Hierdoor denkt men er zelfs al over om 2 halve finales in te gaan voeren. Het neemt helaas wel weer een hoop charme weg als dit door gaat want dat vind ik al van deze opzet met 1 halve finale.

Andorra zal eerst moeten aantreden in de halve finale. Het land doet sinds 2004 mee en stuurt dit jaar een punkbandje in de stijl van Blink 182. Dit is gewoon een vrolijk pret-punk nummer zoals we dat kennen van een band als Blink 182.
Albanië stuurt een zeurderige ballad. Het nummer dat won heette Balada e gurit maar zoals velen zal er in het engels gezongen gaan worden op het festival in Helsinki en ook op de cd staat de engelse versie.
Armenië stuurt een ballad met een balkan-sausje. Dit soort nummers willen nogal eens aardig scoren en ik zie dit dan ook als een gevaarlijke outsider. Vorig jaar deed Armenië voor het eerst mee en haalde de top 10, hierdoor zal het land gelijk in de finale optreden als laatste in de rij van 23 die avond. In die finale staan namelijk 23 landen waarvan nog 10 plaatsen open liggen waarvoor men in de halve finale moet strijden.
Oostenrijk komt met een Bon Jovi-achtig rock nummer. Flinterdun en ik verwacht niet dat we Oostenrijk terug gaan zien in de finale.
Bosnië-Herzegovina had vorig jaar een prachtige balkan-tranentrekker en daar gaan ze het dit jaar wederom mee proberen. In de finale treden ze gelijk al als eerste op, geen gunstige loting dus. Ook iets minder mooi dan voorgaande jaren vind ik zelf, toch zullen ze er wel redelijk mee gaan scoren. Top 3 zit er nu niet in.
België stuurt The Krazy Mess Grooves met een disco-funk nummer. Op zich niet eens zo heel erg beroerd, maar het blijft maar matig hangen. België zien we volgend jaar weer terug in de halve finale.
Bulgarije komt met het eerste echt spannende nummer. Hoor ik daar een Dead Can Dance in een ietwat moderner jasje? Etnische pop met aardig wat tromgeroffel en een lekkere beat. Voor mij persoonlijk een van de betere inzendingen. Het zal er van af hangen hoe dit live over gaat komen. Kan heel ver komen of zwaar tegenvallen. In dit geval dus echt afwachten.
Wit Rusland heeft een degelijk en eigenlijk prima te pruimen nummer gestuurd. Niks op aan te merken en zal het vast goed gaan doen.
Zwitserland stuurt met DJ Bobo geen onbekende. Helaas erg gedateerde jaren '90 house, maar toch kan ik daar anno 2007 nog best van smullen. Pulp is het zeker maar wel lekkere pulp. Leuk om hard in je auto te draaien.
Cyprus doet het erg goed in de polls dit jaar. Ze is vaak op 1 te vinden. Nu is het zo dat dit soort kanshebbers het op het festival zelf vaak minder doen. Dat zou in dit geval jammer zijn want dit is een heerlijk popnummer met jaren '80 pop vernislaagje. Beetje plat deuntje maar erg aanstekelijk.
Tsjechië doet voor het eerst mee en denkt 'wat Lordi kan, kunnen wij ook'. Nee geen monsters maar wel voor songfestival begrippen stevige gromrock. Waar ik Lordi echt leuk vond daar vind ik hier maar weinig aan. Zal ook geen potten gaan breken in Helsinki schat ik zo in.
Duitsland stuurde vorig jaar country en probeert het nu met swingjazz. De laatste jaren scoren de big 4 die automatisch in de finale staan vanwege hun grote financiële bijdrage niet al te best. Mag ook dit jaar weer gaan gebeuren wat mij betreft. Vreselijk nummer.
Denemarken stuurt een dragqueen. Niet echt nieuw want dat is al eens eerder voorgekomen (en nee dan bedoel ik niet eens Dana International die transeksueel is).
Beetje foute dance maar zou nog redelijk kunnen gaan scoren.
Estland heeft vaak sterke popnummers. Ook dit jaar wel weer. Alleen is dit soort muziek niet echt aan mij besteed. Iets te veel Britney.
