Geen onaardig debuut van Simon & Garfunkel. Het opent lekker met het energieke You Can Tell The World en gaat vervolgens verder met over het algemeen vrij plezierige folkrock. Zelf ben ik geen uitgesproken liefhebber van singer/songwriter, maar Paul en Art beschikken over prachtige stemmen die samen bijna engelachtig worden. Sound Of Silence is uiteraard de kraker hier. Een prachtig lied waar ik eigenlijk nooit genoeg van krijg.

Toch staan er op dit album een aantal songs die te ingetogen zijn. Liedjes waar niet naar een climax gewerkt wordt. Sommige covers storen me weer door de teksten, zoals Go Tell It On The Mountain. Vraag me af of de heren er zelf voor gekozen hebben, want het enthousiasme spat er niet bepaald af bij het zingen van "Jesus Christ Is Born".

Eigenlijk ben ik wel verbaasd over de populariteit van dit album. Ik zie het in platenzaken ook altijd wel liggen. Altijd voor weinig geld ook, maar zou de grote oplage reden zijn waarom dit album de beste scores krijgt? Ik heb 'm zelf ook in de kast staan omdat ik er luttele euro's voor hoefde neer te tellen.

Er is ook niet bijster veel mis met Bridge On Troubled Water. Er staan hits op als El Condor Pasa en The Boxer, maar daarnaast ook veel jolige songs als de titelnummer, Keep The Customer Satisfied en Baby Driver. Cecilia voelt erg dom aan. Ondanks enkele goede songs, heb ik geen klik met veel andere. Daarom toch, nipt, als laatste.

Tussenstand:
1. Parsley, Sage, Rosemary And Thyme
2. Bookends
3. Sounds Of Silence
4. Wednesday Morning, 3 A.M.
5. Bridge Over Troubled Water

Dit album toch maar een tweede luisterbeurt gegeven. In eerste instantie kwam het door ruis (anderhalf jaar oud kind) niet helemaal goed door, al was ik vanaf het begin eigenlijk al onder de indruk. Scarborough Fair is subliem gezongen. Prachtig om dat spel van de twee heren te horen. Ik smul van het eigenzinnige Pattern en wegzwijmelen is eenvoudig bij The Dangling Conversation. genretechnisch zit dit nog het meest tegen Europese folk aan. Een handvol songs lijken heel erg op wat Fairport Convention en The Pentangle kort erna zouden gaan doen. Toch mag ik ook heel graag luisteren naar de wat meer progressieve elementen van dit album, zoals op A Simple Desultory Phillipic. Daar waar ik de teksten goed kan volgen, neem ik mijn petje af voor Paul Simon. Dit is toch wel een sterk staaltje poëzie. Ook best indrukwekkend om Silent Night te horen, terwijl iemand zonder enige emotie al het slechte nieuws van de dag opdreunt. Licht tegen de verwachtingen in is dit voorlopig mijn favoriete plaat van Simon & Garfunkel.

Tussenstand:
1. Parsley, Sage, Rosemary And Thyme
2. Sounds Of Silence
3. Wednesday Morning, 3 A.M.

Als een bijna dertig jaar oud thrash album niet op MuMe staat, is dat op zich al een slecht teken, maar aangezien ik deze thrash marathon zelf wil afronden, zal ik 'm toch ook zelf op MuMe zetten. Wat de kwaliteit betreft, worden de lage verwachtingen waargemaakt. Presence Of Mind is een heel rommelig album dat lijdt onder allerlei kwalen. Op zich is het natuurlijk wel tof dat anno 1994 er nog bands zijn die zich wagen aan technische thrash metal, maar de heren zitten zo te pronken met dergelijke riffs dat er nauwelijks samenhang is. De nummers zijn op zichzelf gewoon vrij matig en tot overmaat van ramp is de productie waardeloos en is de zanger zich ongelooflijk aan het forceren. Sorry, maar dit klinkt nergens naar.


Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear 4,5*
2. Agony - The First Defiance 4*
3. Lost Century - Complex Microcosm 4*
4. Space Eater - Aftershock 4*
5. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
6. Apocalypse - Faithless 3,5*
7. Witchhammer - 1487 3,5*
8. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
9. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
10. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
11. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
12. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Duidelijk het beste album dat Slade tot dan toe uitbracht. Het lijkt wel alsof er voor het eerst echt moeite in de muziek gestoken is. Noddy brengt afwisseling aan in zijn zang en schreeuwt niet meer zo geforceerd. How Does It feel is een prima opener en op Them Kinda Monkeys Can't Swing hoor je plots een veel frivoler gitaargeluid. Far Far Away wordt echt goed gezongen. Eindelijk wordt de simpele boogierock ontstegen. Grotendeels dan, want tegen het einde van dit album keert dat geluid helaas weer terug. Toch kan ik eindelijk een album van Slade aanwijzen dat ik de moeite waard vind, omdat er toch wel een goede handvol songs op staan die echt iets te bieden hebben in tegenstelling tot de hap-slik-weg-formule van het vorige werk.



Tussenstand:
1. In Flame
2. Play It Loud
3. Beginnings
4. Old New Borrowed And Blue
5. Slayed?

Ik was er al een beetje bang voor dat In Flame een enkele uitschieter zou zijn, aangezien het eigenlijk voor een film opgenomen is. De hoogtijdagen zijn blijkbaar voorbij en dat kan ik de fans met dit album niet kwalijk nemen. In Flame was blijkbaar te ingewikkeld (vind ik persoonlijk bullshit; de eerste en enige plaat met inhoud) en dit wijkt ook teveel af. Waar Slade het meest furore maakte met simpele, maar snelle hard/glamrock. Wat Slade hier presenteert, is vooral slappe, futloze rock. Het is niet langer snel of snerpend. Eerder ingedut en vermoeid. pack Up Your Troubles is zelfs een uitstapje naar country. Dat is eigenlijk een onvergeeflijke keuze. Ik kan me wel voorstellen dat er hier nog maar een handvol mensen gestemd hebben. In een klap wordt duidelijk dat Slade niet meer de moeite waard is. Did Ya Momma Ever Tell Ya bevat dan eindelijk de ska-klanken waar ik al een tijdje op zat te wachten. Het is alleen een compleet nietszeggend nummer. Slechts een fractie beter dan Slayed? in mijn optiek. Het voor Sladebegrippen experimentele All The World Is A Stage is een verrassend goede afsluiter. Te laat en te weinig om de plaat te redden.


Tussenstand:
1. In Flame
2. Play It Loud
3. Beginnings
4. Old New Borrowed And Blue
5. Nobody's Fools
6. Slayed?

Weer wordt ik niet warm van de muziek van Slade. Waar ik meestal de buitenbeentjes van een album het beste kan waarderen, zijn het hier de hitgevoelige songs als When The Lights Are Out en everyday die me nog wel een beetje bevallen. Noddy viel me eerder op als een goede zanger, maar op dit album maakt hij van overdrijven langzamerhand een kunst. Zijn geschreeuw werkt me een beetje op de zenuwen. Een ruw stemgeluid is goed, maar wanneer het opzettelijk wordt of je gaat overdrijven, dan is het al snel een nadeel. Het simpele karakter van de meeste songs is ook geen goed teken. Ik hoor veel boogierock uit het boekje en dat maakt de meeste muziek volkomen spanningloos. Inmiddels begrijp ik wel waarom deze band niet tot de groten der aarde gerekend wordt.

Tussenstand:
1. Play It Loud
2. Beginnings
3. Old New Borrowed And Blue
4. Slayed?

Ook ik vind dit album een verbetering ten opzichte van het debuut. Een kleine, maar toch. Toch hoor ik genretechnisch weinig verschil, waardoor ik niet goed begrijp waarom de bandnaam ingekort is. Slade kiest slecht een vastere koers. Verder ben ik nog steeds niet erg onder de indruk. het is degelijke hardrock en de stem van Noddy Holder bevalt me zeker wel, maar de songs zijn me te vrijblijvend. Dapple Rose vind ik mooi en The Shape Of Things To Come is lekker. Het is soms wel wat rauw en rasperig voor die tijd, maar ik luister liever naar tijdgenoten als Power Of Zeus of Granicus, die het kunstje hier veel beter beheersen dan Slade.

