Nou niet alleen het openingsnummer,ik hoor op Nightmare logic alleen maar nummers die minimaal het predicaat erg goed verdienen.De botte agressie en ijzersterke riffs spatten van de plaat af die voor mij overigens gewoon onder het (Death)metal genre vallen want punk hoor ik hierop niet terug.
Vooral Firing squad en Waiting Around to Die zijn geweldige tracks maar de rest zit daar erg dicht tegenaan en kunnen na enkele draaibeurten de rollen gewoon omdraaien.
Verder vind ik ook het gitaarwerk sterk en erg mooi (al is dat in dit geval misschien niet het goede woord) klinken.
Ach eigenlijk geldt voor deze voor mij nog onbekende band Power trip (maar dat gaat zeker veranderen) dat zowel de sound,de productie,de zang als de kwaliteit van de songs allemaal dik in orde zijn.
Met andere woorden,prima plaatje.

Ruim dertig jaar na zijn release klinkt deze plaat van Nederlandse bodem nog opvallend fris terwijl ook het muzikale gedeelte overduidelijk knap in elkaar steekt.Ik meen me te herinneren dat Powerplay bestond uit een aantal ex-leden van Vitesse en dat ze destijds scoorden met de twee hitjes Love Can Break Your Heart en Make it alone.
Die klinken nog steeds prima maar ook tussen de overige nummers zitten een aantal sterke songs.Met name Bad dreams.Vlotte rock met een flinke pop inslag zou ik het willen noemen en muzikaal nog helemaal niet zo simpel als je op het eerste gehoor zou denken.Ook de zang van Jan van der Meij bevalt me wel,zodat ik hier zou willen spreken van een dik drie sterren debuut.
Vraag me ook meteen af wat er na dit album van Powerplay is terecht gekomen.

Een wat donkerder en experimenteler (al blijven ze de controle behouden) album dan zijn twee voorgangers en daarom misschien wat ontoegankelijker.Dat doet niets af aan het feit dat Pork soda opnieuw een erg sterke plaat is,al heeft ie gewoon wat meer draaibeurten nodig om zijn klasse bloot te leggen.

Ach ja cover albums,ze blijven amusant al voegen ze meestal niet al te veel toe aan de originelen.
Één ding moet ik Prong nageven ze hebben wel een goede smaak want de oorspronkelijke nummers zijn over het algemeen pareltjes uit de hardcore en punkrock.
Over twee van de versies hier ben ik niet erg enthousiast,Dont want to know if you're lonely mist de energie van Husker du en Cortez de killer heeft hier veel minder emotionele diepgang.
De rest is wel aardig,vooral de nummers van Bad brains,Fugazi en Discharge kunnen me wel bekoren al begin ik me wal wat te ergeren aan de overvloed aan gitaarpiepjes bij Tommy Victor.Dat deed ie op die laatste van Danzig ook al.
Songs from the Black Hole,leuk voor een keer maar ook niet veel meer.

Sterk debuut album dat qua sound wel wat teruggrijpt naar de new wave van begin jaren tachtig.Terwijl nummers als Bad advice en Tarpeian Rock me weer wat aan de the Fall doen denken.Ook de Pixies hoor ik hier en daar terug.Toch lukt het Protomartyr,ondanks al die invloeden om met iets van een eigen geluid te komen.De songs zijn kort,puntig en vaak meeslepend.Ook de wat lijzige zang bevalt me erg goed.Dit alles resulteert op Under Color of Official Right in veel prima nummers waarvan ik Ain't so simple,Scum Rise! en Come & see de beste vind.Maakt me erg benieuwd naar de opvolger.Goed.

Interessante plaat die bijna in zijn geheel drijft op percussie en drums maar eerlijk gezegd zet ik hem niet meer vaak voor mijn plezier op.Daarvoor vind ik hem toch iets te experimenteel,een aantal nummers gaat nog wel maar daarna begint toch een beetje de verveling toe te slaan.Destijds een originele en zelfs gewaagde stap van Public image limited maar tegenwoordig geef ik toch meer de voorkeur aan Album of First issue.

Hij staat bij mij niet zo hoog aangeschreven als opvolgers Metal box,Flowers of Romance en Album maar toch is dit debuut van John Lydon's (voorheen Rotten) nieuwe band Public Image Ltd.,dat al vrij snel verscheen na het uitéénvallen van de Sex pistols een zowel sterke als intrigerende plaat.
Public Image - First Issue bezat,mede door de stem van Lydon natuurlijk,nog erg veel punkinvloeden,maar door onder andere het inventieve basspel van Jah Wobble en de nadruk op het ritmisch aspect van de songs doet het album wat experimenteel aan en is het een voorloper van de alternatieve dance muziek.De teksten van de oud-Sexpistol zanger zijn behoorlijk confronterend en komen vaak agressief over.Maar de toenmalige misstanden politiek verdiende dat (net als de huidige) ook.
De lange,wat naargeestige opener Theme hakt er al meteen stevig in,en na de monoloog/uitbarsting Religion kunnen de liefhebbers voor de dag komen.Wat volgt zijn over het algemeen originele post-punk songs met de nadruk op het basgitaar/drums duo,niet allemaal volledig geslaagd maar Attack,Public Image,Lowlife en Relgion II mogen er zeker zijn.
Net als Public Image - First Issue.

Eigenlijk helemaal niet zo onaardig deze wat 'groovende' death,black of wat voor metal (dat laat ik aan de kenners over) dan ook.Vooral Viva la muerte vind ik erg goed en ook de sound klinkt best origineel.Over de teksten zullen we het maar niet hebben want die zullen gezien de hoes en songtitels wel behoorlijk ziek zijn,al zou het ook als humor bedoelt kunnen zijn.Anyway.....ik versta ze toch niet.De muziek is in ieder geval best OK.

Er zijn in de loop der jaren best weleens Silver Jews albums bij mij voorbij gekomen maar verder als de kwalificaties goed,aardig of redelijk kwam de band rondom David Berman meestal niet.En net nu het bij de eerste plaat van zijn nieuwe groep,Purple Mountains wat voortvarender lijkt te gaan slaat het noodlot toe.
Dat geeft aan bijna alles omtrent de release van deze plaat een wat wrange bijsmaak.
En dat terwijl het met de zwaarmoedigheid op Purple mountains,afgezien van sommige teksten best meevalt.De melancholische indie pop heeft voor mij een wat ironische ondertoon die de plaat een toch wat een wat luchtig gevoel meegeeft.
Bovendien is de zang van David Berman erg sfeervol en het niveau van de songs hoog.Met name All My Happiness Is Gone,Snow Is Falling in Manhattan,I Loved Being My Mother’s Son en Nights That Won’t Happen zijn zowel wonderschoon als ijzersterk.
Een zowel erg indrukwekkend debuut als (jammer genoeg) slotakkoord.