Dit gaat al weer de juiste kant op. Enslaved is er alleen nog niet. Ten eerste heeft dit album meer pit, maar productie-technisch zijn de problemen nog niet verholpen. ik vind dit nog steeds wat flets klinken. De Noren kunnen ook wel echt beter en dat komt er op Ruun soms ook wel uit, zoals op de titeltrack, Tides Of Chaos en vooral Heir To The Cosmic Seed. De afsluiter is bijna verleidelijk genoeg om toch voor 4* te gaan. Misschien dat die er nog wel gaan komen. Enslaved klinkt op Isa nog onwennig, maar op Ruun werken ze hun nieuwe richting beter uit. Toch mis ik nog steeds de viking elementen.


Tussenstand:
1. Below The Lights
2. Blodhemn
3. Eld
4. Frost
5. Mardraum
6. Ruun
7. Vikingligr Veldi
8. Isa
9. Monumension

Mijn versie klonk echt nergens naar, maar ik weiger te geloven dat Enslaved zich inlaat met zo'n slechte productie. Wat wel vrij snel duidelijk wordt, is dat de band wederom erg indrukwekkend werk aflevert. Op dit album stuiteren de heren alle kanten op, komt het oude werk soms even terug, maar evengoed new wave achtige dingen. Dit alles zonder de eigen identiteit te verliezen, want het klinkt zelfs met nieuwe elementen nog op en top als Enslaved. Glorieus stoomt de band door op deze epische plaat. Het gitaarwerk is ijzersterk. Ook de keyboards voegen veel toe. Snel hiervan meer luisteren, want door het gebrekkige geluid vrees ik veel details niet gehoord te hebben. Wellicht nog een verhoging in de toekomst, maar in elk geval een hoge positie voor nu. Ook voor mijn jaarlijst!

Eindstand:
1. Riitiir
2. Axioma Ethica Odini
3. Utgard
4. Below The Lights
5. In TImes
6. Blodhemn
7. Eld
8. Frost
9. Mardraum
10. Ruun
11. Vertebrae
12. Vikingligr Veldi
13. Isa
14. E
15. Monumension

Al een paar albums slaagt Enslaved er niet in om een echt sterk album uit te brengen. Na Below The Lights is het behoorlijk wisselvallig en ook Vertebrae ontkomt er niet aan. De composities zijn wat saai en volgen het geijkte pad van de progrock. Ik kan wel blijven roepen dat ik de viking metal mis, maar daar hebben we inmiddels weinig meer aan. De Noren verzanden regelmatig in het steeds maar weer herhalen van riffs. Clouds en Ground hebben een heel fraaie climax en Center is het enige echt goede nummer. Ik wil het graag leuk vinden, maar het lukt niet. Een beetje prog is niet erg. Dat zat er vanaf het begin van Enslaved erin. Sinds het de overhand heeft, vind ik het allemaal wat minder boeiend.

Tussenstand:
1. Below The Lights
2. Blodhemn
3. Eld
4. Frost
5. Mardraum
6. Ruun
7. Vertebrae
8. Vikingligr Veldi
9. Isa
10. Monumension

Van Enslaved ken ik vooral het recentere werk. De laatste vijf platen, zeg maar. Dit debuut staat daar mijlenver vandaan natuurlijk. Begonnen als krakkemikkige black metalband met Vikingthema's, zal het later een aanzienlijk progressievere koers varen. Dat dit album zo populair is, verbaast me toch wel een beetje. Ja, je hoort de kwaliteiten van Gruttle Kjellson en Ivar Bjørnson. Vooral op Midgards Eldar, dat bij vlagen echt sterk is en qua opbouw doet denken aan de betere space/stoner epos. Op andere songs zijn de gitaarpartijen en keyboards vaak ook in orde. Vetnarnótt levert daar mooi samenspel op. Het is ook wel een vrij rommelige plaat, maar het begin is er.

