Wederom niets aan. Leuk hoor, zo'n snel en strak spelende gitarist. Zelden zulke saaie partijen gehoord. Een beetje toonladders op en af gaan en klaar is kees. Later keren dezelfde zaaddodende sfeerklanken terug die de laatste albums ook al kenmerkt. Met de beste wil van de wereld snap ik de hoge score niet. Dit album is niet spannend, niet progressief en bijzonder ongeïnspireerd.


Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2
3. Fourth
4. Six
5. 5
6. Seven
7. Third
8. Bundles

Deze marathon begint langzaam maar zeker om te slaan in een soort overlevingsmodus. De hoop op echt mooie muziek is inmiddels wel opgegeven, maar ik wil er wel op een nette manier snel een einde aan maken. De platen worden dan ook minder vaak gedraaid. Mijn vrouw kijkt weer eens vies als ze de kamer binnenkomt en vraagt zich hardop af of ze nog warm aan het draaien zijn. Ik kan haar niet eens ongelijk geven. Het willekeurige karakter staat gewoon erg tegen. De mooiste liedjes die ik ken, hebben gewoon een kop en staart. Bij Soft Machine beginnen de heren te spelen en stopt het na een willekeurig aantal minuten. Iedereen doet maar wat en de trompet komt overal bovenuit. Slechts een nummer vind ik nog wel de moeite waard, maar ik ben vergeten te kijken welke dat is. Zal waarschijnlijk Drop of MC geweest zijn. Mooi, sereen stuk waar de trompet op interessante wijze overheen kakelt. Voor de rest zorgt mijn gebrek aan interesse ervoor dat al het andere precies klinkt als Fourth.


Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2
3. Fourth
4. 5
5. Third

Dit album begint al beter dan praktisch alles wat ik op Third gehoord heb. Fijne, dromerige jazz die het op de achtergrond uitstekend doet. Veel positiever kan ik verder ook niet zijn. Ik houd niet van het willekeurige karakter van dit genre. Een jazzliefhebber zal ik dus nooit worden, maar het irriteert me meestal ook niet. Naar het einde toe wordt het wat chaotisch en dan kan dit album ineens niet snel genoeg afgelopen zijn. Het zal wel niks worden tussen mij en deze band.

Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2
3. Fourth
4. Third

Een nog redelijk album waarmee wat mij betreft het hoofdstuk Soft Machine wel afgesloten mag worden. Er hoeft hier duidelijk niets meer gepresteerd te worden en dus straalt dit album meer plezier uit. Ook nu kan ik er weinig meer van maken dat het prima voor de achtergrond is. Het is niet zo jazzy als in de vroege dagen. Het neerzetten van de juiste sfeer is waar het om draait. Niet slecht, niet bijzonder. Het cijfer zegt het eigenlijk wel.

Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2
3. Fourth
4. Land Of Cockayne
5. Six
6. 5
7. Seven
8. Hidden Details
9. Third
10. Softs
11. Rubber Riff
12. Bundles
12. Spaced

Mij zullen ze er niet mee winnen, maar dit album is wel een stap in de goede richting. Er wordt weer wat vlotter en minder omslachtig gemusiceerd. Er zit wel een leuke jazz-sfeer in en die past goed in deze typische eightiesplaat. Het is wat lichtvoetiger en vrolijker De verstokte fans van de beginjaren zullen dit vast niks vinden, maar je hoort wel duidelijk dat het Soft Machine is. We zitten weer terug op het niveau van niet storende achtergrondmuziek.


Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2
3. Fourth
4. Land Of Cockayne
5. Six
6. 5
7. Seven
8. Third
9. Softs
10. Rubber Riff
11. Bundles

Weer zo'n album dat leuk begint en eindigt in heel veel geneuzel. Wederom niet erg storend, maar wel weer niet de moeite waard. In dat opzicht begint de marathon wel te vervelen, want de hoop op een leuk album is nagenoeg nul. Ik verdiep me dan ook niet echt in de geschiedenis van de band zelf, want dat lijkt me momenteel compleet verspilde moeite. Wel opvallend dat de keyboards op deze zevende plaat (vind ik altijd een teken dat de inspiratie ver te zoeken is) plots zo prominent zijn. Vond het zelfs in eerste instantie best leuk, maar Soft Machine maakt zijn naam wel echt waar. Erg kalm allemaal en machinaal voorspelbaar.


Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2
3. Fourth
4. Six
5. 5
6. Seven
7. Third

Bah, weer een album dat ruim over een uur heen gaat. Skip de eerste tracks en je houdt nog wat mooie soundtrack achtige stukken over, maar het is wederom echt niet boeiend. Het dieptepunt is toch wel de drumsolo. De blazers klinken hier wel een stuk aangenamer. Meer sfeer, minder schel. Het begin is weer erg rommelig en zo blijven de albums van Soft Machine toch erg herkenbaar. Het is er weer eentje voor de liefhebbers, wat resulteert in het bizar hoge gemiddelde.

Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2
3. Fourth
4. Six
5. 5
6. Third

Men keert weer wat terug naar het oude geluid en daarmee is de oude chaos ook terug. Iets wat ik niet echt gemist heb, maar ik heb er een tikje minder afkeer voor dan oeverloze geneurie van de laatste platen. Mijn gebrek aan waardering voor snelle toonladders op gitaar en drumsolo's staat ook nog altijd fier overeind. Qua composities is dit album duidelijk wat interessanter. De opener en afsluiter zijn zelfs heel mooi, maar daarmee is al het positieve ook wel gezegd.

Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2
3. Fourth
4. Six
5. 5
6. Seven
7. Third
8. Softs
9. Rubber Riff
10. Bundles

Vreselijk, a-muzikaal gedrocht. Van samenhangende klanken is weinig sprake. Wie vond het een goed idee om een geluid op plaat te zetten wat vooral een combinatie lijkt te zijn van bromvliegen en haperende elektrische apparaten. Ik ben serieus naar de kamer van mijn dochter gelopen om te kijken of er niet iets aan stond van haar speelgoed waarvan de batterijen bijna leeg zijn. Tot overmaat van ramp duurt dit toch echt een uur en waagde mijn muziekinstallatie het om dit album nogmaals af te spelen.


Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2
3. Fourth
4. Land Of Cockayne
5. Six
6. 5
7. Seven
8. Third
9. Softs
10. Rubber Riff
11. Bundles
12. Spaced

Veel jazz vind ik nogal pretentieus en geforceerd. Dan gaat het dus niet veel worden tussen Soft Machine en mij. Op het eerste oog leek dit album me wel interessant: mooie score, mooie hoes, goed bouwjaar. Het eerste nummer is een vreselijk epos om doorheen te komen. Het chaotische karakter staat me echt tegen. Een album van ruim tachtig minuten wordt zo een hele klus om doorheen te worstelen. Gelukkig wordt het op een aantal momenten wat rustiger. Nog steeds vind ik de composities dan niet heel goed ofzo, maar de sfeer is dan wel fijn. Over het algemeen hoor ik niets wat ik nog wel een keer vaker wil horen. Met deze koers van beoordelingen kan ik nu al zeggen dat ik er geen vertrouwen meer in heb. We gaan het zien.

Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2
3. Third

Ik vind het echt geen schande dat Solitude Aeturnus onbekend gebleven is. Deze marathon ben ik begonnen om de band dan eindelijk eens een kans te geven en daarmee ook te waarderen, maar inmiddels begin ik hun kunstje aardig beu te worden. Adagio was het eerste album dat ik kocht en ook fatsoenlijk beluisterd heb, voorafgaande aan deze marathon. Het is ook het album waar ik misschien wel het minst naar uitkeek, omdat het toen nauwelijks indruk maakte (let wel, ik heb het over bijna tien jaar geleden). Bij de eerste twee nummers hoopte ik nog dat ik er toen naast zat. Het begint niet onaardig, maar vervolgens krijg je als luisteraar een hoop zooi voorgeschoteld die ronduit middelmatig is. Volgens mij is dit het album wat mensen horen die niets met doom hebben en claimen dat het genre saai en langdradig is. Op basis van adagio moet ik ze volledig gelijk geven. lament is de enige track die nog wel wat goedkeuring wegdraagt. Voor de rest is het album hooguit sfeervol, maar compleet overbodig. Toch krijg ik het niet over mijn hart om Adagio lager dan drie sterren te geven. Het zijn dan ook wel drie heel magere sterren. De cover op het eind dient vooral om de componeer-onkunde van SA te onderstrepen. Ik ga snel nog een paar van de voorgaande platen luisteren of het huidige (persoonlijke) bandgemiddelde van 3,80 wel zo terecht is.