Tussenstand:
1. Play It Loud
2. Beginnings

Slade probeert na het rockerige Whatever... weer voor een wat voller geluid te gaan. Grappig dat ondanks de lichte drang tot experimenteren de muziek net zo vlak als voorheen is. De songs zijn volgens het boekje en vrij saai. De levenslust straalt er niet bepaald van af. Ik ga hier toch echt diepere onvoldoendes voor geven (en daar had ik misschien wel eerder aan moeten beginnen), want van een ervaren band mag je toch wel meer verwachten dan poepsimpele rock(-n-roll)ers als I'm A Rocker. Ik mag toch hopen dat dit zelfs anno 1979 al gedateerd was.


Tussenstand:
1. In Flame
2. Play It Loud
3. Beginnings
4. Old New Borrowed And Blue
5. Whatever Happened To Slade?
6. Nobody's Fools
7. Slayed?
8. Return To Base

Het is me allang duidelijk dat Slade niet mijn band is, maar ze presteren wel redelijk constant en zo bleven diepe onvoldoendes uit (evenals hoge beoordelingen). Ik zou In Flame kunnen wegstrepen tegen Return To Base en dan blijft er in elk geval een band over die verveelt noch heel leuk is. Rogues Gallery doorbreekt dat een beetje en wederom kan ik zeggen dat er weer een duidelijk begin van het einde is. Als je compleet ongeïnspireerd bent, maar toch nog een gooi wilt doen naar de stadions (het is 1985), dan is Rogues Gallery het resultaat. Het geluid is supertoegankelijk, extreem veilig en de teksten zijn onbeschrijflijk kut. Rogues Gallery is een suïcidale cocktail. Tien wansmakelijke poprockers hier. Voor het eerst sinds In Flame is het weer makkelijk om een album een plaats te geven in de ranking.

Tussenstand:
1. In Flame
2. Play It Loud
3. Beginnings
4. We'll Bring The House Down
5. Old New Borrowed And Blue
6. The Amazing Kamikaze Syndrome.
7. Till Deaf Do Us Part
8. Whatever Happened To Slade?
9. Nobody's Fools
10. Slayed?
11. Return To Base
12. Rogues Gallery

Die duimen op de cover zijn wat mij betreft wel heel typerend voor dit album. Slade lijkt steeds meer zichzelf gevonden te hebben. Waar je op het oudere werk nog best kunt zeggen dat Slade standaard klinkt, lijkt hier het eigen geluid naar voren te komen. De horizontale duimen doen me denken aan het beoordelen van een gladiatorengevecht. Menig duimpje gaat uiteindelijk omhoog hier, maar de mijne neigt naar beneden. Ik krijg al jeuk van de verkeerde spelling, maar ik vind de teksten toch wel een belangrijk deel van de muziek. Als je niet veel verder komt dan "Mama Weer All Crazee Now", is het toch droevig gesteld met de inhoud. Muzikaal vind ik het ook niet echt interessant. Er staat wat geinige hitjes op, maar het grootste deel is het gewoon niet. Simpele en vooral matige plaat als je het mij vraagt. Een buitenbeentje als I Don't Mind vind ik zelf het interessantst.

Tussenstand:
1. Play It Loud
2. Beginnings
3. Slayed?

Dit begint nog wel goed met een geluid dat praktisch heavy metal is. Eerlijk gezegd rekende ik daar ook wel een beetje op, omdat Slade duidelijk een wat hardere band is geweest. De eerste songs zijn daarom niet heel verrassend gelukkig, al blijft de partysound erg hardnekkig. Run Runaway is dan een behoorlijke omslag met een overheersende eighties keyboardsound. My Oh My is inderdaad een verschrikkelijke ballad. Cocky Rock Boys (Rule Ok) zal ongetwijfeld humoristisch zijn, maar dat ontgaat me dan compleet. Dit is toch wel vrij pijnlijke materie. Gelukkig keert de goede sound op het eind weer wat terug en is Slade verrassend experimenteel op Ready To Explode. Het wisselt wat tussen metal en rock-n-roll. Sommige stukken zijn best goed. De B-kant is sowieso wel een beetje hit and miss. Meer hits dan missers, maar Slade weet me ook hier niet te overtuigen.