Verschillende keren is al gezegd dat Consign To Oblivion beter is dan het debuut en daar ga ik volledig in mee. Hoewel er nog echt wel ruimte is om verder te groeien, is het verschil met het debuut best groot. De productie is nog steeds wat ielig, maar lang niet zo hopeloos. De songs zijn uitdagender, orchestraties beter geregeld en stiekem ben ik wel blij dat Mark Janssen niet zo veel grunt. Dat Simone geweldig zingt, mag duidelijk zijn, maar van de grunts ben ik geen fan.

Verder vind ik het wel belangrijk om op te merken dat dit album een heel stuk coherenter is dan de voorganger. Bij The Phantom Agony blijf ik de indruk hebben dat een stel losse songs noodgedwongen bij elkaar gezet zijn. Het Maya-thema helpt hier natuurlijk wel. Alles klinkt net wat doordachter en dat maakt de luisterervaring een stuk aangenamer. Ik heb 4 sterren overwogen, maar ik houd het toch bij een dikke 3,5*.

Tussenstand:
1. Consign To Oblivion
2. The Phantom Agony

Ja! Dit is wat ik wil horen! Design Your Universe is wederom een uitdagende plaat, maar in tegenstelling tot The Divine Conspiracy zit ik er meteen in. Ik kende dan wel niets van dit album, maar het voelt aan alsof je voor het eerst in de Efteling met de Droomvlucht gaat. Waar de band je ook mee naartoe neemt, het voelt heel organisch aan. Je hoeft er eigenlijk niks voor te doen en voert langs allerlei hoogtepunten. Het mooie is... er komt geen eind aan. Epica laat hier horen waarom afwisseling zo belangrijk is en dat het helemaal niet geforceerd hoeft te klinken. Epica doet het op allerlei manieren (dynamiek, genres, zang etc). Kwalitatief ligt is het allemaal on-ge-loof-lijk goed. 75 minuten waanzinnig goed en dus klaag ik niet over de lengte. Vond het zelfs een beetje jammer dat het op den duur afgelopen was. Epica verdient hier een groot compliment als je ziet waar het zes jaar eerder nog stond.


Tussenstand:
1. Design Your Universe
2. The Divine Conspiracy
3. Consign To Oblivion
4. The Phantom Agony

Het eerste seizoen van Attack On Titan heb ik jaren geleden wel gezien. Ik was toen al snel fan van de eerste intromuziek, omdat het zo duidelijk hint naar Europese power metal a la Rhapsody. Heerlijk bombastisch en toch zo onbeholpen Aziatisch. Dat Epica er een draai aan geeft, is erg leuk. Aanvankelijk herkende ik de soundtrack niet, maar na die opgezocht te hebben op youtube, valt het allemaal weer op zijn plaats. Epica geeft er wel heel duidelijk zijn eigen draai aan. Bepaalde elementen blijven herkenbaar, maar het is zeker geen één op één cover. Dat vind ik een prima keuze. De uitvoering is erg mooi en vooral het gitaarwerk en keyboardsolo's vallen op. Ik waan me weer even in 2003 en dat is nooit verkeerd. Simone schijnt vooral op If Inside These Walls Was A House. Een nogal zanggericht nummer dat behoorlijk doet denken aan de muziek van The Neverending Story. Deze EP is een leuk tussendoortje. Epica blijft het interessantst op hun full length platen.

Tussenstand:
1. Design Your Universe
2. The Solace System
3. Requiem For The Indifferent
4. The Quantum Enigma
5. The Divine Conspiracy
6. Epica VS Attack On Titan Songs
7. The Holographic Principle
8. Consign To Oblivion
9. The Phantom Agony

Ik maak een diepe buiging voor Epica. Dat een band zo ongelooflijk kon groeien tot een absolute klasbak. Begonnen als een bakvissenbandje dat ik ooit nog in een lokale OJC zag spelen en nu wereldklasse. Epica is natuurlijk al veel eerder dan dit album volwassen geworden, maar het lijkt hier allemaal net wat beter gerijpt te zijn dan op uitstekende albums als Requiem For The Indifferent en The Quantum Enigma. Wat ik hier zo geweldig vind is juist de mix van de nieuwe en oude elementen. De band heeft vooral het goede van beide gepakt. Met name de keyboards brengen me weer terug naar 2004. Een nummer als Rivers doet dat echt heel goed. Wat geweldig dat daar een (kinder?)koor te horen is. Code Of lIfe heeft weer de klassieke Oosterse sound. Ik geniet evengoed van een nummer als Synergize - Manic Manifest waar dan de recentere sound de overhand heeft.