Tussenstand:
1. Beyond The Crimson Horizon
2. Downfall
3. Into the Depths of Sorrow
4. Through The Darkest Hour
5. Adagio

En zo eindigt ook deze marathon weer. Ik had er veel meer van verwacht. Solitude Aeturnus heeft onder de doomsters een flinke reputatie. op zich is dat niet gek met leden als John Perez en Robert Lowe. Geweldige muzikanten, maar op basis van deze zes albums concludeer ik goede muzikanten niet per se goede muziek schrijven. Tussen de vele voortmodderende middelmatige songs schuilen uiteindelijk maar een handvol interessante stukken. Alone zet weliswaar een behoorlijke stijgende lijn in, maar ik ben er inmiddels niet meer rouwig om dat SA niet meer actief is. Dat zevende album hoeft er van mij niet direct te komen. Toch vind ik Alone wel duidelijk een van de betere van deze band, omdat het songtechnisch weer een stuk geïnspireerder klinkt. De muziek is interessant genoeg om vaker te draaien en dat is niet bij alle albums het geval. Ik zou bijna willen zeggen dat Solitude Aeturnus hier klinkt zoals een moderne doomband zou moeten klinken, maar net als zo vaak breken de heren niet door naar topniveau.


Eindstand:
1. Beyond The Crimson Horizon
2. Alone
3. Downfall
4. Into the Depths of Sorrow
5. Through The Darkest Hour
6. Adagio

Waar Into The Depths Of Sorrow nog een veelbelovend bandje laat horen, is Solitude Aeturnus echt al op de goede weg op Beyond The Crimson Horizon. De songs klinken gevarieerder en daardoor een stuk spannender. Ook hier stelen Robert Lowe en John Perez de show met respectievelijk prachtige vocalen en sublieme solo's. De muziek is niet langer neerslachtig en poëtisch droevig, maar regelmatig wordt het tempo opgeschroefd en worden de songs ietwat aggressief. Precies het soort afwisseling dat ik eigenlijk wel miste op het debuut. Lekker album hoor!

Tussenstand:
1. Beyond The Crimson Horizon
2. Into the Depths of Sorrow

Dit gaat dan toch wel weer enigszins de goede kant op. Na de eerste drie albums gaan de waarderingen toch wel een beetje naar beneden, maar eigenlijk vind ik deze beter muv The Crimson Horizon. Echt veel is er toch niet veranderd. Het tandem Perez/Lowe doet weer goed werk, maar de songs zijn beter, spannender en, wat ook niet onbelangrijk is, het gaat wat met de tijd mee. Dit voelt echt als een nineteesplaat. Het tempo wordt vaak zodanig opgeschroefd dat het soms wel powerthrash lijkt. Hier lijkt Solitude Aeturnus dan eindelijk de vertrouwde formule los te laten en daarom plaats ik deze hoger dan de vrij populaire eerste en derde plaat.

Tussenstand:
1. Beyond The Crimson Horizon
2. Downfall
3. Into the Depths of Sorrow
4. Through The Darkest Hour

Fijn begin van een nieuwe marathon. En dan ben ik vrij bekend in het doomgenre, maar Solitude Aeturnus heeft mijn aandacht nooit echt gehad. Robert Lowe vind ik wel een prachtzanger, maar ik ken zijn stem vooral van Candlemass. Het is wel even wennen hoe hij klinkt op Into The Depths Of Sorrow. Niet op een negatieve manier trouwens. De hier nog jonge Lowe maakt moeiteloos indruk. Perez strooit schitterende gitaarpartijen rond, maar de composities zijn nog niet echt spannend. Je hoort wel wat de heren in hun mars hebben op Destiny Falls To Ruin en Where Angels Dare To Thread. Op White Ship geniet ik van de versnelling, maar Solitude Aeturnus is er hier duidelijk nog niet, maar heeft op veel vlakken de zaken wel goed voor elkaar. Het geluid is prima en de zanger en gitarist zorgen voor veel sfeer. Dit is natuurlijk een veelbelovend begin!