Spanje scoorde in 2006 dus ook slecht als big 4 lid zijnde. Ondanks dat ze Las Ketchup instuurde. Dit jaar doen ze het goed in de polls met hun flamenco-pop. Aanstekelijk, zomers en kan het goed gaan doen. Winnen? Nou nee, dat is veels te hoog gegrepen voor deze heren.
Finland zal dit jaar als gastland het meeste applaus gaan ontvangen. Ze sturen wederom rock alleen nu van het populaire soort. Op zich lekker om dit tussen toch ook wel weer een hoop pulp te horen, maar ik vrees dat ze volgend jaar toch gewoon weer in de halve finale staan. Middenmoter.
Frankrijk is er ook eentje van de big 4 en doet het de laatste jaren slecht. Dat was vroeger wel anders. Dit jaar gaat het ze weer niet lukken. Irritant dreinerig nummer waar je zogenaamd vrolijk van zou moeten worden. Ik word er chagerijnig van en denk dat ik bij dit nummer maar een wijntje ga inschenken of zo. En oeh dat tenenkrommende accent.
Georgië debuteert ook dit jaar en dat doen ze erg goed. Dit is weer een favoriet van mij. Het is een mysterieus Kate Bush achtig nummer dat het goed zou kunnen doen bij fans van deze dame maar in mindere mate ook wel bij Björk-fans. Gedurfd en origineel, zeker voor songfestival begrippen. Mag zeer hoog eindigen van mij alleen heb ik geen idee hoe Europa hier over gaat denken.
Groot-Brittanië doet het slecht sinds de eigen taal niet meer verplicht is. Maar mijn hemel als je zulke bagger instuurt dan verdien je gewoon wederom de laatste plaats. Ik dacht dat de Vengaboys al lang vergeten waren?????? Had Morrissey het nu toch maar gedaan......
Griekenland doet het de laatste jaren dan weer een stuk beter en ook dit jaar zullen ze wel weer een groot deel van het publiek aanspreken met deze Ricky Martin-kloon. Dit hebben we zelfs op het festival al erg vaak gehoord.
Kroatië heeft een midtempo nummer dat volledig aan me voorbij gaat. Je kent ze wel: plaspauzenummers.
Hongarije keert dit jaar weer terug en doet dat op originele wijze. Alsof Janis Joplin haar zegen heeft gegeven van bovenaf. Lekker stevig en oprecht rauw bluesnummer. Ik durf echt niet te zeggen hoe de kansen voor dit nummer zijn.
Ierland gaat weer een op de ouderwetse toer en komt met een keltische ballade. Nu ben ik daar toevallig wel dol op en van mij mogen ze dit jaar weer eens lekker hoog gaan scoren. Gewoon een fris nummer dat straalt door eenvoud en puurheid. Heerlijk hoor.
Israel zorgde voor de eerste rel dit jaar en haalde daarmee al het 8 uur journaal. Het nummer dreigde even te worden uitgesloten omdat het te politiek getint was want een regelrechte middelvinger richting Iran. De band haaste zich te zeggen dat dit gold voor terrorisme in het algemeen en daarmee mag het toch deelnemen. Gelukkig maar. Ik hou wel van dit soort schop-op-de-kont dingen op het festival. De puristen walgen ervan en de mume-gemeenschap kan hier wel wat mee denk ik. Ik in elk geval zeker. Persoonlijk favorietje.
IJsland deed het eerst met Ég les í lófa þínum, maar ja de keuze viel toch op het engels. Helaas, want deze rocksong verliest erdoor aan kracht. Ik hoor liever de originele versie. Niet geheel onaardig.
Lithouwen doet aan wijntje-zon-zee-strand-muziek. Laidback maar ongelooflijk slaapverwekkend en valt totaal niet op in het geweld van 42 nummers.
Letland gaat op de Sarah Brightman, Josh Groban, Il Divo toer. Ik vind dit nummer maar zo zo. Het zou me niet verbazen als dit heel hoog gaat scoren. Mij teveel haak maar in met z'n allen. Wel fijn om toch Italiaans te horen dit jaar.
Moldavië. Ach wat was grandma op de drum toch een heerlijk nummer. Dit jaar sturen ze een Within Temptation-achtig nummer. Dit genre is behoorlijk populair dus zou wel eens goed kunnen gaan scoren.
Niet slecht, maar ik heb er een beetje mijn buik van vol.