Het vakmanschap druipt ervan af. De zangpartijen zijn ge-wel-dig. Dat Epica met de achtste plaat nog gewoon even een van mijn favorieten van de band aflevert, verdient respect. Meer dan 99% van de metalbands heeft dan allang niks meer te vertellen. Epica eindigt anno 2021 met gemak in de top 3 van mijn jaarlijst. Waarschijnlijk dan, haha.

Eindstand:
1. Design Your Universe
2. Omega
3. The Solace System
4. Requiem For The Indifferent
5. The Quantum Enigma
6. The Divine Conspiracy
7. The Holographic Principle
8. Consign To Oblivion
9. The Phantom Agony

Wederom levert Epica prachtwerk af! En alweer heb ik enige tijd nodig om het te moeten verwerken. Tijdens onze luistersessie hebben Lennert en ik vrij weinig woorden gewisseld. Dat komt naar mijn idee vooral om we het echt te druk hadden met het luisteren en het tot ons nemen van alle details, maar ook omdat we het ongelooflijk eens waren met elkaar.

Requiem For The Indifferent is in een aantal opzichten een volstrekt logische opvolger van Design Your Universe. Het is een groots bombastisch werk geworden. Enige verschillen zijn toch dat dit album meer geörienteerd lijkt te zijn op metal en minder op het orkest en de orchestraties. Dat is absoluut geen probleem, maar misschien wel de reden waarom dit album een net wat minder prettige luisterervaring is dan bij Design.. het geval was. Misschien is er ook wel minder (vloeiende) variatie. Wellicht heeft Epica met de voorganger de lat wel te hoog gelegd en zijn we stiekem gewoon teveel verwend. Het neemt allemaal niet weg dat dit absoluut een topplaat is en een die bevestigt dat Epica echt wel tot de top van de symphonische metal behoort. Dat had ik een paar weken geleden nog helemaal niet bedacht.


Tussenstand:
1. Design Your Universe
2. Requiem For The Indifferent
3. The Divine Conspiracy
4. Consign To Oblivion
5. The Phantom Agony

Ik vind het echt heel moeilijk om te zeggen hoe ik dit album in kwalitatief opzicht vind... Het komt er simpelweg op neer dat het zo'n ongelooflijke kluif is dat ik aan enkele luisterbeurten niet genoeg heb. Wat wél direct opvalt is de stap naar een groot label. Epica is absoluut goed terecht gekomen bij Nuclear Blast. Qua productie zijn alle mankementen als sneeuw voor een atoombom verdwenen. Alles klinkt helder, heeft over over het algemeen de juiste volume en bovenal... het klinkt mooi gelaagd. De muziek komt daardoor in elk geval veel krachtiger en intenser over. Het nostalgische gevoel is weg, maar dat heb ik er graag voor over. Het is ook niet de uitsluitend symphonic/gothic metal die we van de jaren ervoor kennen, maar soms is het evengoed power metal of death metal.

Verder zijn een aantal dingen wel hetzelfde gebleven. Simone zingt fantastisch en Marks grunt ligt me nog steeds niet echt. Toch stoor ik me er niet aan. Nog zo'n persoonlijk dingetje is de speelduur. 75 minuten is en blijft te lang voor mij. Zeker omdat de muziek erg volgepropt is. Dat laatste is enerzijds wel een kwaliteit, want het vergroot de luisterwaarde voor de lange termijn. Ik geniet ook wel echt van de composities, waardoor ik dat ook wel ga doen. Chasing The Dragon is weergaloos en wordt mooi afgewisseld. Death Of A Dream heeft fenomenale zangpartijen. Mijn vrouw liep halverwege de luistersessie binnen en vroeg zich af of het Nightwish was. Lijkt me een mooi compliment. Ik blijf nog wat mild met de score, maar dat komt dus echt omdat het een stevige kluif is. Misschien is dat wel heel goed, maar het kan zijn dat ik straks na meerdere luisterbeurten concludeer dat het teveel is.