Ik weet niet goed wat het is. Misschien wil ik Solitude Aeturnus graag goed vinden, maar lukt het gewoon niet helemaal. Through The Darkest Hour bevat slechts enkele momenten waarop ik opveer en daarmee is het grootste deel gewoon wat saai. Het trucje van de band ken ik inmiddels wel, maar wat me echt tegenstaat is de gezapigheid van verschillende songs. Het sleept maar wat voort. Lowe zingt 'gewoon' goed en de partijen van Perez doen het weer prima, maar er is eigenlijk geen nummer dat me bijgebleven is, behalve Pain dan. Solitude Aeturnus is niet groot geworden, omdat ze in de verkeerde periode actief waren, maar ze konden gewoon geen briljante nummers schrijven. Altijd maar in het kielzog van de grote bands. Ik ben wel een beetje teleurgesteld door dit album. Het is prima te luisteren, maar het heeft weinig te bieden.


Tussenstand:
1. Beyond The Crimson Horizon
2. Into the Depths of Sorrow
3. Through The Darkest Hour

Aangezien Lennert een band voorloopt, vind ik wel dat ik deze achterstand moet inhalen. Sonata Arctica is voor mij ook niet zomaar de eerste de beste band. Toen mijn vrouw nog mijn vriendinnetje was, was ze gek op deze Finnen en ik zal maar eerlijk bekennen dat ik er weinig mee had. Gaandeweg zal wel duidelijk worden waarom.

Ecliptica is het album dat hier in huis nooit echt gedraaid is. Ik ken er wel wat materiaal van. Er zitten wel wat verplichte nummertjes van de live set op. Ik luister dit weer na enige jaren en om eerlijk te zijn kan ik de Stratovarius sound wel waarderen. Tony Kakko zal waarschijnlijk voor mij altijd wel die aalgladde zanger blijven, maar hij irriteert me vrij weinig op dit album. De songs zijn heel redelijk, maar pas met Picturing The Past en Destruction Preventer wordt het pas echt leuk. Aangezien ik verwacht had veel onvoldoendes uit te delen, verbaas ik mezelf in elk geval door hier een heel keurige 3,5* te geven.

Ik ben natuurlijk op het punt gekomen dat Sonata Arctica weinig goeds meer kan doen, maar het eind komt in zicht. Als ik nog tien albums voor de boeg had, waren mijn stukjes nogal bitter geworden. Ik ben natuurlijk tot de conclusie gekomen dat Sonata Arctica niet mijn band is en dat ook nooit zal worden. Ook nu weer valt de eerste track nog best mee. Het is wat matjes, maar het kan ermee door. De Finnen trekken ditmaal gelukkig geen beerput open, maar ik zal er geen geheim van maken dat ik het vervolg vrij saai vind. Cloud Factory heeft de haast verplichtige jolige stukken waar ik zo'n jeuk van krijg. Het valt wel op dat ik Tony Kakko als zanger hier inmiddels wel redelijk kan hebben. Over zijn teksten zal ik maar niet beginnen.

Toch staan er op dit album enkele aardige songs. Met Half A Marathon Man is niks mis. Love is dan weer het zoveelste bewijs dat Sonata Arctica beroerde ballads schrijft. Larger Than Life laat horen dat de band ook op een geslaagde manier gek kan doen. Fijn bombastisch en sinds lange tijd zowaar zin om de teksten erbij te pakken. Uiteraard niet gedaan om toch met een positieve noot te kunnen eindigen.


tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Silence
3. Ecliptica
4. Pariah's Child
5. Reckoning Night
6. The Days Of Grays
7. Unia
8. Stones Grow Her Name

Kijk, zo ken ik mezelf weer een beetje. Waar de eerste songs nog wel goed zijn en ik voor Don't Say A Word nog wel enige bewondering kan opbrengen, wordt het daarna rap minder. De eerste twee tracks deden me zelfs een beetje twijfelen, want als die kwaliteit door zou zetten, had ik niet om vier sterren heen gekund. Zelfs de combinatie Kakko en de songteksten vallen hier reuze mee. Verder snap ik heel goed waarom Don't Say A Word een populair nummer is.