Montenegro doet voor het eerst als onafhankelijk land mee. Hajde Kroči heet het nummer en doet mij helemaal niks. Ook hier draaien de gitaren op volle kracht, maar het is baggervette troep.
Macedonië heeft een een stevig popnummer met balkan invloeden. Zal veel puntjes gaan inzamelen bij de buren denk ik zo.
Malta verzorgt een andere favoriet van mij. Vertigo maakt je dronken in deze snel rondwervelende song. Ik hoor er een beetje Marc Almond in ten tijde van zijn album Enchanted. Heerlijk dus.
Nederland gaat het weer met Edsilia proberen. Wat jammer toch dat dit nummer zo veel zwakker is dan Hemel en Aarde in 1998 waarmee Nederland haar hoogste eindnotering sinds jaren behaalde. Nu vrees ik dat Edsilia de finale thuis voor de buis mag gaan bekijken. Dit middelmatige deuntje zal weinig handen op elkaar gaan krijgen. Uiteraard duim ik wel voor onze Edsiel.
Noorwegen gaat tropisch. Leuk voor aan de costa's misschien maar niet voor bij de fjorden. Foei Noorwegen. Probeer het volgend jaar nog maar eens en kom dan met wat beters.
Polen had vorig jaar een nummer dat ik als een van mijn favorieten zag. Helaas haalde Ich Troje deze keer de finale niet en daarmee bewezen ze dat op herhaling gaan niet hoeft te betekeken dat dat wederom een succes gaat worden (sorry Edsilia). Nu sturen ze een nummer dat alle kanten op vliegt, hip doen om het hip doen en daarmee volledig de plank misslaan. Te geforceerd allemaal.
Portugal doet al wat jaartjes mee maar heeft nog nooit gewonnen. Wees gerust: volgend jaar staan we zeker niet in Lissabon. Frans Bauer kan er misschien een leuke vertaling van gaan maken en zal er een geheide hit mee scoren, maar niet bij mij. Het kind zingt live nog vals ook.
Roemenië komt met wat lijkt een vrolijk volksliedje. Het tempo gaat telkens een stukje omhoog. Mij bevalt dit soort etno-pop wel, mag ver komen maar of het dat ook gaat doen is afwachten. Ik schat zo rond de 12e plaats, ze staan al in de finale dus wie weet. Zelf zou ik dat iets te laag vinden.
Servië komt met een persoonlijke favoriet. De dame in kwestie is geen schoonheid maar het nummer wel. Ik denk dat deze mee zal doen in de strijd om de eerste plaats. Ik schat in: eerste tijdens de halve finale en dan uiteindelijk tweede worden in de finale zelf. Prachtige, krachtige ballade geheel in de beste songfestival traditie. Guilty pleasure: ik vind het hemels.
Rusland staat al in die finale en aan de titel te zien verwachten ze ver te komen. Hoeft voor mij niet zo. Wederom een Britney deun.
Zweden stuurt het behoorlijk bekende bandje The Ark. Deze band volg ik al heel wat jaren op de voet en tja daarmee zorgen ze uiteraard wel dat dit mijn grote favoriet dit jaar is. Het is niet een van hun beste nummers (het is zelfs wat oubollige songfestival Abba-rock), maar toch denk ik dat ze er ver mee gaan komen. Als ik eens gek ga gokken durf ik zelfs op de eerste plaats in te zetten. Na Helsinki 2007 dus Stockholm 2008. Het zou mij echt niet verbazen.
Slovenië is de BZN van de balkan. Wat een draak zeg. Gelukkig tijd om bitterballen te gaan frituren, een plas te doen of je lijstje bijwerken.
Turkije komt met het bekende werk: prima, moderne pop met flink wat traditionele invloeden. Ze doen het er de laatste jaren niet slecht mee dus we zullen zien of dat nog even voort blijft duren. Ik durf al wel een voorspelling te maken: Nederland geeft hier 12 punten aan en doet dat dan voor de zoveelste keer.
Oekraïne heeft net als Israel het 8 uur journaal al gehaald. Rusland is namelijk boos want deze Dame Edna (en dus wederom een travestiet) zingt volgens hen Rusland goodbye. Verka Serduchka reageert laconiek en zegt Lasha Tumbai te zingen. Ook dit land staat in de finale en doet het goed op het festival. Ik denk dat we ze volgend jaar wederom gelijk in die finale zullen zien.