Tussenstand:
1. In Flame
2. Play It Loud
3. Beginnings
4. We'll Bring The House Down
5. Old New Borrowed And Blue
6. The Amazing Kamikaze Syndrome.
7. Till Deaf Do Us Part
8. Whatever Happened To Slade?
9. Nobody's Fools
10. Slayed?
11. Return To Base

Het wordt een beetje een saai verhaal, maar Slade maakt het uiteindelijk met de opleving ook niet waar. De band beperkt zich vooral tot simpele rock. Goed voor een feestje en live zal het destijds te gek zijn geweest, maar op plaat simpelweg niet interessant genoeg. De heren kunnen het wel, maar laten het maar zelden horen. De songs in het 'aardig'segment zijn beter vertegenwoordigd en in die categorie heb je It's Your Body Not Your Mind. De rest is wederom niet slecht en soms matig. Het is voor mij wel duidelijk dat Slade een middelmatige band is.

Tussenstand:
1. In Flame
2. Play It Loud
3. Beginnings
4. We'll Bring The House Down
5. Old New Borrowed And Blue
6. Till Deaf Do Us Part
7. Whatever Happened To Slade?
8. Nobody's Fools
9. Slayed?
10. Return To Base

Ook ik zou in 1980 geen cent meer gegeven hebben voor de toekomst van Slade en daarmee vind ik het zelfs nog verrassend dat de band na het wonder van Reading nog zo fris uit de hoek kon komen. We'll Bring The House Down is verre van een meesterwerk, maar je hoort de hernieuwde energie. Ook klinken de nummers soms wel erg bekend in het gehoor. Iets wat ik Slade wel meer kan verwijten, maar dan blijkt dat Return To Base voor de helft opnieuw opgenomen is en dat er enkele nieuwe songs toegevoegd zijn. Door de energieke performance klinkt het resultaat beduidend beter dan het origineel. Toch is het materiaal nog altijd verre van indrukwekkend. Het geheel lijkt allemaal meer richting partyrock te gaan. Ook al zo'n rampzalig genre.

Tussenstand:
1. In Flame
2. Play It Loud
3. Beginnings
4. We'll Bring The House Down
5. Old New Borrowed And Blue
6. Whatever Happened To Slade?
7. Nobody's Fools
8. Slayed?
9. Return To Base

Titels als deze vormen een makkelijke prooi voor kritische luisteraars: Ja Slade, leg maar eens uit wat er gebeurd is? Waarom staat deze plaat vol met nietszeggende nummers? Ik vind Slade nog interessanter toen ze glamrock speelden en dit lijkt meer een reactie op de punkbeweging. Ik kan me niet voorstellen dat punkers hierop zaten te wachten en dat Kurt Cobain en Billy Corgan dit album zo geprezen hebben. Het is erg eendimensionaal en een beetje saai. Noddy Holder doet weinig moeite om goed te zingen. Toch moet ik zeggen dat dit album me ook nergens echt stoort en misschien is dat ook wel het probleem: ene oor in, andere oor uit.


Tussenstand:
1. In Flame
2. Play It Loud
3. Beginnings
4. Old New Borrowed And Blue
5. Whatever Happened To Slade?
6. Nobody's Fools
7. Slayed?

Een iets minder pijnlijke rit dan bij Rogues Gallery het geval was, ook al staat dit album weer vol met mierzoete meuk. Het gitaarwerk deed me zelfs af en toe denken aan wat Marco Borsato halverwege de jaren negentig had. Het idee is duidelijk: Slade probeert mee te liften met het succes van stadionbands van die tijd en daarbij heb ik erg de indruk dat het zijn eigen ziel verkocht heeft. Ik snap wel waarom de band hierna uit elkaar gevallen is (ook al hebben ze daar nog een paar jaar voor nodig. Nu nog de reïncarnatie Slade II en dan kunnen we dit ook weer afsluiten.