Tussenstand:
1. The Divine Conspiracy
2. Consign To Oblivion
3. The Phantom Agony

Misschien heb ik nog last van de verzadiging, maar dit album vind ik beduidend minder interessant dan de vorige. Misschien ben ik wel teveel verwend. In elk geval duurt het heel lang voor dit album een beetje op gang komt. De eerste helft is nauwelijks indrukwekkend. Ook niet slecht hoor, maar van Epica verwacht ik intussen wel beter. Beter dan deze symfonische metal die keurig volgens het boekje gespeeld is. Een boekje dat weliswaar door Epica zelf geschreven is. Waar ik progressie verwachtte (moeilijk maar niet onmogelijk), kreeg ik hier een beetje het omgekeerde. Verder is het totaalgeluid beduidend minder rijk en mis ik de afwisseling. Gelukkig is de tweede helft al wat beter en buigt de wonderschone afsluiter de score nog naar 3,5 sterren.

Tussenstand:
1. Design Your Universe
2. Requiem For The Indifferent
3. The Quantum Enigma
4. The Divine Conspiracy
5. The Holographic Principle
6. Consign To Oblivion
7. The Phantom Agony

Haha, nieuwe marathon en weinig aan toe te voegen. Helemaal vergeten dat ik dit stukje geschreven heb. Wel is het duidelijk dat de iele productie veel van het luisterplezier wegneemt. Ergens draagt het bij aan de nostalgie en vroeger vond ik dit album echt wel wat beter, maar de 35jarige Ruud luistert met heel andere oren dan de 17jarige ik dat deed.

Nu wel duidelijk is dat na de eerste jaren het gothicjurk-bakvissengehalte nagenoeg weg is en de muziek veel uitdagender is geworden, ben ik wel om wat Epica betreft. De keerzijde voor mij is nu dat met de zoveelste zeventig minuten durende plaat vol bombastische muziek de verzadiging hard toeslaat. Ik haal er voldoende uit om van te genieten, maar ik betwijfel of ik er wel het volle uit haal. Het metalgehalte is weer gegroeid. Wanneer je God Dethroned leden in je band hebt, is het niet verbazingwekkend dat het soms wel heel erg naar death metal neigt. Er blijft wel genoeg symfonica over en ook dit album is absoluut de moeite waard. Ik zal alleen later een moment moeten vinden om dit met wat meer behapbare delen tot me te nemen. Verder niets dan (de gebruikelijke) complimenten. Dit album staat op nagenoeg dezelfde hoogte als Requiem For The Indifferent.



Tussenstand:
1. Design Your Universe
2. Requiem For The Indifferent
3. The Quantum Enigma
4. The Divine Conspiracy
5. Consign To Oblivion
6. The Phantom Agony

Dit "restmateriaal" is dus met gemak beter dan The Holographic Principle. Het lijkt wel alsof de extreme stukken zorgvuldig gescheiden zijn van de power metal, want dat laatste hoor ik dus veel meer op deze EP. Verder vind ik dit album vooral echt een voorbeeld van hoe het wel kan: Een bescheiden speelduur en vette songs. De folkinvloeden op (geloof dat het deze was) Immortal Melancholy zijn echt geweldig. Simone zingt af en toe wat anders dan ik van haar gewend ben. Had hier nog twee puike songs aan toegevoegd en hij had misschien wel op 1 gestaan nu.