Okee, dat was het voor zover. Mijn voorkeur gaat uit naar: Zweden, Servië, Georgië, Bulgarije, Cyprus, Malta, Hongarije, Ierland, Roemenië en Israel.
Zwaar knudde zijn o.a. Groot-Brittanië, Portugal, Frankrijk en Slovenië.
En Nederland haalt de finale alweer niet........

Donderdag 10 mei de halve finale en Zaterdag 12 mei de finale; we zullen zien.

Twee halve finales, één finale, televoting, vakjury en 39 deelnemende landen.
Het Eurovisie Songfestival levert altijd een hoop kritiek op maar is en blijft nog steeds één van de best bekeken t.v.-programma's van het jaar.
Sinds 2000 verschijnen de nummers ook op cd en dit jaar is dat niet anders. Nederland wordt vertegenwoordigd door Sieneke met Ik Ben Verliefd (Sha-la-lie) en mocht u het niet kennen: 'het gaat niet uit je kop'. Of we daarmee gaan winnen is uiterst dubieus, want in de polls en bij de bookmakers doet ze het zeer slecht en de bakken kritiek vanuit eigen land waren ook niet mals. Belbië stuurt Tom Dice met Me and My Guitar, een sympathiek nummer in de beste James Blunt-traditie. Misschien geen al te origineel nummer maar dat is er geen eentje op de cd. Wel een mooie ballad tussen dit jaar heel veel meer ballads.
Dit jaar vind ik het voor het eerst lastig kiezen wat nu precies mijn favoriete liedje is en wat van mij mag winnen, en dat toont aan dat de flauwekul van de laatste jaren weer wat aan het verdwijnen is.
Natuurlijk is alles standaard en nergens spannend of vernieuwend maar dat is het songfestival nooit geweest.
Deze cd is leuk om van te voren aan te schaffen zodat je alle liedjes al kent; dat kan als nadeel hebben dat de live-uitvoeringen erg tegen gaan vallen en in andere gevallen juist weer zorgen voor een verbetering of andere kijk op bepaalde nummers. En wil je het spannend houden en net als vroeger de nummers 'voor het eerst zien en horen' dan moet je YouTube en andere websites vermijden. Of dat voor de nederlandse inzending ook nog lukt valt te betwijfelen want het nummer heeft op 1 gestaan, whatever that may be, en was geloof ik dé carnavalshit dit jaar.
Ook is het beter deze cd te vermijden als je het festival verfoeit zoals zo'n beetje iedereen hier op de site
Hoe ik over de individuele nummers denk valt te lezen in het Eurovisie Songfestival topic.

Het album had ook Pure Eva kunnen heten: Eva Cassidy die slechts zichzelf begeleidend op gitaar haar gouden strot weer volledig opengooit.

Het blijft prachtig allemaal, maar tegelijkertijd bekruipt je toch ook dat onbehaaglijke 'uitmelkerij' gevoel je weer.
De liedjes hebben we al vele malen voorbij horen komen en het voegt niet zo heel erg veel toe aan haar discografie. Maar ja, het klinkt wel verdomde mooi allemaal en daar valt ook wat voor te zeggen. Had dit in de schatkist moeten blijven liggen of mogen we blij zijn dat we er nu allemaal (wederom) van mogen genieten?
Ondanks dat onbehaaglijke gevoel neig ik dan toch maar naar het laatste.

Simply Eva laat een zangeres horen die niet veel toeters en bellen nodig heeft om mensen te ontroeren. Het toont tevens aan dat er een grootheid op veel te jonge leeftijd is heengegaan en het is een schrale troost dat ze achteraf de erkenning heeft gekregen die ze verdient.
Albums als deze onderstrepen dat, en laten we daar maar gewoon van genieten.

Zo aan het einde van het jaar toch nog een 'beauty' beluisterd!

Gavin Clark overleed afgelopen februari aan een overdosis slaappillen. Dit album was nog niet klaar maar werd toch afgerond en het resultaat is nu uitgebracht.

Een album waar ik soms Nick Cave en Warren Ellis in terug hoor (alhoewel de zang van Clark een stuk lichter en heser is) en dan weer wat lichtere naar glamrock neigende nummers. Piano, viool, indiepop, rock (hoor ik daar een echo Oasis die met The Chemical Brothers om de tafel zijn gaan zitten in Know One Will Ever Know?!).... het zit er allemaal wel in en het klinkt broeierig en opwindend tegelijk (het opzwepende God Song is er zo eentje).