Tussenstand:
1. In Flame
2. Play It Loud
3. Beginnings
4. We'll Bring The House Down
5. Old New Borrowed And Blue
6. The Amazing Kamikaze Syndrome.
7. Till Deaf Do Us Part
8. Whatever Happened To Slade?
9. Nobody's Fools
10. Slayed?
11. Return To Base
12. You Boyz Make Big Noize
13. Rogues Gallery

Niets meer dan een stuiptrekking. Aangezien half Slade vertrokken is, is Slade II geen verkeerde bandnaam, maar of deze voortzetting levensvatbaar is, blijkt hier wel. Simpelweg niet dus. Zonder Noddy Holder is Slade bij voorbaat al een derderangs rockbandje. Om vervolgens anno 1994 met een album als deze op de proppen te komen, is lef hebben. Kan haast niet anders dan dat het een dikke flop was en dan heb ik het nog niet eens over de inhoud: een dertien-in-een-dozijn partyrockplaat. Geen seconde aan meerwaarde. Dat de heren nog steeds de titels fonetisch op papier zetten, blijft ook een rampzalige set. Cum On? Je zou er nog bijna pornoliefhebbers mee aantrekken. Met platen als deze doe je je verleden geen eer aan. Dit is kroegniveau. In zekere zin een voortzetting van de vorige twee albums, maar dan een sound die meer bij de jaren negentig past.


Eindstand:
1. In Flame
2. Play It Loud
3. Beginnings
4. We'll Bring The House Down
5. Old New Borrowed And Blue
6. The Amazing Kamikaze Syndrome.
7. Till Deaf Do Us Part
8. Whatever Happened To Slade?
9. Nobody's Fools
10. Slayed?
11. Return To Base
12. You Boyz Make Big Noize
13. Keep On Rockin'
14. Rogues Gallery

Nooit heb ik er een probleem van gemaakt wanneer bands het geluid van hun favoriete bands overnemen. Ik ken talloze 'kloons' die ik eigenlijk best goed vind, maar het criterium is dan wel dat ze goede songs moeten schrijven. Slammer kopieert niet één maar verschillende bands. Tenement Zone is op en top Metallica. If Thine Eye zou zo Megadeth kunnen zijn. Zelfs de zangstijlen komen overeen. Ergens wel geestig en toegegeven: Slammer doet het best tof. De nummers zijn redelijk catchy. Genoeg hooks om het interessant te houden, maar doordat de band zo opzichtig tussen Metallica, Megadeth en Testament bivakkeert, valt voor mij het belang van de band een beetje weg. Misschien moet ik dit album in de toekomst wat vaker gaan luisteren en wil de waardering voor de songs nog groeien.


Tussenstand:
1. Donor - Triangle Of The Lost 4,5*
2. Sabbat - Dreamweaver 4,5*
3. D.A.M. - Inside Out 4,5*
4. Acid Reign - The Fear 4,5*
5. Calhoun Conquer - 4,5*
6. Pyracanda - Two Sides Of A Coin 4,5*
7. Seventh Angel - Lament For The Weary 4,5*
8. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
9. Target - Mission Executed 4,5*
10. Sabbat - History Of A Time To Come 4*
11. Silenxce - Search For Distant Lights... 4*
12. Agony - The First Defiance 4*
13. Target - Master Project Genesis 4*
14. Imperium - Too Short A Season 4*
15. Immaculate - Atheist Crusade 4*
16. Lost Century - Complex Microcosm 4*
17. Space Eater - Aftershock 4*
18. Osiris - Futurity and Human Depressions 4*
19. Paralysis - Arctic Sleep 4*
20. Assorted Heap - The Experience Of Horror
21. Seventh Angel - The Torment 3,5*
22. Slammer - The Work Of Idle Hands 3,5*
23. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
24. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
25. Sabbat - Mourning Has Broken 3,5*
26. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
27. Apocalypse - Faithless 3,5*
28. Witchhammer - 1487 3,5*
29. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
30. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
31. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
32. Negligence - Options Of A Trapped Mind 3,5*
33. Fallen Angel - Faith Fails 3*
34. Mandator - Initial Velocity 3*
35. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
36. Assorted Heap - Mindwaves 3*
37. Genetic Wisdom - The Fear Dimension 2,5*
38. Cyclone - Inferior To None 2,5*
39. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
40. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