Vervolgens wordt het bedroevend saaie The Boy Who Wants To Be A Puppet ingezet en daar weet Sonata Arctica zich niet meer te herstellen. My Selene ben ik inmiddels alweer compleet vergeten en Wildfire is dan weer een complete miskleun. Waar ik voor de eerste platen nog wel wat sympathie kan opbrengen, vind ik dit album toch echt weer niks. Toch ben ik wel benieuwd naar wat de band verder heeft uitgebracht.


tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Silence
3. Ecliptica
4. Reckoning Night

Of ik ooit echt oprecht geïnteresseerd zal zijn in Sonata Arctica zal vooral afhangen of ik de recentere platen goed ga vinden. Silence is het album dat ik mijn vrouw ooit aansmeerde, omdat zij van ons twee op dat moment het meest van power metal hield en ik toen veel meer naar black en thrash luisterde. Hoewel ik dit album al lang niet meer gehoord heb, kan ik me nog redelijk voor de geest halen hoe het in elkaar steekt. Ik weet nog precies aan welke dingen ik me stoorde, zoals de soms kinderlijke teksten en het zangwerk van Kakko. Tegenwoordig kan ik het allemaal wat meer hebben en kan ik zelfs best genieten van een ballad als Last Drop Falls. Silence laat duidelijk horen dat Sonata Arctica gegroeid is. De songs zitten beter in elkaar en je hoort hier duidelijk betere muzikanten. Toch pakt het me nog steeds niet helemaal. Waar bands als Stratovarius, Hammerfall en Blind Guardian echt gerijpt zijn in de loop der jaren, is de afkeer van Sonata slechts veranderd in de tolerantie ervan. Ik lees veel positieve dingen over The Power Of One, maar ook dat nummer doet me vrij weinig. Misschien hoor ik hier een nog te onoriginele power metalband, want ik zie niet in waarom ik dit de voorkeur boven Stratovarius zou geven.

Tussenstand:
1. Silence
2. Ecliptica

Toch knap dat een band als deze kan openen met een aardig nummer om vervolgens gewoon echt vaak de plank mis te slaan. Shitload of Money is meteen tenenkrommend. losing My Insanity heeft een tussenstuk waarbij het wederom lijkt alsof het nummer nog helemaal niet af is. Ik verbaas me erover hoe vaak dat wel niet het geval is bij Sonata Arctica. Met wat voor geluidsmensen werken ze? In ieder geval met lui wiens schoenmaat hun IQ overtreft.

Op dit album val ik van de ene in de andere verbazing. Had ik bij de eerste albums het gevoel dat mijn afgunst nog wel meeviel, begint het hier langzaamaan te veranderen in een soort van haat. De band schrijft vaak wanstaltige teksten en is hier en daar jolig op incompetente wijze. Zo is Cinderblox absolute kitsch en Don't Be Mean een draak van een ballad, waar ik echt vind dat Tony Kakko zich moet schamen. Het is zulke zoetsappige meuk dat ik de Wildfires niet meer serieus kan nemen. Ik wist dat deze reis niet makkelijk zou worden, maar dit is echt beneden alle peil.


tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Silence
3. Ecliptica
4. Reckoning Night
5. The Days Of Grays
6. Unia
7. Stones Grow Her Name

2,5* mag dan geen hoge waardering zijn, maar voor mijn doen presteert Sonata Arctica hier nog heel redelijk. Op een aantal momenten na irriteer ik me nog steeds wel aan een aantal elementen, waarbij de aanstellerige manier van zingen van Tony Kakko de belangrijkste is. Op de tweede helft van de plaat nemen die irritaties af en merk ik dat de nieuwe progrockinvloeden (keyboards!) op z'n tijd heel leuk zijn. Qua songs heeft de band weinig te bieden. Het is dan ook het gebrek aan irritaties dat de hoge positie oplevert.


Nieuwe eindstand:
1. Winterheart's Guild
2. Silence
3. Ecliptica
4. Talviyö
5. Pariah's Child
6. Reckoning Night
7. Ninth Hour
8. The Days Of Grays
9. Unia
10. Stones Grow Her Name

Geheel tegen mijn verwachtingen in, begint The Days Of Grays zowaar met een heel tof nummer. Deathaura is misschien wel het beste nummer wat ik tot nu toe gehoord heb van Sonata Arctica. Vol verwachting luister ik naar wat de plaat nog meer te bieden heeft, maar dat sluit beter aan met verwacht had te horen. Flag In The Ground lijkt een halfbakken terugkeer naar het oude geluid. Zo zwaar als Unia is dit overigens niet. The Last Amazing Grays lijkt niet eens af te zijn en Breathing is een slaapverwekkende ballad en Julliet doet vooral verlangen naar een teiltje. Zo kan ik wel doorgaan eigenlijk. Toch vind ik As If The World Wasn't Ending een mooie ballad.

tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Silence
3. Ecliptica
4. Reckoning Night
5. The Days Of Grays
6. Unia