Evangelist mag daarmee op de valreep van dit toch al geweldige muziekjaar aanschuiven bij de interessantere releases, alleen wat is het toch verdomde jammer dat het nu ondergesneeuwd gaat worden door alle Silent Nights en Jingle Bells en mensen hun lijstjes aan het maken zijn inclusief herbeluistering van al het 2015 moois. Het zou verstandig zijn om dit er nog aan toe te voegen maar ik besef ook wel dat de tijd daar nu voor ontbreekt.

Fuck die lijstjes dus en zet het op het verlanglijstje begin 2016 als alle gekte weer achter de rug is. Dan gaat het genieten worden van Evangelist, want echt: het is een zeer sterke plaat!

Avontuur als term die voorbijkomt nodigt natuurlijk uit, evenals 5 sterren in de Volkskrant, ook al neem ik die niet altijd serieus op dat gebied, puur omdat ik het er niet altijd mee eens ben, en dat is ook niet meer dan normaal.
De titel zegt het al, Hello Voyager, dus laat ik me maar aangesproken voelen en het avontuur met Evangelista aangaan.

Carla Bouzilich is de dame achter Evangelista en ze maakt me een beetje bang op opener Winds Of St. Anne. Krakend, tergend, beangstigend neemt ze je mee op reis naar oorden die mij blijkbaar nog niet bekend zijn. Een ruige dame (a la PJ Harvey) is ze wel te noemen.
Ook op Smooth Jazz valt de gruizigheid en de noise op, terwijl het toch allemaal klopt. Een kakafonie van geluiden en stem is de eerste indruk, maar bij nadere beluistering vormt dit nummer een zeer degelijk geheel en blijkt het een van de betere nummers van dit album. Je moet je er wel even voor openstaan, dat wel.
Op Lucky Lucky Luck komt Bouzilich opeens uiterst sexy over. Ik zou haast geil willen zeggen. Fantastische bas met daaroverheen hoekige, bluesy gitaargeluidjes en een opwindend in je oor zingende Bouzilich. Alsof een lieftallige zangeres je direct meesleept naar de hel en jij er vrolijk achteraan huppelt zonder te beseffen waarheen. Whoe-hoe!! (en dat zingen zij hoor, niet ik )
Welkom in die hel op For The L'il Dudes. Zware strijkers begeleiden je aankomst en het klamme zweet breekt al een beetje uit. De poorten van de hel openen zich langzaam en toch laat je je gewillig bijna gehypnotiseerd naar binnen leiden onder begeleiding van deze zware strijkers-klanken.
En dan blijkt de kleur niet rood te zijn en staat de duivel niet voor je klaar maar horen we een eenzaam zingende vrouw in The Blue Room. Troostend zingt ze je toe en berusting is het gevoel dat je besluipt. Prachtig nummer!
Maar daar kom je niet mee weg: je zult weten ook waar je terecht bent gekomen. Truth Is Dark Like Outer Space voedt je angst weer, de betovering van het vorige nummer is voorbij. Furieus scheuren de gitaren (Sonic Youth kan dit ook op deze manier). Maar als dit de hel is dan zeg ik 'hell yeah' tegen dit ruige feestje!!
Dat feestje eindigt als The Frozen Dress van start gaat. Alsof je in een lege fabriekshal staat waar zwaar geploetert wordt en waar de sfeer absoluut naargeestig te noemen valt. Dat kille, beangstigende gevoel is weer helemaal terug helaas.
Gelukkig is er blijkbaar nog een uitweg in de vorm van Paper Kitten Claw. Het lijkt alsof dit hele avontuur toch nog een goed einde gaat krijgen alhoewel dit nummer een sfeer oproept die je ook enorm laat twijfelen over de goede bedoelingen. De toon is toch behoorlijk drukkend, daar doet dat fluittoontje aan het einde niks aan af.
En dan sta je weer buiten lijkt het wel. Welkom in de echte hel genaamd wereld. Een ratrace waar niet aan te ontsnappen valt, evenals dit nummer: een orkaan van geluid, aanzwellend, roffelend, schreeuwend, krijsend om vervolgens toch stil te eindigen. Weten we zeker dat we buiten staan? Weten we zeker dat ze ons niet in die hel gehouden hebben? Het laatste dat Evangelista ons mee wil geven is 'The Word is Love'. Ik twijfel nog en er is maar 1 manier om er achter te komen waar je nu terecht bent gekomen na deze laatste woorden: gewoon opnieuw draaien en het avontuur opnieuw aangaan.
Misschien is de beleving dan weer heel anders............ met dit album kan dat alle kanten op gaan. De beoordeling overigens ook: nu is ie hoog en het zou me niet verbazen als hij volgende week een stuk lager uitvalt of misschien nog hoger.