Tussenstand:
1. Design Your Universe
2. The Solace System
3. Requiem For The Indifferent
4. The Quantum Enigma
5. The Divine Conspiracy
6. The Holographic Principle
7. Consign To Oblivion
8. The Phantom Agony

Nu de Arjen Lucassen marathon afgelopen is, ga ik meteen door met Ereb Altor. 7 december staat de band hier in de Effenaar en hoewel ik onder de indruk ben van de sound van deze band, ken ik er vrij weinig van. By Honour krijgt op RateYourMusic de hoogste waardering en dus stijgen de verwachtingen, maar het resultaat valt me wel wat tegen. Waar ik wel een beduidend stevigere plaat had verwacht, sleept By Honour maar voort. Het klinkt best goed, maar er komt maar geen eind aan. De link met Bathory (ik heb Ereb Altor vaak omschreven als Bathory met goede zanger en met een fatsoenlijk opnamebudget) Is nog niet zo groot als ik verwachtte. Nee, Ereb Altor doet hier juist wat meer denken aan een Doomsword of een The Gates of Slumber. By Honour is echt een doomplaat. Het begin is er! Winter Wonderland is mooi en Wizard heeft prachtige, jankende gitaren, maar het resultaat zou veel beter zijn geweest als bijvoorbeeld af en toe het gaspedaal ingetrapt werd. Goed, maar nog niet goed genoeg.

Een heel, heel krappe vier sterren. Ereb Altor maakt in elk geval de sprong die ik wel voelde aankomen. Nog steeds zit de doom metal erin, maar de black metal a la Bathory is waar de heren het beste mee uit de voeten kunnen. De uitstapjes naar viking metal maken het vooral aangenamer om naar de muziek te luisteren. Dit soort afwisselingen zijn voor deze stijl toch noodzakelijk om een plaat over de hele lengte interessant te houden. De kwaliteit van het materiaal is behoorlijk goed, al is hier nog wel ruimte voor groei. Wat mij betreft is dit de eerste echt goede plaat van Ereb Altor.


Tussenstand:
1. Fire Meets Ice
2. The End
3. By Honour
4. Gastrike

Ik volg Ereb Altor niet lang of goed genoeg om te weten of de heren nu per album een ode aan een plaat van Bathory of niet. Feit is wel dat de muziek van Ereb Altor vooral aan Bathory doet denken, zij het beter geproduceerd en beter gezongen. Dat geldt ook wel voor Gastrike. De eerste twee albums waren vooral doom met viking invloeden en nu wordt uit het blackmetalvaatje getapt. Daarmee stijgen in elk geval die Bathory-invloeden. Het is allemaal wel goed uitgevoerd, maar de songs zijn verre van bijzonder. Niets springt er bovenuit. Van Dispellation tot en met The Mistress of Wisdom heb je nog wel wat aardige ideëen, maar deze archaïsche (en daarmee voor sommige ongetwijfeld charmante) black metal breekt geen potten. Het is dat ik weet dat Nattramn een goede plaat is, maar verder begin ik 'm eigenlijk wel een beetje te knijpen wat Ereb Altor betreft.


Tussenstand:
1. The End
2. By Honour
3. Gastrike

Laat de doom achterwege en je hebt eigenlijk het meest felle album van Ereb Altor tot dusverre te pakken. Nu ben ik zelf een behoorlijke doomliefhebber en is extreme metal niet perse iets waarvoor ik warm loop, maar deze Zweden zijn natuurlijk door niemand minder dan Bathory beïnvloedt. Järtecken staat vol met viking/blackmetal, maar duikt ook geregeld in de black/thrash. Allemaal puik uitgevoerd. Sommige mensen zullen vallen over de keurig verzorgde productie. Daarbij is Mats ook een veel betere zanger dan Quorthon. Die schreef tijdens het hoogtepunt van Bathory dan wel weer betere songs, maar doe mij maar Ereb Altor. Järtecken is weer een erg lekker album.

