Prachtige plaat. Tekstueel kan het bijna niet zwaarder, en in de stem van de zanger ligt het melodrama steeds op de loer, maar hij weet het ook steeds keurig in te tomen en aan zijn zang de juiste dosis passende emotie mee te geven. Muzikaal vond ik het in het begin een beetje veel van hetzelfde, alsof de langere nummers allemaal in elkaars verlengde liggen en de korte nummers te weinig afwisseling bieden, maar naarmate ik hem vaker draai beginnen de hoogtepunten er toch wel uit te springen. Voor mij typisch een plaat om een tijdje te laten bezinken en dan na een tweede luisterronde van meerdere keren draaien nóg meer te gaan waarderen.

Nou, The first day vervángen kan deze plaat niet, maar hij kan er wel keurig náást bestaan, want dit is een uitstekende live-registratie die ook echt wat toevoegt. Met name per koptelefoon is goed te horen hoe gedetailleerd het geluid is (althans in de Sylvian-mix van 2001, hetgeen de versie is die ik nu beluister) en hoe rijk de arrangementen zijn, zodat de nummers niet overkomen als kale of uitgeklede surrogaten voor de studio-originelen. Met name het gitaargeluid is overal goed verzorgd en helder klinkend; ik neem aan dat die solo's vooral of zelfs alleen maar van Fripp zijn, maar ze komen in ieder geval mooi geprononceerd boven de begeleiding uit. Enige minpuntje is dat het nauwelijks live overkomt en dat het publiek ook maar heel af en toe (en dan nog zachtjes op de achtergrond) te horen is, zodat bijvoorbeeld een studionummer als Damage er vrij naadloos tussen kon worden geschoven zonder dat ik in het begin doorhad dat dat niet live is, maar wellicht wil Sylvian dat ook echt zo, want van Oil on canvas herinner ik me niet anders.
        Uit de pen van een recensent van de NME vloeide nog dit pareltje van fijnzinnige muziekkritiek dat ik jullie niet wil onthouden : deze plaat is "het geluid van opdrogende verf in het vagevuur." Zelf denk ik dan: was dát maar waar...

Na The new mythology suite mijn tweede Symphony X-album, en waar de eerstgenoemde plaat me niet kon overtuigen kan ik me aan dít album veel meer overgeven, met goed geconstrueerde melodieën en refreinen, knap zangwerk (uiteraard) en een duidelijke focus in de composities, en met alleen The witching hour als mindere track. Ook voor mij zijn de twee langste nummers de hoogtepunten, en qua onderwerpen wordt er geïnvesteerd in ambitieuze historische en romantische teksten over ridders van de Ronde Tafel, Tempeliers, farao's met "de vloek van de mummie", Medusa, hekserij, Dante – de hele "mythologische geschiedenis" wordt overhoop gehaald, maar op Sea of lies lijkt Russell Allen ook iets persoonlijk(er)s aan te snijden. Voornaamste minpunt is voor mij toch Michael Romeo, want hoewel hij volgens mij de dynamo van de band is word ik wel eens moe van zijn doorzagende slaggitaar en vooral zijn hectische gitaarsolo's; hij kan natuurlijk geweldig spelen, maar zijn solo's lijken soms niet in dienst te staan van het nummer of de melodie of de begeleiding, en dan vliegen de noten alle kanten op zodat ik af en toe denk dat je de solo ook achterstevoren zou kunnen afdraaien zonder dat ik dat door zou hebben. De fans zullen me hier wellicht om verketteren, maar met zulke solo's als in bijvoorbeeld het openingsnummer na drie minuten doe je mij echt geen plezier.

Niets ten nadele van de muzikale virtuositeit en de tekstuele ambitie, maar dit zijn voor mij te veel lage riffs en hoge solo's en te weinig echt pakkende en/of memorabele melodieën. De vergelijking met Dream Theater dringt zich af en toe op, maar in sommige instrumentals hoor ik dan juist weer Danny Elfman, dus de muzikale variatie is duidelijk gewaarborgd, maar voor mij zit er teveel metal en te weinig melodie in de nummers, hoe goed Russell Allen ook zingt en hoe vaardig Michael Romeo ook over de snaren gaat.