Evelyn Evelyn: The sisters are parapagus tripus dibrachius twins, sharing three legs, two arms, three lungs, two hearts and a single liver.

Al bij het eerste nummer Evelyn Evelyn krijg je het gevoel dat dit wel eens een heerlijk cabaretesque cd kan gaan worden. Ik proefde hier gelijk al een Amélie sfeertje!
A Campaign of Shock and Awe toont inderdaad aan: dit is cabaret op en top. Niet nieuw, we hebben het vaker gehoord, maar wel geheel in mijn straatje passend.
De invloed van Amanda Palmer van Dresden Dolls is duidelijk aanwijsbaar: de stijl van dit duo staat niet ver af van Dresden Dolls.
Toch is niet alles even geslaagd te noemen. Zo kan ik niet zo veel met The Tragic Events Of September - Part I wat een compleet gesproken verhaal is met begeleidende geluiden en piano op de achtergrond. Dit krijgt een vervolg in de vorm van The Tragic Events - Part II en dat is me met ruim 11 minuten toch echt iets te gortig en al helemaal als er dan ook nog eens een Tragic Events - Part III aan zit te komen.
Als ik Love Will Tear Us Apart zie staan kan ik een diepe zucht niet laten. Dat nummer is al zo vaak gecovered en soms niet eens zo onverdienstelijk. Nu dus op piano en banjo: ach, leuk, maar zeker niet hemelbestormend en het gaat zeker mijn favo-versie niet worden vrees ik.
Hiermee kan ik de conclusie trekken dat dit album zo ongeveer voor de helft goed geslaagd is, maar dat ik er verder niet zo veel mee kan hoe zeer het ook in mijn straatje past. Die Tragic Events hadden niet gehoeven, ook al besef ik terdege dat het album daar nu juist zo'n beetje om draait, en de cover van Love Will Tear Us Apart is vrij overbodig als je het mij vraagt.
Jammer, want er staan toch zeker ook genoeg genietbare momenten op dit album. Iets meer van dat soort nummers en Evelyn Evelyn zou een toppertje zijn geworden. Nu is het categorie 'wel aardig'.

Er zijn tot nu toe nog niet zo heel veel albums die ik puur door deze site ontdekt heb. Het gaat om een klein aantal.
Wel is het zo dat ik (opnieuw) enthousiast ben geworden over bands waar ik lang niets meer mee had.
Maar zoals gezegd: een heel enkele keer gebeurt het dus wel, zoals met dit album.
Van deze band had ik nog nooit gehoord en ik zag het regelmatig voorbij komen.
Als Sigur Ros liefhebber zou dit me zeker al eerder hebben kunnen aantrekken en al helemaal als deze band in één zucht genoemd wordt met Godspeed You! Black Emperor.
Maar goed, het kwam er maar niet van. Tot op vandaag: eindelijk maar eens aangeschaft en daar heb ik absoluut geen spijt van.
De vergelijkingen met een Godspeed of Sigur Ros wil ik niet echt maken. Dit staat toch wat meer op zichzelf. Ik herken er wel een hoop in, maar zou zo 1-2-3 geen namen kunnen noemen. Dat hoeft ook niet: dit raakt me wel.
Ik zet nu in op 4*, maar ik zag al dat velen hun beoordeling verhoogden in de loop der tijd.
Ik verwacht dat dit bij mij ook wel zal gaan gebeuren, maar daarvoor zal ik dit album nog veel dieper moeten gaan doorgronden, want volgens mij gaat dit in de toekomst nog een hoop geheimen prijsgeven.
Nu even wachten tot het nacht gaat worden, want volgens mij klinkt ie dan op z'n mooist. "Mijn eerste nacht met Explosions in the Sky"...... heerlijk, daar kijk ik nu al naar uit.