2006 was precies de periode waarin klassieke thrash weer in opmars was. Drie keer raden wie er als de kippen bij was om weer back to the roots te gaan? Zelfs Lombardo mocht ervoor terugkomen. Wat Slayer hier doet is makkelijk scoren bij eigen publiek dat toch al niet bekend staat om zijn kritische houding. Dat het drumwerk qua niveau achteruit holt, lijkt niemand te deren. Uiteindelijk scoort deze plaat vooral hoger omdat het geluid niet meer zo abominabel is, maar ik heb genoeg slechte songs gehoord om te weten dat het op dat vlak aardig hetzelfde gebleven is. En het album op 6-6-6 uitbrengen. Kom mensen. Zelfs als je te trots bent om kritiek op Slayer te geven, moet je nog wel toegeven dat dit uitzonderlijk kinderachtig is?

Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. Seasons In The Abyss
5. South Of Heaven
6. Christ Illusion
7. Divine Intervention
8. God Hates Us All
9. Diabolus In Musica
10. Undisputed Attitude

Slayer gaat weer eens met de stroom mee. Ditmaal aanbeland bij groove metal en in mindere mate ook wat nu-metal. Ik denk met steeds meer plezier terug aan interviews waarin Kerry King doodleuk aangeeft geen nieuwe RIB te willen maken. Nee, want dat is makkelijk scoren. Ik denk echt dat hij maar al te graag dat wil doen. Ze kunnen het gewoon niet meer. Diabolus In Musica is daarbij wel een gok, door mee te gaan in een nieuw genre (naja, groove metal heb ik altijd al thrash met een kutgeluid gevonden). Het snelle spel is ook grotendeels achterwege gebleven, waardoor maar al te duidelijk is geworden dat Slayer gewoon geen goede riffs en songs kan schrijven. Dit album is gewoon een reden om te touren. Ik noemde het kutgeluid al. Araya valt genadeloos door de mand zanger. Het gitaargeluid klinkt echt nergens naar. Alsof het expres zo lelijk gemaakt is. De vaak bekritiseerde Bostaph is het enige lichtpuntje, maar verder is dit album slecht, inspiratieloos en lelijk. Echt lelijk. Dit album is gebruikt om moslimterroristen te treiteren en ik snap dat volledig.


Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. Seasons In The Abyss
5. South Of Heaven
6. Divine Intervention
7. Diabolus In Musica
8. Undisputed Attitude

Verbijsterend slecht. Ik had vroeger een stel vrienden die allemaal Slayer luisterden. Volgens hen was het na Seasons in the Abyss niet meer zo boeiend. Niet boeiend? Volkomen kut, kun je rustig zeggen. Slayer probeert hier punk en death metal te verenigen, maar het echt helemaal niks meer. Er zit verder ook helemaal geen plan achter. Geen enkele visie. Alleen Bostaph probeert er wat van te maken, want heuj! Ik zit in Slayer! Diep medelijden met hem, want hij had gewoon bij Forbidden moeten blijven (of een andere band moeten uitzoeken). De songs zijn lachwekkend vanwege de drang om het maar zo snel of zo vals mogelijk te spelen. De titeltrack is gewoon een middelvinger naar de fans. Zo. Verschrikkelijk. Slecht. De band is hier gewoon een ongeleid projectiel. Met een bijzonder matige productie en dat werkt uiteraard ook niet mee. De tweede helft trekt het weer lichtjes bij, maar die goddelijke ingreep blijft helaas uit hier. Ik ben benieuwd of de band nog dieper kan zinken.


Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. Seasons In The Abyss
5. South Of Heaven
6. Divine Intervention

Tja, eigenlijk kan ik hier wel hetzelfde verhaal neerpennen als bij Diabolus in Musica. Weer die groove metal. Het is alleen sneller en daardoor verbergen Hanneman en King wat beter wat voor waardeloze riffs ze schrijven. Ik kan me voorstellen dat mensen wel wat kunnen met het refrein van Disciple, maar daar houdt het ook echt mee op. Dit is zielloos, leeg en smaakloos. Veel geschreeuw, weinig wol.

Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. Seasons In The Abyss
5. South Of Heaven
6. Divine Intervention
7. God Hates Us All
8. Diabolus In Musica
9. Undisputed Attitude

Ik vind Show No Mercy ook verreweg beter.

Voor mijn gevoel rammelt Hell Awaits nog wat harder en dat tegen het punt aan dat het storend wordt. Ik heb de indruk dat de verder heel toffe titeltrack daardoor niet uit de verf komt. Kill Again is echt middelmatig. At Dawn They Sleep is weer wat melodieuzer en tegen het einde wordt het gaspedaal nog even goed ingetrapt. Praise Of Death is gewoon een recycling van Die By The Sword. Crypts Of Eternity overtuigt me dan wel weer. Lekker fel nummer. Je hoort goed dat Slayer de stap van speed naar thrash metal maakt. De riffs worden iets beter, maar de solo's gaan erop achteruit.

Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Hell Awaits

Dat klassiekers niet heilig zijn, is iets wat ik besefte bij Reign In Blood. Ik wilde dit wel graag goed vinden toen ik zestien was. Angel Of Death, Postmortem en Raining Blood zijn pareltjes. Niets op af te dingen...

... maar dat kwartier dat ertussen zit balanceert tussen rampzalig en best ok. Het raast maar door. Hoe sneller Araya zingt, hoe belachelijker het eigenlijk wordt. Sommige passages zijn echt tof, maar ik kan niets van het middensegment aanwijzen dat ik geweldig vindt. Hooguit een riff of een passage. Het valt wel op dat Hanneman hier echt een stuk beter is dan King. De solo's van King klinken nergens naar en zijn teksten zijn soms echt kinderachtig. Gelukkig is daar Raining Blood waarin alle opgekropte woede en frustratie nog eens uitgespuugd wordt. De redder van dit album.


Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits

Tja, wat valt er nog te zeggen? Opvallend dat men hier twee maanden na de release al zo goed als uitgepraat was over dit album. Dan nog valt op dat Slayer het vreselijk getroffen heeft met een publiek dat volkomen kritiekloos is en juicht voor elke scheet van Kerry King. Ik stoor me nog steeds wel aan hoe Dave Lombardo afgeserveerd werd, waarmee duidelijk werd dat het echt alleen maar om de centjes draait. Zo ook dit album. Even wat ideetjes pikken van ouder werk. Lekker wat spelen op de automatische piloot en klaar. Dat Gary Holt het stokje overneemt van Hanneman is in zekere zin een vooruitgang, maar eigenlijk ben ik ook al van Exodus niet meer onder de indruk sinds Shovell Headed Kill Machine. In elk geval is het afgelopen. Eindelijk tijd voor een nieuwe generatie die nog oprecht hongerig zijn.


Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. Seasons In The Abyss
5. South Of Heaven
6. World Painted Blood
7. Christ Illusion
8. Repentless
9. Divine Intervention
10. God Hates Us All
11. Diabolus In Musica
12. Undisputed Attitude

En zo leeft Slayer weer een beetje op. Dit album lijkt qua opbouw wel op Reign in Blood. Een prima start en een toffe afsluiter. het middenstuk is wederom beduidend zwakker. Ik weet nog steeds niet waar Slayer eigenlijk naar toe wil. Bij veel riffs blijf ik het gevoel houden het allemaal eens eerder gehoord te hebben. Dat het tempo lager ligt, komt dan over om dat dan te maskeren. Het lukt me niet om ergens echt positief over te zijn. De solo's zijn niet meer zo vals, maar ook niet bepaald sterk. Alleen de afsluiter mag er echt wezen. Volgens mij ook de reden waarom ik dit album ooit gekocht heb. Uiteindelijk is Araya niet beter gaan zingen en wordt de sfeer van Hell Awaits en Reign In Blood hier niet gehaald en gaat dit album bij mij de boeken in als "niet zo erg als South of Heaven".

Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. Seasons In The Abyss
5. South Of Heaven

Sinds jaar en dag mijn favoriete Slayer. Als een stel jonge honden gaat dit kwartet tekeer. Het mag dan wel de meest melodieuze plaat van ze zijn, maar in mijn ogen is het ook meteen een van de aggressiefste. Hier klinken ze kwaad, terwijl dat op het recentere werk allang niet meer het geval is. De origineelste is het zeker niet. Slayer probeert hier Exciter vooral te overtreffen en daar slagen ze moeiteloos in. Dit soort vieze speed metal is makkelijk te verpesten, maar Slayer verliest mijn aandacht geen seconde. Er zijn wel enkele songs die er net bovenuit steken, zoals The Antichrist, Black Magic en Metal Storm / Face The Slayer, maar de complete 35 minuten is de grijns niet van mijn smoel te slaan. Wat moet dit, 35 jaar geleden, live intens zijn geweest.

Ouch, deze valt toch wel even hard van zijn voetstuk... Enkele songs die ik voorheen als favorieten had, blijken bij deze (her)luisterbeurt erg saai te zijn (Mandatory Suicide) of lopen uiteindelijk gewoon vast (titeltrack). Silent Scream doet het nog het beste, al vind ik het grappig dat het een anti abortus statement is. De rest is dodelijk saai. Doordat Slayer op een lager tempo speelt, moet het meer van de sfeer hebben en valt Araya best wel hard door de mand als zanger. De productie is ook vrij dof en de solo's lijken valser en valser te worden. Geen idee wat de heren in hun hoofd hadden, maar dit is een flinke stap terug na Reign In Blood.


Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. South Of Heaven

Beste mensen, ik schiet van deze plaat gewoon in de lach. Ik luisterde nog niet naar Slayer toen dit schijfje uitkwam, maar dit is in mijn ogen gewoon artistieke zelfmoord. Ik ben blij dat ik hier nooit een cent aan uitgegeven heb. Ik voel geen behoefte om liefhebbers van hardcore en punk te schofferen. Ik draai soms ook graag muziek waarbij mijn omgeving zich afvraagt wie er gekeeld wordt. Dat heb ik oa met dit genre. Ik kan enerzijds blij zijn dat de songs erg kort zijn, maar je krijgt er vervolgens wel heel veel van voor de kiezen. Eigenlijk zou ik nu moeten zweren nooit meer iets van Slayer te luisteren. Dit soort schijtherrie is onvergeeflijk. Nog nooit heb ik een album in een marathon zo snel willen uitzetten.


Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. Seasons In The Abyss
5. South Of Heaven
6. Divine Intervention
7. Undisputed Attitude

Dit album heb ik ooit in mijn handen gedrukt gekregen op straat. Allemaal vanwege de doodsimpele reden dat ik op dat moment een shirt van Slayer droeg (show no mercy print). De eigenaar vertelde me nadrukkelijk dat hij dit NOOIT MEER wilde horen. True story.

Ik hoef het eigenlijk ook niet meer te horen. Waar Slayer het eerder al niet meer lukte om goede songs te schrijven, merk je inmiddels wel dat ze er gewoon te oud voor worden. Het aankomende pensioen had veel eerder ingezet moeten worden, maarja, het levert nog veel centjes op. World Painted Blood is verrassend laag van tempo en er wordt sinds Seasons weer echt ingezet op sfeer. Araya is op dat tempo duidelijk slechter geworden. In het einde van Psychopathy Red zit hij echt heel vals te krijsen. Maar verder vind ik deze de beste (minst erge) buiten de 'klassieke' eerste vijf. Dit vind ik in elk geval de meest bezielde plaat van Slayer sinds Seasons, maar goed is het niet en zal het nooit meer worden.


Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. Seasons In The Abyss
5. South Of Heaven
6. World Painted Blood
7. Christ Illusion
8. Divine Intervention
9. God Hates Us All
10. Diabolus In Musica
11. Undisputed Attitude