Tussenstand:
1. Ulfven
2. Järtecken
3. Nattramn
4. Fire Meets Ice
5. The End
6. By Honour
7. Gastrike

Het is alweer even sinds mijn laatste Ereb Altorbespreking. Mijn bedoeling was om de marathon klaar te hebben voordat ik de band zou zien op de preparty van Eindhoven Metal Meeting en dat is duidelijk niet gelukt. Behalve drukte met andere zaken (achterstanden wegwerken voor de jaarlijst van 2023) is Nattramn ook gewoon een erg goede plaat die mijn aandacht zorgvuldig vastgehouden heeft. De groei was evident op Fire Meets Ice en op dit album wordt de potentie dan ook echt waargemaakt. Ereb Altor presenteert hier Bathorysound zoals die op z'n best was met black, doom, viking en epic metal. Zo majesteus episch als Midsommarblot zal het niet snel meer worden. De Zweden hebben hier toch wel mijn favoriete nummer van de band gemaakt. De titeltrack is een puik staaltje black metal. The Dance of the Elves zet die epiek van Midsommarblot weer heel goed voort met een fijne folkvariatie. Nattramn is een heerlijk album en een absolute aanrader als je je eens wilt wagen aan het werk van deze band.

Tussenstand:
1. Nattramn
2. Fire Meets Ice
3. The End
4. By Honour
5. Gastrike

Ik ben hier ook niet echt zo kapot van. The End laat wel duidelijk progressie horen ten opzichte van By Honour. Er zit wat meer variatie in en er gebeurt meer, maar ook dit mag gerust wat meer pit hebben. De jankende gitaarsolo's zijn nog net zo lang en slepend en de zanger mag in dit stadium wel wat zanglessen nemen. Ereb Altor mikt vooral op het neerzetten van een duistere vikingsfeer en slaagt daar eigenlijk pas met het laatste nummer in. Pas met The FInal War begint het lekker episch te klinken. Het is dat de laatste Isole (ken verder eigenlijk niets van die band) heel lekker klinkt, anders zou ik zeggen dat doom metal niet echt iets is voor deze heren. Wie weet groeien ze er in de volgende platen beter in.

Tussenstand:
1. The End
2. By Honour

Ereb Altor heeft met Nattramn duidelijk zijn plekje gevonden. Deze sound hoor je namelijk een op een terug in Ulfven. Ik ben groot fan van Nattramn, dus ook van dit album. Dus ook hier opent de band met het beste nummer dat voor de plaat geschreven is. Ook al denk ik dat En Synd Svart Som Sot een tandje minder is dan Midsommarblot, Ulfven heeft het voordeel dat het album zelf consistenter is. Het kakt werkelijk geen moment in. De variaties met folk zijn meer een variatie met viking metal geworden. De folk hoor je terug in het machtige Bloodline, waarmee de plaat afsluit. Ulfven is een heerlijk album met het soort black metal dat mij heel erg trekt. Je vindt er invloeden terug uit doom, viking en epic metal. Ik ben alleen wel benieuwd of Ereb Altor dit niveau vast kan houden of dat dit het plafond is. Hoewel dit de koploper is, is het kwaliteitsverschil met Nattramn minimaal.


Tussenstand:
1. Ulfven
2. Nattramn
3. Fire Meets Ice
4. The End
5. By Honour
6. Gastrike

Ik dacht dat ik deze, prima, black metalplaat al besproken had, maar deze marathon was nog niet afgesloten. Ereb Altor doet wel een stapje terug ten opzichte van de voorgaande drie, die nauwelijks voor elkaar onder doen. Vargtimman is goed uitgevoerd. Je hoort duidelijk de ervaring van de band. Het geluid is strak en modern, maar dit album mist wel datgene wat het bijzonder maakt. Wellicht is het een drang naar avontuur dat mist. Misschien moesten de Zweden de klap nog verwerken van de dood van hun bassist. De laatste plaat van Isole was wel weer erg sterk, dus hopelijk herpakt Ereb Altor zich ook weer.


Eindstand:
1. Ulfven
2. Järtecken
3. Nattramn
4. Vargtimman
5. Fire Meets Ice
6. The End
7. By Honour
8. Gastrike