Geen verrassingen op het laatste album van Sonata Arctica. Het musiceren gaat de band soms nog best redelijk af, maar Tony Kakko is een waardeloze tekstenschrijver. (Life is better alive, lalalalala :-/). Op een erg zoetsappig album als deze valt dat nog eens extra op. Het was me lang geleden al opgevallen dat deze Finnen in trek waren bij meisjes, maar dit is een bakvissenplaat pur sang. Het meeste songmateriaal doet me niks, al staat er gelukkig ook weinig wanstaltige meuk op. Dat het mijn jaarlijst niet zal halen, zal geen verrassing zijn.

eindstand:
1. Winterheart's Guild
2. Silence
3. Ecliptica
4. Pariah's Child
5. Reckoning Night
6. Ninth Hour
7. The Days Of Grays
8. Unia
9. Stones Grow Her Name

Gemiddeld: 2,44


1. Primordial (4,19)
2. Stratovarius (3,87)
3. Helloween (3,67)
4. Iced Earth (3,25)
5. Sonata Arctica (2,44)

Ondanks allerlei waarschuwingen toch gaan luisteren natuurlijk. Dit album heb ik opgezet terwijl mijn vrouw in de woonkamer zat. Dit was haar afhaakmoment. Sinds Unia uitgekomen is en zij daar, na veel luisteren, concludeerde dat ze het niks vond, was het ook snel afgelopen met haar liefhebberij van Sonata Arctica.

De stijlwijziging op Unia is heel duidelijk. Voorheen kon ik best genieten van het snelle gitaarwerk a la Stratovarius, maar die zijn verdwenen hier. Slechts af en toe hoor je dingen die overeen komen met het oudere werk en wat overblijft, zijn vooral midtempo songs met laag gitaarwerk varierend van redelijk tot ongelooflijk slecht. Ik kan er met mijn hoofd niet bij waarom je een track als The Worlds forgotten the words forbidden op dit album zet. Het klinkt als een demo. Het zoveel bejubelde Caleb vind ik niet meer dan kitsch. Bijna radiovriendelijk. Ik begrijp volkomen waarom een aantal fans hier afhaakten destijds.

Mijn vrouw roept bij Fly With The Black Swan dat ze dat het beste nummer vindt. Kan ik me wel wat in vinden. Verder blijft zij bij haar standpunt en ik ben blij dat Unia nooit meer in dit huis gedraaid zal worden.

tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Silence
3. Ecliptica
4. Reckoning Night
5. Unia

Ik ga rustig verder met het naar beneden halen van de gemiddeldes. Dit album heb ik ook vrij vaak gehoord. Mijn vrouw is hier dol op. Ik snap ook wel dat veel mensen dit geweldig vinden, maar Sonata Arctica heeft toch echt iets dat me irriteert. Over het algemeen hoor ik veel goede dingen. Sonata Arctica maakt duidelijk weer stappen in zijn ontwikkeling met dit album. Silver Tongue vind ik echt een goed nummer, totdat Kakko met stukken aan komt zetten waarbij ik het liefste toch weer wil doorspoelen. De basis is lekkere, op Stratovarius geënte, power metal. De progressieve elementen zijn zeker leuk, maar met Kakko is Sonata Arctica toch wel de emo van het genre. soms ook iets te happy, maar niet op een Helloweenmanier. Dat soort dingen zijn helemaal niet erg, maar dan hoor ik dat toch liever in andere genres. Na al die jaren hoopte ik dat Sonata Arctica niet meer zo zou jeuken, maar dat pakt helaas anders uit. Ik hoor genoeg goede dingen, maar net die paar minpuntjes kan ik me niet overheen zetten.

tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Silence
3. Ecliptica

Space Eater is een Servisch bandje dat ik aardig volgde ten tijde van de retro thrash beweging, zo pak em beet 2005 - 2008. Wat me vooral bijgeblevne is, is die bandleider van Space Eater die deze release niet meer gehaald heeft, omdat hij met zijn vriendin omgekomen is bij een woningbrand. Dit album is destijds dan ook uitgebracht als een eerbetoon aan hem. Ik ben ze daarna uit het oog verloren, maar ik zie dat ze daarna nog wat uitgebracht hebben.

Aftershock is een behoorlijk strakke plaat waar vaak een vette knipoog naar Exodus gegeven wordt. Met name het vette riffwerk doet dat. Matkovic is past daar met zijn net te lage stem niet helemaal bij. Het klinkt vaak alsof hij zich teveel moet forceren. De muziek vraagt teveel om iemand die kan gillen. Toch is de muziek heel behoorlijk en heeft het met Divide & Conquer en FAA wel degelijk goede songs in huis.

Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear 4,5*
2. Agony - The First Defiance 4*
3. Space Eater - Aftershock 4*
4. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
5. Apocalypse - Faithless 3,5*
6. Witchhammer - 1487 3,5*
7. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
8. Asphyxia - Exit Reality 2,5*

Dit album zal voor mij altijd verbonden zijn aan het ongeluk dat mijn zoontje begin vorig jaar had en de vele ritjes van en naar het ziekenhuis van Rotterdam (hij maakt het verder goed hoor, geen zorgen). Deze cd van Star One was toen nog niet zo lang uit en daarom een voor de hand liggende keuze om in de auto te hebben. Zodoende dat ik deze plaat al goed genoeg kende en zijn vele luisterbeurten niet nodig om een mening neer te kunnen pennen.

Het concept van Star One staat mij heel erg aan. Gewoon een pak liedjes met hetzelfde thema. Het doorlopende verhaal van de laatste Ayreon albums zit de muziek wat mij betreft eerder in de weg dan dat het iets toevoegt. Misschien is het ook wel omdat Star One mijn kennismaking was met het werk van Arjen Lucassen. Space Metal is wat mij betreft Arjens creatieve hoogtepunt. Victims Of A Modern Age was voor mij een hoogtepunt in een wat mindere periode en ook Revel In Time vind ik echt prettiger dan de albums die Arjen in, pak em beet, de 5-6 jaar ervoor.

Het is niet ik perse iets vertrouwds wil horen, maar Revel In Time lijkt meer op het oude werk dan een The Source doet. Ik geniet heel erg van Fate Of Man. Het hoogtepunt dient zich aan in Prescient. Misschien wel het beste nummer van Lucassen in tien jaar. Grappig is wel dat de film die hieraan gekoppeld is (Primer), echt verschrikkelijk is. Ook van 28 Days krijg ik een warm gevoel. Als Sir Allen Russell zijn mond opentrekt, ben ik verkocht. Doet me eraan denken dat ik het helemaal niet erg had gevonden als hij samen met Damian Wilson en Floor Jansen 'gewoon' de hoofdrollen hadden.

Zoals ik eigenlijk bij praktisch alle bands wel zie, loopt de kwaliteit na verloop van tijd terug. Ook bij Arjen Lucassen zie ik dat. Deze Star One mag dan wel de minste van de drie zijn. Revel In Time haalt het ook niet bij Universal Migrator, The Human Equation of 01011001, maar het feit dat ik album nummer 18(!) beloon met vier sterren, zegt ook wel wat. Weinig bands/artiesten die de kwaliteit zo hoog kunnen houden. Revel In Time zit kwalitatief superdegelijk in elkaar. De gastmuzikanten leveren nog steeds goede bijdrages en de songs zijn op z'n minst prima. Het luistert wederom lekker weg.


Tussenstand:
1. Star One - Space Metal
2. Ayreon - The Universal Migrator - Part One: The Dream Sequencer
3. Ayreon - The Human Equation
4. Ayreon - The Universal Migrator - Part Two: Flight of the Migrator
5. Guilt Machine - On This Perfect Day
6. Star One - Victims of a Modern Age
7. Ayreon - The Final Experiment
8. Ayreon - 01011001
9. Ambeon - Fate of a Dreamer
10. Ayreon - Into The Electric Castle
11. Star One - Revel In Time
12. Ayreon - Transitus
13. Ayreon - The Source
14. Ayreon - The Theory Of Everything
15. The Gentle Storm - The Diary
16. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
17. Stream of Passion - Embrace The Storm
18. Ayreon - Actual Fantasy

Voor mij het makkelijkste album van deze marathon. Het eerste album van Star One staat al sinds 2003 bij mij in de kast. Niet dat ik Space Metal al twintig jaar platgedraaid heb, maar op een of andere manier ben ik het heel langzaam gaan leren kennen. Qua stijl is dit vooral ee voortzetting van de tweede Universal Migrator. Ook deze cd is een mix van power en prog metal. Draaide ik het eerst vooral vanwege Set Your Controls, later ben ik Perfect Survivor heel erg gaan waarderen. Inmiddels vind ik juist dat middensegment heel erg goed. High Moon, Songs of the Ocean, Master of Darkness... Allemaal hebben ze een geweldige opbouw die minstens zo indrukwekkend is als de climax waar ze naartoe werken. Het zijn allemaal heel dramatische songs. Door de verschillende thema's is het album heel afwisselend geworden. Songs of the Ocean heeft de sonarklanken, The Eye of Ra heeft Egyptische invloeden en Master of Darkness is uiteraard vrij duister.

