Productioneel iets beter en Russell Allan is een uitstekende zanger, maar daar houdt het eigenlijk wel mee op, wat positieve punten betreft. Verder is dit namelijk een voortzetting van het debuutalbum. Ook The Damnation Game heeft eigenlijk geen interessante songs. De solo's klinken goed en er zit veel afwisseling in, maar dit is een band van ego's. Iedereen is vooral bezig zijn eigen kunsten te etaleren en de songs worden simpelweg vergeten. Prima achtergrondplaatje verder. Het klinkt niet vervelend en het leidt de aandacht niet af.


Tussenstand:
1. The Damnation Game
2. Symphony X

Hmm, misschien gaat dit dan niet voor het gevoel een lange marathon worden. Ik heb er met Symphony X nog steeds wel een zwaar hoofd in, want dit soort metal draai ik nooit uit eigen beweging. De band heb ik ooit wel eens zien spelen. Het was niet slecht, maar het raakte me ook niet. Diezelfde mening ben ik The Divine Wings Of Tragedy toegedaan. Ik hoor duidelijke progressie, maar de vonk springt niet over. De ego's worden langzaam maar zeker opzij gezet, maar de heren zijn er nog zeker niet. Toch durf ik er eerlijk voor uit te komen dat er op dit album een aantal interessante songs te vinden zijn en kan ik me goed voorstellen dat veel liefhebbers hier compleet op uit hun dak kunnen gaan. Ik vind toch de constante druk om virtuoos uit de hoek te komen, vrij vermoeiend en als dit soort albums de tijdsduur van een uur beginnen te overschrijden, wordt het ook echt een lange zit. Ondanks het goede spel en het uitstekende zangwerk van Russell Allen.


Tussenstand:
1. The Divine Wings of Tragedy
2. The Damnation Game
3. Symphony X

Het eerste album waarop ik geen progressie meer hoor. En met progressie bedoel ik uiteraard groei. Progressief is deze muziek in de verste verte niet. Er zijn wel wat dingen veranderd, maar dat zijn stuk voor stuk zaken die niet in de smaak vallen, zoals het moderne, kale gitaargeluid, of geen verbetering opleveren. Russell Allen hoeft van mij niet agressief te zingen. Het is niet nodig, maar het stoort me ook niet.

Ik hoor wel stilstand. En stilstand is achteruitgang in dit geval. Waar V hier en daar nog mooi wist op te bloeien, keren de bandleden weer terug naar de tijd waarin de ego's het belangrijkst waren. Ik weiger ook nog om van songs te spreken. Het zijn stukken. De heren zijn hun stem en instrumenten machtig, maar er komt niks organisch uit. Het is saai. Het heeft geen kop en staart en de voortdurende stroom aan gitaarsolo's is vooral vervelend. De titeltrack is wel iets beter dan de rest, maar ik kan er echt niks mee.


Tussenstand:
1. V - The New Mythology Suite
2. Twilight In Olympus
3. The Divine Wings of Tragedy
4. The Damnation Game
5. Symphony X
6. The Odyssey

De nieuwe nummer 1 is makkelijk gevonden. Twilight In Olympus is beter, consistenter en beter in het gehoor dan de voorgangers. De productie is top, Russell Allan zingt uitstekend en ga zo maar door, maar ik heb helemaal geen klik met de muziek. Dit soort progressieve muziek moet organisch zijn en het liefst een boeiend verhaal hebben. Hoewel ik absoluut bewondering heb voor de muzikanten, is dit album zo gemaakt als de pest. Alles is volgens formule en klinkt gemaakt. Ik heb het al eerder gezegd: de aandacht gaat naar de ego's en niet naar de muziek. Toch wil ik zeker niet beweren dat het een straf is om naar dit album te luisteren. Het spel is zeker goed, maar de formules zijn duidelijk hoorbaar en daardoor weet je precies waar de solo's, intermezzo's en dergelijke komen en tot bepaalde hoogte kun je die inhoudelijk ook wel voorspellen. Nogmaals, klinkt prima, maar ik kan geen enkele reden bedenken waarom ik dit ooit nog zou moeten opzetten.


Tussenstand:
1. Twilight in Olympus
2. The Divine Wings of Tragedy
3. The Damnation Game
4. Symphony X

Na mijn erg positieve ervaring met Iconoclast is het jammer om deze marathon in lichte mineur af te sluiten. Underworld behoort in mijn ogen tot de betere albums van Symphony X. Er word echt geprobeerd om hier iets moois van te maken en daar slagen de heren ook best in, maar de vonk wil niet overspringen. Het is voor mijn smaak soms te modern. Dat is mijn enige echte punt van kritiek, want verder is dit album productioneel prima, zit de afwisseling er behoorlijk goed in. Toch pakt het me niet. Misschien wel omdat Underworld weer meer prog dan power is, maar wellicht omdat ik de connectie van de muziek met (klassieke) thema's als Dante's Inferno in de verste verte niet hoor. Het deed me weinig en dat vind ik eigenlijk wel jammer. Er is niet echt iets waardoor ik iets tegen het album kan hebben, maar er zijn ook weinig sterke kanten aan dit album. Het luistert prima weg, maar blijft niet hangen.



Eindstand:
1. Iconoclast
2. V - The New Mythology Suite
3. Underworld
4. Paradise Lost
5. Twilight In Olympus
6. The Divine Wings of Tragedy
7. The Damnation Game
8. Symphony X
9. The Odyssey


Gemiddeld: 3,33*

1. Psychotic Waltz (4,63)
2. Finntroll (4,5)
3. While Heaven Wept (4,3)
4. Primordial (4,19)
5. Thyrfing (3,93)
6. Stratovarius (3,87)
7. Helloween (3,67)
8. Symphony X (3,33)
9. Iced Earth (3,25)
10. Sonata Arctica (2,44)

Verrassende wending hier. Beschuldigde ik Symphony X eerder meerdere malen voor egotripperij. Hier lijkt dat grotendeels verdwenen te zijn en krijgen de songs eindelijk aandacht. Dan kan ik albums eindelijk met andere criteria beoordelen, maar vind ik het lastig om te zeggen of dit beter is dan de vorige of niet. Vanwege de songgerichtere aanpak, geef ik V toch de voorkeur.

Toch blijft de speelduur van iets meer dan een uur een pijnpunt. Na veertig minuten intensief luisteren, is de rek eruit en dan is het best vervelend om erachter te komen dat je slechts net over de helft bent. Toch vind ik het erg fijn dat dit album veel rustmomenten heeft. Laat ik het anders zeggen: niet iedere seconde is er om iemand die zich moet uitsloven. Voor het eerst hoor ik krachtmetingen tussen de muzikanten. Russell Allan heeft de kunst van het beheerst zingen ontdekt. Soms bijna fluisterend. Het gevoel voor subtiliteit is erg verrassend, maar het zorgt nog niet voor veel goede songs. Wel check ik voor het eerst de titels terwijl ik aan het luisteren ben en er zijn er enkele die opvallen. 3,5* nog steeds, maar voor het eerst begin ik te geloven dat deze band wel eens hogere waarderingen van mijn kant kan krijgen.


Tussenstand:
1. V - The New Mythology Suite
2. Twilight In Olympus
3. The Divine Wings of Tragedy
4. The Damnation Game
5. Symphony X