Er zijn relatief weinig gastmuzikanten hier. Het zijn vooral Sir Russel Allen, Damian Wilson en Floor Jansen die achter de microfoon staan. Van deze drie vind ik Floor hier de beste, maar het moet gezegd worden dat op vocaal vlak werkelijk niets te klagen is. Allemaal topprestaties. Zo ook de rol die Arjen Lucassen voor zichzelf weggelegd heeft. Regelmatig gaat hij het duel aan met Erik Norlander en Jens Johansson en dat heeft fenomenale solo's opgeleverd. Space Metal is zo'n heerlijk album om te luisteren. Heel erg songgericht, maar het overkoepelende thema (films en series die zich in de ruimte afspelen) zorgt voor de perfecte samenhang. En net als je je bedenkt dat je Starchild net een wat mindere broeder vindt, komt die ijzingwekkende solo voorbij. Ja, ik kan hier weinig anders dan de volle mep aan sterren geven.


Tussenstand:
1. Star One - Space Metal
2. Ayreon: The Universal Migrator - Part One: The Dream Sequencer
3. Ayreon: The Universal Migrator - Part Two: Flight of the Migrator
4. Ayreon - The Final Experiment
5. Ambeon - Fate of a Dreamer
6. Ayreon - Into The Electric Castle
7. Ayreon - Actual Fantasy

Een van de platen waar ik eigenlijk een beetje tegenop keek. Ondanks dat ik de eerste altijd wel heel tof vond, heb ik deze bij release ook laten liggen. Ergens vreesde ik heel erg teleurgesteld te worden. Zo las ik ook wel verhalen over dat dit album wel echt anders was. Een stuk duisterder in elk geval. Qua thema is dat dan weer niet heel verwonderlijk, want het gaat over dystopische films. Overigens een genre waar ik echt dol op ben.

Nu ontkom ik er uiteraard niet aan en dat is maar goed ook. Eigenlijk ben ik wel blij dat dit heel anders is dan Space Metal. Damian Wilson, Russell Allen en Floor Jansen zijn wederom de belangrijkste zangers, maar dan zonder de gedachte van "daar heb je die weer". Vertrouwd maar toch weer iets nieuws. Dat het een duistere plaat geworden is, is na Guilt Machine (en ook wel 01011001), dan weer niet echt een verrassing. Arjen Lucassen levert, zoals eigenlijk altijd wel, kwaliteit af. Digital Rain, Earth That Was, Human See, Human Do... het mag zich gerust scharen in het rijtje van puike songs die Arjen eerder al schreef. Het hoogtepunt is It All Ends Here, waar echt alles uit de kast getrokken wordt. Als ik een top vijf moet maken van beste nummers van Lucassen, dan staat deze er waarschijnlijk wel in. Een prachtig nummer dat goed past bij een fenomenale film als Blade Runner. Maar bij zo'n mooie uitschieter, vallen ook de mindere composities op in negatievere zin. Dan klinkt dat refrein van 24 Hours toch net niet helemaal lekker. Complimenten verder voor het aantrekken van Tony Martin. Dat maakt Closer To The Stars toch net wat meer de moeite waard. Let overigens niet meer op de tussenstand hieronder. Deze marathon duurt inmiddels al enkele maanden en daardoor is het echt heel lastig om deze albums (die kwalitatief erg dicht bij elkaar zitten) juist te ranken.


Tussenstand:
1. Star One - Space Metal
2. Ayreon - The Universal Migrator - Part One: The Dream Sequencer
3. Ayreon - The Human Equation
4. Ayreon - The Universal Migrator - Part Two: Flight of the Migrator
5. Guilt Machine - On This Perfect Day
6. Star One - Victims of a Modern Age
7. Ayreon - The Final Experiment
8. Ayreon - 01011001
9. Ambeon - Fate of a Dreamer
10. Ayreon - Into The Electric Castle
11. Stream of Passion - Embrace The Storm
12. Ayreon - Actual Fantasy